Κρητική διατροφή

την Ιουνίου 26, 2022 

 

Φερνάντο Πεσόα

την Ιουνίου 24, 2022 

 

.... ως την εποχή των δεινοσαύρων και μετά ....

 

.... ως την εποχή των δεινοσαύρων και μετά ....

Το ιστορικό τοπιο της Δυτικής Ασίας

 Το ιστορικό τοπίο της Δυτικής Ασίας

Η εξέλιξη του κόσμου τα τελευταία 40.000 χρόνια

  Η εξέλιξη του κόσμου τα τελευταία 40.000 χρόνια

Ολιγαρχικό κίνημα (9 Ιουνίου) του 411 π.Χ.

άλλα ντ άλλα κουτρουβάλα: Ολιγαρχικό κίνημα (9 Ιουνίου) του 411 π.Χ.: Ολιγαρχικό κίνημα κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου (431-404 π.Χ.), που ανέτρεψε το δημοκρατικό πολίτευμα στην αρχαία Αθήνα και ...

τα τελευταία 40.000 χρόνια

 

Η εξέλιξη του κόσμου τα τελευταία 40.000 χρόνια

29 Μαΐου 1453

29 Μαΐου 1453


29 Μαΐου 1453: Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος αγώνας μέχρι θανάτου Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία μόνο κατ’ όνομα υπήρχε τις παραμονές της Άλωσης. Ήταν περιορισμένη, κυρίως, στην περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη και σε κάποιες σκόρπιες περιοχές, όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά.

Οι θρησκευτικές έριδες, οι εμφύλιες διαμάχες, οι σταυροφορίες, η επικράτηση του φεουδαρχισμού και η εμφάνιση πολλών και επικίνδυνων εχθρών στα σύνορά της είχαν καταστήσει την πάλαι ποτέ Αυτοκρατορία ένα «φάντασμα» του ένδοξου παρελθόντος της.

Το Βυζάντιο σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή της ιστορίας του με την οθωμανική λαίλαπα προ των πυλών του, δεν μπορούσε να ελπίζει παρά μόνο στη βοήθεια της καθολικής Ευρώπης, η οποία όμως ήταν μισητή στους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης. Η ύπαρξη «Ενωτικών» και «Ανθενωτικών» δίχαζε τους Βυζαντινούς.

Ωστόσο, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έκανε μια απέλπιδα προσπάθεια, στέλνοντας πρεσβεία στον πάπα Νικόλαο Ε’ για να ζητήσει βοήθεια. Ο Πάπας έβαλε και πάλι ως όρο την Ένωση των Εκκλησιών, αλλά αποδέχθηκε το αίτημα του αυτοκράτορα να στείλει στην Κωνσταντινούπολη ιερείς, προκειμένου να πείσουν τον λαό για την αναγκαιότητα της Ένωσης.
Οι απεσταλμένοι του Πάπα, καρδινάλιος Ισίδωρος και ο αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης Λεονάρδος, λειτούργησαν στην Αγία Σοφία, προκαλώντας την αντίδραση του κόσμου, που ξεχύθηκε στους δρόμους και γέμισε τις εκκλησίες, όπου λειτουργούσαν οι ανθενωτικοί με επικεφαλής τον μετέπειτα πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Το σύνθημα που κυριαρχούσε ήταν «την γαρ Λατίνων ούτε βοήθειαν ούτε την ένωσιν χρήζομεν. Απέστω αφ’ ημών η των αζύμων λατρεία».
Το μίσος για τους Λατίνους δεν απέρρεε μόνο από δογματικούς λόγους. Η λαϊκή ψυχή δεν είχε ξεχάσει τη βαρβαρότητα που επέδειξαν οι Σταυροφόροι στην Πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, ενώ αντιδρούσε στην οικονομική διείσδυση της Βενετίας και της Γένουας, που είχε φέρει στα πρόθυρα εξαθλίωσης τους κατοίκους της Αυτοκρατορίας, αλλά και στην καταπίεση των ορθοδόξων στις περιοχές, όπου κυριαρχούσαν οι καθολικοί.
Αντίθετα, οι Οθωμανοί φαίνεται ότι συμπεριφέρονταν καλύτερα προς τους χριστιανούς. Πολλοί χριστιανοί είχαν υψηλές θέσεις στην οθωμανική διοίκηση, ακόμη και στο στράτευμα, ενώ κυριαρχούσαν στο εμπόριο. Οι χωρικοί πλήρωναν λιγότερους φόρους και ζούσαν με ασφάλεια. Έτσι, στην Κωνσταντινούπολη είχε σχηματισθεί μία μερίδα που διέκειτο ευνοϊκά προς τους Οθωμανούς. Την παράταξη αυτή εξέφραζε ο Λουκάς Νοταράς με τη φράση «Κρειττότερον εστίν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν».
Από τις αρχές του 1453 ο Μωάμεθ προετοιμαζόταν για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Με έδρα την Ανδριανούπολη συγκρότησε στρατό 150.000 ανδρών και ναυτικό 400 πλοίων. Ξεχώριζε το πυροβολικό του, που ήταν ό,τι πιο σύγχρονο για εκείνη την εποχή και ιδιαίτερα το τεράστιο πολιορκητικό κανόνι, που είχαν φτιάξει Σάξωνες τεχνίτες. Στις 7 Απριλίου, ο σουλτάνος έστησε τη σκηνή του μπροστά από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού και κήρυξε επίσημα την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης.
Ο αγώνας ήταν άνισος για τους Βυζαντινούς, που είχαν να αντιπαρατάξουν μόλις 7.000 άνδρες, οι 2000 από τους οποίους μισθοφόροι, κυρίως Ενετοί και Γενουάτες, ενώ στην Πόλη είχαν απομείνει περίπου 50.000 κάτοικοι με προβλήματα επισιτισμού. Η Βασιλεύουσα περιβαλλόταν από ξηράς με διπλό τείχος και τάφρο.
Το τείχος αυτό, που επί 1000 χρόνια είχε βοηθήσει την Κωνσταντινούπολη να αποκρούσει νικηφόρα όλες τις επιθέσεις των εχθρών της, τώρα ήταν έρμαιο του πυροβολικού του σουλτάνου, που από τις 12 Απριλίου άρχισε καθημερινούς κανονιοβολισμούς.
Οι Τούρκοι προσπάθησαν πολλές φορές να σπάσουν την αλυσίδα που έφραζε τον Κεράτιο κόλπο και προστάτευε την ανατολική πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Στις 20 Απριλίου ένας στολίσκος με εφόδια υπό τον πλοίαρχο Φλαντανελλά κατορθώνει να διασπάσει τον τουρκικό κλοιό μετά από φοβερή ναυμαχία και να εισέλθει στον Κεράτιο, αναπτερώνοντας τις ελπίδες των πολιορκούμενων.
Ο Μωάμεθ κατάλαβε αμέσως ότι μόνο το πυροβολικό του δεν έφθανε για την εκπόρθηση της Πόλης, εφόσον παρέμεινε απρόσβλητος ο Κεράτιος. Με τη βοήθεια ενός ιταλού μηχανικού κατασκεύασε δίολκο και τη νύχτα της 21ης προς την 22α Απριλίου, 70 περίπου πλοία σύρθηκαν από τον Βόσπορο προς τον Κεράτιο. Η κατάσταση για τους πολιορκούμενους έγινε πλέον απελπιστική, καθώς έπρεπε να αποσπάσουν δυνάμεις από τα τείχη για να προστατεύσουν την Πόλη από την πλευρά του Κεράτιου, όπου δεν υπήρχαν τείχη.
Η τελική έφοδος των Οθωμανών έγινε το πρωί της 29ης Μαΐου 1453. Κατά χιλιάδες οι στρατιώτες του Μωάμεθ εφόρμησαν στη σχεδόν ανυπεράσπιστη πόλη και την κατέλαβαν μέσα σε λίγες ώρες. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, που νωρίτερα απέκρουσε με υπερηφάνεια τις προτάσεις συνθηκολόγησης του Μωάμεθ, έπεσε ηρωικά μαχόμενος.
Αφού έσφαξαν τους υπερασπιστές της Πόλης, οι Οθωμανοί Τούρκοι προέβησαν σε εκτεταμένες λεηλασίες και εξανδραποδισμούς. Το βράδυ, ο Μωάμεθ ο Πορθητής εισήλθε πανηγυρικά στην Αγία Σοφία και προσευχήθηκε στον Αλλάχ «αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης», όπως αναφέρουν οι χρονικογράφοι της εποχής.
Λίγες ώρες πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έκανε την τελευταία του ομιλία στην Αγιά Σοφία και είπε απευθυνόμενος προς τους στρατηγούς του. «Σας παραδίδω την εκλαμπρότατη και φημισμένη αυτή πόλη, πατρίδα σας και βασίλισσα των πόλεων. Ξέρετε καλά, αδέρφια, ότι για τέσσερις λόγους οφείλουμε όλοι να προτιμήσουμε το θάνατο παρά τη ζωή: πρώτον, για την πίστη και την ευσέβειά μας· δεύτερον, για την πατρίδα· τρίτον, για το βασιλέα και το Χριστό και τέταρτον, για τους συγγενείς και φίλους.
Λοιπόν αδέρφια, αν οφείλουμε να αγωνιστούμε μέχρι θανάτου για έναν και μόνο από τους τέσσερις αυτούς λόγους, πολύ περισσότερο για όλους μαζί, όπως προφανώς κατανοείτε. Αν για τις αμαρτίες μας παραχωρήσει ο Θεός τη νίκη στους ασεβείς, θα διακινδυνεύσουμε υπέρ της πίστεως της αγίας που μας παραχώρησε ο Χριστός με το αίμα του. Αυτό είναι το σπουδαιότερο απ’ όλα.
Τι θα ωφεληθεί κανείς αν κερδίσει τον κόσμο όλο και χάσει την ψυχή του; Δεύτερον, χάνουμε έτσι μια περίφημη πατρίδα και, ακόμη, την ελευθερία μας. Τρίτον, χάνουμε την άλλοτε περιφανή και σήμερα ντροπιασμένη, ταπεινωμένη και εξουθενωμένη βασιλεία, η οποία γίνεται έρμαιο του ασεβούς τυράννου. Τέταρτον, στερούμεθα τις προσφιλείς γυναίκες και τα παιδιά μας και τους συγγενείς μας».
Λόγια που δείχνουν το θάρρος του Αυτοκράτορα. Λόγια που ακόμη και σήμερα πρέπει να διδάσκονται σε όλους για τη σημασία που έχει πολεμάμε μέχρι τέλους για να υπερασπιστούμε τα εδάφη μας.
Πηγή : [sansimera]

Απαράδεκτος ο τρόπος

Παλαιότερη ανάρτηση


Oμολογία Τούρκου δημοσιογράφου - Απαράδεκτος ο τρόπος που γιορτάζουμε την Άλωση της Πόλης

Με ένα εντυπωσιακά ειλικρινές άρθρο, που δημοσιεύεται στην έγκυρη εφημερίδα SABAH, από τον Engin Ardiç, γνωστό συγγραφέα και δημοσιογράφο στην Τουρκία στηλιτεύεται ο Τουρκικός τρόπος εορτασμού της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου.


Ρεκόρ εισιτηρίων κάνει η τουρκική ταινία «Άλωση 1453». Κλείνοντας την τρίτη εβδομάδα προβολής στις κινηματογραφικές αίθουσες της Τουρκίας υπολογίζεται ότι ήδη 5.042.994 θεατές έχουν σπεύσει στα σινεμά για να παρακολουθήσουν το στόρι.

Για την ολοκλήρωση της ταινίας ξοδεύτηκαν περισσότερα από 17 εκατ. δολάρια και χρειάστηκαν σχεδόν τρία χρόνια γυρισμάτων και μοντάζ.Η ταινία παρουσιάζει τη ζωή του σουλτάνου Μωάμεθ μέχρι τη στιγμή της εισβολής των Οθωμανών στην Κωνσταντινούπολη την Τρίτη 29 Μαΐου του 1453 και χρονικά συμπίπτει με την επέτειο των 560 ετών από την κατάληψη της Βασιλεύουσας.

Η τουρκική υπερπαραγωγή έχει προκαλέσει και κριτική εκ των έσω. Ενδεικτικά είναι όσα είχε γράψει το Φεβορυάριο στην αγγλόφωνη έκδοση της Hurriet ο δημοσιογράφος Μπουράκ Μπεκντίλ, ο οποίος έθετε το ρητορικό ερώτημα να γιόρταζαν οι Βρετανοί την «άλωση του Λονδίνου» ή οι Γερμανοί την «Άλωση του Βερολίνου».

«Μήπως πρέπει να περιμένουμε να ακολουθήσουν ταινίες όπως "'Αλωση 1974'' ή ''Αφανισμός 1915'';» ειρωνευόταν εμμέσως τους συμπατριώτες του ο Τούρκος δημοσιογράφος.
https://www.iefimerida.gr/

Άβδηρα

 

Αναρτήθηκε από Μαρία Κυμάκη 5/23/2022 10:47:00 μ.μ.

Άβδηρα

αβγό

 

Αναρτήθηκε από Μαρία Κυμάκη 5/22/2022 03:21:00 π.μ.

αβγό

Αββασίδες

 

Αναρτήθηκε από Μαρία Κυμάκη 5/21/2022 01:24:00 π.μ.

Αββασίδες

Η Μάχη της Κρήτης

 

Η μάχη για την κατάληψη της Κρήτης κράτησε από τις 20 έως τις 29 Μαϊου 1941 Η γερμανική επίθεση ξεκίνησε με ανελέητο βομβαρδισμό των πόλεων και των χωριών και η απόβαση των Γερμανών στο νησί έγινε με ρίψη αλεξιπτωτιστών σε δυο μέτωπα στο αεροδρόμιο του Μάλεμε και στην ευρύτερη περιοχή των Χανίων. Γρήγορα τα χωριά και οι πόλεις μετατράπηκαν σε πεδίο μάχης.

Η απόφαση για την επίθεση στην Κρήτη ελήφθη από τον ίδιο τον Χίτλερ στις 25 Απριλίου και η επιχείρηση πήρε την κωδική ονομασία "Επιχείρηση Ερμής" βέβαια όπως αποδείχτηκε αργότερα ήταν μια αμυντική επιχείρηση και όχι επιθετική ενώ οι σύμμαχοι γνώριζαν εκ των προτέρων τα ακριβή σχέδια του εχθρού. Οι Γερμανοί είχαν στόχο να εξασφαλίσουν τα νοτιοανατολικά τους νώτα εν όψει της εισβολής τους στη Ρωσσία "Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα" και με εφαλτήριο την Κρήτη να εξορμήσουν στην βόρεια Αφρική.

Να σημειωθεί ότι το νησί υπερασπίζονταν όσοι Έλληνες στρατιώτες είχαν απομείνει στο νησί, καθώς και δυνάμεις της Βρετανικής Κοινοπολιτείας (Βρετανοί Αυστραλοί Νεοζηλανδοί) Το γενικό πρόσταγμα είχε ο Νεοζηλανδός στρατηγός Μπέρναρντ Φρόιμπεργκ βετεράνος του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Οι υπερασπιστές του νησιού ανέρχονταν σε 40.000 περίπου αλλά είχαν ανεπαρκή και απαρχαιωμένο οπλισμό κυρίως οι Έλληνες. Στις μάχες έλαβε μέρος και μεγάλος αριθμός αμάχων με ό,τι όπλο διέθετε από μαχαίρια μέχρι όπλα από τη εποχή της Κρητικής επανάστασης.

Στην περιοχή των Χανίων είχαν εγκατασταθεί ο βασιλιάς Γεώργιος Β και η εξόριστη Ελληνική κυβέρνηση. Οι σύμμαχοι γνώριζαν με μεγάλες λεπτομέρειες το γερμανικό σχέδιο επίθεσης αφού είχαν κατορθώσει για πρώτη φορά να σπάσουν τον γερμανικό κώδικα επικοινωνίας (Επιχείρηση αίνιγμα)

Στις 8 το πρωί της 20 Μαϊου 1941 ο ανοιξιάτικος ουρανός της Κρήτης μαυρίζει απο εκατοντάδες σκουρόχρωμα γερμανικά αεροπλάνα.Η γή σείεται και αμέσως τα πρώτα κύματα των επίλεκτων γερμανικών τμημάτων αρχίζουν να πέφτουν κατά χιλιάδες από τα αμέτρητα γερμανικά αεροπλάνα και ανεμόπτερα.

Οι απώλειες των Γερμανών αλεξιπτωτιστών κατά την πρώτη ημέρα ήταν απρόσμενα μεγάλες γι αυτούς . Αυτοί όμως συνέχισαν απτόητοι τις ρίψεις .Τα πρώτα κύματα των αλεξιπτωτιστών ήταν εύκολη λεία για τους Νεοζηλανδούς και τους Έλληνες που υπερασπίζονταν το Μάλεμε. Μάλιστα πολλοί ήταν οι αλεξιπτωτιστές που σκοτώνονταν στον αέρα . Αλλά και αυτοί που κατάφερναν να φτάσουν στο έδαφος αποδεκατίζονταν από έναν άοπλο και αδάμαστο λαό που γεμάτος σθένος ορμάει με τα μαυρομάνικα τις τσουγκράνες και τα τσαπιά να υπερασπιστεί το νησί του μέχρι τέλους.

Η συμμετοχή χιλιάδων αμάχων γέρων νέων γυναικών παιδιών στις επιχειρήσεις ήταν ένας παράγοντας που δεν είχαν υπολογίσει οι Γερμανοί. Πίστευαν ότι οι Κρητικοί γνωστοί για τα αντιμοναρχικά τους αισθήματα θα τους δέχονταν ως ελευθερωτές.

Η άμυνα γερά κρατεί αλλά προς το βράδυ της επόμενης μέρας οι Γερμανοί καταφέρνουν να καταλάβουν το αεροδρόμιο του Μάλεμε και το κρατούν παρά τις επιθέσεις των υπερασπιστών του νησιού. Απόπειρα των Γερμανών να στείλουν ενισχύσεις από τη θάλασσα συντρίβεται από τον Αγγλικό στόλο με φοβερές απώλειες για τους Γερμανούς αλλά και τους Άγγλους που χάνουν βαριά πολεμικά σκάφη.

Την επόμενη ημέρα οι ρίψεις Γερμανών αλεξιπτωτιστών συνεχίζονται με μεγαλύτερη σφοδρότητα αλλά και περισσότερες απώλειες για τους εισβολείς. Παρά τις εκατόμβες των νεκρών με τις συνεχείς ενισχύσεις που φτάνουν ακατάπαυστα οι Γερμανοί κατορθώνουν να δημιουργήσουν και άλλα προγεφυρώματα τα οποία ενώνονται μεταξύ τους και ετοιμάζονται για γενική επίθεση .Η κατάσταση για τους αμυνόμενους είναι πλέον απελπιστική και την εβδόμη ημέρα αποφασίζεται η εκκένωση της Κρήτης απ'ο τον συμμαχικό στρατό.

Κυρίαρχοι κατακτητές πλέον οι Γερμανοί στρέφονται με λύσσα ενάντια στον άμαχο πληθυσμό για να τον τιμωρήσουν για την ηρωική του αντίσταση. Λεηλατούν , δολοφονούν , καίνε, καταστρέφουν. Μάλιστα πρώτο θύμα των αντίποινων των Γερμανών για τις απώλειές τους σε αλεξιπτωτιστές αποτελεί το χωριό Κάντανος που εξαφανίστηκε εντελώς.Σειρά είχαν και άλλα χωριά τα Ανώγεια η Βιάννος και άλλα...

Στις 23 Μαϊου η Ελληνική κυβέρνηση εγκαταλείπει την Κρήτη ενώ τα αεροδρόμια του νησιού καταλαμβάνουν το ένα μετά το άλλο οι Γερμανοί. Στις 28 Μαϊου οι Γερμανοί είχαν καταφέρει να απωθήσουν τις συμμαχικές δυνάμεις προς τα νότια καθιστώντας τον αγώνα τους μάταιο . Έτσι οι Βρετανοί αποφασίζουν να αποσύρουν τις δυνάμεις της Κοινοπολιτείας από την Κρήτη και να τις μεταφέρουν στην Αίγυπτο. Όσες απο τις μονάδες δεν κατάφεραν να διαφύγουν παραδόθηκαν στους Γερμανούς. Πολλοί Έλληνες μαχητές και μαζί τους 500 Βρετανοί ανέβηκαν στα απρόσιτα βουνά της Κρήτης συνεχίζοντας από εκεί τον αγώνα τους.

Την 1η Ιουνίου με την παράδοση 5000 μαχητών στα Σφακιά έκλεισε η αυλαία της μάχης της Κρήτης.

Η Μάχη της Κρήτης παρά την ατυχή της έκβαση έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Αντέστρεψε τη χρονολογική σειρά των σχεδίων του γερμανικού επιτελείου και καθυστέρησε τη επίθεση κατά της Ρωσσίας δίνοντας την δυνατότητα στους Ρώσσους να κερδίσουν χρόνο για να αμυνθούν.

Η Μάχη της Κρήτης ονομάστηκε και "νεκροταφείο των Γερμανών αλεξιπτωτιστών" εξαιτίας των μεγάλων απωλειών τους, γεγονός που ανάγκασε τον Χίτλερ να διατάξει τον τερματισμό κάθε αεραποβατικής επιχείρησης στο μέλλον, δηλώνοντας μάλιστα ότι η Κρήτη απέδειξε ότι οι ένδοξες μέρες των αλεξιπτωτιστών τελείωσαν. Πάνω απ όλα όμως η σθεναρή αντίσταση των Κρήτών απέδειξε την αιώνια δύναμη ψυχής και υπερηφάνειας που χαρακτηρίζει τους Έλληνες και γίνονται αντικείμενο θαυμασμού για τους ξένους.

Στον Δήμο Ηρακλείου έχει ιδρυθεί και λειτουργεί απο τον Μάιο 1994 το Δημοτικό Μουσείο Μάχης Κρήτης ή Εθνικής Αντίστασης 1941-1945.Εκθέματα του μουσείου αποτελούν 1000 και περισσότερες φωτογραφίες εικόνες απο τη Μάχη της Κρήτης και την Εθνική Αντίσταση

Μάχη της Κρήτης & Κατοχή

 


Μάχη της Κρήτης & Κατοχή

Xαράματα της 20 Μαίου 1941 γερμανικά μεταγωγικά ju 52 απογειώθηκαν από αεροδρόμια της Ηπειρωτικής Ελλάδος για την κατάληψη της ελεύθερης έως τότε Κρήτης.

Η"επιχείρηση Ερμής" προέβλεπε αποστολή επίλεκτων μονάδων για γρήγορη κατάληψη των τριών μεγάλων πόλεων της Κρήτης Ηρακλείου, Χανίων και Ρεθύμνου και των αεροδρομίων της .

Μετά από ένα δεκαήμερο σκληρών αναμετρήσεων, η μάχη της Κρήτης, έληξε με μια "πύρρειο νίκη" των γερμανών και τεράστιες απώλειες της αφρόκρεμας του επίλεκτου σώματος των αλεξιπτωτιστών. Η Κρήτη στην συνέχεια πλήρωσε τραγικά το τίμημα της αντίστασης. Εκτελέσεις,θηριωδίες,συλλήψεις,εμπρησμοί τα αντίποινα των γερμανών σε βάρος του Κρητικού λαού.- (Νικ.Φουκ)

Το χρονικό της Μάχης της Κρήτης 20 Μαΐου 1941:

Στις 6.30 το πρωί αρχίζει η Γερμανική επίθεση. Το αεροδρόμιο του Μάλεμε δέχεται έναν ανελέητο βομβαρδισμό από το επίλεκτο σώμα των γερμανικών αλεξιπτωτιστών.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας γίνεται επίθεση στο Ρέθυμνο και το Ηράκλειο. Η επίθεση συνάντησε τη σθεναρή αντίσταση των αμυνομένων που περίμεναν τον εχθρό στα σημεία επιθέσεων αφού οι Άγγλοι γνώριζαν το σχέδιο της Γερμανικής επιθέσεως.

Η Αντίσταση του λαού ήταν καθολική και άμεση. Οι Έλληνες στρατιώτες και οι συμμαχικές δυνάμεις και όσοι από τους κατοίκους είχαν στην κατοχή τους οπλισμό αποδεκάτισαν τα πρώτα κύματα των επιτιθεμένων.

21 Μαΐου 1941 (Δεύτερη μέρα επίθεσης): Κανένα από τα αεροδρόμια δεν είχε περιέλθει στα χέρια των Γερμανών. Οι αλεξιπτωτιστές, που θεωρούνταν το φοβερό και αήττητο όπλο των Γερμανών, είχαν αποδεκατιστεί και βρίσκονταν σε φοβερά δύσκολη θέση. Πολλά από τα αεροπλάνα ή καταρρίπτονται ή συντρίβονται χτυπημένα στο έδαφος. Στο Ηράκλειο και στο Ρέθυμνο αποτυγχάνουν εξ ολοκλήρου .

Οι προσπάθειες των Γερμανών να αποβιβάσουν στρατό από τη θάλασσα δεν είχαν αποτέλεσμα. Ο Αγγλικός στόλος που έπλεε γύρω από το νησί , εξουδετερώνει τη γερμανική νηοπομπή που κινείται προς την Κρήτη. Βυθίζονται 15 επιταγμένα σκάφη με άγνωστο αριθμό θυμάτων.

Το απόγευμα της 21ης Μαΐου. Οι αλεξιπτωτιστές του 1ου συντάγματος καταλαμβάνουν το αεροδρόμιο του Μάλεμε, στο οποίο προσγειώνονται οπλιταγωγά με ένα σύνταγμα της 5ης ορεινής μεραρχίας.

22 Μαΐου 1941: Η Γερμανική αεροπορία εξαπολύει κατά του Αγγλικού ναυτικού σφοδρή επίθεση και βυθίζει πολλά πλοία . Γίνεται προσπάθεια ανακατάληψης του αεροδρομίου του Μάλεμε από ελληνικές και συμμαχικές δυνάμεις χωρίς αποτέλεσμα. Η 5η ορεινή μεραρχία αντεπιτίθεται και διεξάγονται μερικές από τις πιο αιματηρές μάχες όλης της επιχείρησης. Οι Έλληνες και οι σύμμαχοι πολεμούν υποχωρώντας,όμως υποκύπτουν στην τέλεια οργάνωση και τον εξοπλισμό του εχθρού, πράγματα που οι υπερασπιστές της Κρήτης δεν διέθεταν.

23 Μαΐου 1941: Ο Τσόρτσιλ στέλνει μήνυμα στο στρατηγείο και τονίζει «Η μάχη της Κρήτης πρέπει να κερδιθεί».

24 Μαΐου 1941: Οι βομβαρδισμοί των πόλεων της Κρήτης συνεχίζονται. Στα Χανιά οι Γερμανοί παίρνουν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Οι αμυνόμενοι στο Ρέθυμνο και το Ηράκλειο δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν τη μάχη «μέχρι εσχάτων».

25 Μαΐου 1941: Οι Γερμανοί καταλαμβάνουν την Κάντανο 26 Μαΐου 1941: Καταλαμβάνεται ο Γαλατάς. Οι συμμαχικές δυνάμεις μάχονται για να προστατέψουν τα Χανιά. Ο στρατηγός Φρόϊμπεργκ με δήλωσή του επισημαίνει τη δύσκολη θέση στην οποία έχουν περιέλθει οι συμμαχικές δυνάμεις.

27 Μαΐου 1941: Ο αρχιστράτηγος της Μέσης Ανατολής Ουέιβελ στέλνει μήνυμα να αποχωρήσουν οι συμμαχικές δυνάμεις από την Κρήτη. Για τη μεταφορά και διάσωσή τους στέλνονται πλοία του βρετανικού στόλου. Αυτή τη μέρα καταλαμβάνονται τα Χανιά και το λιμάνι της Σούδας.

28 Μαΐου 1941: Αρχίζει η αποχώρηση των συμμαχικών δυνάμεων προς τα Σφακιά. Οι Βρετανοί χωρίς να ενημερώσουν τις Ελληνικές δυνάμεις τη νύχτα εκκενώνουν την πόλη του Ηρακλείου και επιβιβάζονται στα πλοία που για το σκοπό αυτό καταφθάνουν στο λιμάνι. Εν τω μεταξύ Ιταλικά στρατεύματα που προέρχονται από τα Δωδεκάνησα, αποβιβάζονται στην Σητεία και καταλαμβάνουν το νομό Λασιθίου.

29-30 Μαΐου 1941: Ως τις 30 Μαΐου πέφτουν το Ηράκλειο και το Ρέθυμνο κάτω από την πίεση των Γερμανικών δυνάμεων, που προχωρώντας προς ανατολάς ενώνονται με τους αλεξιπτωτιστές. 30 Μαΐου ο στρατηγός Φράϊμπεργκ αποχωρεί από την Κρήτη.

1η Ιουνίου 1941: Ολοκληρώνεται η αποχώρηση των Βρετανικών δυνάμεων, που είχαν συγκεντρωθεί στα νότια παράλια της Κρήτης. Με πλοία του συμμαχικού στόλου μεταφέρονται αρχικά στην Αίγυπτο, μετά στην Νότια Αφρική για να καταλήξουν στο Λονδίνο. Μαζί τους έφυγαν και ο βασιλιάς και η Ελληνική κυβέρνηση.

Οι δυνάμεις που δεν κατορθώνουν να επιβιβαστούν και που ο αριθμός τους ανέρχεται σε 5.500 άτομα περίπου παραδίδονται, συλλαμβάνονται ή καταφεύγουν στα βουνά.

Η Γερμανική κατοχή απλώνεται σε όλο το νησί. Η Γερμανική σημαία κυματίζει παντού, ταυτόχρονα αρχίζει και η αντίσταση του Κρητικού λαού.

Οι επιπτώσεις της μάχης της Κρήτης.

Στην επιχείρηση των 10 ημερών τα θύματα των Γερμανών ήταν τόσο πολλά που ξεπερνούσαν τα θύματα όλου του πολέμου κατά της Ελλάδος.

Ο στρατός πού χάθηκε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την κατάληψη της Κύπρου, της Συρίας, του Ιράκ και πιθανόν της Περσίας. Η επίλεκτη Μεραρχία των Αλεξιπτωτιστών στο μέλλον δεν θα παίξει πια κανένα ρόλο.

Βρετανοί του σήμερα απόγονοι των Ρωμαίων

Ένα εκατομμύριο Βρετανών ανδρών φαίνεται ότι κατάγεται από τους εισβολείς

Οι Ρωμαίοι εγκατέλειψαν τη Βρετανία κατά τον πρώιμο 5ο αι. αφήνοντας πίσω τους το Τείχος του Αδριανού και άλλα δημόσια κτίσματα μαζί με μια σειρά πόλεων, δρόμων και στρατοπέδων. Εντούτοις, σύμφωνα με νεότερες έρευνες, αυτό που κράτησε περισσότερο από αυτούς βρίσκεται στα χρωμοσώματα των Βρετανών, καθώς ένα εκατομμύριο Βρετανών ανδρών φαίνεται ότι κατάγεται από τους εισβολείς.
Μια γενετική μελέτη σε δείγμα 5.000 ατόμων έδειξε ότι πάνω από πέντε εκατομμύρια Άγγλοι και Ουαλοί φέρουν ξεχωριστές γενετικές υπογραφές που βρίσκονται συχνά, και μάλλον έχουν τις απαρχές τους, στην Ιταλία. Ακόμη, τα γενετικά χαρακτηριστικά αυτά είναι σπάνια σε περιοχές που γνώρισαν λίγο ή καθόλου τη ρωμαϊκή κατάκτηση, όπως η Σκωτία και η Ιρλανδία. Έτσι, αν και η επιστήμη δεν μπορεί ακόμη να βρει το πότε εισήχθησαν τα γενετικά χαρακτηριστικά του κάθε ατόμου, οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι ο ερχομός των Ρωμαίων ευθύνεται για το λιγότερο το ένα τέταρτο των συνολικών ιταλικών χαρακτηριστικών.
Οι Ρωμαίοι έφτασαν στη Βρετανία το 43 μ.Χ, για να απαρτίσουν με τον ερχομό τους το 8% του συνολικού ανδρικού πληθυσμού της χώρας. Όπως αναφέρει το άρθρο της εφημερίδας Telegraph, «Οι επιστήμονες ανέλυσαν γενετικό υλικό από το χρωμόσωμα Υ που κληρονομείται στους άνδρες και ταύτισαν πέντε σπάνιους τύπους που είναι όμως ασυνήθιστα συχνοί μεταξύ Άγγλων, Ουαλών και Ιταλών ανδρών. Ο πιο χαρακτηριστικός αυτός τύπος είναι ο Αλπικός (R1b-S28), που βρίσκεται στο 13% των Ιταλών, στο 6,5% των Άγγλων και Ουαλών αλλά μόνο στο 4,3 των Σκωτσέζων και το 1,8 των Ιρλανδών.
Εφαρμόζοντας τους αριθμούς αυτούς στον συνολικό πληθυσμό, συστήνεται ότι 1,6 εκ. Άγγλοι και Ουαλοί φέρουν το Αλπικό γενετικό αποτύπωμα. 2,3 εκ. περισσότεροι επίσης φέρουν μία από τις τέσσερις άλλες γενετικές υπογραφές που ταύτισε η έρευνα». Και ο συνολικός αριθμός θα πρέπει να είναι ακόμη μεγαλύτερος δεδομένου ότι οι αριθμοί αυτοί αντιπροσωπεύουν τους ανθρώπους που σχετίζονται με τους Ρωμαίους μόνο μέσω των αρσενικών προγόνων τους.
Ο δρ. Τζιμ Γουίλσον, της εταιρείας BritainsDNA εξηγεί: «Σίγουρα κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές γενετικές κληρονομιές. Αυτό συστήνει ότι ένας σημαντικός αριθμός γυναικών και ανδρών κατάγονται από τους Ρωμαίους από γενεαλογίες διαφορετικές από την πατρογονική τους [...]. Δε μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το αν κάθε ξεχωριστό άτομο κατάγεται από τους Ρωμαίους αλλά στο γενικό πληθυσμό των ανθρώπων που ανήκουν στις πέντε αυτές γενετικές ομάδες, ένα ποσοστό μπορεί, και πρέπει να είναι, σχετικά περισσότερο από ένα εκατομμύριο».
Τα αποτελέσματα της έρευνας παρουσιάστηκαν στη διοργάνωση Who Do You Think You Are? Roadshow στο Λονδίνο.
http://arxaia-ellinika.blogspot.gr/2013/05/vretanoi-tou-shmera-apogonoi-twn-rwmaiwn.html

Για τον έλεγχο στη Μέση Ανατολή

Χάρτης Συμφωνίας Σάικς–Πικό, περίγραμμα επιστολής Πωλ Καμπόν προς Σερ Έντουαρντ Γκρέι, 9 Μαΐου 1916
Δημιουργήθηκε Νοέμβριος 1915 – Μάρτιος 1916
Παρουσιάστηκε 23 Νοεμβρίου 1917 από τη ρωσική κυβέρνηση των Μπολσεβίκων
Επικυρώθηκε 16 Μαΐου 1916
Συντάκτης

Μαρκ Σάικς
Φρανσουά Ζωρζ-Πικό
Υπογράφοντες

Έντουαρντ Γκρέι
Πωλ Καμπόν 

Σκοπός Ο καθορισμός των προτεινόμενων σφαιρών επιρροής και ελέγχου στη Μέση Ανατολή που θα έπρεπε να πετύχει η Τριπλή Αντάντ νικώντας την Οθωμανική Αυτοκρατορία

Η Συμφωνία Σάικς–Πικό (αγγλικά: Sykes–Picot Agreement, γαλλικά: Accords Sykes-Picot) ήταν μυστικό σύμφωνο που συνήφθη τον Μάιο του 1916, ανάμεσα στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία και είχε και τη συναίνεση της Ρωσίας. Με αυτό μοιράζονταν σε σφαίρες επιρροής και ελέγχου της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και αρχικά και της Ρωσίας, εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη σημερινή Τουρκία, τη Μέση Ανατολή, το Ιράκ και τη Συρία. Η ονομασία του συμφώνου προέρχεται από τα ονόματα των Μαρκ Σάικς και Φρανσουά Ζωρζ-Πικό, που ήταν οι διπλωμάτες της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας αντίστοιχα και οι οποίοι διαμόρφωσαν τους όρους του.

Ειδικότερα το εν λόγω σύμφωνο προέβλεπε ότι μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου: α) η Ρωσία θα αποκτούσε την επαρχία του Ερζερούμ, του Βαν, της Τραπεζούντας και του Μπιλίς β) η Γαλλία θα αποκτούσε τον Λίβανο, τα παράλια της Συρίας, τα Άδανα, την Κιλικία, το Γκαζίαντεπ, την Ούρφα, το Μαρντίν, το Ντιγιάρμπακιρ και την Μοσούλη γ) η Μεγάλη Βρετανία θα αποκτούσε την νότια Μεσοποταμία με τη Βαγδάτη και τα λιμάνια της Χάιφας και της Άκρας (σημερινό Ισραήλ) και δ) η Παλαιστίνη θα ετίθετο υπο διεθνές καθεστώς. Επίσης προέβλεπε ότι στις περιοχές που θα ήταν στη βρετανική και στη γαλλική σφαίρα επιρροής θα σχηματιζόταν μια συνομοσπονδία αραβικών κρατών ή ένα ανεξάρτητο αραβικό κράτος.

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία (Οκτώβριος 1917) οι Μπολσεβίκοι ανακάλυψαν το μυστικό αυτό σύμφωνο και το δημοσίευσαν στις 23 Νοεμβρίου του 1917 στις εφημερίδες Izvestia και Pravda. Τρεις ημέρες αργότερα δημοσιεύτηκε και στη βρετανική Guardian.

Η σφαγή των προξένων

Η ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΠΡΟΞΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Η σφαγή των προξένων στην Οθωμανική Θεσσαλονίκη
Βρισκόμαστε στο 1876, στις 5 Μαΐου με το νέο ημερολόγιο. Εκείνη τη μέρα συνέβη ένα συνταρακτικό γεγονός, που χρησιμοποιήθηκε ως αφορμή για την επιβολή μεγάλων αλλαγών εις βάρος του Οθωμανικού κράτους: μουσουλμανικός όχλος κατακρεούργησε μέσα στο Σαατλή τζαμί, που λειτουργούσε στη σημερινή Αγίου Δημητρίου, δίπλα στο «σπίτι του Κεμάλ», τον Ζιλ Μουλέν, πρόξενο της Γαλλίας και τον Ερρίκο Άμποτ, πρόξενο της Γερμανίας. Οι δυο άτυχοι διπλωμάτες είχαν πάει εκεί για να συναντήσουν τον βαλή Ριφαάτ μπέη και να του επιστήσουν την προσοχή γιατί η ατμόσφαιρα στην πόλη ήταν βαριά: πλήθη μουσουλμάνων πολιορκούσαν το αμερικάνικο προξενείο και υπήρχε διάχυτος ο φόβος για σφαγές χριστιανών. Μετά τη δολοφονία και την κλοπή πορτοφολιών, ρολογιών κλπ, τα πτώματα των προξένων πετάχτηκαν στο καλντερίμι.

Όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, τα αίτια της αναταραχής ήταν αυθεντικά εθνικιστικά, υπό θρησκευτικό μανδύα. Αφορμή ήταν μια γυναίκα, μια νεαρή χριστιανή βουλγαρικής καταγωγής. Η κοπέλα ήρθε στη Θεσσαλονίκη (άγνωστο αν αυτό έγινε με τη συναίνεσή της) από το Πολύκαστρο του Κιλκίς, για να ασπαστεί το Ισλάμ. Προφανώς, για ερωτικούς λόγους. Η μητέρα της όμως δεν συμφωνούσε: ζήτησε τη βοήθεια χριστιανών Θεσσαλονικιών, για να αποτραπεί ο εξισλαμισμός της κόρης της. Πράγματι, κάποιοι χριστιανοί Θεσσαλονικείς άρπαξαν το κορίτσι από τους μουσουλμάνους και το έκρυψαν στο αμερικανικό προξενείο. Λεπτομέρεια: ο πρόξενος ήταν έλληνας και λεγόταν Περικλής Χατζηλαζάρου. Για να μην ασχοληθούμε ξανά με τη νεαρή Μακεδόνισσα, υπάρχουν δύο εκδοχές για την τύχη της: Με τη βοήθεια του έλληνα προξένου Βατικιώτη φυγαδεύτηκε στην Ελλάδα, λέει η μία. Παραδόθηκε και εξισλαμίστηκε, για να υπάρξει κατευνασμός των πνευμάτων, λέει η άλλη.

Την κρίσιμη εκείνη στιγμή, μετά τις άγριες δολοφονίες των προξένων, η σφαγή εις βάρος των χριστιανών ήταν έτοιμη να ξεσπάσει. Ευτυχώς, ένας Οθωμανός αξιωματούχος, ο φρούραρχος της πόλης Αρίφ μπέης, κινήθηκε αστραπιαία και αποφασιστικά: έστειλε τις μονάδες του στρατού που είχε υπό τις διαταγές του να περικυκλώσουν και να αποκλείσουν τις μουσουλμανικές συνοικίες (τρεις ήταν) και τα τζαμιά. Η σκληρή καταστολή είχε ευεργετικά αποτελέσματα, καθώς οι θερμόαιμοι αποθαρρύνθηκαν και ησύχασαν. Σε αυτό το σημείο, όμως, άρχιζε η πολιτική περιπλοκή, οι συνέπειες της οποίας είχαν ιστορικές διαστάσεις.
Παρά την καθαίρεση του γενικού διοικητή Μακεδονίας από το σουλτάνο, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατέπλευσαν πλοία των μεγάλων δυνάμεων της εποχής (αγγλικά, γαλλικά, ρώσικα, γερμανικά) και μιας μικρής: τη ναυτική μοίρα συμπλήρωναν δυο ελληνικά πολεμικά πλοία, τα οποία έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους στη Θεσσαλονίκη. Τα πολεμικά έστρεψαν τα κανόνια τους προς τις μουσουλμανικές συνοικίες, χωρίς να αποδώσουν τιμές στη σημαία του σουλτάνου. Την ίδια μέρα αποβιβάστηκαν γερμανικά και γαλλικά αγήματα και έλαβαν θέσεις σε επίκαιρα σημεία της πόλης, ενώ ο οθωμανικός στρατός αποσυρόταν στους στρατώνες του. Οι επικεφαλής ναύαρχοι απαίτησαν τα εξής:

Σύλληψη, παραπομπή σε δίκη και τιμωρία των υπαιτίων
Καταβολή αποζημίωσης
Υποστολή της οθωμανικής σημαίας
Απόδοση τιμών από τις οθωμανικές σημαίες και το στρατό στις σημαίες της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας
Απόδοση τιμών από το στρατό και τις αρχές στις σωρούς των δύο δολοφονημένων προξένων.
Όλα τα παραπάνω έγιναν αποδεκτά από το σουλτάνο και εφαρμόστηκαν κατά γράμμα – εκτός από την τιμωρία των πραγματικών υπαιτίων: στη θέση τους πλήρωσαν με τη ζωή τους μερικοί περιθωριακοί τύποι. Οι πολιτικές συνέπειες ήταν πολύ περισσότερο δραματικές από τις συμβολικές παράτες εξευτελισμού της οθωμανικής ισχύος στη Θεσσαλονίκη.

Στην Πόλη, ο σουλτάνος Αβδούλ Αζίζ καθαιρέθηκε, ως υπαίτιος για τον οθωμανικό εξευτελισμό, ο οποίος προήλθε (κατά τους αγανακτισμένους Οθωμανούς) από την υποχωρητικότητα του. Τον διαδέχτηκε ο Μουράτ Ε’, αλλά μόνο για λίγες εβδομάδες: το θρόνο κατέλαβε τελικά ο Αβδούλ Χαμίτ Β’, αδελφός του Μουράτ, ο οποίος έμεινε σ’ αυτόν τα επόμενα τριάντα χρόνια – μέχρι που δεν υπήρχε πια θρόνος. Ο Μουράτ έσωσε τη ζωή του επειδή ήταν τέκτονας, γεγονός που κινητοποίησε τους τέκτονες ολόκληρης της Ευρώπης, για τη σωτηρία του.
Δυο χρόνια αργότερα, με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, ιδρύθηκαν η Βουλγαρία και η Σερβία. Η Κύπρος πουλήθηκε στους Βρετανούς, ενώ η Θεσσαλία είχε παραχωρηθεί στην Ελλάδα. Στο εσωτερικό της πάλαι ποτέ Αυτοκρατορίας εξαγγέλθηκαν σοβαρές μεταρρυθμίσεις πολιτικής ισότητας. Ήταν όμως πολύ αργά για να αναστραφεί το (προοδευτικό, τότε) κύμα του εθνικισμού στα Βαλκάνια, που σάρωσε τελειωτικά την οθωμανική απολυταρχία και δημιούργησε τα σύγχρονα κράτη, μεταξύ των οποίων και την Τουρκία.

Συμπέρασμα; Το αναμενόμενο: η περίφημη ανεξιθρησκία της πολυπολιτισμικής οθωμανικής Θεσσαλονίκης δεν είναι τίποτε περισσότερο από μύθος. Ένας ακόμα προπαγανδιστικός μύθος εκείνης της περιόδου, που αναπαράγεται και σήμερα στις ρηχές αναγνώσεις της Ιστορίας και που στηρίχτηκε αποκλειστικά στην υποταγή των πάντων στην οθωμανική απολυταρχία, αλλά και στην προστασία που εξασφάλιζαν στα μέλη τους τα μιλέτια. Αρκεί αυτά τα μέλη να παρέμεναν σκλάβοι – πράγμα εντελώς ανεπίκαιρο ήδη από τις απαρχές του 19ου αιώνα. Την πραγματικότητα του εθνικιστικού και θρησκευτικού μίσους μεταξύ των κοινοτήτων της Θεσσαλονίκης την αποκαλύπτουν τα γεγονότα του 1876, αλλά αν χρειαστεί μπορούμε να πάμε και πιο πίσω στο χρόνο (στη σφαγή και τον εξανδραποδισμό της πιστής στο σουλτάνο χριστιανικής / ελληνικής κοινότητας στα 1821) αλλά και πιο μπροστά, αφήνοντας κατά μέρος τις «συνήθεις» αλληλοσφαγές χαμηλής έντασης: μετά το 1922, στις ανταλλαγές των πληθυσμών, οι ντονμέδες (εξισλαμισμένοι εβραίοι, μια μικρή σχετικά αλλά εξαιρετικά δυναμική και ισχυρή κοινότητα της Θεσσαλονίκης) παρακαλούσαν τους ορίτζιναλ να τους δεχτούν και πάλι στην πατρώα πίστη και στην εβραϊκή κοινότητα, ώστε να αποφύγουν την προσφυγιά. Αυτοί, φυσικά, αρνήθηκαν – κάτι που βγήκε σε καλό στους «ανταλλάξιμους» μουσουλμάνους Εβραίους: οι απόγονοί τους συναποτελούν την ελίτ της σύγχρονης Τουρκίας σε όλους τους τομείς, ενώ η εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης χάθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά στα ναζιστικά στρατόπεδα του Ολοκαυτώματος. Κι αν προχωρήσουμε λίγο ακόμα θα δούμε το εθνικιστικό – θρησκευτικό μίσος, με φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς τους χριστιανούς – κυρίως τους έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρασία και τον Πόντο, να εκδηλώνεται αδίσταχτο ακόμα και κατά των νεκρών (παρεμπιπτόντως αλλά ουσιωδώς και κατά της Ιστορίας της πόλης) με το ξήλωμα του οθωμανικού νεκροταφείου (σημερινή ΔΕΘ) στη δεκαετία του ’20 και το ξήλωμα του εβραϊκού νεκροταφείου (σημερινή πανεπιστημιούπολη ΑΠΘ) στη δεκαετία του’40. Αλλά ακόμα κι αυτές οι εκδηλώσεις ήταν «λίγες» αν συγκριθούν με την απάθεια (η λέξη ίσως είναι ανεπαρκής) της κυρίαρχης πια εθνικής και θρησκευτικής πλειοψηφίας της πόλης, όταν ολόκληρη η εβραϊκή κοινότητα στοιβαζόταν στα τραίνα με προορισμό την εξόντωσή της τα ναζιστικά στρατόπεδα. https://mwsaiko.blogspot.com

Το Πάσχα των Καθολικών

ανάρτηση του 2013
http://arxaia-ellinika.blogspot.gr/2013/03/to-pasxa-twn-katholikwn.html
Το Πάσχα των Καθολικών Το Πάσχα των Καθολικών
To 1054 η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν ήδη για αιώνες σπασμένη σε δύο κομμάτια. Στην Ανατολική, τη Βυζαντινή: Ήταν η φυσική συνέχεια της αρχικής, με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, τη "Νέα Ρώμη", την πόλη που επέλεξε ο Μέγας Κωνσταντίνος το 330 ως έδρα του όταν η "παλιά" Ρώμη γνώριζε μια μακρόχρονη περίοδο παρακμής και όταν το κέντρο βάρους των πολιτικών και στρατηγικών αποφάσεων για την επιβίωση της αυτοκρατορίας είχε μετακινηθεί προς τα ανατολικά.
Και την Δυτική, την "Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία": Που στην ουσία ήταν η τεχνητή αναβίωση της αρχικής, από Φράγκους και Γερμανούς βασιλείς, με πρωτεύουσες μακριά από τη Ρώμη.
Η αδιαφορία των Βυζαντινών για τη Δύση, (μετά τον Ιουστινιανό, που τον 6ο αιώνα είχε προσπαθήσει και σε μεγάλο βαθμό καταφέρει να ενώσει τα παλιά εδάφη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), άφησε ένα κενό στην περιοχή, η οποία, όταν πια εκπολιτίστηκαν και τα τελευταία κύματα των βαρβάρων, άρχισε και πάλι να παίζει ένα σπουδαίο γεωπολιτικό ρόλο. Η πιο καλή λύση που είχαν οι Δυτικοί Αυτοκράτοτρες για να επισημοποιήσουν την κυριαρχία τους, ήταν η συμμαχία με τον αρχιεπίσκοπό της Ρώμης, τον Πάπα, τον σημαντικότερο από τους ηγέτες του Χριστιανισμού.
Το Σχίσμα των δύο Εκκλησιών
Το 1054, λοιπόν, όταν επήλθε το τελικό Σχίσμα μεταξύ της Ορθόδοξης και της Καθολικής εκκλησίας, δεν είναι παρά μια συμβολική χρονιά. Οι διαφορές μεταξύ Ανατολής και Δύσης είχαν οξυνθεί με τα χρόνια και το πραγματικό σχίσμα ήταν πραγματικότητα για πολύ καιρό. Όταν ο Πάπας Λέων Θ΄ και ο Πατριάρχης Μιχαήλ Α΄ Κηρουλάριος αντάλλαξαν μεταξύ τους αναθέματα, απλά επισημοποιήθηκε... Στα χρόνια της καταδίωξης των Χριστιανών από τους ειδωλολάτρες Ρωμαίους, η πρώιμη Εκκλησία είχε εξελιχθεί με διαφορετικό τρόπο στις διάφορες περιοχές της Αυτοκρατορίας, όπως ήταν λογικό, εξ αιτίας του τεράστιου μεγέθους της.
Όταν πια ο Χριστιανισμός έγινε νόμιμη θρησκεία, προέκυψαν τρεις Πατριάρχες, σε τέσσερις διαφορετικές περιοχές: Ρώμη, Αντιόχεια, Αλεξάνδρεια. Σύντομα προστέθηκαν κι εκείνοι της Ιερουσαλήμ και της Κωνσταντινούπολης.
Όταν ο Κωνσταντίνος μετέφερε την πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας στην Ανατολή, διαιρόντας το κράτος πρακτικά στα δύο, οι τέσσερις τελευταίοι ανήκαν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, με αποτέλεσμα να συμμαχουν πολύ συχνά εναντίον εκείνου της Ρώμης. Το 1054, πιεσμένος και από τις πολιτικές φιλοδοξίες των συμμάχων του Φράγκων και Γερμανών, ο Πάπας απαίτησε να έχει εξουσία ανώτερη των τεσσάρων Πατριαρχών της Ανατολής και να ασκεί δικαιοδοσία πάνω τους. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι...
Διαφορές υπήρχαν σημαντικές και μεγάλες στα δόγματα του κάθε πατριαρχείου σχεδόν από πάντα. Ο περίφημος όρος "filioque" (και από τον Υιό), προκαλούσε διαφορετικές ερμηνείες. Στα λατινικά, η λέξη processio αφορά και την αποστολή αλλά και την εκπόρευση. Η αποστολική εκκλησία έλεγε ότι ο Υιός γεννήθηκε από τον Πατέρα, ενώ το Άγιο Πνεύμα "εκπορεύεται" από αυτόν. Επίσης, ότι ο Υιός "εστάλη" στη Γη από τον Πατέρα.
Το μπέρδεμα, λοιπόν, με τον λατινικό όρο είναι ότι οι Καθολικοί πρόσθεσα το "filioque" με τρόπο που δείχνει ότι η αποστολή του Αγίου Πνεύματους γίνεται και από τον Υιό. Η Ορθόδοξη Εκκλησία έβλεπε ότι ο Πάπας στην ουσία έλεγε πως υπάρχει μια δομή μέσα στην Αγία Τριάδα και όχι μια μόνο, τριαδική οντότητα. Το 1054, το θέμα έληξε για πάντα. Η Χριστιανική Εκκλησία χωρίστηκε στα δύο οριστικά.


Ιουλιανό και Γρηγοριανό ημερολόγιο
Όπως είναι λογικό, για να δικαιολογήσπουν στους λαούς τους οι θρησκευτικοί ηγέτες τα διαφορετικά τους δόγματα, χρειάζονταν και διαφορετικά έθιμα. Από το 1582, η Καθολική Εκκλησία άρχισε να υπολογίζει τις γιορτές της βάσει του νέου, του Γρηγοριανού ημερολογίου, όταν η Ορθόδοξη Εκκλησία λειτουργούσε με βάση το παλιό, το Ιουλιανό, αυτό, δηλαδή, που είχε υιοθετηθεί από τον Ιούλιο Καίσαρα, και χρησιμοποιείτο όταν εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός. Το "διορθωμένο" Γρηγοριανό ημερολόγιο είναι αυτό που χρησιμοποιείται παγκοσμίως σήμερα η Ελλάδα ήταν η τελευταία χώρα που το υιοθέτησε, το 1926. Αλλά είναι άλλο πράγμα το πώς γυρίζει ο κόσμος και άλλο το πώς γιορτάζουν τις γιορτές του οι θρησκείες...
Σύμφωνα, λοιπόν, με την παράδοση, το Πάσχα, η Ανάσταση δηλαδή του Χριστού, γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο που ακολουθεί την εαρινή ισημερία της 21ης Μαρτίου. Γι' αυτό και φέτος οι Καθολικοί γιορτάζουν το Πάσχα τους σήμερα, αφού η πρώτη πανσέληνος μετά την 21η Μαρτίου σημειώθηκε στις 27 του μηνός.
Σύμφωνα, όμως, με το Ιουλιανό ημερολόγιο που χρησιμοποιεί η Ορθόδοξη Εκκλησία, η εαρινή ισημερία δεν είναι στις 21 Μαρτίου, αλλά στις 3 Απριλίου. Έτσι, ενώ για τους Καθολικούς το Πάσχα έρχεται από τις 22 Μαρτίου ως τις 25 Απριλίου κάθε χρόνο, για τους Ορθόδοξους έρχεται πάντα μία εβδομάδα ή και παραπάνω αργότερα, από τις 4 Απριλίου ως τις 8 Μαΐου (φέτος το γιορτάζουμε στις 5 Μαΐου).
Ήθη και Έθιμα
Εκτός, όμως, από την ημερομηνία, δεν υπάρχουν πολλές άλλες διαφορές στο πώς γιορτάζεται το Πάσχα των Καθολικών και των Ορθόδοξων. Τελετουργικά, η κάθε Εκκλησία εννοείται ότι ακολουθεί δικές της συνήθειες, όπως με κάθε γιορτή ή καθημερινή ακολουθία άλλωστε.
Αλλά τα έθιμα δεν έχουν τόσο να κάνουν με τα θρησκευτικά δόγματα, όσο με τις συνήθειες του κάθε λαού. Το βάψιμο των αυγών, για παράδειγμα, είναι κάτι που συναντά κανείς σε όλες τις βαλκανικές χώρες, αλλά και σε αυτές της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης. Δηλαδή, δεν τα βάφουμε μόνο οι Ορθόδοξοι, αλλά και βαθιά Καθολικοί λαοί όπως οι Πολωνοί, οι Τσέχοι ή οι Κροάτες -ακόμη και οι Προτεστάντες Γερμανοί (σημείωση: Το Πάσχα των Προτεσταντών συμπίπτει με των Καθολικών).
Στον Αγγλόφωνο κόσμο, υπάρχει το έθιμο των σοκολατένιων λαγών και αυγών, που σιγά σιγά πέρασε και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Φωτιές ανάβουν σε διάφορα σημεία της Ευρώπης, όπου καίγεται το ομοίωμα του Ιούδα. Αυτό το συναντά κανείς και καθολικά χωριά της Ιταλίας, αλλά και στην ορθόδοξη Κύπρο και Ελλάδα.
Ένα πολύ ιδιαίτερο "έθιμο" είναι αυτό που συναντά κανείς στις σκανδιναβικές χώρες. Όλες οι τηλεοπτικές σειρές μυστηρίου προγραμματίζονται για τη Μεγάλη Εβδομάδα! Όσον αφορά στο τι τρώγεται στο τραπέζι της Λαμπρής, ο κάθε λαός εννοείται ότι το προσαρμόζει στο μενού του. Δεν θα βρει ποτέ κανείς αρνί, δηλαδή, στον αγγλόφωνο κόσμο ή στο Βορρά. Στην Σουηδία, ας πούμε, προτιμούν τη... ρέγγα. Στη Βραζιλία τρώνε κάτι που μοιάζει με φυστικοβούτυρο.
Γενικά, το τραπέζι της Κυριακής του Πάσχα μόνο στην Ελλάδα είναι τόσο πλουσιοπάροχο, όσον αφορά στο κρέας. Σε όλες τις χώρες η σημασία δίνεται στο γλυκό. Από το ρωσικό Πάσκα, στο ιταλικό Πανετόνε και βέβαια στο δικό μας Τσουρέκι, μερικά από τα πιο γευστικά γλυκά δημιουργούνται τις άγιες αυτές ημέρες.

Μονή Οσίου Λουκά

Μονή Οσίου Λουκά (φωτο. Β. Δελέγγος)

Απόσπασμα από άρθρο του Β. Δελέγγου στην εφημερίδα "Η Άποψη"

Το ξακουστό μοναστήρι αποτελεί ένα πρώτης τάξεως «σχολείο» μιας και τα εξαιρετικά ψηφιδωτά του σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες τοιχογραφίες, αλλά και την όλη κατασκευή του, λειτουργούν ως σημείο αναφοράς για τους μελετητές, τους ειδικούς επιστήμονες αλλά και τους απλούς ανθρώπους που γοητεύονται και εντυπωσιάζονταιαπό τη βυζαντινή τέχνη σε όλες της τις εκφάνσεις.

Αφορμή για αυτό το ταξίδι ήταν η απάντηση που έλαβα όταν, μιλώντας με κάποιον συντηρητή έργων τέχνης, παραδέχτηκα ότι αγνοούσα πλήρως τόσο το σημείο που βρίσκεται o Όσιος Λουκάς όσο και όλα αυτά που κρύβει στο εσωτερικό του. Η απόκρισή του ήταν άμεση και σφοδρή: «Μα πώς είναι δυνατόν; ειδικά εσύ που φωτογραφίζεις και ταξιδεύεις τόσο συχνά να μην έχεις πάει στον Οσιο Λουκά; Δεν ξέρεις τι χάνεις!.,.»

Με την πρώτη ευκαιρία λοιπόν κάι μέ σύμμαχο έναν αρκετά βαρύ ουρανό κάποιες απειλητικές ψιχάλες, χάραμα ακόμα, ξεκινώ το σύντομο Ταξίδι γεμάτος προσδοκίες για τις εικόνες που πρόκειται να μου χαρίσει το μοναστήρι  Βρίσκεται τόσο κοντά στη κοσμοπολίτικη Αράχοβα καί τους Δελφούς, όμως τώρα πλέον και εγώ  ειλικρινά αμφίβάλλω για το ποσοστό των επισκεπτών που -έστω και βρισκόμενοι στην περιοχή μόνο για κάποιο τριήμερο- αποφασίζουν να περάσουν και από εκεί.

Μετά τη Λιβαδειά λοιπόν, λίγα χιλιόμετρα πριν το Ζεμενό και την Αράχοβα, ακολουθώ την επιγραφή που δείχνει τον δρόμο για το Δίστομο και φτάνοντας στο χωριό στρίβω για το Στείρι και τη μονή. Και τα δύο προαναφερθέντα χωριά είναι αρκετά συμπαθητικά και αν μπείτε στον πειρασμό να τα περπατήσετε δεν θα το μετανιώσετε. Η απόσταση από την κεντρική διασταύρωση μέχρι το μεγάλο άνετο πάρκινγκ του μοναστηριού, σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς μου, δεν πρέπει να ξεπερνά τα 10-11 χιλιόμετρα. 

Μονή Οσίου Λουκά (φωτο. Β. Δελέγγος)

Αφήνοντας το αυτοκίνητο, νωρίς το πρωί ακόμα, διακρίνω για πρώτη φορά λίγο χαμηλότερα το επιβλητικό καμπαναριό, τα εντυπωσιακά κτίρια των κελιών και φυσικά το μεγάλο καθολικό της μονής .  Στο βάθος ακούγονται συχνά σφυροκοπήματα από τους μαστόρους που ήδη έχουν πιάσει δουλειά κάπου μέσα στη μονή και ή μυρωδιά τού έυωδιαστού καμένου ξύλου φτάνει πού και πού μέχρι τη μύτη. Το φροντισμένο πέτρινο μονοπάτι οδηγεί στην είσοδο που θα με περάσει σε έναν άλλο τόπο όπου η Χριστιανική θρησκεία και η τέχνη ένωσαν τις δυνάμεις τους για να προσφέρουν στον κόσμο αυτό το ξεχωριστό αξιοθέατο, χίλια χρόνια πριν...

Ιστορία της μονής

Παρ' όλη τη φήμη τον πλούτο και τη μοναδικότητα αυτού του μοναστηριού, δεν υπάρχει σαφής ένδειξη για την ακριβή ημερομηνία της ίδρυσής του. Πάντως όλα τα σενάρια τη συνδέουν με τα ονόματα μεγάλων αυτοκρατόρων του Βυζαντίου. Η παλιότερη μαρτυρία που σώζεται είναι αυτή του Κυριακού του Αγκωνίτη που έφτασε εδώ το 1436 και που αναφέρει ότι η μονή του Όσιου Λουκά χτίστηκε από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο το Μονομάχο που βασίλεψε μεταξύ 1042 Και 1054. Η άποψή του αυτή στηρίζεται περισσότερο στη διάθεση των εδώ μοναχών να «διαφημίσουν» ακόμα περισσότερο το ήδη πλούσιο και ξακουστό μοναστήρι τους παρά σε ιστορικά στοιχεία.

Υπάρχει και η άλλη άποψη που θέλει κτήτορα της μονής τον αυτοκράτορα Ρωμανό Β' σε μια προσπάθεια να τιμήσει τον Όσιο ο οποίος είχε προφητέψει την ανακατάληψη της Κρήτης (961) στα χρόνια της βασιλείας του (959-963). Αυτή η εκδοχή έχει φτάσει ως τις μέρες μας μέσα από κείμενα περιηγητών του 17ου αιώνα όπως οι Spon και Wheler, ενώ και επιπλέον στοιχεία, όπως για παράδειγμα η ύπαρξη των τάφων της κρύπτης που αποδίδονται στον αυτοκράτορα και τη σύζυγό του Θεανώ  διασώζονται σε κείμενα του 19ου αιώνα και αμφισβητούνται ευθέως για την αξιοπιστία τους. Όπως και να έχει δεν αποκλείεται ο Ρωμανός να έχτισε την πρώτη εκκλησία της μονής, τη σημερινή Παναγία και ο Κωνσταντίνος ο Μονομάχος να ενίσχυσε οικονομικά στα χρόνια της βασιλείας του την ήδη ακμάζουσα μονή...

Μονή Οσίου Λουκά (φωτο. Β. Δελέγγος)

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Όσιος Λουκάς θεωρείται το μεγαλύτερο και ταυτόχρονα καλύτερα διατη ρημένο μοναστηριακό συγκρότημα του 11 ου αιώνα στη χώρα μας. Τα πρώτα χρόνια εκείνου του αιώνα χτίστηκε το εντυπωσιακό καθολικό που θα γνωρίσουμε σε λίγο, συμπληρώθηκε η διακόσμηση με τοιχογραφίες στα υπερώα και στα εξωτερικά τόξα και πραγματοποιήθηκαν επεμβάσεις στο νοτιοδυτικό παρεκκλήσι και στην κρύπτη. Χτίστηκε επίσης ένα μικρό διώροφο οκταγωνικό παρεκκλήσι, το σημερινό καμπαναριό, ορατό από μεγάλη απόσταση. Άρρηκτα συνδεδεμένο με τον Οσιο Λουκά και τη μεγάλη φήμη του, δεχόταν πλήθη επισκεπτών που συνέρρεαν για να προσκυνήσουν το λείψανό του. 

Ήδη από το 1014 διέθετε δύο μετόχια στην Εύβοια και λίγο αργότερα θα χτίσει και ναό στο κοντινό μετόχι της στην Αντίκυρα. Μετά τη σταυροφορία του 1204 και την κατάκτηση από τους Φράγκους, θα εγκατασταθούν εδώ Λατίνοι κληρικοί. Κατά την τουρκοκρατία θα επιστρέψουν οι Έλληνες μοναχοί και θα αρχίσει μια σειρά επισκευών και επεκτάσεων των ήδη υπαρχόντων κτιριακών εγκαταστάσεων. Θα προστεθεί όροφος στο σημερινό καμπαναριό και θα επισκευαστεί ο τρούλος που είχε πέσει σίγουρα πριν απο το 1593. Γύρω στο 1820 θα προστεθούν κάποιες τοιχογραφίες στο καθολικό, ενώ από το 1938 και μετά η Αρχαιολογική Υπηρεσία θα ξεκινήσει μια πολυετή σειρά εργασιών συντήρησης. Με την είσοδό σας στο προαύλιο, ίσως εντοπίσετε Κάποια σημεία στα γύρω κτίρια όπου πραγματοποιούνται εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης και όπως φαίνεται υπάρχει ακόμα πολλή δουλειά να γίνει.

Μονή Οσίου Λουκά (φωτο. Β. Δελέγγος)

Περιήγηση στη μονή
Το μονοπάτι οδηγεί σε ένα όμορφο και φροντισμένο πλάτωμα γεμάτο δέντρα και παγκάκια όπου μπορείς να ξεκουραστείς και να θαυμάσεις τη θέα. Στα αριστερά βρίσκονται κτίρια που φιλοξενούν έκθεση με έργα της μονής, το απαραίτητο κατάστημα με διάφορα εκκλησιαστικά είδη και αναμνηστικά και από ότι φαντάζομαι και δωμάτια που στεγάζουν κάποιες λειτουργικές και διοικητικές υπηρεσίες του κτιριακού συγκροτήματος. Ευθεία μπροστά διακρίνεται η κεντρική είσοδος αλλά πριν φτάσω ως εκεί κινούμαι μέχρι την άκρη του πλατώματος για να θαυμάσω μια πρώτη γενική άποψη του καθολικού με τον μεγάλο τρούλο, μιας σειράς νεότερων κελιών και του επιβλητικού τείχους, όλα τοποθετημένα σε ένα μικρό λόφο με ιδανική θέα προς τον μικρό κάμπο που εκτείνεται λίγο χαμηλότερα μπροστά τους. Κάποιες στιγμές ο καιρός μου κάνει το χατήρι και θαρρείς απο πρόθεση επιτρέπει στις αχτίνες του ήλιου να φτάσουν μόνο μέχρι το μοναστήρι αφήνοντας το υπόλοιπο τοπίο μουντό και βαρύ. Για αρκετή ώρα το βλέμμα μένει κολλημένο και θαυμάζει το ψηλό καμπαναριό και τελικά περνώ την είσοδο.


Το πρώτο πράγμα που σε εντυπωσιάζει και σου προκαλεί δέος είναι η μεγάλη ογκώδης κατασκευη των παλιών κελιών που συναντάς στο βάθος εμπρός και αριστερά σου. Τα κτίρια αυτά ση κώνονται πολλά μέτρα ψηλότερα από το επίπεδο που στέκεται ο επισκέπτης και θυμίζουν περισσότερο απόρθητο φρούριο παρά χώρο στέγασης φιλήσυχων μοναχών. Σε αυτό τον χώρο πραγματοποιούνται διαρκώς εργασίες συντήρησης. Με την εντυπωσιακή εικόνα θα πάρεπε και μια πρώτη γεύση του ναού του Όσιου Λουκά που βρίσκεται στο κέντρο της μονής και συναγωνίζεται θαρρείς σε διαστάσεις το όλο συγκρότημα. Μια μικρή ταμπέλα δείχνει στα δεξιά τον δρόμο για το εκδοτήριο των εισιτηρίων και ομολογώ ότι η προοπτική του να πληρώνεις για να επισκεφτείς ένα μοναστήρι, όσο σπάνιο και να είναι, με ξενίζει αρκετά. Όπως αποδείχτηκε τελικά, η είσοδος για τους Έλληνες είναι ελεύθερη, κάτι που κατά την πολυειπωμένη γνώμη μου θα έπρεπε να ισχύει για όλους τους αρ χαιολογικούς χώρους στην Ελλάδα. 'Γο εκδοτηριο που παρεμπιπτόντως διαθέτει και ένα - δυο καλά βιβλία για τη μονή και τα ψηφιδωτά και τις αγιογραφίες της, βρίσκεται στην είσοδο του μεγάλου κτιρίου της τράπεζας που από το 1993 λειτουργεί ως μουσείο και φιλοξενεί κυρίως μαρμάρινα μέλη από κτίσματα του μοναστηριού. Αξίζει τον κόπο να μείνετε λίγη ώρα εδώ και να παρατηρήσετε τις διάφορες επιγραφές και σκαλίσματα, μιας και ο προσεγμένος χώρος αποδεικνύεται φιλόξενος και φιλικός προς τον επισκέπτη. ......

Μονή Οσίου Λουκά  (φ. Β.Δελέγγος)

Απόσπασμα από άρθρο του Β. Δελέγγου στην εφημερίδα "Η Άποψη"

18 Απριλίου 1988-«Praying Mantis»

18 Απριλίου 1988-«Praying Mantis»:   Η ιρανική φρεγάτα Sahand, φλεγόμενη. Ναυμαχία Αμερικανών και Ιρανών εντός των χωρικών υδάτων του Ιράν, κατά τη διάρκεια του Ιρανο-Ιρακιν...