Πέμπτη, Ιανουαρίου 28, 2021

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΙΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΆΝΘΡΩΠΟ!!



 

 

 

 

Τό νερό ἀκούει, διαβάζει, αἰσθάνεται

Οἱ κρύσταλλοι εἶναι μία στερεά οὐσία τῆς ὁποίας τά ἄτομα καί τά μόρια ἐμφανίζουν μία δομημένη διάταξη. Κρυστάλλους συναντᾶμε στό χιόνι στόν χαλαζία, καί σέ φυσικά ὀρυκτά ὅπως τά διαμάντια , τό ἁλάτι κ.ἅ

Εἰδικά οἱ κρύσταλλοι τοῦ χιονιοῦ ἐπειδή σχηματοποιοῦνται κάτω ὑπό ὠρισμένες συνθῆκες δέν ὁμοιάζουν μεταξύ των, ὅπως ἀκριβῶς καί τά πρόσωπα τῶν ἀνθρώπων. Οἱ κρύσταλλοι τοῦ νεροῦ εἶναι τό πρόσωπό του.

Τό 1994 ὁ Ἰάπωνας ἐπιστήμων Δρ. Μασάρου Ἐμότο ξεκίνησε μία σειρά πειραμάτων ἐμπνεόμενος ἀπό τίς νιφάδες τοῦ χιονιοῦ πού ἡ κρυσταλλοδομή κάθε μίας εἶναι διαφορετική ἀπό τήν ἄλλη. Ἔτσι ἄρχισε νά καταψύχει δείγματα νεροῦ καί νά τά φωτογραφίζει πρίν προλάβουν νά λιώσουν μέ φωτογραφική μηχανή μεγάλης ταχύτητος ἐνσωματωμένη σέ μικροσκόπιο.
Μετά ἀπό πολυετῆ ἔρευνα τά ἀποτελέσματα ἦσαν ἐντυπωσιακά. Παρατήρησε ὅτι ἡ κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ ἐπηρεάζεται ἀπό τούς ἤχους, δηλαδή τρόπον τινά τό νερό ἀκούει.

Ἐν προκειμένῳ, ἔβαλε σέ ἕνα ποτήρι νερό νά ἀκούει κλασική μουσική καί συγκεκριμένα τήν «Ποιμενική Συμφωνία» τοῦ Μπετόβεν καί μετά φωτογράφισε τήν κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ. Τό ἀποτέλεσμα ἦτο μοναδικό. Ἕνας πανέμορφος, κατάλευκος, ἑξάεδρος κρύσταλλος ἐνεφανίσθη στήν φωτογραφία. Τό πρόσωπο τοῦ νεροῦ ἔλαμπε !! Τό πείραμα συνεχίσθηκε καί μέ ἄλλα κλασσικά ἔργα πού σχηματοποιοῦσαν διαφορετικά τήν κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ. Ἄρα τό νερό ἀρέσκεται νά ἀκούει κλασική μουσική καί μάλιστα ἔχει καί προτιμήσεις.
Ὁ Ἐμότο ὅμως δέν σταμάτησε ἐκεῖ. Ἔβαλε στό ποτήρι αὐτό πού ἄκουσε τό ἔργο τοῦ Μπετόβεν, νά ἀκούση μουσική Heavy Metal. Ἡ φωτογράφησις πού ἀκολούθησε κατέδειξε ἀνάγλυφα τήν γκριμάτσα στό πρόσωπο τοῦ νεροῦ. Ἐξαίφνης, ὁ ἑξάεδρος φωτεινός κρύσταλλος διασπάθηκε κυριολεκτικά σέ κομμάτια. Προφανῶς, ἡ μουσική αὐτή δέν ἀρέσει στό νερό.

Ἄρα, τό νερό ἀκούει μουσική κί ἀντιδρᾶ κατά προτίμηση στά ἀκούσματα καί τά φανερώνει στήν κρυσταλλοδομή του, ἄλλοτε χαμογελώντας μέ τέλεια γεωμετρικά σχήματα κι ἄλλοτε μελαγχολώντας μέ κατήφεια ἀρρωσταίνει .

Ὅμως τό νερό δέν ἀκούει μόνο μουσική ἀλλά καταλαβαίνει καί τήν ὁμιλία μας, πού ἐκφέρεται μέ τήν ἀνάλογη ψυχική μας φόρτιση. Ὁ Ἐμότο συνέχισε τά πειράματά του βάζοντας σέ δυό ποτήρια νερό καί στό ἕνα νά τοῦ λένε ὡραῖα λόγια ὅπως «ἀγάπη, ἐκτίμηση» καί στό ἄλλο «θά σέ σκοτώσω, μέ ἀηδιάζεις». Τό ἀποτέλεσμα τῆς φωτογράφησης ἦτο μοναδικό. Ἕνας πανέμορφος ἑξάεδρος ρόζ ἀποχρώσεως κρύσταλλος ἐνεφανίσθη στήν πρώτη περίπτωση, ἐνῶ στήν δευτέρα μέ τίς ὕβρεις καί τόν θυμό ὁ κρύσταλλος παραμορφώθηκε καί κατεστράφη ὁλοσχερῶς σέ ἄμορφη μάζα.
Στήν διάλεξη τοῦ ἐπιστήμονα κάποιος ἀκροατής εἶπε ὅτι ἔκανε πείραμα μέ βρασμένο ρύζι, βάζοντας τό βρασμένο ρύζι σέ δυό ἴδια γυάλινα δοχεῖα. Στό ἕνα ἔλεγε ἐπί ἕνα μήνα «εὐχαριστῶ» καί στό ἄλλο«Ἠλίθιο». Τό ἀποτέλεσμα ἦτο μοναδικό, τό πρῶτο ρύζι ἐζυμώθη ἄριστα μέ πλούσιο κι ὡραῖο ἄρωμα, ἐνῶ τό ἄλλο ἔγινε μαῦρο καί σάπισε. Ἴσως, δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι οἱ οἰνοπαραγωγοί ὀνομάζουν τό «ξύδι» «γλυκάδι» διότι ἀπαγορεῦται νά εἰπωθῆ μέσα στά κελάρια μέ βαρέλια κρασιοῦ ἡ λέξις «ξύδι» διότι τό κρασί ἀκούει. Ἐπίσης ἡ παράδοσίς, μας λέει νά κάνουμε τήν προσευχή μας πρίν φᾶμε χωρίς νά μᾶς ἐξηγεῖ την θετική ἐπίδραση τῆς προσευχῆς στό φαγητό. Τέλος ἡ σοφή λαϊκή μας παράδοσίς μας νουθετεῖ λέγοντας ὅταν ἔχουμε νεῦρα καί εἴμαστε θυμωμένοι νά μήν τρῶμε γιατί θά μᾶς κάτσει τό φαϊ στό στομάχι.

Τά πειράματα ἀπέδειξαν ὅτι τό νερό ἀκούει. Ὁ Ἐμότο ὅμως δέν σταμάτησε ἐκεῖ. Διερωτήθη ἄν μπορεῖ τό νερό ἀκόμα καί νά διαβάσει. Ἔτσι κόλλησε σέ ἕνα φιαλίδιο μέ δεῖγμα νεροῦ μία ἐτικέτα μέ τήν λέξι «Ἠλίθιο» καί στό ἄλλο φιαλίδιο μέ δεῖγμα νεροῦ κόλλησε τήν ἐτικέτα «Εὐχαριστῶ». Τό νερό ἦτο ἀπεσταγμένο ὅπως καί στά ὑπόλοιπα πειράματα μέ τήν μουσική. Τά ἄφησε ὅλη τήν νύχτα καί τήν ἑπομένη πού ἔγινε ἡ φωτογράφιση τό νερό ἀντέδρασε ὅπως καί στήν περίπτωση τῆς ὁμιλίας. Ἄρα τό νερό ὄχι μόνο ἀκούει ἀλλά καί διαβάζει.
Τά πειράματα τοῦ Ἐμότο ἐπεκτάθηκαν καί στόν χῶρο τῆς ἀνθρωπίνης συνειδήσεως. Ὁ Ἐμότο φωτοφράφισε τό νερό μίας βρύσης στήν περιοχή Κόμπε τοῦ Χάνσιν-Ἀουάτζι πού ἔγινε σεισμός. Ὁ φόβος καί ὁ πανικός τῶν κατοίκων ἦτο καταγεγραμένος στήν κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ! Ἡ ἀνθρώπινη συνείδησις κατεγράφη στό νερό. Μετά ἀπό μῆνες ὅταν ἡ περιοχή μέ τήν ἀμέριστη βοήθεια τοῦ κόσμου ὀρθοπόδησε, ἡ κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ τῆς συγκεκριμένης βρύσης εἶχε μορφοποιηθῆ σέ ἕνα ἑξάγωνο ἀστέρι.

Τά πειράματα λοιπόν τοῦ Ἐμότο ἀπέδειξαν ὅτι τό νερό ἀποθηκεύει καί μεταδίδει πληροφορίες μέσω τῶν κρυσταλλοδομῶν του. Οἱ εἰκόνες, οἱ ἦχοι, ἡ ὁμιλία, οἱ σκέψεις, ἀποκρυσταλλώνονται στήν μοριακή δομή τοῦ νεροῦ καί μεταφέρονται ἐσαεί. Ὁ Γάλλος δρ. Jacques Benveniste (1935-2004) στό τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ ΄80, ἀπέδειξε ὅτι τό νερό καταγράφει πληροφορίες δηλ. διαθέτει ἀξιόπιστη μνήμη.

Ὑγεία - Ἄνθρωπος - Νερό


Ἐκ πρώτης ὄψεως, ἀρχίζουμε νά καταλαβαίνουμε ὅτι οἱ ἦχοι, εἴτε ὁμιλία εἴτε μουσική, οἱ εἰκόνες ἀλλά καί ἡ συνείδησις τοῦ ἀνθρώπου (σκεπτομορφές) ἐπιδροῦν στήν δομή τοῦ νεροῦ καί τήν μορφοποιοῦν. Κατά συνέπειαν τά ἀποτελέσματα τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ νεροῦ στόν ἄνθρωπο, δεδομένου ὅτι ἀποτελούμαστε ἀπό 70% νερό καί μάλιστα ὁ ἐγκέφαλός μας ἀπό 80% ἐνῶ στήν ἐμβυακή μας κατάσταση ἀπό 90%νερό γίνονται ἄμεσα ἀντιληπτά.

Ὁ Βιεννέζος φυσικός καί ἠλεκτρονικός Erich Korbler (1938-1994) ἀσχολήθηκε μέ τήν ἀλληλεπίδραση τῶν πληροφοριῶν πού προέρχονται ἀπό ἕνα βιολογικό σύστημα ὅπως ὁ ἄνθρωπος, μέ γεωμετρικά σχήματα. Κατέληξε ὅτι τά γεωμετρικά σχήματα, τόσο στό δέρμα (tattoo) ὅσο καί ἐκτός (θεραπευτικά σύμβολα, πεντάκτινος ἀστήρ τῶν Πυθαγορείων) μεταφέρουν συγκεκριμένες πληροφορίες στόν ἄνθρωπο διότι λειτουργοῦν ὡς φίλτρα δηλ. ἐπιλέγουν μέσα ἀπό τό κοσμικό γίγνεσθαι συγκεκριμένες πληροφορίες-ἐνέργειες.
Ἐν προκειμένω, ἡ ἐνδυμασία μας, τά στίγματα (tattoo), καθώς καί ὁ περιβάλλων χῶρος, οἱ σκηνές βίας ἐπηρεάζουν τήν κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ μας. Δέν εῖναι τυχαῖο ὅτι στίς ἀρχαῖες τραγωδίες ἀπηγορεύοντο αὐστηρῶς ἐπί σκηνῆς οἱ σκηνές βίας καί τό στιγματίζειν ἦτο βαρβαρική συνήθεια.

Ἄρα, εὐθέως γίνεται ἀντιληπτό, πόσο μεγάλη σημασία ἔχει ἡ προγενετική παιδεία γιά τήν σωστή ὀργανογέννεση, διαμόρφωση τοῦ ἐμβρύου τήν ὥρα τῆς κυοφορίας. Ἡ ἐγκυμονοῦσα μητέρα δέν πρέπει νά βλέπει ἄσχημες εἰκόνες, νά φοβᾶται, νά ἀγχώνεται, νά μαλώνει, νά ἀκούει σκληρή μουσική διότι ὁ ἀμνιακός σάκος ἀλλάζει τήν κρυσταλλοδομή του καί κάτ ΄ἐπέκταση τό ἔμβρυο ὑφίσταται πολλά δεινά.
Φυσικά αὐτό ἰσχύει γιά ὅλους, πού δυστυχῶς μαθαίνουμε νά ζοῦμε σέ ἕνα περιβάλλον πού ἑκατέρωθεν ἐκτοξεύονται ὕβρεις, καί σέ συνδυασμό μέ τό ἄγχος τά νεῦρα καί τόν φόβο ἀλλάζουν τήν δομή τοῦ νεροῦ μας, τήν μολύνουν, τήν ἀλλοιώνουν καί κάτ΄ ἐπέκταση εἴμεθα εὐάλωτοι σέ ἀσθένειες ὅπως ὁ καρκίνος.

Γιά νά εἴμεθα ὑγιεῖς ὀφείλουμε νά προσέχουμε δυό παραμέτρους τήν καθαρότητα τοῦ νεροῦ μας καί τήν σωστή του γεωμετρική δομή. Γιά τήν πρώτη παράμετρο ὅλοι οἱ ἰατροί ἀλλά καί ἡ θρησκεία μας συνιστοῦν δίαιτες πού ἀποτοξινώνουν τό σῶμα. Ἡ ἀποτοξίνωσις στόν ὀργανισμό μας γίνεται πάντα μέ τήν βοήθεια τοῦ νεροῦ μέσω τῶν ὀργάνων τοῦ σώματός μας (νεφρά, πνεύμονες, ἔντερο). Τό νερό πού δέν εἶναι τρεχούμενο ἀλλά στάσιμο ἀλλοιώνεται μολύνεται ὅπως στά ἕλη κατά συνέπεια ὀφείλουμε νά διατηροῦμε τό νερό τοῦ σώματός μας ἐν κινήσει γιά νά εἴμαστε ὑγιεῖς. Πῶς ; Πίνοντας πολύ νερό ἀνανεώνουμε τό νερό μας.
Στήν δευτέρα παράμετρο δηλ. τῆς διατηρήσεως τῆς σωστῆς γεωμετρικῆς κρυσταλλοδομῆς ὀφείλουμε νά ἀκοῦμε ὡραία μουσική, νά συμπεριφερόμαστε μέ εὐπρέπεια, καλοσύνη, νά εἴμεθα εὐπροσήγοροι, προσηνεῖς τόσο ἐμεῖς ἀπέναντι στούς ἄλλους ὅσο καί αὐτοί πρός ἐμᾶς. Ἐπίσης νά προσευχώμεθα καθημερινῶς, τήν ὥρα τοῦ φαγητοῦ, ὅπως ἀκριβῶς ἔπρατταν οἱ Πυθαγόρειοι ἀλλά καί ὅπως ἡ παράδοσις συνιστᾶ.

Νερό - Θρησκεία


Ἔχουμε σίγουρα ὅλοι ἀκούσει γιά τό θέμα τοῦ ἁγιασμοῦ πού φυλᾶμε σέ ἕνα ποτήρι νερό ἤ γιά τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανίων πού γίνεται ὁ ἁγιασμός τῶν ὑδάτων. Γιατί ἡ ὀρθόδοξη Παράδοσις βαπτίζει ἐν ὕδατι ὅπως ἔλεγε καί ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος καί γιατί οἱ Πυθαγόρειοι χρησιμοποιοῦσαν τά λεγόμενα βαλανεῖα ὅπου ἐντός τῶν ἱερῶν ὑδάτων ἀπέρριπταν τούς ρύπους τόσο τοῦ σώματος ὅσο καί τῆς ψυχῆς;

Ὁ Ἰάπωνας ἐπιστήμων Δρ. Μασάρου Ἐμότο συνέχισε τά πειράματα μέ τό νερό προχωρώντας καί στό θρησκευτικό ἐπίπεδο παρατηρώντας τήν ἀντίδρασι τοῦ νεροῦ στήν προσευχή. Τό πείραμα ἔλαβε χώρα στό φράγμα Φουτζιουάρα στό Μινακάμι-Τσό τῆς Ἐπαρχίας Γκούνμα. Ὁ Αἰδεσιμότατος Κάτο Χόκι Ἀρχιερεύς τοῦ Ναοῦ Τζυουχουϊν, προσευχήθη γιά μία ὥρα δίπλα στό φράγμα. Λίγα λεπτά μετά τό τέλος τῆς προσευχῆς, τό νερό τοῦ φράγματος ἄλλαξε καί ἔγινε πιό ἤρεμο καί πιό καθαρό. Οἱ φωτογραφίες πού τράβηξε πιστοποίησαν τήν ἀλλαγή τοῦ νεροῦ. Ἐνῶ πρίν τήν προσευχή ἡ κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ ἦτο παραμορφωμένη, μετά τήν προσευχή ἕνας φωτεινός κατάλευκος ἑξάεδρος κρύσταλλος, ἴσως ὁ ὡραιοτέρος τῶν πειραμάτων, ἐνεφανίσθη στήν φωτογραφία.
Ἡ προσευχή πού ἐκφέρεται μέ τήν προσήκουσα συνειδησιακή φόρτιση, ἔχει θετική ἐπίδραση στό νερό, τό φωτίζει, τό καθαγιάζει, τό ἠρεμεῖ. Ὁ ψυχικός παράγων σέ συνδιασμό μέ τά λόγια της προσευχῆς πού δονοῦν καί δομοῦν τά μόρια τοῦ νεροῦ, μορφοποιοῦν τήν κρυσταλλοδομή του ἐσαεί.
Ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια χρησιμοποιοῦσαν τά καθαγιασμένα ὕδατα ὡς μέσο καθάρσεως. Τά ἱερά ἦσαν χτισμένα δίπλα σέ τρεχούμενα νερά. Σήμερα, ὁ ἁγιασμός τῶν ὑδάτων τόσο στήν θάλασσα ὅσο καί στίς δεξαμενές ἤ φράγματα ἔχει θετική ἐπίδραση στούς ἀνθρώπους.

Ἕνα ἄλλο μυστήριο τῆς ἑλληνικῆς ἱερατικῆς παραδόσεως εἶναι τό μυστήριό τῆς Θείας Μεταλήψεως. Τί γίνεται ὅταν μεταλαμβάνουμε; Τόσο ὁ Ἐμότο ὅσο καί ὁ Γερμανός ἐπιστήμων Roland Plocher ὁ ὁποῖος εἶναι γνώστης τῶν θεωριῶν τοῦ Tesla καί τοῦ Schauberger, κατέφεραν νά ἀντιγράψουν τήν ἐνεργειακή πληροφορία. Ἐν προκειμένῳ, ὁ Plocher ἀντέγραψε τήν πληροφορία τοῦ ὀξυγόνου σέ ἀδρανῆ ὑλικά, ὅπως τό ἀνθρακικό ἀσβέστιο. Διασκορπίζοντας τά ὑλικά σέ οἰκολογικά κατεστραμμένες λίμνες κατέφερνε νά τίς ἐπανενεργοποιεῖ.
Κατά συνέπεια ὁ καθαγιασμένος οἶνος τῶν Ὀρφικῶν, ὅσο καί ἡ Θεία Μετάληψις τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, καθώς εἰσέρχεται στό σῶμα μας πράγματι καθαγιάζει τό σῶμα ἀντιγράφοντας τήν κρυσταλλοδομή του καί ἐπαναφέροντας τό νερό τοῦ σώματός μας στήν σωστή γεωμετρική του μορφή.

Τό νερό εἶναι ΖΩΝΤΑΝΟ καί ὅπως εἶπε ὁ Viktor Schauberger εἶναι τό αἷμα τῆς γῆς. Οἱ ἀρχαίοι Ἕλληνες τό λάτρευαν καί εἶχαν προσδώσει τό ὄνομα τοῦ Ποσειδώνος στό νερό τῆς θαλάσσης, ἐνῶ σέ λίμνες καί ποτάμια ὑπῆρχαν ἄλλες θεότητες τοῦ νεροῦ.

Ἐνέργεια - Ψυχή - Νερό


Κάτ΄ ἀρχάς κάθε τί μέσα στό δημιουργημένο σύμπαν εἶναι ἔμψυχο. Ἡ ὕλη εἶναι ἐμψυχωμένη ἀπό τό πνεῦμα. Ἄνευ τῆς ψυχῆς τό πνεῦμα δέν δύναται νά δράση στήν ὕλη, διότι πνεῦμα καί ὕλη εἶναι ἐνάντιες ἀρχές καί δέν ἑνώνονται. Χρειάζεται τό καταλυτικό στοιχεῖο μεθέξεως πού ἐν τῇ αὕτῃ περιπτώσει εἶναι ἡ ψυχή.

Τί εἶναι ἡ ψυχή τοῦ Παντός; Βάσει τῶν ὀρφικῶν εἶναι ὁ αἰθήρ πού περιβάλει τό πᾶν καί ἐνυπάρχει πανταχοῦ. Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη τόν αἰθέρα τόν ἔχει ὀνομάσει ἐνέργεια καί ἰσοδυναμεῖ μέ Ε = m * c² δηλ. κάθε μάζα μετατρέπεται σέ ἐνέργεια ἤ ἀπελευθερώνει τήν ἐνέργειά του, ὅταν φτάσει νά κινεῖται μέ τήν ταχύτητα τοῦ φωτός εἰς τό τετράγωνο (c²). Τά πάντα ἔχουν ἐνέργεια διότι τά πάντα κινοῦνται. Ὁ κινητήριος μοχλός εἶναι ἡ ἐνέργεια δηλ. ἡ ψυχή. Χαρακτηριστικό εἶναι ὅτι μέ τήν σύντηξη τοῦ πυρῆνος τοῦ ἀτόμου, ἀπελευθεροῦται ἡ ἐγκλωβισμένη ἐνέργεια τήν ὁποία οἱ ἐπιστήμονες ὀνόμασαν πυρηνική ἐνέργεια.
Στόν ἄνθρωπο, ἡ ψυχή εἶναι τό αἰθερικό τοῦ σῶμα ἤ κατά ἄλλους τό ἐνεργειακό του σῶμα πού ζωοποιεῖ, καί κινεῖ τό σῶμα μας. Εἶναι τό ἀτομικό, ἐνεργειακό του περιβάλλον πού πληροῦται ἀπό πλῆθος πληροφοριῶν. Ἡ ψυχή ἔχει πολλά ἐπενδύματα δηλ. ποιότητες αἰθέρος ὅπου τό ἔσχατο ἐπένδυμα εἶναι συνυφασμένο μέ τά ὄργανα τοῦ σώματός μας δηλ. τρόπον τινά εἶναι ὑπεύθυνο γιά τήν σωστή λειτουργία τῶν ὀργάνων μας καί τῶν συστημάτων πού διέπουν τό σῶμα (ἀνοσοποιητικό, κυκλοφορικό, συμπαθητικό κ.τ.λ.). Τά ἀνώτερα ἐπενδύματα περιβάλλουν τό σῶμα μας ὡς ἕνας μανδύας αἰθερικός, προστατευτικός καί ἀποτελεῖ τό ἀτομικό μας, ψυχικό καί πνευματικό μας φορτίο.
Τό σῶμα μας λόγω τῆς ἁδρῆς ὕλης, δέν μπορεῖ νά ἀποτυπώσει τίς ἀλλαγές στόν ψυχισμό μας. Ἡ ψυχή χρειάζεται ἕνα ἄλλο μέσο, πιό εὔπλαστο μέ περισσότερες δυναμικές-ἐνεργειακές ἰδιότητες ὅπως τό νερό. Τό νερό λόγω τοῦ γεωμετρικοῦ του σχήματος μεταδίδει ἠλεκτρομαγνητικά κύματα δηλ. ἐνέργεια. Ἔτσι στό νερό τοῦ σώματός μας ἀποτυπώνονται ἤ καλλίτερα ἀποκρυσταλλώνονται οἱ μεταπτώσεις τῆς ψυχῆς μας. Κατά συνέπεια ὁ συνδετικός κρίκος μεταξύ ψυχῆς μας καί σώματος εἶναι τό νερό πού ἐνυπάρχει παντοῦ μέσα στό σῶμα μας. Οἱ ἀλλαγές πού τελοῦνται στό νερό μας τίς ἀντιλαμβανόμαστε ὡς συναίσθημα. Ὅταν δέν μᾶς ἀρέσει ἕνα εἶδος μουσικῆς, ὅταν μας βρίζει κάποιος, ὅταν μας ἀγκαλιάζει τρυφερά καί μᾶς λέει πόσο μας ἀγαπᾶ, ὅλα αὐτά τά ψυχικά ρευστά δηλ. οἱ ἐνεργειακές ἐπιδράσεις ἀποκρυσταλλώνονται στό νερό τοῦ σώματός μας καί τό εἰσπράττουμε ὡς συναίσθημα.
Κατά συνέπεια κάθε τί πού συμβαίνει στόν περιβάλλοντα χῶρο, ἐπηρεάζει τήν ψυχή μας. Οἱ εἰκόνες, ἡ μουσική, ἡ ὁμιλία ἀποτυπώνονται μέσω τοῦ νεροῦ στήν ψυχή μας καί ἀναλόγως τήν ἀμαυρώνουν ἤ τήν φωτίζουν. Ἡ διαδικασία καθάρσεως τῆς ψυχῆς, ἀπό τά μελανά στίγματα πού τῆς ἔχουμε προσδώσει λόγω τῆς βέβηλης ζωῆς ἠμῶν, οἱ ἀρχαῖοι τήν ὠνόμαζαν μύηση καί ἅπτεται τῶν διαδικασιῶν καθάρσεως ὅλων τῶν ἐπενδυμάτων τῆς ψυχῆς. Στά μυστήρια οἱ μεμυημένοι εἰσέρχοντο κεκαθαρμένοι καί ἀπηγορεύετο αὐστηρῶς εἰς τούς ἀμυήτους.
Ὁ Πλάτων στούς «Νόμους» ἀπαγορεύει αὐστηρῶς μερικές ἀπό τίς μουσικές κλίμακες διότι γνωρίζει ὅτι ἡ μουσική ἐπηρεάζει τήν ψυχή. Ὅ Ἀριστοτέλης ἐπίσης στό ἔργο τοῦ «Πολιτικά» θεωρεῖ ὡς πρωτεύων μάθημα τήν μουσική γιά τήν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς. Τά ἀγάλματα, ἡ ἀρχιτεκτονική, ὁ περιβάλλον χῶρος ἐπηρεάζουν τήν ψυχή γιά αὐτό οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔδιναν μεγάλη σημασία. Συνεπῶς γιά νά μπορέσουμε νά καταλάβουμε τούς νόμους τῆς ψυχῆς, ὀφείλουμε πρωτίστως νά κατανοήσωμε τά μυστικά του νεροῦ.

Στέφανος Γκίκας
http://palaixthon.ath.cx/mustikanerou.html

Το νερό της καθημερινής μας ζωής
Στο νερό της βρύσης ανιχνεύονται χημικές ενώσεις χλωρίου και άλλες χημικές ουσίες.....
Στο νερό που προέρχεται από φράγματα και ποταμούς προστίθενται απολυμαντικές ουσίες, προκειμένου να γίνει πόσιμο...
Οι πιο κάτω φωτογραφίες είναι από δείγματα νερού βρύσης, ποταμού (μέσα σε πόλη) και λίμνης στην κρυσταλλική τους μορφή.
Το νερό προσπαθεί σκληρά και γενναία να μας πει: ''Θέλω να είμαι καθαρό νερό''!!!



Ποταμός που διασχίζει μεγάλη πόλη και του έχει ανατεθεί ο ρόλος του γενικού ''καθαριστή'' στη πορεία του. Γεγονός που αποτυπώνεται και στη ζοφερή μορφή των κρυστάλλων.



Νερό βρύσης. Το δείγμα δεν εμφανίζει καθόλου τάσεις κρυστάλλωσης...



Η κρυσταλλική δομή επιβεβαιώνει το μέγεθος της ρύπανσης της λίμνης. Αυτή είναι η αξιοθρήνητη μορφή του κρυστάλλου.

Και όμως το νερό ακούει ήχους και μουσική!
Είναι αλήθεια;
Αν ναι πως αντιδρά στο άκουσμα μουσικής; Μέσα από μια σειρά πειραμάτων το νερό μας δείχνει καθαρά ότι όχι μόνο ακούει ήχους αλλά και μουσική. Όπως και ο άνθρωπος αντιδράει ευχάριστα ή δυσάρεστα σε διαφορετικά ακούσματα μουσικής
Είναι άραγε πιθανόν ο λόγος που οι άνθρωποι αισθάνονται χαρά όταν ακούνε μουσική, να είναι επειδή το νερό που περιέχεται στο σώμα τους να υφίσταται κάποια αλλαγή;
Οι δονήσεις της μουσικής και των λόγων, που μεταφέρονται μέσω του αέρα, επηρεάζουν το νερό περισσότερο από κάθε άλλο στοιχείο!
Οι φωτογραφίες των κρυστάλλων του νερού αποτελούν μια εξαιρετικά αποτελεσματική μέθοδο παρατήρησης της επίδρασης που έχουν η μουσική και τα λόγια στο νερό και αποδεικνύουν ότι το νερό ακούει!

Φωτογραφία κρυστάλλου νερού βρύσης πριν τον διαλογισμό.



Από το ίδιο δείγμα νερού, φωτογραφία κρυστάλλου μετά τον διαλογισμό.



Η αντίδραση του νερού στη μουσική του Μπαχ
Μπαχ, ''Αρια για τη χορδή του Χολ'' Ο κρύσταλλος δείχνει να έχει μαγευτεί από το άκουσμα της μουσικής αυτού του πασίγνωστου έργου για βιολί.



Η αντίδραση του νερού στη μουσική του Μπετόβεν Μπετόβεν, ''Ποιμενική Συμφωνία'' Αυτός ο πανέμορφος κρύσταλλος στηρίζει την άποψη ότι η καλή μουσική ασκεί θετική επίδραση στο νερό.


Ηeavy Metal, Μουσική.
Γεμάτη θυμό μουσική.. Η εξαγωνική δομή αυτού του κρυστάλλου διασπάστηκε κυριολεκτικά σε κομμάτια. Το νερό φαίνεται να αντιδρά
αρνητικά στο άκουσμά της.


Η αντίδραση του νερού στη μουσική του Mozart
Μοτσαρτ, '' Συμφωνία Νο 40'' Ένα κομμάτι ''ύμνος''. Υμνεί την ομορφιά. Ο κρύσταλλος είναι τόσο όμορφος και γεμάτος χάρη που μοιάζει να εκφράζει τα συναισθήματα του συνθέτη.


Η αντίδραση του νερού στη Λίμνη των κύκνων - Τσαικόφσκι


Η αντίδραση του νερού στο Imagine - Τζον Λένον
Το νερό στη φύση

Χρησιμοποιούμε συχνά τον όρο ''φυσικό νερό''.
Όμως μέχρι ποιο βαθμό είναι πραγματικά ''φυσικό''; Με άλλα λόγια, τα όρια της λέξης ''φυσικό'' είναι πολύ ασαφή. Αν πούμε ότι είναι το νερό που δεν έχει υποστεί καμία ''ανθρώπινη επίδραση'' τότε ίσως να μην υπάρχει νερό πάνω στη γη που να μπορεί να αποκαλείτε ''φυσικό''!

Οι παρακάτω φωτογραφίες προέρχονται από κλασικές φυσικές πηγές.


Κρύσταλλος πάγου της Ανταρκτικής που εκτιμάται ότι έχει ηλικία 370.000 ετών. Απόλυτα συγκροτημένη δομή-τέλειο πρότυπο κρυσταλλικού σχηματισμού.



α) Νερό πηγής σε υψόμετρο 700 μέτρων.
Οι τέλειοι καθαροί κρύσταλλοι που σχηματίζονται δίνουν την εντύπωση πως είναι πέταλα λουλουδιών.


β) Δείγματα νερού πηγής. Ισορροπημένη, συμμετρική εξαγωνική δομή δίνοντας την εντύπωση ανθρώπων που κρατιούνται χέρι-χέρι.




Ευτυχία



Πηγή:water-air.gr

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Dr Masaru Emoto "Το μυστικό μήνυμα του νερού"

http://proionta-tis-fisis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_6987.html

O Ιωάννης Φουράκης για τα Παιδιά του 1983


Συνέντευξη: Μηνάς Παπαγεωργίου (aka Beetlejuice)

Η τελευταία συνέντευξη του Έλληνα ερευνητή στον Μηνά Παπαγεωργίου

O Ιωάννης Φουράκης αποτέλεσε τον βασικό πρωταγωνιστή της υπόθεσης για τα Παιδιά του Απριλίου του 1983». Είναι ο άνθρωπος ο οποίος έθεσε πρώτος τις συνωμοσιολογικές προεκτάσεις στην έρευνα της Ακαδημίας Αθηνών, είναι ο πρώτος ο οποίος μίλησε για την ιδιαιτερότητα ορισμένων από τα παιδιά των οποίων η “σύλληψη” έγινε τον Αύγουστο του 82’, είναι ο άνθρωπος ο οποίος κατάφερε να συνδέσει μεταξύ τους διάφορα γεγονότα και παράξενα περιστατικά, τόσο πραγματιστικά όσο και μεταφυσικά, να χαράξει ένα σταυροδρόμι στο οποίο συναντήθηκαν αρκετές επιστήμες και εν τέλει να δημιουργήσει ένα συνωμοσιολογικό σενάριο το οποίο και ακολούθησε τα επόμενα χρόνια ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες νεομυθολογικές προεκτάσεις.
Τα όσα θα ακολουθήσουν, αποτελούν μέρος της τελευταίας συνέντευξης που έδωσε ο κ. Φουράκης. Τον συνάντησα ένα βράδυ του Νοεμβρίου του 2008 στην οικία του κάπου στην Αγία Παρασκευή. Ζεστός και φιλικός, απάντησε με ευθύτητα σε όλες τις ερωτήσεις που του έθεσα.
Ο δημοφιλής Έλληνας ερευνητής έφυγε από αυτό τον κόσμο τον Δεκέμβριο του 2010, αφήνοντας όμως πίσω του ένα πλούσιο -αμφιλεγόμενο για πολλούς- συγγραφικό έργο, αλλά και έναν μεγάλο κύκλο νέων –κυρίως- μαθητών.

Πως ξεκινήσατε να ερευνάτε το ζήτημα των παιδιών του ’83. Ποιες πληροφορίες έφτασαν πρώτες στα αυτιά σας και τι βήματα ακολουθήσατε κατά τα πρώτα στάδια των ερευνών σας;
Η πρώτη μου επαφή με το θέμα, έγινε όταν ένας φίλος καθηγητής από την Σπάρτη, μου έστειλε εκείνο το ερωτηματολόγιο… Θυμάμαι πως του καθηγητή (ο οποίος και είχε αναλάβει να το διανείμει στα παιδιά που φοιτούσαν τότε στο λύκειο), του είχαν προκαλέσει εντύπωση ορισμένες από τις ερωτήσεις.
Μετά από λίγο καιρό και ενώ είχα βάλει στην άκρη το θέμα για να το μελετήσω αργότερα, ήρθε σε επαφή μαζί μου η κα. Στέλλα Καρανικόλα από τη Θεσσαλονίκη, μητέρα μαθητή λυκείου που είχε γεννηθεί τον Απρίλιο του ’83. Με ενημέρωσε πως και το δικό της παιδί έλαβε το ερωτηματολόγιο. Της είχαν επίσης προκαλέσει εντύπωση (τόσο ως εκπαιδευτικός αλλά και ως μητέρα), κάποιες από τις ερωτήσεις που περιλαμβάνονταν σε αυτό. Η κα. Καρανικόλα εν τω μεταξύ, πήγε και κατέθεσε στον εισαγγελέα Θεσσαλονίκης μια μηνυτήρια αναφορά κατά αγνώστων, ζητώντας να πληροφορηθεί σχετικά με τους σκοπούς της έρευνας. Τα στοιχεία αυτά, δηλαδή το έγγραφο του εισαγγελέα και τη μηνυτήρια αναφορά της κας Καρανικόλα, τα έχω καταχωρήσει στο βιβλίο μου με τίτλο «Κύδος Ελλήνων». Μετά και από αυτό το περιστατικό, άρχισα πράγματι να ερευνώ εντατικότερα το θέμα.
Στην πορεία αυτής της έρευνας ξεχώρισα τις βασικές ερωτήσεις, αφού φυσικά καταχώρησα ολόκληρα τα ερωτηματολόγια και τις επιμέρους «πονηρές» ερωτήσεις. Ξεκίνησα λοιπόν τη διαδικασία της έρευνας με τη βοήθεια της συνεργάτιδας και φίλης μου βιολόγου Δήμητρας Βεκρή. Επικοινωνήσαμε με το Πανεπιστήμιο Imperial του Λονδίνου το οποίο φερόταν ως πηγή δημιουργίας αυτού του ερωτηματολογίου και της διοχετεύσεώς του σε διάφορες άλλες χώρες.
Όπως ήδη ξέρετε, την έρευνα αυτή τη χρηματοδότησε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Και η εκτέλεσή της, ήρθε μέσω της Ακαδημίας Αθηνών. Ο κ. Ματσανιώτης ήταν τότε Γενικός Γραμματέας της Ακαδημίας και ταυτόχρονα καθηγητής της παιδιατρικής χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνεργαζόμενος με την κα. Μπακούλα, διευθύντρια της Παιδιατρικής Κλινικής, ξεκίνησαν αυτή την επιστημονική έρευνα. Η έρευνα αυτή βέβαια κατ’ εμέ, πλήν των άλλων, διεξήχθη από τους Έλληνες επιστήμονες τόσο για επιστημονικούς λόγους, όσο και για οικονομικούς. Κι όπως θα ξέρετε, δυστυχώς στα ερευνητικά κέντρα όλων των Πανεπιστημίων του κόσμου, αλλά κυρίως στην Ελλάδα, ο βασικός αντικειμενικός στόχος των ερευνητών, είναι η δέσμευση των κονδυλίων της έρευνας. Πέρα όμως από αυτό το θέμα το οποίο εξετάζει ήδη η Δικαιοσύνη, έχω στην κατοχή μου όλα τα σχετικά έγγραφα και έχω εντοπίσει μια επισήμανση που αναφέρει ότι τα ερωτηματολόγια αυτά τα οποία και περιείχαν πονηρές χωρίς εισαγωγικά για εμένα ερωτήσεις, είχαν σταλεί από μια παιδίατρο που έμενε στο Παγκράτι, η οποία ήταν απλός συνεργάτης της κας. Μπακούλα. Η κυρία αυτή λοιπόν, ονόματι Καρανίκα, έστειλε τα ερωτηματολόγια αυτά στα 7.000 από τα 11.400 παιδιά που είχαν γεννηθεί τον Απρίλιο του ’83, καθώς επίσης και στους γονείς τους.

Έχετε υποστηρίξει πως στην υπόθεση των γεννηθέντων τον Απρίλιο του 1983, οφείλουμε να ερευνήσουμε το μήνα της σύλληψής τους, δηλαδή τον Αύγουστο του 1982… Εάν δεν κάνω λάθος μάλιστα είχατε και μια προσωπική εμπειρία εκείνη την περιόδο.
Ακριβώς. Ανασύροντας λοιπόν γεγονότα από την μνήμη μου, θυμήθηκα ότι τον Αύγουστο του ’82, και πιο συγκεκριμένα την 14η Αυγούστου, βρισκόμουν στο χωριό μου Δραπανιά της επαρχίας Κισσάμου του νομού Χανίων, όπου η γυναίκα μου και η μητέρα μου με πίεζαν να πάω στον εσπερινό την Παναγίας που ήταν στην πάνω Δραπανιά, δηλαδή σε μια γειτονιά του χωριού μου. Εγώ αρνήθηκα κάτι τέτοιο και προτίμησα να το ρίξω στο διάβασμα πάνω, στην ταρατσούλα του σπιτιού. Διάβαζα έναν αρχαίο συγγραφέα, ο οποίος και αναφερόταν στην περιοχή μου και ειδικά στο σημερινό χωριό Ρόκα. Εκεί βρισκόταν σε μια κορφή και ο ναός της Ροκίας Αρτέμιδος.
Στις 3 τη νύχτα, και αφού η μητέρα και η γυναίκα μου είχαν επιστρέψει από την εκκλησία, χτυπάει το «καμπανάκι» στο μυαλό μου να ξεκινήσω για τον ναό της Αρτέμιδος, ο οποίος και απέχει κάπου 7-8 χιλιόμετρα μακριά από το χωριό μου περνώντας μέσα από λαγκάδια και ρεματιές. Βεβαίως την Ρόκα, την είχα επισκεφτεί παλαιότερα εκατοντάδες φορές, αλλά ποτέ δεν είχα ανέβει στο ναό που βρισκόταν στην κορυφή του λόφου. Τελικά αποφάσισα να ξεκινήσω για να τον βρω μέσα στη νύχτα, ενώ θυμάμαι πως μου γάβγιζαν σκυλιά από τα σπίτια χωριανών που βρίσκονταν χτισμένα στις παρυφές της κορυφής. Κανένας όμως χωριανός δεν με πήρε είδηση για να με κυνηγήσει. Ανέβηκα στην κορυφή, βρήκα κάποια αγριολούλουδα, καθώς επίσης και μια αρχαία επιγραφή, πιθανότατα από το θέατρο που υπήρχε στο σημείο παλαιότερα. Εναπόθεσα τα λουλούδια και στο νου μου ήρθε ένας ύμνος προς την Αρτέμιδα από τα Ορφικά του Καλλίμαχου. Απήγγειλα αυτό τον ύμνο και κάθισα σε ένα βράχο.
Η κορυφή αυτή, είναι απέναντι από τον κόλπο Κισσάμου στο βάθος, όπου και βρίσκεται το νησί Γραμβούσα. Η Γραμβούσα με τη σειρά της (και συνεχίζοντας βόρεια) βρίσκεται απέναντι από τα Κύθηρα. Θυμάμαι ότι εκείνη τη νύχτα ήταν ξαστεριά. Κάποια στιγμή, εκεί στα καλά καθούμενα, βλέπω πάνω από τη Γραμβούσα στα δυτικά, να περνούν τρία έντονα φωτεινά αντικείμενα προς τα βόρεια, τα οποία προχωρούσαν πολύ αργά . Εκεί ολόκληρο το τοπίο και το πέλαγος έλαμψαν! Αυτό το γεγονός με εντυπωσίασε, το έψαξα αργότερα και πράγματι ανακάλυψα πως την περίοδο εκείνη παρατηρήθηκε ένας μικρός βομβαρδισμός μετεώρων στην περιοχή εκείνη. Το συζήτησα με κάποιους αστροφυσικούς, άλλοι το δέχτηκαν, άλλοι το απέρριψαν.
Θεωρείτε ότι αυτό το φαινόμενο που παρατηρήσατε έπαιξε κάποιο ρόλο στην υπόθεση που εξετάζουμε εδώ;
Το αστρονομικό φαινόμενο για μένα ήταν η επιρροή στη νοητική δομή των παιδιών που συλλήφθηκαν την περίοδο εκείνη. Βεβαίως, όπως ξέρετε, το σπέρμα – γονίδιο είναι φωτόνιο. Και το φωτόνιο εισέρχεται (μιλώντας ίσως με μεταφυσικούς όρους) στον εγκέφαλο από το «μαλακό», αποτελώντας ταυτόχρονα και το γονίδιο που περιέχει όλες τις πληροφορίες του παρελθόντος. Και όταν πια το οποιοδήποτε παιδί, διαθέτει ένα φωτόνιο από ένα συγκεκριμένο γαλαξιακό ή ηλιακό χώρο, είναι σε θέση να δεσμεύσει τις μνήμες που αυτό κουβαλάει. Διότι αν μπούμε στη διαδικασία να καταφύγουμε στον Πλάτωνα και στην σύγχρονή αν θέλετε ψυχολογία (παρ’ όλο που δεν δέχομαι τον όρο ψυχολογία, ψυχίατρος και ψυχιατρική), εκεί θα δουμε πως η ύπαρξη των μνημών αυτών αποτελούν μια πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα αυτή σχετίζεται με κάτι που έχω επισημάνει αρκετές φορές στο παρελθόν.
Αν ανοίξετε ένα βιβλίο ανατομίας θα διαβάσετε ότι το πρωτοκάριο ή αλλιώς πρωτοκύτταρο, εισέρχεται στο μηρό. Το πρωτοκάριο-πρωτοκύτταρο είναι αυτό που ονομάζουμε το πρώτο γονίδιο. Και όταν λέμε ότι αυτό εισέρχεται στο μηρό, η σκέψη μας αμέσως πηγαίνει στον Όμηρο. Ο Όμηρος δεν υπήρξε σαν φυσικό πρόσωπο όπως εμείς το εννοούμε, αλλά είχε να κάνει ως όρος, με όλες τις καταγραφές του παρελθόντος. Το «Ο» είναι άρθρο. Εάν κάτι τέτοιο ισχύει, τότε η λέξη μπορεί να μετατραπεί στο «Ο μηρός». Και σε ότι αφορά τα παραπάνω, στο τελευταίο μου βιβλίο με τίτλο «Αρχή και τέλος» αναφέρω ότι ο Όμηρος δεν έγραψε ποτέ καμία «Ηλιάδα», τη βρήκε έτοιμη, γραμμένη από την Ελένη του Μουσαίου κατά την παράδοση η οποία ήρθε από τη Σελήνη. Έχω μπει στη διαδικασία να εξηγήσω όλα αυτά τα πράγματα. Ανακεφαλαιώνοντας, πιστεύω ότι όντως αυτά τα παιδιά μεταφέρουν μνήμες.

Αντιλαμβάνομαι ότι αναφέρεστε σε μια συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα του ελληνικού γεωγραφικού χώρου…
Σύντομα θα υπάρξουν σχετικές ανακοινώσεις από ομάδα επιστημόνων-, ότι αιθέρας δεν υπάρχει στον πλανήτη μας αλλά μόνο σε ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, στο Αιγαίο, όπου περιφέρεται ένα σύννεφο αιθέρα. Ο αιθέρας, ο οποίος είναι η ψυχή του σύμπαντος, δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον πλανήτη μας. Και όταν οι συγκεκριμένοι επιστήμονες που έχω υπ’ όψιν μου προβούν σε αυτές τις ανακοινώσεις, θα είναι εύκολο να δούμε τους συνδυασμούς που θα είμαστε σε θέση να κάνουμε. Ανάμεσα σε αυτούς αναφέρω αυτόν του αιθέρα με το νησί που βρίσκεται νότια της Κρήτης…
Αναφέρεστε στο νησί της Γαύδου;
Ακριβώς. Αυτή τη στιγμή που κουβεντιάζουμε έχουν διασκορπιστεί σε μικρές σπηλιές και σε καλύβες της Γαύδου δεκάδες Ρώσοι επιστήμονες, (ίσως και άλλων χωρών, αλλά κυρίως Ρώσοι), που ισχυρίζονται πως είναι ασθενείς από το Τσερνομπίλ και υποστηρίζουν ότι εκεί μπορούν να θεραπευτούν! Τώρα γιατί αυτό συμβαίνει στη Γαύδο και γιατί παλιότερα ο πατέρας Bush ήθελε να αγοράσει το νησί για λογαριασμό Αμερικάνικης εταιρίας, ή να το νοικιάσει και να το κάνει σταθμό μεταφοράς container, πηγαίνοντας εκεί επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, είναι ένα άλλο θέμα…

Είχατε επαφές με παιδιά που γεννήθηκαν τον Απρίλιο του 1983; Αν ναι, ποια ήταν εκείνα τα χαρακτηριστικά τους που σας εντυπωσίασαν;
Κατόρθωσα να έρθω σε επαφή με πάρα πολλά παιδιά της κατηγορίας αυτής και δίχως να έχω γνώσεις ανατομίας, ούτε ιατρικής , παρατήρησα ότι όλα αυτά τα 30- 40 αγόρια και κορίτσια που είδα συνολικά (από τα 11.000 που γεννήθηκαν τον Απρίλη του 1983), είχαν ένα όμοιο συγκεκριμένο σημάδι κάπου στην σπονδυλική στήλη, πίσω στην πλάτη. Επιπροσθέτως, επειδή έκτοτε μελέτησα πάρα πολύ τη φυσιογνωμική των αρχαίων και νεοτέρων επιστημόνων, εντόπισα ότι όλα αυτά τα παιδιά τα οποία είδα, έχουν στους οφθαλμούς τους κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, μιλώ για τα όσα είπε ο Μέγας Αλέξανδρος στον Διογένη. Το χωρίο περιλαμβάνεται στους διαλόγους τους στο βιβλίο του Δίωνος Χρυσοστόμου. Έτσι λοιπόν ξεκίνησα και έκανα την έρευνα.
Μερικά από τα παιδιά αυτά, πολλές φορές, μ’ έχουν προειδοποιήσει δια τηλεφώνου ή με μηνύματα στο e-mail για γεγονότα που θα συμβούν σε συγκεκριμένες ημέρες και ώρες και ειδικότερα για περιστατικά που με αφορούν προσωπικά. Συμβουλές του τύπου «όταν θα πας εκεί θα αντιμετωπίσεις αυτούς τους ανθρώπους» ή «Πρόσεξε» ή «Δέξου την συμβουλή αυτή»…

Τελικά θεωρείτε ότι από την υπόθεση των Παιδιών του 1983 θα προκύψουν οι άνθρωποι εκείνοι που θα οδηγήσουν τον ελληνισμό σε μια νέα ελπιδοφόρα πορεία;
Λοιπόν, εγώ πιστεύω ακράδαντα, αν και δεν μπορώ να το αποδείξω με στοιχεία, ότι ήρθε ή έρχεται ο σωτήρας των Ελλήνων και του Ελληνισμού. Διότι Έλληνας δεν είναι ο οποιοσδήποτε! Εγώ τουλάχιστον δεν πιστεύω ότι είμαι Έλληνας, αλλά πολίτης του κράτους που ονομάζεται Ελλάδα. Ο πραγματικός Έλληνας είναι ιερέας, είναι απεσταλμένος, είναι θεία μορφή, είναι κατηχητής και σωτήρας… Αυτή είναι η όλη πορεία της ελεύσεως του Έλληνα. Έλληνες δεν είναι οι Πελασγοί και πολύ καλώς οι ξένοι μας λένε Γραικούς. Εμείς ανθρωπολογικά και πολιτισμικά είμαστε Γραικοί, είμαστε απόγονοι του Γραικού, δεν είμαστε απόγονοι του Έλληνα. Απόγονοι του Έλληνα είναι ελάχιστοι. Άλλωστε και ο Θουκυδίδης αναφέρθηκε στην εξάπλωση των Ελλήνων στον Πελασγικό χώρο.

Σημείωση: Το κείμενο αποτελεί μέρος της συνέντευξης που έδωσε ο Ιωάννης Φουράκης στον Μηνά Παπαγεωργίου. Ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξης υπάρχει στο βιβλίο του τελευταίου με τίτλο «Υπόθεση Παιδιά του 1983: Οι Έλληνες Indigo», εκδόσεις Δίον.

http://www.metafysiko.gr/?p=6865

Μπισκότα βουτύρου






Υλικά:
100 γρ (1/2 φλιτζάνι τσαγιού ) ζάχαρη,
60 γρ (4-5 κουταλιές σούπας) βούτυρο φρέσκο ή βιτάμ,
2 αυγά, 3 φλιτζάνια τσαγιού αλεύρι, 1 κουταλάκι μπέικιν πάουντερ, ξύσμα λεμονιού ή βανίλια.

Εκτέλεση:
Δουλεύουμε τη ζάχαρη με το βούτυρο σε λεκανίτσα για 5 λεπτά , προσθέτουμε ένα-ένα τα αυγά ενώ συνεχίζουμε να δουλεύουμε με το σύρμα και ακολούθως το αλεύρι ανακατεμένο με το μπέικιν και το ξύσμα ή τη βανίλια. Τα ανακατεύουμες με ξύλινη κουτάλα και είναι έτοιμη η ζύμη .

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε φορμάκια σχηματισμού των μπισκότων ή πάνινο χωνί με οδοντωτό άνοιγμα. Το ταψί μας το βουτυρώνουμε λιτά. Φαίνεται περισσότερο σαν λουστραρισμένο παρά βουτυρωμένο. Επίσης μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε λαδόχαρτο. Φτιάχνομε διάφορα σχέδια .

Τα ψήνουμε σε μέτριο φούρνο μέχρι να πάρουν ένα χρυσόξανθο χρώμα. Όταν κρυώσουν λίγο τα πασπαλίζουμε με άχνη βανίλιας αν θέλουμε . Καλή επιτυχία!

Η ΕΡΠΕΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ ΑΙΜΑΤΟΣ

ΑΡΧΑΙΟΙ ΚΟΣΜΟΙ


ΚΕΚΡΟΠΑΣ ΕΡΕΧΘΕΑΣ

Διαβάζοντας κάποιους συγγραφείς μπήκα στον πειρασμό να ανοίξω αυτό το θέμα . Τα τελευταία χρονιά σε Ελλάδα και εξωτερικό διαβάζουμε για τους ερπετόμορφους επικυρίαρχους του κόσμου μας ,

Μια αρχαία φυλή που συνηθίζει να κυβερνά τον κόσμο από την αρχαιότητα . Όλο και περισσότεροι πιστεύουν σε τέτοιες θεωρίες στις μέρες μας και όχι άδικα , με όλη την απανθρωπιά στο κόσμο αιώνες πίσω έως τις μέρες μας. Κάποιοι άλλοι πιστεύουν σε μια μάχη διαγαλαξιακή, αέναη . Από τη μια μεριά η Διαγαλαξιακή συνομοσπονδία της ΛΥΡΑΣ με τους Ελλανιους Έψιλον γονείς μας από τη Ανδρομέδα .Από την άλλη οι δυνάμεις των αποστατών του Δράκου του όφεως και του Βοώτη δηλαδή οι ερπετικοί .Και στη μέση εμείς . Τότε άρχησα να ψάχνω στις αρχαίες μυθιστορίες και όχι μυθολογίες για τα οντά αυτά . Ένας απο τους πρώτους ερπετικούς που συνάντησα ήταν και ο Κέκροπας .

Πατέρας: -
Μητέρα: Γαία.
Σύζυγος: Άγραυλος η Πρεσβύτερη, θυγατέρα του Ακταίου.
Οίκος: Κεκροπίδαι (Κεκροπίδες)
Τέκνα: Ερυσίχθονας ο Αθηναίος, Άγραυλος η Νεώτερη, Έρση, Πάνδροσος.
Τοποθεσία: Αθήνα, Αττική
Χρονολογία: 2η χιλιετία π.Χ , πρώτο ήμισυ. (Ενδέχεται να έζησε και παλαιότερα (3η χιλιετηρίδα).
Ιδιότητα: Βασιλέας της Αθήνας (οι Αθηναίοι της κλασσικής εποχής τον θεωρούσαν ως γηγενή και πρώτο βασιλέα τους).

Εντύπωση μου κάνει ο οίκος Κεκροπίδαι , όχι το όνομα αλλά η αναφορά του γενεαλογικού δέντρου που κρατούσαν με τη ονομασία οίκος 5000 χρόνια πριν .Αλλά πιθανόν να ήταν το dna τους σημαντικό και ένοιωθαν την ανάγκη καταγραφής του σε αρχεία που έφτασαν μέχρι της μέρες μας.

Ο Κέκροπας, γιος της Μητέρας Γης και μυθικός ιδρυτής της πρώτης πόλης των Αθηνών στην Ακρόπολη (που ονομαζόταν Κεκροπία εκείνο τον καιρό), είναι ο πρώτος αττικός ήρωας και χθόνια θεότητα. Με το όνομα χθόνιοι θεοί ή χθόνιες θεότητες ή υποχθόνιες θεότητες χαρακτήριζαν οι αρχαίοι Έλληνες τις διάφορες θεότητες της Ελληνικής Μυθολογίας που είχαν σχέση με τον κάτω κόσμο ή τη Χθόνα (= Γη) εξ ου και υποχθόνιοι. Σήμερα ο ίδιος όρος χρησιμοποιείται στα ελληνικά και για τον χαρακτηρισμό παρόμοιων θεοτήτων, του κάτω κόσμου, και από μυθολογίες άλλων πολιτισμών.

Στη κατηγορία αυτή περιλαμβάνονταν ο Άδης με κυρίαρχη θέση, ο Πλούτων, η Δήμητρα, η Περσεφόνη η Εκάτη, ο Χθόνιος Ερμής, ο Χάρων, ο Θάνατος κ.λπ. Ο Κέκροπας παρουσιαζόμενος συνήθως ως διφυής, από τη μέση και πάνω άνθρωπος και από τη μέση και κάτω φίδι. Θεωρείται γενάρχης των Αθηναίων (Κεκροπίδες), ενώ πιστεύεται ότι ο τάφος του βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα της στοάς των Καρυάτιδων στο Ερεχθείο (Κεκρόπιο). Λατρευόταν κυρίως στην Ακρόπολη υπό τη μορφή φιδιού, έχοντας το δικό του ιερέα, ενώ σ’ αυτόν αποδίδονται η θέσπιση διάφορων νόμων, η εφεύρεση της γραφής, η απογραφή του πληθυσμού, η κατάργηση των ανθρωποθυσιών, η ταφή των νεκρών, ο τρόπος οικοδόμησης οικιών αλλά η διαιτησία στη διαφωνία μεταξύ Αθηνάς και Ποσειδώνα για την κηδεμονία της πόλης.

Ο Κέκροπας πρέπει να έζησε γύρω στα 1600 π.Χ.. Σύζυγος του Κέκροπα ήταν η Άγλαυρος, κόρη του Ακταίου, πρώτου βασιλιά των Αθηνών, ενώ αργότερα λέγεται πως ο Κέκροπας έγινε σύζυγος με τη Μητιάδουσα, αδελφή του Δαιδάλου. Η Άγλαυρος ήταν η προσωποποίηση της γονιμότητας του εδάφους και του λαμπρού φωτός. Ο Ακταίος, ο πρώτος γηγενής βασιλιάς της Αττικής, έδωσε το όνομά του στη χώρα του: Ακταία < Ακτική < Αττική.

Ο Κέκροπας έχτισε πόλεις στην Εύβοια και την Κοπαΐδα. Λατρευόταν επίσης στα Μέγαρα, τη Βοιωτία, τον Αλίαρτο, την Εύβοια, τη Θράκη και τη Σαλαμίνα της Κύπρου. Θεωρείται ο ιδρυτής της λατρείας του Δία Υπάτου και της Πολιάδας Αθηνάς.

Ήταν κριτής στη φιλονικία Ποσειδώνα - Αθηνάς για την θεϊκή προστασία της πόλης. Προτίμησε την Αθηνά. Σύμφωνα με τον μύθο, οι αντίπαλοι ανέβηκαν πάνω στον βράχο της Ακρόπολης, όπου ήρθαν και οι άλλοι δέκα θεοί από τον Όλυμπο για να κάνουν τον δικαστή στη διαφωνία των δυο θεών, ενώ ο Κέκροπας παρίστατο ως μάρτυρας. Πρώτος ήρθε ο Ποσειδώνας, στάθηκε στη μέση του βράχου και με την τρίαινά του έδωσε ένα δυνατό χτύπημα στο έδαφος. Αμέσως ξεπήδησε ένα κύμα αλμυρού νερού που σχημάτισε μια μικρή λίμνη που την ονόμασαν «Ερεχθηίδα θάλασσα». Μετά ήρθε η σειρά της Αθηνάς να παρουσιάσει το δώρο της και αφού κάλεσε τον Κέκροπα για μάρτυρα, φύτεψε μια ελιά πάνω στον βράχο, που ξεπετάχτηκε γεμάτη καρπό. Το δέντρο αυτό σωζόταν για πολλά χρόνια αργότερα. Μετά από το δώρα της Αθηνάς ο Δίας κήρυξε το τέλος του αγώνα και είπε στους άλλους θεούς να κρίνουν σε ποιον από τους δυο θεούς να δοθεί η πόλη. Συγχρόνως ζήτησαν τη μαρτυρία και τη γνώμη του Κέκροπα. Αυτός από το βράχο ψηλά έριξε μια ματιά γύρω, αλλά όπου να γύριζε, τα μάτια του αντίκριζαν αλμυρό νερό, τις θάλασσες που από παντού έζωναν τη χώρα. Το δέντρο όμως που είχε κάνει η Αθηνά να φυτρώσει ήταν το πρώτο που φύτρωσε σε όλη τη χώρα και ήταν συνάμα για την πόλη η υπόσχεση για δόξα και ευτυχία. Γι' αυτό ο Κέκροπας θεώρησε πως το δώρο της Αθηνάς ήταν πιο χρήσιμο και έτσι της δόθηκε η κυριαρχία της πόλης.

Ο Κέκροπας διαίρεσε τους κατοίκους της Αθήνας σε τέσσερις φυλές, την Αθήνα σε τέσσερις περιοχές, που τις ονόμασε Κεκροπίς, Αυτόχθων, Ακταία και Παραλία, κάθε μια με περίπου είκοσι χιλιάδες κατοίκους. Εκτός αυτού διαίρεσε την Αττική σε δώδεκα αυτόνομους δήμους.



Μετά απ’ την ανάγνωση του παραπάνω κειμένου οδηγήθηκα σε κάποιους συλλογισμούς . Πρώτος βασιλιάς των προγόνων μου ένας ερπετόμορφος ; Ο Κέκροπας λοιπόν χθόνιος θεός , δηλαδή ; Ερπετική μορφή ζωής με καταγωγή την κοίλη γη ; Έπειτα παρατήρησα ότι μόνο καλό έκανε στους συμπολίτες του , που ήταν 189 χρόνια ακυβέρνητοι μετά τον μέγα κατακλυσμό του Ωγύγη . Η πρώτη σύζυγος ήταν επίσης προσωποποίηση της γονιμότητας του εδάφους και του λαμπρού φωτός. Και η δεύτερη αδελφή του τεχνογνώστη της πτητικής Δαιδάλου . Βλέπουμε λοιπόν μια γραμμή αίματος της βασιλείας του, φιλικά προσκείμενη στο είδος μας. Οικοδόμησε άλλες δυο πόλεις και λατρεύτηκε σε άλλες επτά το φίδι. Παρουσιαζόμενος συνήθως ως διφυής , εδώ κατάλαβα ότι άλλαζε και μορφή αν ήθελε ενώ αν όχι έπαιρνε ανθρώπινη μορφή και θυμήθηκα τα βιβλία που διάβασα με τα μεταμορφικά ερπετικά όντα που ακόμα βασιλεύουν στις μέρες μας για κάποιους . Προώθησε την λατρεία του Δια και της Αθηνάς, και σκέφτηκα να και ένα ερπετό που τα πήγαινε καλά με τους Ολύμπιους θεούς .Και όταν οι Ολύμπιοι μάλωναν για την προστασία της πόλης διάλεξε με σύνεση το δώρο που θα ωφελούσε το ανθρώπινο γένος , την ευλογημένη ελιά .Γιατί το φίδι δίνει πάντα γνώση στον άνθρωπο ,που πάντα εποφθαλμιάτε από κάποιο ανώτερο ον για τη χρήση της ; Μια μνήμη που θα κρατήσω άσβεστη στο μυαλό μου , είναι ότι της ημέρες εκείνες τα όντα που ζούσαν μαζί μας , εκτός του διφυή Κέκροπα , ήταν ακόμα πιο εξελιγμένα καθώς οι Ολύμπιοι εκτός από πολυμορφικοί είχαν την δύναμη να μετουσιωθούν και σε νερό , αέρα , πυρ. Στο εβραιοχριστιανικό σχολείο που πήγα νέος θυμάμαι την ιστορία της ονομασίας της πόλης της Αθήνας , αλλά αυτός που μου έμεινε στο μυαλό δεν ήταν ο Κέκροπας ως ερπετόμορφος θεός υπέρ του ανθρώπου . Πως επιβίωσε το είδος μας πολύ κατώτερο ,ενώ όλα αυτά τα όντα δεν υπάρχουν πλέον ; Μήπως είμαστε ακόμα όλοι μαζί εδώ στο παρόν ηλιακό μας σύστημα ; Κάποιοι στις ουράνιες σφαίρες κάποιοι υποχθονίως και άλλοι υποθαλάσσια στα βασίλεια του Δια , Αδη , και Ποσειδώνα. Μήπως κάποιοι ελάττωσαν τις εμφανίσεις τους για κάποιο λόγο αλλά δεν έφυγαν ποτέ , μήπως άλλοι διοικούν πίσω από το παραπέτασμα ; Αν ήθελαν για κάποιο λόγο θα μπορούσαν βάση των ιδιοτήτων τους .Προσωπικά πιστεύω ότι τίποτα δεν άλλαξε από τότε ,πως θα μου πείτε ; Είμαστε μια καθοδηγούμενη φυλή ,στα μάτια μου είναι προφανές μετά από έρευνα αρκετών ετών . Είναι σαν κάποιος να επιλέγει πότε θα λάβουμε γνώση και πότε θα κυλίσουμε στο σκοτάδι . Δεν ξέρω αν υπάρχουν αψιμαχίες για την επικυριαρχία πάνω μας ακόμα , από όντα ανωτέρα από εμάς όπως γίνονταν στην αρχαιότητα , αλλά δεν θα με ξένιζε η ιδέα αυτή . Παρατηρώντας την γνώση του είδους μας να εναλλάσσεται από μακροπρόθεσμες περιόδους σκοταδισμού σε βραχυπρόθεσμες τεχνολογικού οργασμού, σαν να υπάρχει ένας Κέκροπας η ένας Ήφαιστος στο παρασκήνιο και δίνει γνώση ενώ άλλοτε η γνώση σπανίζει και ο κόσμος ζει στο σκοτάδι .Τέλος στις μέρες μας όλα είναι πιθανά , ο ουρανός σε όλο τον κόσμο γέμισε ΑΤΙΑ , πολλά εκ των οποίον υποθαλάσσια , και η θεωρίες συνομωσίας με υποχθόνια όντα σε συνεργασία με τις υπερδυνάμεις σε υπόγειες μυστικές βάσεις διαδέχονται η μια την άλλη . Ψάχνοντας τις ρίζες μας βρίσκουμε πολλές απαντήσεις αλλά η έρευνα δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ.




ΝΑΓΚΑΣ

συνέχεια
http://arxaioikosmoi.blogspot.com/2011/09/blog-post_21.html#.T7p5Da26aAU.facebook

Προσευχή του Παιδαγωγού



Κύριε, Ευσπλαχνικέ Πατέρα, δώσ'μου απλότητα και βάθος
να διαβάζω τα παιδιά μου δίχως γρίφους σκοτεινούς
και να υψώνω τη ματιά μου λεύτερη απο κάθε πάθος
πάνω από του πληγωμένου στήθους μου τους στεναγμούς


Ως την έδρα μου άς μή φέρνω της ζωής μου το μαγνάδι
με συμπόνια να μαλώνω και το χέρι μου ελαφρό
κάνε το στην τιμωρία απαλότερο απ'το χάδι
νά'μαι σίγουρος πώς πάντα απ'αγάπη τιμωρώ


Το πλινθόκτιστο σχολειό μου νά'ναι κάμε το ναός
από πνεύμα της αλήθειας. Και της πυρκαγιάς οι φλόγες
ας φωτίζουν το σκοπό μου που σαν ήλιος λάμπει αγνός.


Στήλη δωρική η καρδιά μου και η θέληση χρυσός,
ας αστράφτουν κι απ'των πλουσίων διδακτηρίων τις κολώνες
πιο γερά και πιο καθαρά με της πίστης τ'άγιο φώς


ΓΑΒΡΙΕΛΛΑ ΜΥΣΤΡΑΛ
Δασκάλα από τη Χιλή
Βραβείο Νόμπελ 1946
(Απόδοση στα Ελληνικά από τον Γ. Μ. Ξύδη)

Μύρτος Ιεράπετρας

πατήστε την εικόνα να μεγαλώσει

και πιο πολύ με δεξι κλικ προβολή φακό



Ταϋγέτη Μπασούρη

Ταϋγέτη Μπασούρη (1917 – 2003)



Η Ταϋγέτη Μπασούρη (29 Ιουνίου 1914 - 28 Ιανουαρίου 2003), περισσότερο γνωστή ως Ταϋγέτη, ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Βιογραφία

Σπούδασε στη Σχολή του Εθνικού Ωδείου, με δάσκαλο στο τραγούδι τον Μ. Κουνελάκη και αργότερα στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πραγματοποίησε τις πρώτες εμφανίσεις της την περίοδο της Κατοχής, ενώ το 1943 έγινε μέλος του ΣΕΗ. Είχε ενεργό συμμετοχή στο ΕΑΜ Θεάτρου και εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Για τις ιδέες και την αντιστασιακή της δράση εξορίστηκε στη Χίο, στη Μακρόνησο, στο Τρίκερι και στον Αϊ-Στράτη.

Από το 1951 υπηρέτησε όλα τα θεατρικά είδη (τραγωδία, δράμα, κωμωδία, μουσική κωμωδία, επιθεώρηση) υποδυόμενη κυρίως κωμικούς ρόλους. Ανάμεσα στις πιο γνωστές ταινίες που συμμετείχε ανήκουν Η Κάλπικη λίρα, Ο παπατρέχας και οι Δυο τρελοί και ο ατσίδας. Το 1973 πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση, συμμετέχοντας στη σειρά «Το εικοσιτετράωρο ενός παλιατζή». Από το 1984 εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο όπου παρέμεινε μέχρι την συνταξιοδότησή της, το 1992. Η τελευταία της συμμετοχή στο θέατρο έγινε στο διασκευασμένο για παιδιά, από τον Αλέξη Σολωμό, έργο του Μπέρναρντ Σο «Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι».

Κρίση των Ιμίων

 



Συντεταγμένες: 37°03′02″N 27°09′03″E
Κρίση των Ιμίων
Μέρος της Ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης για την υφαλοκρυπίδα

ο χάρτης που δείχνει την θέση των Ιμίων
Χρονολογία 25-31 Ιανουαρίου 1996
Τόπος Αιγαίο Πέλαγος
Έκβαση Status quo ante bellum

Επέμβαση του ΝΑΤΟ και τέλος του επεισοδίου
Αντιμαχόμενοι


Ελλάδα
Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό


Τουρκία
Τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό

Ηγετικά πρόσωπα


Κων/νος Σημίτης
Νχος (ΠΝ) Χρήστος Λυμπέρης
Τανσού Τσιλέρ
Νχος (ΠΝ) Γκιουβέν Ερκάϊα

Απώλειες

Νεκροί: 3
Νεκροί: 1

Κρίση των Ιμίων ονομάζεται συμβατικά η ένοπλη αμφισβήτηση της Ελληνικής θαλάσσιας κυριαρχίας που έλαβε χώρα τον Ιανουάριο του 1996 από την Τουρκία, με αφορμή την προσάραξη πλοίου στις βραχονησίδες των Ιμίων. 

Κατά την διάρκεια της ολιγοήμερης αυτής κρίσης, οι δύο χώρες μετέφεραν στρατιωτικές δυνάμεις (κυρίως ναυτικές) γύρω από τα Ίμια και τις ανέπτυξαν φτάνοντας κοντά στην ένοπλη σύρραξη. Τελικά με την παρέμβαση του ΝΑΤΟ, και κυρίως των ΗΠΑ, η ένταση εκτονώθηκε και οι δύο χώρες απέσυραν τους στόλους τους.
Την εποχή της κρίσης αυτής πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν ο Κώστας Σημίτης. Υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Θεόδωρος Πάγκαλος, υπουργός Εθνικής Αμύνης ο Γ. Αρσένης και Αρχηγός ΓΕΕΘΑ ο ναύαρχος Χ. Λυμπέρης, ενώ πρωθυπουργός της Τουρκίας ήταν η Τανσού Τσιλέρ και υπουργός Εξωτερικών Ντενίζ Μπαϊκάλ.

Αφορμή της κρίσης ήταν η αμφισβητούμενη από την Τουρκία εγκυρότητα ενός προσαρτήματος της Ιταλοτουρκικής Σύμβασης του 1932 που καθόριζε τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των Ιταλικών Δωδεκανήσων και των ακτών της Τουρκίας. Η τουρκική κυβέρνηση απέρριψε το προσάρτημα ως νομικά άκυρο, με την αιτιολογία ότι δεν είχε κατατεθεί στην Κοινωνία των Εθνών στη Γενεύη. Αυτό, σύμφωνα με την τουρκική θέση, σημαίνει ότι η κυριαρχία σε έναν άγνωστο αριθμό μικρών νησίδων και βραχονησίδων στα Δωδεκάνησα παραμένει απροσδιόριστη και πρέπει να καθοριστεί με κάποια καινούργια σύμβαση. Αντίθετα, η ελληνική θέση υποστήριξε ότι το εν λόγω προσάρτημα παραμένει έγκυρο.

Περί τις τελευταίες ώρες της κρίσης, τρεις Έλληνες αξιωματικοί, του Πολεμικού Ναυτικού έχασαν την ζωή τους όταν το ελικόπτερο όπου επέβαιναν κατέπεσε στην θάλασσα. Το ατύχημα αποδόθηκε σε τεχνικά αίτια και την κόπωση του πληρώματος . Η τουρκική πλευρά δεν ανέφερε απώλειες.

Καθ'όλη τη διάρκεια της κρίσης φάνηκε η μεγάλη δυσπιστία του Σημίτη προς την ηγεσία της Ε.Υ.Π. (Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών) και των Ενόπλων Δυνάμεων. Όπως γράφει Το Βήμα: «Οι αξιωματικοί αυτοί είχαν μάθει να λειτουργούν με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος λάτρευε τις συσκέψεις με στρατιωτικούς, τις υπηρεσίες από κλειστές πηγές και τη διαχείριση κρίσεων όπως εκείνη του Μαρτίου του 1987. Ο κ. Σημίτης τους θεωρούσε «ανδρεϊκούς», ξένους στη δική του κουλτούρα και ύποπτους για το στήσιμο παγίδων τις κρίσιμες εκείνες ώρες.»

Από αυτή την κρίση δεν βγήκε κερδισμένη ούτε η Τουρκία, που ισχυριζόταν ότι τα Ίμια της ανήκουν, ούτε η Ελλάδα η οποία αναγκάστηκε να αποσύρει τους στρατιώτες της. Ουσιαστικός παράγοντας και κερδισμένη πλευρά υπήρξαν οι ΗΠΑ.

National Geographic Society

National Geographic Explorer in fast ice, Antarctica.jpg

Η National Geographic Society ιδρύθηκε στην Ουάσιγκτον στις 27 Ιανουαρίου 1888 από τριάντα τρεις εξερευνητές και επιστήμονες, οι οποίοι ενδιαφέρθηκαν για «την οργάνωση μιας Εταιρείας για την αύξηση και τη διάδοση της γεωγραφικής γνώσης». 

Οι συζητήσεις για την δημιουργία της είχαν αρχίσει δύο εβδομάδες νωρίτερα, στις 13 Ιανουαρίου, προτού συγκεντρωθούν στη λέσχη Κόσμος (Cosmos Club), μια ιδιωτική λέσχη η οποία βρισκόταν τότε στην πλατεία Λαφαγέτ (Lafayette Square), κοντά στο Λευκό Οίκο. 

Ο Γκάρντινερ Γκρην Χάμπαρντ (Gardiner Greene Hubbard) έγινε ο πρώτος πρόεδρός της και ο γαμπρός του, Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ (Alexander Graham Bell) τον διαδέχτηκε μετά το θάνατό του, το 1897. Ο γαμπρός του Μπελ, Γκίλμπερτ Χόβεϊ Γκρόσβενορ (Gilbert Hovey Grosvenor) έγινε ο πρώτος συντάκτης του περιοδικού National Geographic, υπηρετώντας την οργάνωση για πενήντα πέντε χρόνια, ενώ τα μέλη της οικογένειας Γκρόσβενορ έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην οργάνωση συνολικά. Ο Μπελ και ο γαμπρός του, Γκρόσβενορ, καθιέρωσαν την έννοια του μάρκετινγκ μέσω της ιδιότητας μέλους, καθώς και την σημαντική χρήση των φωτογραφιών στα περιοδικά. 

Ο σημερινός πρόεδρος του συμβουλίου των επιτρόπων, ο Γκίλμπερτ Μέλβιλ Γκρόσβενορ (Gilbert Melville Grosvenor), έλαβε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας (Presidential Medal of Freedom) το 2005 για την συνεισφορά της National Geographic Society στη γεωγραφική εκπαίδευση. Το 2004, η έδρα της National Geographic στην Ουάσιγκτον έγινε ένα από τα πρώτα κτίρια που έλαβαν την «πράσινη» πιστοποίησh από την Global Green USA. Η National Geographic Society έλαβε το Βραβείο Prince of Asturias τον Οκτώβριο του 2006, στο Οβιέδο της Ισπανίας.

https://el.wikipedia.org/wiki/National_Geographic_Society

Σήμερα 28/1 ...

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!


Τετάρτη, Ιανουαρίου 27, 2021

Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ


Wolfgang-amadeus-mozart 1.jpg
Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ (γερμ.: Wolfgang Amadeus Mozart, βαφτίστηκε Johannes Chrysostomus Wolfgangus Theophilus Mozart) (Σάλτσμπουργκ, 27 Ιανουαρίου 1756 - Βιέννη, 5 Δεκεμβρίου 1791) είναι ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες κλασικής μουσικής. Μαζί με τον Γιόζεφ Χάυντν , τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν και τον Φραντς Σούμπερτ αποτελούν τους σημαντικότερους εκπροσώπους του λεγόμενου βιεννέζικου κλασικισμού , του κλασικισμού και τη λεγόμενη «Πρώτη Σχολή της Βιέννης» . Συνέθεσε περισσότερα από 600 έργα, μουσική δωματίου, συμφωνική και εκκλησιαστική μουσική, καθώς και μικρότερες συνθέσεις: παραλλαγές, φαντασίες, σονάτες, άριες κ.α

Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ ήταν γιος του Γιόχαν Γκέοργκ Λέοπολντ Μότσαρτ (Johann Georg Leopold Mozart) και της Άννα Μαρία Βαλμπούργκα Περτλ (Anna Maria Walburga Pertl), γεννημένος στην οδό Getreidegasse, στον αριθμό 9, στο Σάλτσμπουργκ, την πρωτεύουσα της Αρχιεπισκοπής του Σάλτσμπουργκ στη σημερινή Αυστρία, τότε Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το μόνο από τα αδέλφια του που επέζησε της παιδικής του ηλικίας ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του, Μαρία Άννα (1751-1829), η οποία είχε το ψευδώνυμο «Ναννέρλ». Υπήρξε και εκείνη μουσικός, ενώ βέβαιη θεωρείται η συμβολή της στο να εμπνεύσει στον αδελφό της το ενδιαφέρον για τη μουσική.

Ο Μότσαρτ βαπτίστηκε την επόμενη ημέρα της γέννησής του στον Καθεδρικό του Αγίου Ρούπερτ. Η πράξη της βάπτισης δίνει το όνομα του στα Λατινικά Joannes Chrysostomus Wolfgangus Theophilus Mozart. Τα δύο πρώτα ονόματα μαρτυρούν πως η ημέρα γέννησής του συνέπεσε με τη γιορτή του Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου, ακολουθώντας έτσι την παράδοση της καθολικής εκκλησίας. Βόλφγκανγκ ήταν το όνομα του παππού του, από την πλευρά της μητέρας του, ενώ Θεόφιλος ονομαζόταν ο νονός του, Joannes Theophilus Pergmayr, έμπορος στο επάγγελμα. Ο ίδιος χρησιμοποιούσε ενίοτε το γερμανικό όνομα Gottlieb αντί του Theophilus, πιο συχνά όμως τα ιταλικά ονόματα Αμαντέο ή Αμαντέ[1]

Ο πατέρας του (1719-1787) ήταν από το Άουγκσμπουργκ. Ήταν αναπληρωτής διευθυντής της ορχήστρας στην αυλή του Αρχιεπισκόπου του Σάλτσμπουργκ, μέτριος συνθέτης και έμπειρος δάσκαλος. Τη χρονιά που γεννήθηκε ο Μότσαρτ, ο πατέρας του εξέδωσε ένα εγχειρίδιο για βιολί υπό τον τίτλο «Versuch einer gründlichen Violinschule», το οποίο γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία. Σε αντίθεση με τις συνθέσεις του, το εγχειρίδιο είχε διεθνή απήχηση και μεταφράστηκε στη γαλλική και ολλανδική γλώσσα.

Όταν η Ναννέρλ ήταν επτά ετών, ξεκίνησε μαθήματα αρμονίου με τον πατέρα της ενώ ο τρίχρονος αδελφός της τους παρακολουθούσε. Χρόνια αργότερα, μετά το θάνατο του αδελφού της, είχε πει:

Περνούσε συχνά πολύ χρόνο στο πιάνο χτυπώντας πλήκτρα και η ευχαρίστησή του έδειχνε πότε κάτι του ακουγόταν καλό. [...] Όταν ήταν τεσσάρων χρονών ο πατέρας άρχισε να του διδάσκει κάποια μινουέτα και κομμάτια στο πιάνο, σαν παιχνίδι. [...] Μπορούσε να τα παίζει άψογα και με τη μεγαλύτερη λεπτότητα, κρατώντας πάντα τέλεια το μέτρο. [...]

Στην ηλικία των πέντε ετών, συνέθετε ήδη μικρά κομμάτια, τα οποία έπαιζε στον πατέρα του, ο οποίος τα κατέγραφε. Αυτά τα πρώτα κομμάτια, Κ. 1-5, κατάγραφηκαν στο μουσικό βιβλίο Nannerl Notenbuch. Οι δεξιότητες του νεαρού Μότσαρτ υπήρξαν μοναδικές. Εκτός από την εξαιρετική τεχνική του στο πιάνο, στο όργανο και στο βιολί, είχε την ικανότητα να αποστηθίζει πληθώρα συνθέσεων με φαινομενική ευκολία, ενώ αξιοσημείωτη ήταν επίσης η ικανότητά του να αυτοσχεδιάζει πάνω σε ένα μουσικό θέμα χωρίς προετοιμασία[εκκρεμεί παραπομπή]. Ο βιογράφος Μέηναρντ Σόλομον σημειώνει ότι, ενώ ο πατέρας του Μότσαρτ ήταν ένας αφοσιωμένος δάσκαλος για τα παιδιά του, ενδεχομένως σε υπερβολικό βαθμό [εκκρεμεί παραπομπή], υπάρχουν αποδείξεις ότι ο Μότσαρτ συνήθιζε προχωράει παραπέρα από ό,τι του δίδασκε ο πατέρας του. Η πρώτη σύνθεση, γεμάτη μουντζούρες από μελάνι, και οι πρώτες του προσπάθειες με το βιολί αποτέλεσαν δική του πρωτοβουλία και εξέπληξαν τον πατέρα του.
Ήδη σε ηλικία έξι ετών, κατέγραφε ο ίδιος τις συνθέσεις του. Ο πατέρας του εγκατέλειψε τελικά τη σύνθεση όταν έγιναν εμφανή τα μουσικά ταλέντα του γιου του. Στα πρώτα του χρόνια, ο πατέρας του Μότσαρτ ήταν ο μοναδικός του δάσκαλος. Εκτός από μουσική δίδασκε στα παιδιά του ξένες γλώσσες και άλλα μαθήματα.
Προσωπογραφία του Μότσαρτ σε ηλικία έξι ετών. Πιθανώς έργο του Pietro Antonio Lorenzoni (1721-1782) κατά παραγγελία του Λέοπολντ Μότσαρτ.

Παρουσιάστηκε στο κοινό, μαζί με την αδελφή του Μαρία Άννα, σαν ένα «παιδί θαύμα», για πρώτη φορά το Σεπτέμβριο του 1761 στο πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ). Το πρώτο ταξίδι για συναυλίες του νεαρού Μότσαρτ τον οδήγησε τον Ιανουάριο 1762 στο Μόναχο, ένα νεώτερο από το Σεπτέμβριο μέχρι το Δεκέμβριο του 1762 μέσω Πάσαου και Λιντς στη Βιέννη. Εκεί έπαιξε μπροστά στην αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία, ανακοινώνοντας μάλιστα πως θα παντρευόταν την αρχιδούκισσα Μαρία Αντουανέτα, μετέπειτα βασίλισσα της Γαλλίας[2]. Η αυτοκράτειρα του χάρισε ένα παιδικό κοστούμι.
Ταξιδεύοντας για το Παρίσι, επισκέφτηκε για συναυλίες τη Φρανκφούρτη, το Μάιντζ, το Άαχεν και άλλες πόλεις ως προσκεκλημένος Γερμανών ηγεμόνων, φθάνοντας τελικά στη γαλλική πρωτεύουσα στις 18 Νοεμβρίου 1763. Από την αλληλογραφία του Λέοπολντ Μότσαρτ πληροφορούμαστε για την επιτυχία του ταξιδιού στο Παρίσι, την εγκάρδια υποδοχή της βασίλισσας και τη γνωριμία με τους συνθέτες Γιόχαν Σόμπερτ (Johann Schobert) και Γιόχαν Γκότφριντ Έκαρντ (Johann Gottfried Eckard). Επόμενος σταθμός υπήρξε το Λονδίνο, όπου έφτασε στις 23 Απριλίου 1764 και παρέμεινε για δεκαπέντε μήνες. Εκεί, υποδέχτηκε τα δύο «παιδιά θαύματα» ο Γεώργιος Γ΄ πληρώνοντας για την επίσκεψή τους το ποσό των 24 γουινέων. Αυτά τα ταξίδια έδωσαν την ευκαιρία να συναντηθεί ο Μότσαρτ με σημαντικούς μουσικούς της εποχής του. Ο σπουδαιότερος από αυτούς ήταν στο Λονδίνο ο Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ, ένας από τους γιους του μεγάλου Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ο οποίος και επηρέασε σημαντικά τον Μότσαρτ στη σταδιοδρομία του[3]. Στο Παρίσι τυπώθηκαν τα πρώτα έργα (σονάτες) του Μότσαρτ ενώ κατά την αναχώρησή του από το Λονδίνο τον Ιούλιο του 1765, παρουσίασε το χειρόγραφο ενός χορωδιακού κομματιού σε τέσσερα μέρη (Κ. 20) στο Βρετανικό Μουσείο. Ακολούθησαν συναυλίες στη Χάγη το Σεπτέμβριο του 1765, ξανά στο Παρίσι το Μάιο του 1766 όπου παρέμεινε για δύο μήνες και αργότερα στη Λυόν, τη Γενεύη καταλήγοντας εν τέλει στο Μόναχο.

Ο Μότσαρτ είχε εντατικοποιήσει ήδη κατά το τελευταίο ταξίδι συναυλιών τις εργασίες του στη σύνθεση και προσπάθησε να παρέμβει και στη μουσική ζωή της γενέτειράς του: συνέθεσε την όπερα Apollo und Hyacinthus που παίχτηκε στο θέατρο του πανεπιστημίου της πόλης και την πρώτη πράξη του ορατορίου Die Schuldigkeit des ersten Gebots (σε συνεργασία με τον Μίχαελ Χάυντν και τον Αντόν Αντλγκάσερ). Κατά τη διάρκεια της δεύτερης μεγάλης επίσκεψής του στη Βιέννη (Σεπτέμβριος 1767 - Ιανουάριος 1769) διηύθυνε μεν ο Μότσαρτ με επιτυχία μία Λειτουργία για το Ορφανοτροφείο (Waisenhausmesse, K. 49=47a) και παρουσίασε την όπερα Bastien und Bastienne στη βίλα του γιατρού F. A. Mesmer, δεν βρήκε όμως ανταπόκριση στην Αυτοκρατορική Αυλή. Συνέθεσε επίσης την κωμική όπερα με τίτλο La finta semplice, κατόπιν παραγγελίας του αρχιεπισκόπου. Αν και αρχικά υποστηρίχτηκε από τον Κ. Β. Γκλουκ, ο τελευταίος στη συνέχεια εξέφρασε αντιρρήσεις για το εγχείρημα[4] και η όπερα απορρίφθηκε από τον θεατρικό διευθυντή Giuseppe d'Affligio. Παρουσιάστηκε τελικά την 1η Μαΐου 1769 στο Σάλτσμπουργκ. Ιταλία

Μετά από σχεδόν ετήσια παραμονή στο Σάλτσμπουργκ, ξεκίνησαν πατέρας και γιος Μότσαρτ για την Ιταλία. Ο νεαρός Μότσαρτ ήταν ήδη από τον Οκτώβριο 1769 διευθυντής συναυλίας στην ορχήστρα του αρχιεπισκόπου στο Σάλτσμπουργκ. Δεν επρόκειτο βέβαια πια για περιοδεία ενός εντυπωσιακού παιδιού αλλά για υλοποίηση μιας συνήθειας των μουσικών της εποχής: Σε κάθε μεγάλη πόλη δίνονταν συναυλίες, μετά από πρόσκληση ευγενών, με την ελπίδα να εισπραχθούν δώρα και αναθέσεις ειδικών συνθέσεων, έναντι αμοιβής. Ο Μότσαρτ συνάντησε σ' αυτό το ταξίδι τους γνωστούς μουσικούς της εποχής N. Piccini, G.B. Sammartini και τον πατέρα G.B. Martini (στον οποίο έδωσε κατά την επιστροφή του εξετάσεις) και τους διάσημους καστράτους C. Farinelli και G. Manzuoli. Στη Ρώμη απονεμήθηκε στο νεαρό συνθέτη από τον Πάπα ένα παράσημο και έγινε δεκτός σε τάγμα ιπποτών (στον Γκλουκ απονεμήθηκε το ίδιο παράσημο, αλλά έγινε δεκτός στο τάγμα με ένα βαθμό χαμηλότερα). Στις 26 Δεκεμβρίου του 1770 παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στο Teatro Regio Ducale του Μιλάνου η όπερα Μιθριδάτης, βασιλιάς του Πόντου (21 επαναλήψεις). Το Μάρτιο του 1771 ολοκληρώθηκε το πρώτο ταξίδι στην Ιταλία. Στον Μότσαρτ είχαν δοθεί στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού μερικές παραγγελίες για συνθέσεις (για την Πάδοβα, το Μιλάνο και τη Βενετία) και έτσι υπήρχε λόγος να ετοιμαστεί το δεύτερο ταξίδι του. Περίπου 5 μήνες αργότερα ξεκίνησε πάλι από το Σάλτσμπουργκ για την Ιταλία, όπου έμεινε μέχρι το Δεκέμβριο του 1771. Αυτή την εποχή δημιουργήθηκαν το ορατόριο La betulia liberata (Κ. 118), κατά παραγγελία του πρίγκιπα της Αραγονίας Δον Τζουζέπε Χιμένες, και η σερενάτα Ascanio in Alba (Κ. 111) για το Μιλάνο, με αφορμή το γάμο του αρχιδούκα Φερδινάνδου και της πριγκίπισσας Μαρίας Βεατρίκης της Μοντένα. Το ορατόριο, σε λιμπρέτο του Πιέτρο Μεταστάζιο, τελικά δεν παρουσιάστηκε ποτέ δημόσια. Από τον Οκτώβριο 1772 μέχρι το Μάρτιο 1773 πραγματοποιήθηκε το τρίτο ταξίδι του Μότσαρτ στην Ιταλία. Κατά τη διάρκειά του παρουσιάστηκε η όπερα Lucio Silla (Κ. 135) στο Μιλάνο, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία σε 26 παραστάσεις.
Επιστροφή στο Σάλτσμπουργκ
Απόσπασμα από το έργο του Μότσαρτ Ein Muskalischer Spaß

Λίγο μετά την επιστροφή πατέρα και γιου από το δεύτερο ταξίδι στην Ιταλία πέθανε ο επίσκοπος- πρίγκιπας του Σάλτσμπουργκ , Sigismund von Schrattenbach. Ο νέος εργοδότης της οικογένειας Μότσαρτ, Hieronymus Graf Colloredo, για του οποίου την ενθρόνιση ο νεαρός συνθέτης έγραψε το έργο "Il sogno di Scipione", δεν ήταν ένας πρίγκιπας με νοοτροπία του μπαρόκ, όπως ο Schrattenbach, αλλά εκπρόσωπος του διαφωτισμού, με κλίση προς τις ανανεωτικές ιδέες του γιοζεφινισμού (από το όνομα του αυτοκράτορα Josef (Ιωσήφ)).
Η επόμενη παραμονή του Μότσαρτ στο Σάλτσμπουργκ διακόπηκε μόνο από ταξίδια στη Βιέννη και στο Μόναχο. Αυτή την εποχή ανέπτυξε ο συνθέτης ακόμα περισσότερο την συνθετική τεχνική του, πράγμα που ενισχύθηκε από τη συνάντηση και γνωριμία του με τον Ιωσήφ Χάυδν στη Βιέννη. Αυτή η γνωριμία έμελλε να μετουσιωθεί μουσικά σε έργα που απετέλεσαν την πρώιμη περίοδο του βιεννέζικου κλασικισμού. Αυτή την εποχή απέκτησε η ενόργανη μουσική του Μότσαρτ (συμφωνίες, κοντσέρτα, σερενάτες) μεγαλύτερη σημασία, δίπλα στην εκκλησιαστική μουσική του που προέκυπτε από την υπαλληλική σχέση του στην αρχιεπισκοπή του Σάλτσμπουργκ.

Ένα νεώτερο ταξίδι του Μότσαρτ στο Παρίσι (Σεπτ. 1777 μέχρι Ιαν. 1779), το τελευταίο μεγάλο ταξίδι συναυλιών του συνθέτη, αφενός σκιάστηκε από το θάνατο της μητέρας του στις 3 Ιουλίου 1778, η οποία τον συνόδευε, αφετέρου δεν απετέλεσε μία καλλιτεχνική επιτυχία, η οποία θα συνοδευόταν από τον περιπόθητο διορισμό σε κάποια Αυλή. Αντίθετα, έχασε και τη θέση του στο Σάλτσμπουργκ, μετά από αντιδικία με τον αρχιεπίσκοπο. Ο συνθέτης επαναπροσλήφθηκε μεν μετά από παρέμβαση του πατέρα του, αλλά η επόμενη σύγκρουση ήταν θέμα χρόνου. O Μότσαρτ δεν είχε σκοπό να υποταγεί στο πρωτόκολλο της Αυλής, το οποίο βέβαια δεν προέβλεπε ρυθμίσεις για μία μουσική ιδιοφυΐα. Λίγο πριν από την αναχώρηση για τη Βιέννη ολοκληρώθηκε η όπερα "Idomeneo" (1780-81) που προοριζόταν για το Μόναχο. Από τον Μάρτιο 1781 βρισκόταν ο Μότσαρτ στη Βιέννη, όπου κορυφώθηκε η σύγκρουσή του με τον αρχιεπίσκοπο, κατάληξη της οποίας ήταν στις αρχές Ιουνίου η παραίτηση/απόλυσή του.
Βιέννη
Προσωπογραφία του Μότσαρτ της Μπάρμπαρα Κραφτ (1819)

Το ξεκίνημα του Μότσαρτ στη Βιέννη ήταν ελπιδοφόρο. Σ' ένα από τα πολλά γράμματα στον πατέρα του έγραφε ότι εδώ είναι το σωστό πεδίο δράσης γι' αυτόν και μπορεί να βρει όσους μαθητές ήθελε για διδασκαλία. Ο Μότσαρτ άρχισε να συνθέτει μανιωδώς - περίπου τα μισά από τα έργα του γράφτηκαν στα 10 χρόνια της παραμονής του στη Βιέννη. Σύντομα παρουσιάστηκε σαν διοργανωτής συναυλιών, σαν βιρτουόζος πιανίστας αλλά και σαν μέλος ορχήστρας σε ιδιωτικές συναυλίες (ακαδημίες) σαν μαέστρος σαν σημαντικός συνθέτης. Ένα σημαντικό βήμα του Μότσαρτ για την αποδοχή του από την αυτοκρατορική Αυλή απoτέλεσε η επιτυχία του με την όπερα "Η απαγωγή από το σεράι" τον Ιούλιο του 1782. Το ίδιο έτος παντρεύτηκε με την Konstanze Weber, νεώτερη αδελφή της νεανικής αγάπης του Αλοΰσια. Αυτός ο γάμος δεν βελτίωσε τη σχέση με τον πατέρα του, ο οποίος ήταν πικραμένος από την εποχή της σύγκρουσης του γιου του με τον αρχιεπίσκοπο. Μέχρι το 1785 ο Μότσαρτ συνέθετε κυρίως έργα για πιάνο και μουσική δωματίου (μεταξύ άλλων τα 6 κουαρτέτα εγχόρδων που αφιέρωσε στον Ιωσήφ Χάυδν). Ιδιαίτερα τα κοντσέρτα για πιάνο του Μότσαρτ βρήκαν σημαντική ανταπόκριση στο βιεννέζικο κοινό και αποτελούν μέχρι σήμερα κορυφαίες δημιουργίες, τόσο του ίδιου του συνθέτη, όσο και του μουσικού αυτού είδους γενικότερα.

Η συνεργασία του Μότσαρτ με τον Λορέντσο ντα Πόντε, περίπου από το 1784-85, μετατοπίζει το κέντρο βάρους των συνθετικών δραστηριοτήτων του μεγάλου συνθέτη προς όφελος του δραματικού μουσικού είδους. Αυτή η μεταστροφή ήταν πολύ παρακινδυνευμένη για την καριέρα του Μότσαρτ, δεδομένου ότι ο ντα Πόντε, όταν ρωτήθηκε πόσα σενάρια για όπερες είχε γράψει μέχρι τότε, απάντησε αποστομωτικά στον αυτοκράτορα Ιωσήφ: "Κανένα, Μεγαλειότατε!" Το 1785/86 ανέβηκε η όπερα "Οι γάμοι του Φίγκαρο", το 1787 ο "Ντον Τζιοβάννι". Το δεύτερο έργο ανέβηκε για πρώτη φορά με μεγάλη επιτυχία στην Πράγα. Το 1787 διορίστηκε επιτέλους ο Μότσαρτ ως αυλικός συνθέτης από τον Ιωσήφ, αλλά οι εποχές είχαν αλλάξει λόγω του πολέμου με τους Τούρκους και η μουσική ζωή της Βιέννης βρισκόταν σε παρακμή. Την ίδια περίπου εποχή με τις όπερες του da Ponte δημιουργήθηκαν μερικές από τις γνωστές συμφωνίες, διάφορα έργα για πιάνο (κοντσέρτα και σονάτες), καθώς και έργα για μουσική δωματίου. Τελευταία χρόνια

Και τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του Μότσαρτ (1789-91) ήταν καλλιτεχνικά και οικονομικά επιτυχημένα. Το γεγονός ότι συσσωρεύονταν χρέη οφείλονται κατά κάποιο μέρος στην κακή διαχείριση του συνθέτη, στις συνεχείς ασθένειες της γυναίκας του, αλλά και σε κάποια ροπή για συμμετοχή του σε τυχερά παιχνίδια. Μετά από ένα ταξίδι του Μότσαρτ ως συνοδός του πρίγκιπα Lichnowsky, παρουσιάστηκε η τελευταία από τις 3 όπερες του ντα Πόντε, Cosi fan tutte (Έτσι κάνουν όλες). Με την τιμητική ανάθεση της πανηγυρικής όπερας, λόγω της στέψης στην Πράγα του Λεοπόλδου του Β', βρήκε ευκαιρία να συνδέσει ο Μότσαρτ την παραδοσιακή όπερα του μπαρόκ με τα σύγχρονα ρεύματα - μία προσπάθεια που δεν αναγνωρίστηκε από την αυτοκρατορική Αυλή. Αντίθετα, η όπερα Ο Μαγικός Αυλός (Die Zauberflöte), που ανέβηκε περίπου παράλληλα, υπήρξε μεγάλη επιτυχία.

Ο Μότσαρτ ήταν ασθενής ήδη από το τέλος του καλοκαιριού του 1791, αλλά στις αρχές Δεκεμβρίου προέκυψε μία δραματική επιδείνωση, η οποία και τον οδήγησε στο θάνατο. Το Ρέκβιεμ (Requiem), μία παραγγελία του κόμητα Φ. Βάλζεγκ-Στούπαχ, έμεινε ημιτελές. Με εντολή της χήρας Κονστάντσε ανέλαβαν να το ολοκληρώσουν αρχικά ο J. Eybler και στη συνέχεια ο Φ. Συσμάιερ (F. X. Suessmayer). Αυτή η μορφή του έργου εκτελείται, συνήθως, μέχρι σήμερα.

Ο Μότσαρτ άφησε, εκτός από τη χήρα του, δύο παιδιά: τον Καρλ (1784-1858), ο οποίος όρισε το Mozarteum του Σάλτσμπουργκ ως γενικό κληρονόμο του, και τον Βόλφγκανγκ (1791-1844), συνθέτη, πιανίστα και μαέστρο περιορισμένου βεληνεκούς. Ο μεγάλος συνθέτης Β. Α. Μότσαρτ κηδεύτηκε φτωχικά (με έξοδα του Δήμου) και ετάφη σε μαζικό τάφο στο νεκροταφείο του Άγιου Marx. Ο τάφος του δεν εντοπίστηκε ποτέ με ακρίβεια, γι' αυτό ο επίσημος τάφος στην πτέρυγα τιμωμένων του κεντρικού νεκροταφείου της Βιέννης (Zentralfriedhof) είναι κενοτάφιο.

Οι μουσικές ικανότητες του Μότσαρτ

Ήδη από την παιδική του ηλικία ο Μότσαρτ έδειξε ότι διέθετε σημαντικές μουσικές ικανότητες, οι οποίες υποστηρίχθηκαν συστηματικά από τον πατέρα του, έναν από τους καλύτερους μουσικούς παιδαγωγούς της εποχής του. Ιδιαίτερα τα ταξίδια σε χώρους με υψηλή μουσική καλλιέργεια έδωσαν σημαντική ώθηση στη συνθετική δραστηριότητα του μεγάλου συνθέτη και βοήθησαν στη δημιουργία ενός χαρακτηριστικού προσωπικού στιλ. Αντίθετα, αμελήθηκε σημαντικά η εκμάθηση διαφόρων τεχνικών της συνθέσεως, με αποτέλεσμα ο Μότσαρτ να έχει διαρκώς ορισμένα προβλήματα, π.χ. με την αντίστιξη. Μόνο στα χρόνια της Βιέννης κατάφερε, μέσω της επαφής του με τον Ιωσήφ Χάυδν και τον φιλόμουσο ευγενή G. van Swieten, αλλά κυρίως λόγω της ενασχολήσεώς του με τα ορατόρια του Χαίντελ, να διορθώσει τις παιδικές παραλείψεις. Όπως και πολλοί άλλοι συνθέτες εκείνης της εποχής, ο Μότσαρτ συνέθετε τα έργα του σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η φήμη, όμως, ότι συνέγραφε τις συμφωνίες χωρίς προετοιμασία, "από το μυαλό", αποτελεί μάλλον καλοπροαίρετη υπερβολή.

Ο ηλεκτρικός λαμπτήρας, λυχνία ή λάμπ




Η ανακάλυψη του λαμπτήρα πυρακτώσεως συνήθως αποδίδεται στον Τόμας Έντισον, ο οποίος έλαβε και το σχετικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις 27 Ιανουαρίου του 1880.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/articles/61#ixzz2JA9Mzsuv

Τζουζέπε Φορτουνίνο Φραντσέσκο Βέρντι

 

Ο Τζουζέπε Φορτουνίνο Φραντσέσκο Βέρντι (ιταλικά:Giuseppe Fortunino Francesco Verdi, 10 Οκτωβρίου 1813 – 27 Ιανουαρίου 1901) ήταν Ιταλός μουσικός συνθέτης, από τους διασημότερους στο είδος της όπερας. Ανάμεσα στα δημοφιλέστερα έργα του ανήκουν οι όπερες Ριγκολέττο, Ναμπούκο, Τραβιάτα και Αΐντα, μέρη των οποίων ("La donna è mobile", "Va, pensiero", "Libiamo" και θριαμβικό εμβατήριο αντίστοιχα) είναι πασίγνωστα.Γεννήθηκε στη Ρονκόλα της τότε Γαλλικής Αυτοκρατορίας, κοντά στο Μπουσέτο της Ιταλίας και πέθανε στο Μιλάνο. Πολύ νωρίς έδειξε καταπληκτική κλίση στη μουσική και στα 23 του χρόνια πήρε τη θέση του διευθυντή της φιλαρμονικής του Μπουσέτο. Το 1839 παρουσιάστηκε η πρώτη του όπερα Ομπέρτο, στη Σκάλα του Μιλάνου, με πολύ καλές κριτικές. Τον ίδιο χρόνο ο θάνατος της γυναίκας του και των δύο παιδιών του τον έφεραν σε απελπισία σε σημείο να μη θέλει πλέον άλλο ν' ασχοληθεί με τη μουσική.Παρά ταύτα το 1840 παρουσιάστηκε η κωμική όπερα Μια μέρα βασιλείας, η οποία όμως σημείωσε αποτυχία. Στενοχωρημένος ο Βέρντι αποσύρθηκε στο σπίτι του στο Μιλάνο. Έτσι δύο χρόνια μετά, με τον θρίαμβο της τέχνης πάνω στον πόνο του, το 1842, αποδέχθηκε την πρόταση να ξαναρχίσει να γράφει όπερες για τη Σκάλα του Μιλάνου και η όπερά του Ναμπούκο ή Ναβουχοδονόσωρ απέσπασε πολύ καλές κριτικές και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Από τότε ο Βέρντι αφοσιώθηκε στη σύνθεση όπερας. Ήταν η αρχή μιας θριαμβευτικής σταδιοδρομίας που συνδέθηκε πολύ στενά με τις προσπάθειες για την πολιτική ένωση (Risorgimento) της Ιταλίας. Μια τάση που ο ίδιος ο Βέρντι ενεθάρρυνε με τη θεματολογία των έργων του, τα οποία, εμπνεόμενα από το ιστορικό παρελθόν και επενδυμένα με εντυπωσιακά χορωδιακά, δημιουργούσαν εύκολα στο κοινό συνειρμούς με την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα. Χαρακτηριστικό της ταύτισης του ονόματος του Βέρντι με το Risorgimento ήταν το σύνθημα που ακουγόταν τότε Viva VERDI (Viva Vittorio Emanuele Re D'Italia - Ζήτω ο Βίκτωρ Εμμανουήλ βασιλιάς της Ιταλίας).Με τους Λομβαρδούς (1843), τον Ερνάνη (1844), τον Αττίλα (1846), τη Λουίζα Μίλλερ (1847) και τον Μάκβεθ (1849) ο Βέρντι πέτυχε την αναγνώρισή του ως συνθέτη και εκτός Ιταλίας. Στις αρχές τις δεκαετίας του 1850 τρεις όπερές του, ο Ριγκολέττο (1851), ο Τροβατόρε (1853) και η Τραβιάτα (1853), είχαν τεράστια επιτυχία, όπως και Οι Σικελικοί Εσπερινοί (1855) και ο Χορός Μεταμφιεσμένων (1859). Η διεθνής του καταξίωση φαίνεται και από το γεγονός ότι οι επόμενες όπερές του πρωτοανέβηκαν σε λυρικά θέατρα εκτός Ιταλίας. Το 1862 Η Δύναμη του Πεπρωμένου παρουσιάστηκε στην Αγία Πετρούπολη, ο Δον Κάρλος το 1867 στο Παρίσι και η Αΐντα το 1871 στο Κάιρο, για τα εγκαίνια της διώρυγας του Σουέζ.

Μετά από ένα μεγάλο διάστημα σιωπής, η γνωριμία του με τον κατά πολύ νεότερό του ποιητή και συνθέτη Αρίγκο Μπόιτο ανανέωσε το ενδιαφέρον του Βέρντι για την όπερα. Το 1887 παρουσιάστηκε ο Οθέλλος και τέλος το 1893 ο Φάλσταφ και τα δύο σε λιμπρέτα του Μπόιτο βασισμένα σε έργα του Σαίξπηρ. Ο Βέρντι πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1901 ύστερα από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Στην κηδεία του προσήλθαν 200.000 άνθρωποι, τιμή που άρμοζε στον μεγάλο Ιταλό που τόσο αγαπήθηκε.
Εκτός από τις 26 όπερες ο Βέρντι έγραψε και εκκλησιαστική μουσική. Κορυφαίο έργο του σε αυτό τον τομέα είναι το Ρέκβιεμ (1874), ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα Τέσσερα ιερά κομμάτια (1898). Επίσης έγραψε αρκετές ρομάνς και ένα κουαρτέτο για έγχορδα σε μι ελάσσονα (1873).

Εκτός μουσικής σκηνής διακρίθηκε για τον καλό χαρακτήρα του και τις αγαθοεργίες του. Μεταξύ άλλων χρηματοδότησε την ανέγερση και τη λειτουργία ενός νοσοκομείου και δημιούργησε έναν Οίκο Ανάπαυσης για τους αναξιοπαθούντες μουσικούς, σε μια κρύπτη του οποίου τάφηκε και ο ίδιος.

Oberto, 1839 Un giorno di regno (Μια μέρα βασιλιάς), 1840
Nabucco, 1842
I Lombardi alla prima crociata (Οι Λομβαρδοί στην Πρώτη Σταυροφορία), 1843
Ernani, 1844
I due Foscari (Οι δύο Φόσκαρι), 1844
Giovanna d'Arco (Ζαν ντ’ Αρκ), 1845
Alzira, 1845
Attila, 1846
Macbeth, 1847
I masnadieri, (Οι Ληστές),1847
Jérusalem (αναθεώρηση και απόδοση στα Γαλλικά των Λομβαρδών) 1847
Il corsaro, 1848
La battaglia di Legnano, (Η μάχη του Λενιάνο), 1849
Luisa Miller, 1849
Stiffelio, 1850
Rigoletto, 1851
Il trovatore (Ο τροβαδούρος), 1853
La traviata (Η παραστρατημένη), 1853
Les vêpres siciliennes (Οι Σικελικοί Εσπερινοί), 1855
Simon Boccanegra, 1857
Aroldo (αναθεώρηση του Stiffelio), 1857
Un ballo in maschera (Χορός μεταμφιεσμένων),1859
La forza del destino (Η δύναμη του πεπρωμένου), 1862
Don Carlos, 1867
Aida, 1871
Otello, 1887
Falstaff, 1893

Τσαρλς Λούτγουϊτζ Ντότζσον


Ο Λιούις Κάρολ το 1863 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
O Τσαρλς Λούτγουϊτζ Ντότζσον (Charles Lutwidge Dodgson, 27 Ιανουαρίου 1832 - 14 Ιανουαρίου 1898), γνωστός περισσότερο με το ψευδώνυμο Λιούις Κάρολ, ήταν Άγγλος συγγραφέας, μαθηματικός, φωτογράφος και κληρικός. Ανάμεσα στα πιο δημοφιλή λογοτεχνικά έργα του, ανήκουν Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και τα ποιήματα Το Κυνήγι του Φιρχαρία (The Hunting of the Snark) και Jabberwocky.Η οικογένεια του ήταν Βορειοαγγλικής καταγωγής, ιδιαίτερα συντηρητική, διατηρώντας παραδοσιακά ισχυρούς δεσμούς με την Αγγλικανική Εκκλησία. Η πλειοψηφία των προγόνων του, προέρχονταν από την μεσαία ή ανώτερη τάξη, καταλαμβάνοντας συχνά θέσεις στην εκκλησία και στο στρατό. Ο προπάππους του υπήρξε επίσκοπος, ενώ ο παππούς του ήταν αρχηγός του στρατού, όταν πέθανε το 1803 εν ώρα μάχης. Ο πατέρας του είχε ιδιαίτερη κλίση στα μαθηματικά, ωστόσο απέρριψε το ενδεχόμενο να ακολουθήσει μία ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, επιλέγοντας το ρόλο του εφημέριου. Υπήρξε ενεργό μέλος της Αγγλικανικής εκκλησίας και ένθερμος υποστηρικτής του Τζον Χένρυ Νιούμαν, ο οποίος ηγήθηκε του κινήματος της Οξφόρδης, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στην επιστροφή της Εκκλησίας της Αγγλίας στον καθολικισμό. Το 1827, παντρεύτηκε την πρώτη του ξαδέλφη, Φράνσις Τζέην Λούτγουϊτζ, με την οποία απέκτησε συνολικά έντεκα παιδιά, επτά κόρες και τέσσερις γιους, μεταξύ αυτών και ο Τσαρλς.

Ήδη από νεαρή ηλικία, ο Κάρολ έγραφε ποιήματα και διηγήματα, τα οποία δημοσίευε σε λογοτεχνικά περιοδικά με σχετική επιτυχία. Το 1854, ξεκίνησε να συνεισφέρει ως συντάκτης, στο περιοδικό The Comic Tunes, δημοσιεύοντας ποιήματα, κυρίως σατιρικού ύφους. Λίγο αργότερα, γράφοντας στο περιοδικό The Train, χρησιμοποίησε για πρώτη φόρα λογοτεχνικό ψευδώνυμο, για τη δημοσίευση του ποιήματος Solitude. Αρχικά, πρότεινε στον εκδότη του περιοδικού, Έντμουντ Γέιτς, το όνομα Dares, προερχόμενο από το Daresbury που αποτελούσε τον τόπο γέννησης του. Ο Γέιτς δεν έκανε αποδεκτό το ψευδώνυμο αυτό και ο Ντότζσον του πρότεινε τέσσερα εναλλακτικά ονόματα, εκ των οποίων τελικά, ο Γέιτς επέλεξε το Λιούις Κάρολ (Lewis Caroll).[2] Δημοσίευσε έργα του και σε μικρότερα περιοδικά όπως τα Whitby Gazette και Oxford Critic.

To 1856, o Κάρολ γνωρίστηκε με τον νέο πρύτανη του κολεγίου του, τον Χένρυ Λίντελ, ο οποίος εγκαταστάθηκε στο Chist Church με την οικογένειά του, αποτελούμενη από τη σύζυγό του και τρεις κόρες, μεταξύ αυτών και η Άλις Λίντελ. Ο Κάρολ συνδέθηκε στενά με την οικογένεια και ειδικότερα με τη μητέρα και τα τρία παιδιά. Το 1862, κατά τη διάρκεια μίας εκδρομής, προκειμένου να διασκεδάσει τα παιδιά, ο Κάρολ τους διηγήθηκε μία ιστορία που θα αποτελούσε τη βάση για την μετέπειτα συγγραφή του πιο δημοφιλούς λογοτεχνικού του έργου. Όταν η Άλις Λίντελ ζήτησε από τον Κάρολ να καταγράψει την ιστορία αυτή, εκείνος της παρουσίασε αργότερα, το Νοέμβριο του 1864, ένα χειρόγραφο με τον τίτλο Alice's Adventures Under Ground (Οι περιπέτειες της Αλίκης κάτω από τη γη). Νωρίτερα, είχε παρουσιάσει το ημιτελές χειρόγραφο στους αδελφούς Μακμίλαμ, του ομώνυμου εκδοτικού οίκου, από τους οποίους είχε γίνει θερμά δεκτό. Το έργο εκδόθηκε τελικά το 1865 με τον τίτλο Alice's Adventures in Wonderland (Οι περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων), με εικονογράφηση του Σερ Τζον Τένιελ, και είχε σημαντική εμπορική απήχηση, προσδίδοντας μεγάλη φήμη στον Λιούις Κάρολ. Θεωρείται εν γένει πως ο χαρακτήρας της Αλίκης είναι βασισμένος στην Άλις Λίντελ, ωστόσο ο ίδιος ο Κάρολ, αργότερα διέψευσε πως η ηρωίδα του βιβλίου στηρίζεται σε κάποιο υπαρκτό πρόσωπο.[3]

Τα χριστούγεννα του 1871, δημοσιεύτηκε η συνέχεια του βιβλίου (Through the Looking-Glass, and What Alice Found There) ενώ το 1876 εκδόθηκε το τελευταίο σημαντικό του έργο, Το Κυνήγι του Φιρχαρία (The Hunting of the Snark), ένα ποίημα με έντονα στοιχεία φαντασίας, όπως και η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Το τελευταίο του μυθιστόρημα (Silvie and Bruno) δημοσιεύτηκε σε δύο τόμους, το 1889 και 1893 αντίστοιχα, χωρίς να τύχει θερμής υποδοχής.

Λουί ντε Φινές

Louis de funes 1978 ws 1-zoom.jpg 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ο Λουί ντε Φινές (Louis de Funès), (31 Ιουλίου 1914 - 27 Ιανουαρίου 1983) ήταν γάλλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους κωμικούς ηθοποιούς στην ιστορία του γαλλικού κινηματογράφου.

Γεννημένος από οικογένεια με ισπανική καταγωγή στο Κουρμπεβουά (Courbevoie), ο Λουί ντε Φινές ξεκίνησε ως πιανίστας και ηθοποιός του καμπαρέ. Από το 1945 μέχρι το 1957 μετείχε ως ηθοποιός σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες ως καρατερίστας ηθοποιός. Είναι γνωστός για τους νευρικούς, υπερκινητικούς χαρακτήρες που ερμήνευσε, όπως το "Αντώνιος και Αντουανέττα", "Το δηλητήριο", "Οι Ουσσάροι", "Διασχίζοντας το Παρίσι", "Ο Βασιλιάς του Μπλα-μπλα-μπλα", Ο Χωροφύλακας του Σαν-Τροπέ, στην ομώνυμη σειρά ταινιών κ.ά. Έγινε περισσότερο γνωστός στην Ευρώπη, ενώ παρά την επιτυχία του στον κινηματογράφο δεν σταμάτησε να παίζει στο θέατρο, ειδικά μετά την επιστροφή του το 1972, που υπήρξε θριαμβευτική, μέχρι το τέλος της ζωής του.

Στην Ελλάδα συχνά αναφέρεται και σαν "Βέγγος της Γαλλίας" λόγω των πολλών κοινών τους σημείων. Πέθανε μετά από καρδιακή προσβολή στη πόλη Ναντ της Γαλλίας.

1982 : Le gendarme et les gendarmettes (Ο Χωροφύλακας και οι Χωροφυλακίνες)
1981 : La soupe aux choux (Ο Λαχανόσουπας)
1979 : L'avare (Ο Φιλάργυρος)
1978 : Le gendarme et les extra-terrestres (Ο Χωροφύλακας και οι εξωγήινοι)
1978 : La zizanie (Το ζιζάνιο)
1976 : L'aile ou la cuisse (Τι θα πάρετε, στήθος ή μπούτι;)
1973 : Les aventures de Rabbi Jacob (Οι περιπέτειες του ραμπί Ζακόμπ)
1971 : Sur un arbre perché
1971 : Jo
1971 : La folie des grandeurs (Η τρέλλα του μεγαλείου)
1970 : Le gendarme en balade (Ο Χωροφύλακας εν δράσει)
1970 : L'homme orchestre (Ο άνθρωπος-ορχήστρα)
1969 : Hibernatus (Ο κατεψυγμένος)
1968 : Le gendarme se marie (Ο Χωροφύλακας παντρεύεται μια Συνταγματαρχίνα)
1968 : Le tatoué
1967 : Le petit baigneur
1967 : Oscar
1967 : Les grandes vacances (Οι Μεγάλες Διακοπές)
1966 : Fantômas contre Scotland Yard (Φαντομάς εναντίον Σκότλαντ Γιαρντ)
1966 : Le grand restaurant (Το μεγάλο Ρεστοράν)
1966 : La Grande Vadrouille (Ασύλληπτη απόδραση)
1965 : Les bons vivants
1965 : Le gendarme à New York (Ο Χωροφύλακας στη Νέα Υόρκη)
1965 : Fantômas se déchaîne (Η Επιστροφή του Φαντοµά)
1965 : Le corniaud
1964 : Une souris chez les hommes (Ενα ποντίκι ανάμεσά μας)
1964 : Le gendarme de Saint-Tropez (Ο Χωροφύλακας του Σαν-Τροπέ)
1964 : Fantômas (Φαντομάς)
1963 : Faites sauter la banque!
1963 : Carambolages
1963 : Pouic-Pouic
1963 : Des pissenlits par la racine
1962 : Le diable et les dix commandements
1962 : Nous irons à Deauville
1962 : Les veinards
1962 : Le gentleman d'Epsom
1962 : Un clair de lune à Maubeuge
1961 : Candide ou l'optimisme au XXe siècle
1961 : La belle Américaine (Ωραία Αμερικάνα)
1961 : Le crime ne paie pas
1961 : La Vendetta
1960 : Les tortillards
1960 : Le capitaine Fracasse
1960 : Dans l'eau qui fait des bulles
1959 : Mon pote le gitan
1959 : Certains l'aiment froide
1959 : Totò, Eva e il pennello proibito
1959 : I Tartassati
1958 : La vie à deux
1958 : Ni vu, ni connu
1958 : Taxi, Roulotte et Corrida
1957 : Comme un cheveu sur la soupe
1956 : Courte tête
1959 : La loi des rues
1956 : Bébés à gogo
1956 : Papa, maman, ma femme et moi
1956 : La Famille Anodin
1956 : La traversée de Paris
1955 : Mädchen ohne Grenzen
1955 : Frou-Frou
1955 : Si Paris nous était conté
1955 : Bonjour sourire
1955 : La bande à papa
1955 : Les hussards
1955 : L'impossible Monsieur Pipelet
1955 : Les impures
1955 : Ingrid - Die Geschichte eines Fotomodells
1955 : Napoléon
1954 : Tourments
1954 : Scènes de ménage
1954 : La reine Margot
1954 : Les pépées font la loi
1954 : Papa, maman, la bonne et moi
1954 : Le mouton à cinq pattes
1954 : Mam'zelle Nitouche
1954 : Les intrigantes
1954 : Huis clos
1954 : Les hommes ne pensent qu'à ça
1954 : Escalier de service
1954 : Les corsaires du Bois de Boulogne
1954 : Le chevalier de la nuit
1954 : Le blé en herbe
1954 : Ah! Les belles bacchantes
1954 : Poisson d'avril
1953 : Mon Frangin du Sénégal
1953 : Faites-moi confiance
1953 : Le secret d'Hélène Marimon
1953 : Capitaine Pantoufle
1953 : Légère et court vêtue
1953 : Au diable la vertu
1953 : Dortoir des grandes
1953 : L'étrange désir de Monsieur Bard
1953 : Le rire
1953 : La vie d'un honnête homme
1953 : Les compagnes de la nuit
1952 : La putain respectueuse
1952 : L'amour n'est pas un péché
1952 : Moineaux de Paris
1952 : Le huitième art et la manière
1952 : Monsieur Leguignon Lampiste
1952 : Monsieur Taxi
1952 : Je l'ai été trois fois
1952 : Elle et moi
1952 : Innocents in Paris
1952 : La fugue de Monsieur Perle
1952 : Agence matrimoniale
1952 : Les dents longues
1952 : Ils étaient cinq
1952 : Les sept péchés capitaux
1951 : Ma femme est formidable
1951 : Folie douce
1951 : L'amant de paille
1951 : Le dindon
1951 : Pas de vacances pour Monsieur le Maire
1951 : La poison
1951 : Le roi du bla bla bla
1951 : Champions Juniors
1951 : La rose rouge
1951 : Sans laisser d'adresse
1951 : Boîte à vendre
1951 : Boniface Somnambule
1951 : Bibi Fricotin
1951 : Un amour de parapluie
1951 : Les joueurs
1951 : Knock
1950 : Adémaï au poteau-frontière
1950 : La rue sans loi
1949 : Le jugement de Dieu
1949 : Je n'aime que toi
1949 : Un certain monsieur
1949 : Pas de week-end pour notre amour
1949 : Rendez-vous avec la chance
1949 : Au revoir M. Grock
1949 : Millionnaires d'un jour
1949 : Mission à Tanger
1949 : Mon ami Sainfoin
1949 : Vient de paraître
1948 : Du Guesclin
1947 : Croisière pour l'inconnu
1947 : Antoine et Antoinette
1946 : Dernier refuge
1946 : Six heures à perdre
1945 : La tentation de Barbizon

Στρατής Τσίρκας




Ο Στρατής Τσίρκας (10-7-1911 έως 27 -1-1980) είναι από τους αξιολογότερους πεζογράφους της μεταπολεμικής γενιάς. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιάννης Χατζηαντρέας.

Γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου το 1911 και αποφοίτησε το 1928 από το εμπορικό τμήμα της Αμπετείου Σχολής. Για τα επόμενα δέκα χρόνια εργάστηκε ως λογιστής στην Άνω Αίγυπτο, όπου έγραψε τα πρώτα του ποιήματα και διηγήματα για τη ζωή των φελλάχων. Το 1930, γνωρίζει στην Αλεξάνδρεια τον Καβάφη, για τον οποίο έγραψε πολλά χρόνια αργότερα δύο βιβλία, Ο Καβάφης και η Εποχή του (1958) και Ο Πολιτικός Καβάφης (1971). Ασχολήθηκε με την ποίηση, το δοκίμιο, το διήγημα και το μυθιστόρημα, καθώς και με μεταφράσεις ξένων λογοτεχνών.

Το 1937 παντρεύεται την Αντιγόνη Κερασώτη (πέθανε στις 9 Σεπτεμβρίου 2012) και τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου πηγαίνει στο Παρίσι, όπου συμμετέχει στο Β΄ Διεθνές Συνέδριο Συγγραφέων για την Υπεράσπιση της Κουλτούρας Ενάντια στον Φασισμό. Εκεί συγγράφει μαζί με τον ποιητή Λάνγκστον Χιουζ (Langston Hughes) τον Όρκο των ποιητών προς τον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, τον οποίο διάβασε στο συνέδριο ο συγγραφέας Λουί Αραγκόν (Louis Aragon).

To 1938 εγκαθίσταται μόνιμα στην Αλεξάνδρεια και από τον επόμενο χρόνο εργάζεται διεθυντής στο εργοστάσιο βυρσοδεψίας του Μικέ Χαλκούση, μια θέση που διατηρεί μέχρι την αναχώρησή του για την Αθήνα το 1963.



Από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα της Αιγύπτου και συνδέθηκε αρχικά, πιθανόν το 1928, με την κομμουνιστική ομάδα του Σακελλάρη Γιαννακάκη στο Κάιρο. Μαζί με τον αλεξανδρινό ζωγράφο Γιάννη Μαγκανάρη (1918 - Αθήνα 2007) και άλλους έλληνες αιγυπτιώτες δημιουργούν τη δραστήριο Πνευματική Εστία Ελλήνων Αλεξανδρείας. Το 1935, μαζί με τον Κύπριο ποιητή Θεοδόση Πιερίδη, εντάσσεται στην πολυεθνική οργάνωση Ligue Pacifiste, που ίδρυσε ο Ελβετός Paul Jacot-Descombes και αναλαμβάνει με τον Πιερίδη, τον συντονισμό του ελληνικού τμήματος της οργάνωσης. Την περίοδο αυτή αρθρογραφεί στο επίσημο όργανο της League, το περιοδικό Πολιτισμός-Civilisation, που εκδίδεται σε τρεις γλώσσες (Γαλλικά, Αραβικά και Ελληνικά).
Από το 1942, μαζί τον Θεοδόση Πιερίδη, τον Οδυσσέα Καραγιάννη, τον Στρατή Ζερμπίνη και άλλους, συμμετέχει στην έκδοση της αντιφασιστικής πολιτικής επιθεώρησης Έλλην, που εκδίδει ο δημοσιογράφος Άγγελος Κασιγόνης. Το 1943-44 είναι ανάμεσα στα ιδρυτικά στελέχη του φιλο-ΕΑΜικού Ελληνικού Απελευθερωτικού Συνδέσμου (ΕΑΣ) και από το 1945 μέχρι το 1961 είναι στέλεχος της παροικιακής κομμουνιστικής οργάνωσης "Αντιφασιστική Πρωτοπορία", της οποίας διετέλεσε και γραμματέας από το 1946 μέχρι το 1951. Στο διάστημα αυτό γράφει συχνά το κύριο άρθρο στις εφημερίδες Φωνή (1952-53) και Πάροικος (1953-61), που διευθύνει ο δημοσιογράφος Σοφιανός Χρυσοστομίδης και είναι τα επίσημα όργανα της Αντιφασιστικής Πρωτοπορίας.

Έχοντας εκδόσει τρεις συλλογές διηγημάτων από το 1944 μέχρι το 1954, το 1957 γράφει σε δέκα μέρες τη νουβέλλα Νουρεντίν Μπόμπα, που εμπνέεται από την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ από τον Αιγύπτιο πρόεδρο Νάσερ. Ο "Μπόμπα" εκδίδεται στην Αθήνα από τον Κέδρο, κάνοντας έτσι τον Τσίρκα γνωστό στο αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας.

Το σημαντικότερο έργο του όμως αποτελούν οι "Ακυβέρνητες Πολιτείες" (1960-1965), που απαρτίζεται από τρία μυθιστορήματα: τη "Λέσχη", την "Αριάγνη" και τη "Νυχτερίδα", τα οποία εισάγουν έναν τολμηρό και πειραματικό μοντερνισμό στο ελληνικό μυθιστόρημα.



Η έκδοση της "Λέσχης" το 1960 προκάλεσε την αντίδραση της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., η οποία του ζήτησε να αποκηρύξει το έργο του. Ο Τσίρκας αρνήθηκε λέγοντας "Κατέγραψα τα γεγονότα, όπως ακριβώς τα έζησα. Η συνείδησή μου δεν είναι καπέλο να την πάρω απ' το ένα καρφί να την κρεμάσω στο άλλο". Λόγω της άρνησής του διαγράφηκε από το κόμμα, αλλά μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, προσχώρησε στο ΚΚΕ-Εσωτερικού. Η Αριάγνη (1962), το δεύτερο μέρος, που περιείχε ισχυρότερα δείγματα νοσηρών καταστάσεων της Αριστεράς, ανέλαβε ο Μάρκος Αυγέρης με «ασύγγνωστη εμπάθεια, να καταδικάσει για τη θέση της , ως ολίσθιμα από τα ιδεολογικά θέσφατα».[1] Κέντρο της τριλογίας είναι τα ιστορικά και πολιτικά γεγονότα της περιόδου στη Μέση Ανατολή και στις συγκρούσεις, που εξελίχθηκαν σε τρεις ακυβέρνητες πολιτείες, την Ιερουσαλήμ, το Κάιρο και την Αλεξάνδρεια. Ο Τσίρκας θεωρούσε ολόκληρη την τριλογία ως μια προσπάθεια δικαίωσης του κινήματος του Απρίλη του 1944, κατά το οποίο ο ελληνικός στρατός στη Μέση Ανατολή ξεσηκώθηκε ενάντια στην προσπάθεια διάλυσης και ολικής υποταγής του από τα Μεταξικά στοιχεία και την αγγλική διοίκηση.
Μετά το πραξικόπημα που εδραίωσε τη Δικτατορία των συνταγματαρχών το 1967, ο Τσίρκας συμμετέχει στη "σιωπή" των λογοτεχνών και δε δημοσιεύει παρά μόνο μεταφράσεις. Όταν σταμάτησε η προληπτική λογοκρισία, συμμετείχε στην έκδοση των 18 κειμένων.

Το μυθιστόρημα "Χαμένη Άνοιξη" (1976) προοριζόταν να είναι το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας με τίτλο "Δίσεχτα χρόνια". Έμελλε όμως να είναι το τελευταίο του έργο.

Η μετάφραση των "Ακυβέρνητων Πολιτειών" στα γαλλικά από την Catherine Lerouvre και τη Χρύσα Προκοπάκη το 1971 απέσπασε το βραβείο του καλύτερου ξένου μθυιστορήματος στη Γαλλία το 1972.

Ο Τσίρκας πέθανε στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1980 σε ηλικία 68 ετών.
Εργογραφία

Φελλάχοι (1937), ποιητική συλλογή
Το Λυρικό Ταξίδι (1938), ποιητική συλλογή
Αλλόκοτοι άνθρωποι (1944), συλλογή διηγημάτων
Προτελευταίος Αποχαιρετισμός και το Ισπανικό Ορατόριο (1946), ποιητική συλλογή
Ο Απρίλης είναι πιο σκληρός (1947), συλλογή διηγημάτων
Ο ύπνος του θεριστή (1954), συλλογή διηγημάτων
Νουρεντίν Μπόμπα (1957), νουβέλα
Ο Καβάφης και η Εποχή του (1958) Κρατικό βραβείο καλύτερης βιογραφίας
Ακυβέρνητες Πολιτείες (1960-1965), τριλογία που περιλαμβάνει τα μυθιστορήματα
Η Λέσχη (1960)
Αριάγνη (1962)
Η Νυχτερίδα (1965)
Στον Κάβο (1966), διήγημα
Αλλαξοκαιριά (1970), διήγημα (στον τόμο Δεκαοχτώ Κείμενα).
Ο Πολιτικός Καβάφης, (1971) κριτικά άρθρα
Τα ημερολόγια της Τριλογίας 'Ακυβέρνητες Πολιτείες' (1973)
Χαμένη Άνοιξη (1976), πολιτικό μυθιστόρημα

Κρεμμυδόπιτα με απάκι


Κρεμμυδόπιτα με απάκι

2 φύλλα χωριάτικα
1 κιλό κρεμμύδια ψιλοκομμένα
200 γρ. κρεμμυδάκια φρέσκα ψιλοκομμένα
1 φλιτζάνι ελαιόλαδο
100 γρ. γραβιέρα παλαιωμένη τριμμένη
2 αβγά
300 γρ. απάκι
αλάτι, πιπέρι
2 κουτ. σούπας σουσάμι
1 κουτ. σούπας μαυροκούκι
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180°C.

Κόβουμε το απάκι σε λεπτές φέτες και το περνάμε από το τηγάνι με λίγο ελαιόλαδο.

Σοτάρουμε όλα τα κρεμμύδια με το ελαιόλαδο σε μεγάλο τηγάνι για 5 λεπτά και τα αποσύρουμε από τη φωτιά.

Ρίχνουμε τα αβγά, αλάτι, πιπέρι, το απάκι, τη γραβιέρα και ανακατεύουμε καλά.

Λαδώνουμε ένα ταψί, στρώνουμε μέσα το ένα χωριάτικο φύλλο, ρίχνουμε τη γέμιση από το τηγάνι και την απλώνουμε καλά.

Σκεπάζουμε με το άλλο φύλλο, το αλείφουμε με ελαιόλαδο και ραντίζουμε με σουσάμι και μαυροκούκι.

Καλύπτουμε το ταψί με αλουμινόχαρτο και ψήνουμε στους 180°C για 30 λεπτά. Αφαιρούμε το αλουμινόχαρτο και ψήνουμε για 20 λεπτά επιπλέον.

Tip: Αντί για απάκι, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε χοιρινές παντσέτες. Σε αυτήν την περίπτωση, θα τις μαρινάρουμε σε κρασί, θα τις κόψουμε σε μπουκιές και στη συνέχεια θα τις περάσουμε από το τηγάνι.2 φύλλα χωριάτικα
1 κιλό κρεμμύδια ψιλοκομμένα
200 γρ. κρεμμυδάκια φρέσκα ψιλοκομμένα
1 φλιτζάνι ελαιόλαδο
100 γρ. γραβιέρα παλαιωμένη τριμμένη
2 αβγά
300 γρ. απάκι
αλάτι, πιπέρι
2 κουτ. σούπας σουσάμι
1 κουτ. σούπας μαυροκούκι
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180°C.

Κόβουμε το απάκι σε λεπτές φέτες και το περνάμε από το τηγάνι με λίγο ελαιόλαδο.

Σοτάρουμε όλα τα κρεμμύδια με το ελαιόλαδο σε μεγάλο τηγάνι για 5 λεπτά και τα αποσύρουμε από τη φωτιά.

Ρίχνουμε τα αβγά, αλάτι, πιπέρι, το απάκι, τη γραβιέρα και ανακατεύουμε καλά.

Λαδώνουμε ένα ταψί, στρώνουμε μέσα το ένα χωριάτικο φύλλο, ρίχνουμε τη γέμιση από το τηγάνι και την απλώνουμε καλά.

Σκεπάζουμε με το άλλο φύλλο, το αλείφουμε με ελαιόλαδο και ραντίζουμε με σουσάμι και μαυροκούκι.

Καλύπτουμε το ταψί με αλουμινόχαρτο και ψήνουμε στους 180°C για 30 λεπτά. Αφαιρούμε το αλουμινόχαρτο και ψήνουμε για 20 λεπτά επιπλέον.

Tip: Αντί για απάκι, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε χοιρινές παντσέτες. Σε αυτήν την περίπτωση, θα τις μαρινάρουμε σε κρασί, θα τις κόψουμε σε μπουκιές και στη συνέχεια θα τις περάσουμε από το τηγάνι.

Σήμερα 27/1...

 
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
 
για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει με φακό
 

Δημοφιλείς αναρτήσεις Τελευταίες 7 ημέρες