Η Μάχη των Εθνών διεξήχθη το 451 μ.Χ. μεταξύ των Ούννων με ηγέτη τον Αττίλα και τι στρατευμάτων υπό την ηγεσία του Ρωμαίου στρατηγού Αέτιου και επί αυτοκρατορίας του Βαλεντινιανού Γ΄.
Μάχη των Εθνών Ρωμαϊκή αυτοκρατορία εναντίον Ούννων Οι Ούννοι στη μάχη των Εθνων από τον Αλφόνς Ντε Νεβίλ (1836–85) Χρονολογία 20 Ιουνίου 451 Τόπος Καταλανικά πεδία, σημερινή Γαλλία Έκβαση Νίκη της ρωμαϊκής συμμαχίας
Ηγετικά πρόσωπα Φλάβιος Αέτιος, Θεοδώριχος Α΄ - Αττίλας
Δυνάμεις 50.000 έως 80.000 - 50.000 έως 80.000
Απώλειες άγνωστες
Αφορμή Η αφορμή για την μάχη δόθηκε όταν ο Αττίλας ζήτησε για γυναίκα του την Ονωρία, αδελφή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Βαλεντινιανού Γ΄, ελπίζοντας να πάρει ως προίκα μεγάλο μέρος της Δυτικής Αυτοκρατορίας. Η πρόταση απορρίπτεται και ο Αττίλας εισβάλει στη δύση με αμέτρητες ορδές κατευθυνόμενος στον Ρήνο. Από όπου περνά σπέρνει την καταστροφή. Τον αποκαλούν «Η μάστιγα του θεού». Ο συνασπισμός
Για την αντιμετώπιση της απειλής δημιουργείται συνασπισμός από Ρωμαίους και γερμανόφωνα φύλα. Σε αυτόν συμμετείχαν Αλεμάνοι, Βουργουνδοί, Σουηβοί, Έρουλοι, Γέπιδοι, Θουρίγγιοι, Βησιγότθοι και Ρωμαίοι. Επικεφαλής αυτού του συνασπισμού ήταν ο Φλάβιος Αέτιος. Ο Αττίλας πολέμησε έχοντας στο πλευρό του τους Οστρογότθους.
Η μάχη έλαβε χώρα στις 20 Ιουνίου 451 μ.Χ. και έγινε γνωστή ως Μάχη των Εθνών ή Μάχη των Καταλανικών πεδίων λόγω της τοποθεσίας που διεξήχθη στη Γαλλία. Η σύγκρουση ήταν πολύνεκρη και οι Ούνοι ηττώνται. Ο Αττίλας όμως απτόητος ανασυντάσσεται και φτάνει έξω από τα τείχη της Ρώμης
Ο Ευάγγελος Ζάππας (Κάτω Λάμποβο Τεπελενίου, 23 Αυγούστου 1800 – Μπροστένι Ρουμανίας, 19 Ιουνίου 1865) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος και εθνικός ευεργέτης. Πρωτοστάτησε και έπαιξε κύριο ρόλο στην αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων.
Γεννήθηκε στο χωριό Κάτω Λάμποβο Τεπελενίου της Βορείου Ηπείρου (σημερινή Αλβανία) το 1800.
Ήταν ο νεότερος γιος του Βασιλείου Ζάππα, εμπόρου από τους σημαντικούς
της περιοχής και της Σωτηρίας, το γένος Μέξη.
Το χωριό ανήκε στην
επαρχία Τεπελενίου, πατρίδα του Αλή Πασά.
Ο Ευάγγελoς, σε ηλικία 13 ετών, στρατολογήθηκε απ τον Αλή Πασά και
στάλθηκε φρουρός σε ένα φρούριο κοντά στα Γιάννενα. Με τη συμμαχία των
Σουλιωτών με τον Αλή, ο Ζάππας βρέθηκε στο στρατόπεδο του Αγώνα και
μεταπήδησε στην εξουσία του Μάρκου Μπότσαρη. Έγινε, μάλιστα, υπασπιστής και τον ακολούθησε. Μετά το θάνατο του Μάρκου Μπότσαρη, ο Ευαγγέλης Ζάππας πολέμησε με τον Κωνσταντίνο Μπότσαρη, αδελφό του ήρωα, και στη συνέχεια με τον στρατηγό Νικόλαο Ζέρβα, τον Λάμπρο Βέικο, τον Γκούρα, με συναγωνιστή τον Μακρυγιάννη, τον Νοταρά και τον Πανουργιά. Το 1824, έγινε ταξίαρχος και διοίκησε τα Βλαχοχώρια των Σαλώνων. Σύμφωνα με άλλες πηγές, πολέμησε με τον Καραϊσκάκη, τον Κολοκοτρώνη και τον Οδυσσέα Ανδρούτσο.
Στο τέλος της επανάστασης αρνείται την χρηματική αποζημίωση για τους ήρωες της Επανάστασης και μεταναστεύει στο Βουκουρέστι το 1831. Η περιοχή αυτή των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών είχε την περίοδο εκείνη μεγάλη ελληνική παράδοση, από την εποχή που η Υψηλή Πύλη διόριζε Φαναριώτες στις διοικητικές θέσεις. Ο Ζάππας εγκαταστάθηκε στη Βλαχία.
Η κοινωνικοοικονομική δομή της περιοχής χαρακτηριζόταν από την
ισχνότητα αστικών κέντρων και τα μεγάλα κτήματα. Ο Ζάππας εντάχθηκε στην
τοπική κοινωνία χρησιμοποιώντας ένα εκλεπτυσμένο σύστημα δημοσίων
σχέσεων. Φρόντισε να εξοικειωθεί με τους άρχοντες και τους ηγούμενους
των ελληνικών μοναστηριών οι οποίοι διαχειρίζονταν τα μοναστηριακά
κτήματα.
Ο Ζάππας ακολούθησε την τακτική και άλλων Ελλήνων, νοίκιασε και
εκμεταλλεύτηκε μοναστηριακά κτήματα στην περιοχή της Γιαλόμιτζας, κοντά
στο Βουκουρέστι. Σε τρεις περίπου δεκαετίες απέκτησε τεράστια περιουσία
και αντίστοιχα εισοδήματα. Η μακροχρόνια απουσία του Ευαγγέλου απ' την
Ελλάδα και το ρίζωμα του στη βλάχικη κοινωνία δημιούργησε περιπλοκές
στην έκφραση της εθνικής του συνείδησης. Η διάθεση του ήταν να
ευεργετήσει και τις δύο πατρίδες του.
Η κρύπτη στην οποία έχει αποτεθεί η κεφαλή του Ε. Ζάππα, εντός του Ζαππείου
Ο κύριος αποδέκτης των ευεργεσιών του ήταν η Ελλάδα. Η πιο
εντυπωσιακή εκδήλωση της προσφοράς του Ευαγγέλου προς την Ελλάδα ήταν το
εγχείρημα αναβίωσης των Ολυμπιακών αγώνων. Ο Ευάγγελος Ζάππας, μαζί με
τον εξάδελφό του Κωνσταντίνο Ζάππα
τιμώνται ως εθνικοί ευεργέτες από το 1859, όταν ιδρύθηκαν τα"Νέα
Ολύμπια", έκθεση γεωργική, τεχνική και βιομηχανική που ορίστηκε να
πραγματοποιούνται ανά τετραετία (στο "Ζάππειο").
Το 1863
ο Ευαγγέλης προσβλήθηκε από ψυχική νόσο. Ο Έλληνας Γενικός Πρόξενος στο
Βουκουρέστι χαρακτηρίζει την αρρώστια του ως "φρενιτίαση" ή κάποιου
είδους "μονομανία". Ο Ευαγγέλης Ζάππας πέθανε στις 19 Ιουνίου του 1865 στο Μπροστένι, και ο εξάδελφός του Κωνσταντίνος στις 20 Ιανουαρίου του 1892 στο Μαντόν της Γαλλίας.
Ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας τους το διέθεσαν για κοινωφελείς και
εθνικούς σκοπούς στην ιδιαιτέρα πατρίδα τους. Συγκεκριμένα, ίδρυσαν
εκπαιδευτήρια στο Λάμποβο, την Πρεμετή, τη Νίβανη, το Δέλβινο και τη Δρόβιανη.
Το αβοκάντο είναι ένα ιδιαίτερα θρεπτικό και γευστικό φρούτο είτε
πρόκειται για σαλάτα, σάλτσα γουακαμόλε ή σκέτο! Αποτελεί βασικό
συστατικό για μια θρεπτική και γευστική διατροφή. Δοκιμάστε να
καλλιεργήσετε ένα δέντρο αβοκάντο στο σπίτι σας, αν δεν σας αρέσει να
πηγαίνετε κάθε τόσο στο μανάβικο για να προμηθεύεστε καθημερινά φρέσκα ή
αν δεν μπορείτε να βρείτε βιολογικά ή αν δεν θέλετε να κάνετε μεγάλα
έξοδα για ποιοτικά προϊόντα. Είναι πάρα πολύ εύκολο. Δείτε πώς μπορείτε
κι εσείς να αποκτήσετε ένα δέντρο αβοκάντο ξεκινώντας από έναν μικρό
σπόρο…
Διαδικασία
— Αρχικά, βγάζουμε το κουκούτσι από το αβοκάντο προσεκτικά (χωρίς να
το πληγώσουμε), και έπειτα το καθαρίζουμε καλά. Δεν βγάζουμε την καφέ
στρώση από το κουκούτσι γιατί είναι το κάλυμμα του σπόρου.
— Το κουκούτσι δεν είναι τελείως στρογγυλό. Όλα έχουν την πάνω και
κάτω πλευρά. Οι ρίζες θα βγουν από το κάτω μέρος και ο βλαστός από την
κορυφή. Μπορείτε εύκολα να διακρίνετε τις πλευρές, αφού η ελαφρώς πιο
μυτερή άκρη είναι η κορυφή και η πιο πλατιά το κάτω μέρος. Η μυτερή άκρη
είναι η επάνω πλευρά και η πιο πλατιά άκρη είναι η κάτω. ——-
Παίρνουμε 3 ή 4 οδοντογλυφίδες και τρυπάμε το κουκούτσι με μια
κατεύθυνση ελαφρώς προς τα κάτω, σε ίση απόσταση μεταξύ τους γύρω από
την περιφέρεια του κουκουτσιού. Αυτές οι οδοντογλυφίδες λειτουργούν σαν
στήριγμα για να στέκεται το κάτω μέρος στο νερό και γι αυτό πρέπει να
τις μπήξουμε βαθεία μέσα στο κουκούτσι με κατεύθυνση προς τα κάτω, ώστε,
όταν το βάλουμε στο ποτήρι, το μεγαλύτερο μέρος να βρίσκεται μέσα στο
νερό.
Ο
Άγγελος Σικελιανός (15 Μαρτίου 1884–19 Ιουνίου 1951) ήταν ένας από
τους μείζονες Έλληνες ποιητές. Το έργο του διακρίνεται από έντονο
λυρισμό και ιδιαίτερο γλωσσικό πλούτο.
Γεννήθηκε στη Λευκάδα, όπου και
πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1900 και τον
επόμενο χρόνο γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας, χωρίς ωστόσο να
ολοκληρώσει ποτέ τις νομικές του σπουδές.
Τα ενδιαφέροντά
του ήταν καθαρά λογοτεχνικά και από νωρίς μελέτησε Όμηρο, Πίνδαρο,
Ορφικούς και Πυθαγόρειους, λυρικούς ποιητές, προσωκρατικούς φιλοσόφους, Πλάτωνα, Αισχύλο αλλά και την Αγία Γραφή και ξένους λογοτέχνες όπως τον
Ντ' Αννούντσιο.
Τα επόμενα χρόνια πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια και
στράφηκε στην ποίηση και το θέατρο. Σημαντικό σταθμό στη ζωή του
Σικελιανού αποτέλεσε ο γάμος του, το 1907, με την Αμερικανίδα Eva
Palmer, η οποία σπούδαζε στο Παρίσι ελληνική αρχαιολογία και χορογραφία.
Ο γάμος τους τελέστηκε στην Αμερική, ενώ εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα το
1908.
Εκείνη την περίοδο ο Σικελιανός ήρθε σε επαφή με αρκετούς
πνευματικούς ανθρώπους και τελικά το 1909 δημοσίευσε την πρώτη του
ποιητική συλλογή Αλαφροΐσκιωτος, η οποία προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση
στους φιλολογικούς κύκλους, αναγνωριζόμενη ως έργο σταθμός στην ιστορία
των νεοελληνικών γραμμάτων. Ακολούθησε μια περίοδος έντονης αναζήτησης.
που καταλήγει στην έκδοση των τεσσάρων τόμων της ποιητικής συλλογής
Πρόλογος στη Ζωή, Η Συνείδηση της Γης μου (1915), Η Συνείδηση της Φυλής
μου (1915), Η Συνείδηση της Γυναίκας (1916) και Η Συνείδηση της Πίστης
(1917). Ο Πρόλογος στη Ζωή ολοκληρώθηκε αργότερα με τη Συνείδηση της
Προσωπικής Δημιουργίας. Ακολουθούν ακόμα τα χαρακτηριστικά ποιήματα Το
Πάσχα των Ελλήνων και Μήτηρ Θεού, της περιόδου 1917 - 1920, καθώς και
διάφορες συνεργασίες του με λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής. Η
αρχαιοελληνική πνευματική ατμόσφαιρα απασχόλησε βαθιά το Σικελιανό και
συνέλαβε την ιδέα να δημιουργηθεί στους Δελφούς ένας παγκόσμιος
πνευματικός πυρήνας ικανός να συνθέσει τις αντιθέσεις των λαών («Δελφική
Ιδέα»). Για το σκοπό αυτό ο Σικελιανός, με τη συμπαράσταση και την
οικονομική αρωγή της γυναίκας του, δίνει πλήθος διαλέξεων και δημοσιεύει
μελέτες και άρθρα. Παράλληλα, οργανώνει τις «Δελφικές Εορτές» στους
Δελφούς με τις παραστάσεις του Προμηθέα Δεσμώτη (1927) και των Ικέτιδων
(1930) του Αισχύλου να ανεβαίνουν στο αρχαίο θέατρο. Η «Δελφική Ιδέα»
εκτός από τις αρχαίες παραστάσεις περιελάμβανε και την «Δελφική Ένωση»,
μια παγκόσμια ένωση για τη συναδέλφωση των λαών και το «Δελφικό
Πανεπιστήμιο», στόχος του οποίου θα ήταν να συνθέσει σε έναν ενιαίο μύθο
τις παραδόσεις όλων των λαών.
Για τις πρωτοβουλίες αυτές, το 1929, η
Ακαδημία Αθηνών του απένειμε αργυρό μετάλλιο για τη γενναία προσπάθεια
αναβίωσης των δελφικών αγώνων. Από το φιλόδοξο αυτό σχέδιο το μόνο που
πραγματοποιήθηκε τελικά ήταν οι Δελφικές Εορτές, αλλά και αυτές οδήγησαν
σε οικονομική καταστροφή και χωρισμό του ζεύγους, αφού η Εύα Πάλμερ
εγκαταστάθηκε από τότε στην Αμερική και επέστρεψε μόνο μετά το θάνατο
του ποιητή. Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ο Άγγελος
Σικελιανός μαζί με άλλους Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την Έκκληση των
Ελλήνων Διανοουμένων προς τους Διανοούμενους ολόκληρου του Κόσμου με την
οποία αφενός μεν καυτηριάζονταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφετέρου
δε διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για
κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής
κατοχής, ο Σικελιανός διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πνευματική
αντίσταση του λαού, με κορυφαία εκδήλωση το ποίημα και το λόγο που
εκφώνησε στην κηδεία του Παλαμά το 1943. Tο 1946 εξελέγη πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Υπήρξε 5 φορές υποψήφιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας: Το 1946, προτεινόμενος από το μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας Anders Österling
Το 1947, προτεινόμενος από τον Νίκο Βέη, που την ίδια χρονιά είχε
προτείνει και τον Νίκο Καζαντζάκη με την σκέψη πως θα έπρεπε να
βραβευτούν από κοινού Το 1948, προτεινόμενος από μέλος της
Βασιλικής Ακαδημίας Γραμμάτων, Ιστορίας και Αρχαιοτήτων της Σουηδίας
Axel W Persson και το μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας συγγραφέα και
δημοσιογράφο Elin Wägner Την χρονιά εκείνη, ο Anders Österling, ο
οποίος είχε προτείνει τον Σικελιανό το 1946, πρότεινε να μοιραστεί το
βραβείο μαζί με τον νικητή εκείνης της χρονιάς Τ.Σ. Έλιοτ, αλλά η
πρότασή του απορρίφθηκε Το 1949, προτεινόμενος από το μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας, συγγραφέα Sigfrid Siwertz
Το 1950, προτεινόμενος με δύο προτάσεις. Μια, με μοναδικό υποψήφιο τον
ίδιο, από την Ελληνική Εταιρεία Λογοτεχνών και μια, σε συνδυασμό ξανά
με τον Καζαντζάκη, από το μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας συγγραφέα
Hjalmar Gullberg. Ο Άγγελος Σικελιανός πέθανε στην Αθήνα το 1951 και τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.http://el.wikipedia.org/wiki/Άγγελος_Σικελιανός
Οσίου Παϊσίου του Μεγάλου, Αγίου Ιούδα του Θαδδαίου, Αγίου Ζωσίμου μάρτυρος
για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει νέα καρτέλα με φακό+-
Η προσευχή: Αγιώτατε Απόστολε, Άγιε Ιούδα Θαδδαίε,
πιστέ υπηρέτη και φίλε του Ιησού, η Ορθοδοξία, σ όλον τον κόσμο σε τιμά
και σε επικαλείτε ως Προστάτη των απελπισμένων υποθέσεων, αυτών για τις
οποίες έχει χαθεί κάθε ελπίδα.
Προσευχήσου για μένα. Είμαι τόσο
απελπισμένος/η και μόνος/η. Σε ικετεύω κάνε χρήση αυτής της ιδιαίτερης
Χάρης που σου έχει δοθεί, να φέρνεις ορατή και γρήγορη βοήθεια όπου δεν
υπάρχει καμμία σχεδόν ελπίδα βοηθείας. Βοήθησέ με τούτη την ώρα της
ανάγκης, για να μπορέσω να λάβω την παρηγοριά και την βοήθεια της Αγίας
Τριάδος, σ όλες μου τις ανάγκες, δοκιμασίες, και βάσανα (εδώ εκφράζετε
το αίτημά σας) και να μπορώ να υμνώ τον Χριστό μαζί με σένα και με όλους
τους Ορθόδοξους Χριστιανούς.Υπόσχομαι, ω ευλογημένε Άγιε Ιούδα Θαδδαίε,
να ενθυμούμαι πάντοτε αυτή τη μεγάλη Χάρη. Να σε τιμώ πάντοτε,
ιδιαίτερα ως τον πιο δυνατό προστάτη μου, και μ ευγνωμοσύνη να ενθαρρύνω
την ευλάβεια προς εσένα, ΑΜΗΝ.
Είθε το όνομα της Αγίας Τριαάδος να
λατρεύεται και να υμνείται απ όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, στους
αιώνες των αιώνων, ΑΜΗΝ.
Είθε το όνομα του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, να
υμνείται και να δοξάζεται τώρα και παντοτεινά, ΑΜΗΝ.
Αγιε Ιούδα Θαδδαίε
δεήσου για μας και άκουσε τις προσευχές μας, ΑΜΗΝ.
Ας είναι ευλογημένο το
όνομα του Ιησού Χριστού. Ας είναι ευλογημένο το όνομα της Υπεραγίας και
Αειπαρθένου Μαρίας. Ας είναι ευλογημένος ο Αγιος Ιούδας ο Θαδδαίος.Σ
όλο τον κόσμο και σ όλους τους αιώνες, ΑΜΗΝ.
Πάτερ Ημών Χαίρε Μαρία
Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σου.Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος
ο καρπός της κοιλίας σου, ο Ιησούς.Υπεραγία Θεοτόκε πρέσβευε υπέρ ημών
των αμαρτωλών νυν και αεί και την ώρα του θανάτου ημών, ΑΜΗΝ
Αυτή η
προσευχή του Αγίου Ιούδα του Θαδδαίου λέγεται όταν συναντάμε προβλήματα ή
όταν δεν φαίνεται να υπάρχει βοήθεια και έχουμε σχεδόν απελπιστεί.
Οι
προσευχές του εννεαημέρου απαγγέλλονται επτά (7)* φορές την ημέρα, επί
εννέα (9) συνεχείς ημέρες. Οι προσευχές εισακούονται την εννάτη και
πριν, όταν λέγονται με πίστη και ταπείνωση και ποτέ μέχρι τώρα δεν
απέτυχαν. Θα λάβετε τη Χάριν που ζητάτε από τον Άγιο Ιούδα το Θαδδαίο,
όσο απραγματοποίητη κι αν φαίνεται.
Πολλοί άνθρωποι προβληματίζονται με
το επτά(7) φορές την ημέρα και επί εννέα (9) συνεχείς ημέρες. Ο αριθμός
επτά (7) είναι ιερός αριθμός και οι Πατέρες της Εκκλησίας όπως ο Ιερός
Χρυσόστομος τον θεωρούν αριθμό της πληρότητος του Θεού. Δεν είναι τυχαίο
ότι η Αγία Γραφή αναφέρει στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη πολλές
φορές τον αριθμό επτά (7),π.χ. Επτά ημέρες δημιουργίας. Ο Δαυίδ αναγγέλλει « ἑπτάκις τῆς ἡμέρας αἰνέσω Σε Κύριε». Επτά οι Οικουμενικές Σύνοδοι. Επτά οι λυχνίες της Αποκάλυψης κτλ.
Ο αριθμός εννέα (9) που αναφέρεται συμβολίζει τα εννέα τάγματα των
Επουρανίων Αγγελικών Δυνάμεων τα οποία αδιάλειπτα προσφέρουν με την
Χάριν του Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ την προστασία τους στους ανθρώπους
και γι’ αυτό θέλουμε συμβολικά να τα τιμήσουμε. Τίς πρεσβείες τού Αγίου Θαδδαίου σε όλο Τον κόσμο Αμήν Βοήθεια μας.
Ο
Πωλ ΜακΚάρτνεϋ (αγγλ.Paul McCartney) (18 Ιουνίου 1942 - ) είναι
βραβευμένος Άγγλος τραγουδιστής, στιχουργός και συνθέτης, καθώς και
χρισμένος ιππότης, ο οποίος κέρδισε παγκόσμια φήμη ως ένα από τα
ιδρυτικά μέλη του μουσικού συγκροτήματος των Beatles. Κατέχει τον τίτλο
του πιο εμπορικά επιτυχημένου τραγουδοποιού στην ιστορία της δημοφιλούς
μουσικής, σύμφωνα με το Βιβλίο Γκίνες. Μαζί με τον Τζων Λένον
έγραψαν τραγούδια τα οποία έχουν γίνει γνωστά σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μετά από την αποχώρησή του από τους Beatles, ο ΜακΚάρτνεϋ προώθησε μία
επιτυχή σόλο σταδιοδρομία και διαμόρφωσε το μουσικό συγκρότημα "Wings"
με τη σύζυγό του, Λίντα ΜακΚάρτνεϋ. Έχει ασχοληθεί επίσης με γυρίσματα
ταινιών, με την κλασσική μουσική και την περιβαλλοντική/ηλεκτρονική
μουσική καθώς επίσης έχει συμμετάσχει στα προγράμματα βοήθειας για τις
διεθνείς φιλανθρωπίες. Μετά τον θάνατο της συζύγου του, Λίντα, ο Πωλ
ΜακΚάρτνεϋ ασχολείται με φιλανθρωπικές συναυλίες.
Ο Δημήτρης Μυταράς (Χαλκίδα, 18 Ιουνίου 1934 - Αθήνα, 16 Φεβρουαρίου 2017) ήταν σύγχρονος Έλληνας ζωγράφος με διεθνή καταξίωση και καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ).
Γεννήθηκε στη Χαλκίδα τον Ιούνιο του 1934. Σπούδασε ζωγραφική στη Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1953-1958) έχοντας καθηγητές τον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά.
Συνέχισε σπουδές στη σκηνογραφία στην "École Supérieure des Arts
Décoratifs" καθώς και εσωτερική διακόσμηση στη "Métiers d'Art" στο Παρίσι (1960-1964) με υποτροφία του Ι.Κ.Υ..
Το 1975 εκλέχθηκε καθηγητής της ΑΣΚΤ. Έργα του έχουν εκτεθεί στην Αθήνα, σε ατομικές εκθέσεις στις γκαλερί "Ζυγός", "Άστορ", "Μέρλιν", αίθουσα Τέχνης (Θεσσαλονίκη), καθώς επίσης και στη Μπολόνια, Φλωρεντία, Ρώμη, Γένοβα κ.ά.. To Μάρτιο του 2008 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Η Ακαδημία τον διέγραψε από την επετηρίδα της διότι μετά από ασθένεια έμεινε τυφλός.
Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 2017, σε ηλικία 83 ετών. Τον τελευταίο καιρό αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας.
Η μάχη του Βατερλώ Πίνακας του Ουίλλιαμ Σάντλερ ( (1782–1839)
Η Μάχη του Βατερλώ (γαλλικά: Bataille de Waterloo, αγγλικά: Battle of Waterloo, γερμανικά: Schlacht bei Waterloo) διεξήχθη την Κυριακή 18 Ιουνίου 1815 κοντά στο Βατερλώ της Φλάνδρας, στο σημερινό Βέλγιο. Ο γαλλικός στρατός υπό τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄
ηττήθηκε από τον στρατό του Έβδομου Συνασπισμού, ο οποίος αποτελείτο
από συμμαχικές δυνάμεις που είχαν συγκεντρώσει οι Βρεταννοί, υπό τον υποστράτηγο Άρθουρ Ουέλσλι, τον μετέπειτα Δούκα του Ουέλλινγκτον, και από Πρώσσους, υπό τον στρατάρχη Γκέμπχαρτ Λέμπερεχτ φον Μπλύχερ.
Ήταν το αποκορύφωμα της Εκστρατείας του Βατερλώ και η τελευταία μάχη
του Ναπολέοντα. Η ήττα του είχε ως αποτέλεσμα το τέλος της εξουσίας του
και την εξορία του στη νήσο της Αγίας Ελένης.
Προηγήθηκε η επιστροφή του Ναπολέοντα στην εξουσία το Μάρτιο του
1815 (οι περίφημες «100 Μέρες»), που είχε ως συνέπεια πολλά από τα
αντίπαλά του κράτη να κινητοποιήσουν τους στρατούς τους εναντίον του,
δημιουργώντας ταυτόχρονα τον Έβδομο Συνασπισμό. Δύο μεγάλες στρατιές υπό τον Ουέλλινγκτον και τον Μπλύχερ συγκεντρώθηκαν τότε στα βορειοανατολικά σύνορα της Γαλλίας.
Ο Ναπολέων επέλεξε να επιτεθεί στις δυνάμεις αυτές, με την ελπίδα να
τις καταστρέψει πριν ενωθούν με τις υπόλοιπες δυνάμεις του Συνασπισμού
(Ρωσσία, Αυστρία, που οι δυνάμεις τους βρίσκονταν καθ΄ οδόν) σε μια
γενικευμένη εισβολή στη Γαλλία. Έτσι ξεκίνησε η τριήμερη Εκστρατεία του
Βατερλώ (15-18 Ιουνίου 1815). Η τελική και αποφασιστική σύγκρουση αυτής
της εκστρατείας ήταν η ομώνυμη μάχη.
Η μάχη άρχισε με πρωτοβουλία του γαλλικού στρατού το μεσημέρι της
18ης Ιουνίου, μεταξύ Γάλλων και Βρεταννών, ενώ τμήμα του γαλλικού
στρατού, υπό τον στρατάρχη μαρκήσιο Εμμανυέλ ντε Γκρουσσύ (Emmanuel de
Grouchy) είχε αναλάβει τους σε αρκετή απόσταση ευρισκόμενους Πρώσσους. Ο
στρατός του Ουέλλινγκτον, τοποθετημένος στο δρόμο των Βρυξελλών,
στην πλαγιά του Μον-Σαιν-Ζαν (γαλλικά: Mont-Saint-Jean, Ύψωμα του Αγίου
Ιωάννη), αντιστάθηκε σε επανειλημμένες γαλλικές επιθέσεις μέχρι το
απόγευμα. Τότε κατέφθασε ο Μπλύχερ, που είχε εν τω μεταξύ κατορθώσει ν΄
απαγκιστρωθεί από τις δυνάμεις του Γκρουσσύ, και επιτέθηκε διασπώντας τη
δεξιά πτέρυγα του γαλλικού στρατού. Εκείνη τη στιγμή, οι Βρεταννοί και
οι υπόλοιποι σύμμαχοι αντεπιτέθηκαν και υποχρέωσαν τους Γάλλους σε
άτακτη φυγή. Ο ίδιος ο Δούκας του Ουέλλινγκτον χαρακτήρισε αυτή τη μάχη
ως την πιο αμφίρροπη στην εξέλιξή της σύρραξη που είχε δει ποτέ.
Οποιαδήποτε πλευρά θα μπορούσε να είχε βγει νικήτρια, αλλά κάποια λάθη
επικοινωνίας, ηγεσίας και κρίσης οδήγησαν τελικά στην ήττα των Γάλλων.
Οι νικήτριες δυνάμεις του Έβδομου Συνασπισμού εισέβαλαν στη Γαλλία και αποκατέστησαν στο θρόνο της τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΗ΄. Ο Ναπολέων παραιτήθηκε, παραδόθηκε στους Βρεταννούς και εξορίστηκε στην Αγία Ελένη, όπου και πέθανε το 1821.
Το πεδίο μάχης απέχει περίπου 13 χλμ. από τις Βρυξέλλες
(νότια-νοτιοανατολικά) και περίπου 1,6 χλμ. από την πόλη του Βατερλώ.
Εκεί σήμερα κυριαρχεί ένα μεγάλο μνημείο, ο Λόφος του Λιονταριού
(γαλλικά: Butte du Lion, ολλανδικά: Leeuw van Waterloo). Δεδομένου ότι ο
λόφος αυτός δημιουργήθηκε από χώμα παρμένο από το πεδίο της μάχης, η
αρχική τοπογραφία του ακριβούς σημείου της μάχης δεν έχει διατηρηθεί.
Ο
Μαξίμ Γκόρκι (Ρώσικα: Максим Горький, Maksim Gorky) ήταν Ρώσος
συγγραφέας, ιδρυτής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού κι ενεργό πολιτικό
στέλεχος. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αλεξέι Μαξίμοβιτς Πέτσκοφ
(Алексей Максимович Пешков) ενώ το Γκόρκι το επέλεξε ως ψευδώνυμο επειδή
σημαίνει πικρός. Αντιτάχτηκε πολλάκις με το τσαρικό καθεστώς και πέρασε
πολύ καιρό στις φυλακές ή στην εξορία. Γεννήθηκε από φτωχούς
γονείς, στην πόλη Νίζνι Νόβγκοροντ (Nizhny Novgorod) στις 28 Μαρτίου
1868 και πέθανε στη Μόσχα στις 18 Ιουνίου 1936. Στα 1873 πεθαίνει ο
πατέρας του. Η μητέρα του θα ξαναπαντρευτεί κι ο Μαξίμ Γκόρκι θα μείνει
με τον παππού και τη γιαγιά του. Οι ιστορίες, τα παραμύθια κι η τρυφερή
παρουσία της τελευταίας άσκησαν μεγάλη επίδραση πάνω του.
Αναγκάζεται από τη φτώχεια να φύγει από το σπίτι σε ηλικία μόλις 9 ετών
και ν' αναζητήσει μόνος την τύχη του. Δοκιμάζει διάφορα επαγγέλματα:
βοηθός υποδηματοποιού, βοηθός αγιογράφου, λαντζέρης σε καράβι, αχθοφόρος
στην Οδησσό, νυχτοφύλακας σε ψαράδικο, φούρναρης, καθαριστής καμινάδων,
εργάτης στα χωράφια. Ρακένδυτος, πεζός και πεινασμένος γυρνά όλη τη
Ρωσία, γνωρίζει τους ανθρώπους και τη δυστυχία τους για πάνω από 5
χρόνια, κάτι που ήταν εξίσου καθοριστικό για τη μετέπειτα λογοτεχνική
αλλά και την πολιτική του πορεία.
Το Δεκέμβρη του 1887
αυτοπυροβολείται μ' ένα παλιό πιστόλι στο στήθος. Η σφαίρα θα μείνει στα
πνευμόνια του 40 ολόκληρα χρόνια. Η αιτία ήταν μάλλον ο θάνατος της
γιαγιάς του. Παρά τις αντιξοότητες αυτές, από το 1892 κιόλας, αρχίζει να
εκδηλώνεται η αγάπη του για τη λογοτεχνία. Ξεκινά να γράφει πρώτα για
βιοποριστικούς λόγους, επιφυλλίδες σ' επαρχιακές εφημερίδες. Τότε
εργαζόταν στην εφημερίδα Tiflis του Καυκάσου κι ακόμα χρησιμοποιούσε το
ψευδώνυμο Jehudiel Khlamida, αλλ' από κείνη τη χρονιά και μετά επιλέγει
το Γκόρκι. τρία χρόνια μετά, γνωρίζεται με το συγγραφέα Βλαντιμίρ
Κορολένκο (Vladimir Korolenko) που του δημοσιεύει το διήγημα, «Τσελκάς»
και γνωρίζει κάποιον ενδιαφέρον. Το 1899 οι τυπωμένες συλλογές των
διηγημάτων του, γνωρίζουν καταπληκτική επιτυχία. Γίνεται γνωστός σ' όλη
την Ευρώπη.
Το 1902 η Ακαδημία τον εκλέγει μέλος της. Λίγες
μέρες μετά ο Τσάρος Νικόλαος ο Β' ακυρώνει την εκλογή του, επειδή τα
βάζει με τη λογοκρισία του τύπου που εφαρμόζεται, μ' αποτέλεσμα οι
Τσέχωφ και Κορολένκο να παραιτηθούν. Την ίδια χρονιά γνωρίζεται με τον
Λένιν και γίνονται φίλοι. Τρία χρόνια μετά αναλαμβάνει τη διεύθυνση του
περιοδικού Νέα Ζωή κι αγωνίζεται για την επανάσταση. Γράφεται στο
κομμουνιστικό κόμμα. Συλλαμβάνεται και κλείνεται στο φρούριο
Πετροπαβλόφσκ, κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης επανάστασης του 1905 κι
εκεί μέσα γράφει ένα βιβλίο που φαινομενικά αναφέρεται στην επιδημία
χολέρας του 1862, μα ουσιαστικά μιλά για το παρόν. Λογοτέχνες απ' όλο
τον κόσμο κάνουν έκκληση για τη σωτηρία του.
Την επόμενη χρονιά
φεύγει στο Κάπρι μέχρι το 1913 κι όταν επιστρέφει συμμετέχει στα
πολιτικά δρώμενα που συντέλεσαν στο να ξεσπάσει η επανάσταση του 1917
και συμμετέχει ενεργά και σ' αυτήν. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκόσμιου
Πολέμου το δωμάτιό του στην Πετρούπολη είχε γίνει καταφύγιο μπολσεβίκων.
Μέχρι να ξεσπάσει η επανάσταση, δεν του επιτρεπόταν να εγκαταλείψει τη
χώρα.
Δυο βδομάδες μετά το ξέσπασμα της επανάστασης, τον
Οκτώβρη του 1917, έρχεται σε σύγκρουση με τα ηγετικά στελέχη του
κόμματος. Γράφει χαρακτηριστικά:
...Οι Λένιν και
Tρότσκι δεν έχουν οιαδήποτε ιδέα για την ελευθερία ή τα ανθρώπινα
δικαιώματα. Αλλοτριώνονται ήδη από το βρωμερό δηλητήριο της εξουσίας.
Αυτό είναι ορατό από την επαίσχυντη ασέβεια στην ελευθερία του λόγου
αλλά κι όλων των άλλων αστικών ελευθεριών για τις οποίες η δημοκρατία
πάλεψε...
Ο Λένιν απαντά με απειλές, το 1919:
...Συμβουλή μου είναι ν' αλλάξετε τις απόψεις, τις ιδέες και γενικά
τους τρόπους σας, διαφορετικά μπορεί να χάσετε τη ζωή σας.
Τον Αύγουστο του 1921 συλλαμβάνονται οι φίλοι του λογοτέχνες, Νικολάι
Γκουμίλιοφ (Nikolai Gumilyov) κι η σύζυγός του Άννα Αχμάτοβα (Anna
Akhmatova), για φιλομοναρχικές τάσεις. Γυρίζει εσπευσμένα στη Μόσχα
πετυχαίνοντας να τους λευτερώσει με προσωπική διαταγή του ίδιου του
Λένιν, μα όταν σπεύδει να τους δει, διαπιστώνει πως ήδη έχουν
πυροβολήσει θανάσιμα τον Νικολάι. Κοντά σ' αυτά έρχεται η επιδείνωση της
υγείας του, μια παλιά φυματίωση από τον καιρό που γυρνούσε στους
δρόμους, και τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς, μεταναστεύει ξανά στο Κάπρι
για λόγους υγείας. Τούτη τη φορά θα μείνει μέχρι το 1929.
Επιστρέφει στη Ρωσία κατά διαστήματα και δέχεται τιμές από τον Στάλιν.
Τ' όνομά του δίνεται σε κεντρική λεωφόρο και μετονομάζεται και η
γενέτειρά του, επίσης ένα από τα μεγαλύτερα αεροπλάνα της εποχής στη
Ρωσία, το Τουπόλεφ 20 ονομάζεται Γκόρκι, όπως κι ένα μεγάλο πάρκο μες
στο κέντρο της Μόσχας. Είναι γεγονός πως το κόμμα εκμεταλλεύτηκε στο
έπακρο τ' όνομά του για να προωθήσει την προπαγάνδα του στον έξω κόσμο.
Το 1936 πεθαίνει ξαφνικά κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες. Οι Στάλιν και
Μολότωφ, ήταν από κείνους που μετέφεραν το φέρετρό του στην κηδεία. Η
δε γενέτειρά του ξαναπήρε την προηγούμενή της ονομασία
(Νίζνι-Νόβγκοροντ) το 1990, μετά την πτώση του κομμουνισμού. Ελληνικές μεταφράσεις έργων του
Η Μάνα (μυθιστόρημα, 1907) : Μέλπω Αξιώτη ("Θεμέλιο") Ιστορίες από την Ιταλία (διηγήματα, 1911-1913) : Σόφη Κεφάλα ("Σύγχρονη Εποχή") Τα παιδικά χρόνια (α΄μέρος αυτοβιογραφίας, 1913-14) : Νίκος Κυτόπουλος ("Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος") Στα ξένα χέρια (β΄μέρος αυτοβιογραφίας, 1916) : Άρης Αλεξάνδρου ("Γκοβόστης") Τα πανεπιστήμιά μου (γ΄μέρος αυτοβιογραφίας, 1923) : Νίκος Κυτόπουλος ("Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος") Το αφεντικό (αφήγημα) : Νίκος Κυτόπουλος ("Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος") Μικροαστοί (δράμα, 1901) : Κώστας Μερτβάγος ("Γκοβόστης") Στο βυθό (δράμα, 1902) : Αθηνά Σαραντίδη ("Γκοβόστης") Οι βάρβαροι (δράμα, 1905) : Αθηνά Σαραντίδη ("Γκοβόστης") Οι εχθροί (δράμα, 1906) : Αθηνά Σαραντίδη ("Γκοβόστης") Ο Συνοδοιπόρος μου Μετάφραση Νίκος Καστρινός, Εκδόσεις Μαΐστρος Ο Περαστικός Μετάφραση Νίκος Καστρινός, Εκδόσεις Μαΐστρος http://el.wikipedia.org/wiki/Μαξίμ_Γκόρκι
ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ (16 Νοεμβρίου 1922 - 18 Ιουνίου 2010) -- Παρά λοιπόν τις αντιλήψεις που θέλουν την εικόνα κυρίαρχη,
εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι οι λέξεις μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο; «Και ναι και όχι. Οι λέξεις μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, για να
συμβεί όμως αυτό πρώτα απ' όλα θα πρέπει να ειπωθούν. Οχι όμως μόνο να
ειπωθούν αλλά και να πέσουν σε γόνιμο έδαφος ώστε να μετατραπούν σε
κινητήρα δράσης. Η αλήθεια είναι ότι
διανύουμε καιρούς κατά τους οποίους λέξεις και μηνύματα αρνητικά, όπως
το "πρέπει να θριαμβεύσεις", για παράδειγμα, βρίσκονται στο απόγειό
τους. Αυτό σημαίνει, υπονοείται σαφέστατα, ότι η παρέμβαση του καθένα
μας στη ζωή θα πρέπει να υπόκειται σε αυτή τη σύμβαση. Αυτό όμως
βλέπουμε ότι οδηγεί τελικά στον εγωισμό, στην αδιαφορία και στη μη
αλληλεγγύη. Τι συμβαίνει λοιπόν; Ηττηθήκαμε όσοι υποστηρίζουμε μια
διαφορετική πορεία; Λέω πάντα ότι όπως οι νίκες έτσι και οι ήττες δεν
είναι ποτέ οριστικές. Δεν έχει νόημα να πιστεύει κανείς ότι επειδή
κέρδισε τώρα αυτή η νίκη του θα διαρκέσει για πάντα. Το ίδιο θα μπορούσε
να πει κανείς και για την ήττα. Η ήττα αυτή τη στιγμή είναι γι' αυτούς
που πιστεύουν σε μια διαφορετική λογική οικοδόμησης του κόσμου.
Προσωπικά θεωρώ τον εαυτό μου ηττημένο, ηττημένο όχι στις προσωπικές μου
πεποιθήσεις, αφού αυτές κανένας δεν μπορεί να μου τις πάρει, ηττημένο
όμως με την έννοια ότι όταν επιχειρήθηκε να τεθεί σε εφαρμογή μια νέα
αντίληψη για τη ζωή απέτυχε παταγωδώς. Από την άποψη αυτή θεωρώ τον
εαυτό μου ηττημένο. Είμαι όμως απολύτως πεπεισμένος ότι, ακόμη και αν
εγώ δεν θα βρίσκομαι εδώ, η σημερινή ήττα θα μετατραπεί σε νέα πάλη και
νέα νίκη που με τη σειρά της δεν θα είναι και αυτή οριστική. Δεν
πρόκειται απλώς για ελπίδα, έχει να κάνει με το ότι δε θέλω να χάσω τον
μόνο λόγο που έχω για να ζω: τη συνείδηση του ότι ο κόσμος στον οποίο
ζούμε δεν είναι ένας κόσμος καλός, το αντίθετο, και ότι είναι ανάγκη να
τον αλλάξουμε». ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟ http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=104062
ΓΑΛΑΚΤΟΜΠΟΥΡΕΚΟ Για την κρέμα 1 φλιτζάνι του τσαγιού σιμιγδάλι ψιλό 11/2 φλιτζάνι του τσαγιού ζάχαρη 1 λίτρο γάλα 4 αυγά 3 κουταλιές βούτυρο φρέσκο 2 βανίλιες ½ κιλό φύλλο κρούστας ½ φλιτζάνι του τσαγιού βούτυρο γάλακτος
Για το σιρόπι 3 1/2 φλιτζάνια ζάχαρη 2 1/2 φλιτζάνια νερό 4-5 φετες λεμονιού 4-5 γαρυφαλα
Εκτέλεση 1.Βάζουμε το γάλα στη φωτιά να κάψει. Ρίχνουμε το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε συνέχεια με ξύλινη κουτάλα να μη μας κολλήσει, μέχρι να πάρει βράση και να αρχίσει να πήζει. Μόλις αρχίσει η κρέμα να πήζει ρίχνουμε τα αυγά και τις βανίλιες ανακατεύοντας συνέχεια. Τέλος ρίχνουμε το βούτυρο. Αφήνουμε την κρέμα να κρυώνει. 2.Στο μεταξύ, στρώνουμε ένα μέτριο στρογγυλό ταψί με τα μισά φύλλα, αλείφοντας προσεκτικά ένα ένα φύλλο με ένα πινελάκι με το βούτυρο. Στρώνουμε την κρέμα ομοιόμορφα. Παίρνουμε τα φύλλα που εξέχουν και τα γυρίζουμε προς τα μέσα. Τα βουτυρώνουμε κι αυτά. Συνεχίζουμε να στρώνουμε τα υπόλοιπα φύλλα από πάνω, αλείφοντας με το βούτυρο. Κόβουμε όσα φύλλα περισσεύουν εξωτερικά με ένα μαχαιράκι ή καλυτερα ένα ψαλίδι. 3.Σημαντικο.. πριν το χαραξουμε το βαζουμε στην καταψυξη για1-2 ωρες. Ρίχνουμε λίγο επιπλέον βούτυρο από πάνω από το γλυκό και ραντίζουμε με λίγο νερό. 4.Ψήνουμε περίπου στους 180ο βαθμούς, ανάλογα με το φούρνο βέβαια, για περίπου 40λ. Στο μεταξύ φτιάχνουμε το σιρόπι. Μόλις το γλυκό βγει απο τον φουρνο το περιχύνουμε με το σιρόπι, λίγο-λίγο με μια κουτάλα. Καλη σας επιτυχια!!!
Ο Τόμας Κουν (Thomas Kuhn), ήταν επιστήμονας ο οποίος με το έργο του επηρέασε την επιστημολογία του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε στο Οχάιο των ΗΠΑ το 1922 και πέθανε το 1996 στη Μασαχουσέτη. Σπούδασε στο τμήμα φυσικής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές και το 1946 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στην κβαντική φυσική.
Άρχισε να διδάσκει το μάθημα «Ιστορία των Επιστημών» στο προπτυχιακό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Οι απαιτήσεις της διδασκαλίας του μαθήματος, αλλά και η προσπάθειά του να κατανοήσει τη σκέψη του Αριστοτέλη
ήταν οι αποφασιστικοί παράγοντες που τον έκαναν να στραφεί αρχικά στη
μελέτη της Ιστορίας των Επιστημών και στη συνέχεια με τη φιλοσοφία της
επιστήμης. Αποτέλεσμα των παραπάνω ερευνών ήταν να εκδώσει το 1957 το
βιβλίο του «Κοπερνίκεια Επανάσταση» και το 1962 το βιβλίο του «Η Δομή
των Επιστημονικών Επαναστάσεων», το οποίο έγινε σημείο αναφοράς για την
ιστοριστική στροφή στην επιστημολογία. Ο Κουν συνέχισε μέχρι το τέλος
της ζωής του, το 1996, να δημοσιεύει άρθρα, βιβλία, να βελτιώνει και να
υπερασπίζεται τις θέσεις του. Θεωρείται σήμερα ως ένας από τους
σπουδαιότερους διανοητές του 20ου αιώνα που με το έργο του καθόρισε τις
εξελίξεις στην ιστορία των επιστημών και στην επιστημολογία. Με το έργο
του τοποθέτησε τις επιστημονικές θεωρίες στο ιστορικό τους πλαίσιο και
εστίασε το ενδιαφέρον στη δυναμική εξέλιξη της επιστημονικής γνώσης.
Η επιστημολογία του Κουν
Ο
Κουν συνειδητοποίησε πως οι επιστημονικές αντιλήψεις μιας περιόδου
συνδέονται με μια συγκεκριμένη παράδοση επιστημονικής πρακτικής. Το
πλαίσιο εντός του οποίου αναπτύσσεται κάθε φορά η επιστήμη, καθώς και το
υπόδειγμα που αυτή ακολουθεί, το ονόμασε Παράδειγμα. Το
Παράδειγμα είναι το δομικό στοιχείο της θεωρίας του. Το κατά Κουν
Παράδειγμα αποτελείται από τις γενικές θεωρητικές παραδοχές, τους νομούς
και τις τεχνικές εφαρμογής παραδοχών και νόμων που αναγνωρίζονται και
υιοθετούνται από τα μέλη μιας συγκεκριμένης επιστημονικής κοινότητας. Το
Παράδειγμα είναι κάτι ευρύτερο από μια απλή θεωρία. Παραδείγματα
μπορούν να θεωρηθούν η αριστοτελική φυσική φιλοσοφία, η πτολεμαϊκή
αστρονομία, η νευτώνεια μηχανική, ο κλασικός ηλεκτρομαγνητισμός κ.α..
Ο Κουν παρατήρησε, ότι οι παραδοσιακές αντιλήψεις περί επιστήμης όπως οι
επαγωγιστικές ή διαψευσιοκρατικές αδυνατούν να περιγράψουν και να
εξηγήσουν τα ιστορικά δεδομένα. Γι’ αυτό τοποθέτησε τα επιστημονικά
γεγονότα στο ιστορικό τους πλαίσιο και με κύριο εργαλείο την ιστορία των
επιστημών και την κοινωνιολογία προσπάθησε να ερμηνεύσει την
επιστημονική εξέλιξη.
Ο Στέλιος Βαμβακάρης (2 Μαρτίου 1947 – 17 Ιουνίου 2019) ήταν Έλληνας συνθέτης και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, δευτερότοκος γιος του Μάρκου Βαμβακάρη.
Γεννήθηκε στον Πειραιά
το 1947. Ήταν επαγγελματίας μουσικός από την ηλικία των δώδεκα ετών,
όταν και ξεκίνησε στο πλευρό του πατέρα του, Μάρκου, και συνεργάστηκε με
σημαντικούς μουσικούς του ρεμπέτικου, όπως ο Παπαϊωάννου, ο Τσιτσάνης, ο Παγιουμτζής και ο Περπινιάδης, καθώς και με εκπροσώπους της λαϊκής και έντεχνης μουσικής σκηνής, όπως ο Γιώργος Ζαμπέτας, η Καίτη Γκρέυ, η Βίκυ Μοσχολιού, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, η Σωτηρία Μπέλλου, ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ο Νίκος Ξυλούρης, ο Γιώργος Νταλάρας.
Εκτός από τη δουλειά του στο λαϊκό τραγούδι, ο Στέλιος Βαμβακάρης
ήταν από τους πρωτοπόρους μουσικούς που ασχολήθηκαν με τις κοινές ρίζες
των αμερικανικών blues και του μπουζουκιού. Χρησιμοποιώντας διαφορετικά
κουρδίσματα του τρίχορδου μπουζουκιού, τα λεγόμενα ντουζένια
(καραντουζένι, ντουζένι της ψυχής, ντουζένι του σολ κ.α.) συνέθεσε
τραγούδια με αυστηρά προσωπικό στυλ που μοιάζει με ένα ιδιαίτερο κράμα
πειραιώτικου ρεμπέτικου και blues. Στις 24 Σεπτέμβρίου 1988 ηχογράφησε
με τον Louisiana Red τον δισκο/CD Το μπλουζ συναντά το Ρεμπέτικο (εταιρία: «Εβδομη Διάσταση»), που περιέχει 8 blues κομμάτια με μπουζούκι και μπαγλαμά. Το 1994 έγραψε μουσική για τον δίσκο Ρομαντικοί Παραβάτες / Η Φαντασία στην Εξουσία, ο οποίος ξεχώρισε για τον ιδιαίτερο ήχο του.
Η καλλιτεχνική αξία του ιδιαίτερου ύφους της μουσικής του έχει
αναγνωριστεί και από τη διεθνή blues κοινότητα. Σε φεστιβάλ στη πόλη
Φάλον (Σουηδία) έπαιξε μαζί με τον Τζον Λι Χούκερ και το 2003, στο φεστιβάλ World Got The Blues στο Λονδίνο με τον Taj Mahal και την Cesária Évora. To 2010 έπαιξε στο Palais des Beaux Arts στο Βέλγιο μπροστά σε δύο χιλιάδες άτομα στο φεστιβάλ Balkan Trafik.
Είχε ταξιδέψει σε πολλές χώρες του κόσμου όπου παρουσιάζει τα
τραγούδια του αλλά και τραγούδια του πατέρα του Μάρκου. Έχει συνθέσει
μουσική για τον κινηματογράφο, όπως για την ταινία του Γιώργου Πανουσόπουλου «Μια μέρα τη νύχτα»,
αλλά και για θεατρικά έργα. Πολλά αξιόλογα τραγούδια του, σε στίχους
δικούς του, του πατέρα του αλλά και σημαντικών ποιητών και στιχουργών
όπως ο Τάσος Λειβαδίτης, ο Σωτήρης Κακίσης, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και ο Λευτέρης Χαψιάδης δεν έχουν κυκλοφορήσει στη δισκογραφία.
Πολλές φορές η σύγχρονη επιστήμη έχει σκύψει στον τρόπο διατροφής και ζωής των αρχαίων και έχει μελετήσει αρχαία συγγράμματα σε μια προσπάθεια να απαντήσει και σε ένα απλό ερώτημα πέρα από τα πολυσύνθετα. Γιατί οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ήταν τόσο έξυπνοι;
Η απάντηση για πολλούς είναι μια και στηρίζεται στις αρχές που έθεσε ο πατέρας της Ιατρικής ο Ιπποκράτης, που έλεγε «νους υγιής εν σώματι υγιεί» και «φάρμακο σου είναι η τροφή σου». Στηριζόμενη σε αυτές τις ρήσεις, η κ. Δήμητρα Τυλλιανάκη, χειρουργός
οδοντίατρος, αν και ξεκίνησε από την κλασική ιατρική, στην πορεία
ασχολήθηκε και με την ομοιοπαθητική αλλά και τη διεξοδική μελέτη των
διατροφικών συνηθειών στις εποχές του Ιπποκράτη και του Πυθαγόρα. Ο λόγος που το έκανε ήταν για να απαντήσει σε ένα ερώτημα που τη
βασάνιζε έντονα. «Γιατί παρά την εξέλιξη της επιστήμης θερίζουν οι
ασθένειες; Ο καρκίνος , τα καρδιοεγκεφαλικά και τα αυτοάνοσα νοσήματα;»
Ψάχνοντας τις απαντήσεις άρχισε να αμφισβητεί τη θεραπεία μόνο με
φάρμακα και στάθηκε στην ολιστική αντιμετώπιση του ανθρώπου. Μάλιστα η
ίδια αν και μαραθωνοδρόμος, διαπίστωσε ότι παρά τον υγιεινό τρόπο ζωής
της, έκανε και λάθη, που δε γνώριζε. Ένα από αυτά ... κατανάλωνε ψωμί και μακαρόνια, κατανάλωνε δηλαδή
σιτάρι. Και τί το «κακό» έχει το σιτάρι; Γλουτένη. Μια ουσία που
βρίσκεται παντού στη σύγχρονη διατροφή και κρατάει σε «υπνηλία» τον
εγκέφαλο. Οι αρχαίοι, σιτάρι δεν έβαζαν στο στόμα τους. Διότι δεν
υπήρχε. Καλλιεργούσαν το δημητριακό Ζέα, πλούσιο σε μαγνήσιο που θεωρείται η τροφή του εγκεφάλου. «Πριν ασχοληθώ με τη μελέτη της Ιπποκράτειας διατροφής,
νόμιζα ότι έκανα καλή διατροφή, αλλά δεν έκανα. Κατανάλωνα ψωμί και
μακαρόνια. Όπως διαπίστωσα στη συνέχεια, στην αρχαιότητα δεν έτρωγαν
στάρι. Υπήρχε ένα δημητριακό το «Ζεα» το οποίο είναι πλούσιο σε
μαγνήσιο, «τροφή» του εγκεφάλου. Για αυτό και οι προγονοί μας ήταν
έξυπνοι. Υπάρχει μεγάλη πιθανότατα αυτό να οφείλεται στο ότι δεν έτρωγαν
στάρι που έχει γλουτένη, ουσία που συγκολλάει τις νευρικές απολήξεις
και δεν αφήνει τον εγκέφαλο να σκεφτεί ελεύθερα και να δημιουργήσει. Μια άλλη ουσία που έχει το συγκεκριμένο δημητριακό είναι το αμινοξύ
Λυσίνη το οποίο ενδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα και έχει ελάχιστη
γλουτένη». Η κ. Τυλλιανάκη ζυμώνει το ψωμί της με Ζέα και φτιάχνει και τα
μακαρόνια της από το ίδιο δημητριακό. Είναι σούπερ τροφή και δεν
χρειάζεται μεγάλη ποσότητα για να χορτάσει ο οργανισμός. Η καλλιέργεια
του απαγορεύτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα.
«Καλλιεργούνταν στην Ελλάδα και απαγορεύτηκε αιφνιδιαστικά - άγνωστο
γιατί. Το έχουν οι Γερμανοί και το εξάγουν. Είναι πανάκριβο κοστίζει 6,5
ευρώ το κιλό!» Η ίδια συνιστά στους καταναλωτές να καταναλώνουν τροφές που δεν έχουν
υποστεί επεξεργασία, διότι όλες οι βιταμίνες βρίσκονται στον φλοιό. «Βγάζουν το φλοιό των τροφίμων και στη συνέχεια οι βιταμίνες γίνονται συμπληρώματα διατροφής». Όσον αφορά στην κατανάλωση κρέατος αυτή ήταν ελάχιστη και μόνο όταν
το άτομο ήταν υγιές. Όταν υπήρχε κάποια ασθένεια δεν καταναλωνόταν
κρέας. Και η Πυθαγόρεια διατροφή στηρίζεται στην Ιπποκράτεια, με εξαίρεση
στην κατανάλωση κρέατος, που για τον Πυθαγόρα, απαγορευόταν δια ροπάλου. Ιπποφαές Στην αρχαιότητα μεγάλη κατανάλωση είχε και ένας πορτοκαλί καρπός, το Ιπποφαές. Περιέχει 192 βιταμίνες και είναι όλες απορροφήσιμες από τον οργανισμό. Στις εκστρατείες του, ο Μέγας Αλέξανδρος παρατήρησε, ότι τα άρρωστα
και τραυματισμένα άλογα θεραπεύονταν τρώγοντας τα φύλλα και τους καρπούς
του φυτού και άρχιζε να γυαλίζει το τρίχωμα τους, από την παρατήρηση
αυτή δόθηκε και η ονομασία του (ίππο - φάος = άλογο που γυαλίζει). Έτσι άρχισαν να το χρησιμοποιούν και οι στρατιώτες του, μαζί με τον
ίδιο για να είναι πιο ισχυροί στις εκστρατείες. Υπάρχουν επίσης αναφορές
ότι το χρησιμοποιούσε στις εκστρατείες του και ο Τζέγκις Χαν. Το ιπποφαές μνημονεύεται από τον Θεόφραστο, μαθητή του Αριστοτέλη,
αλλά κυρίως από τον Διοσκουρίδη τον Αναζαρβέα, πατέρα της φαρμακολογίας. Αναφορές στο Ιπποφαές υπάρχουν στην Θιβετιανή και κινέζικη ιατρική.
Από το 1929, όταν για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε βιοχημική ανάλυση των
καρπών του φυτού, οι γνώσεις για της φαρμακευτικές ιδιότητες του φυτού
συνεχώς αυξάνονται. Πλέον υπάρχει τεκμηριωμένη γνώση (Γερμανία, Ρωσία,
Καναδάς, Κίνα, Φιλανδία, Αγγλία, Σουηδία κ.α.) για το ιπποφαές και έχουν
αφιερωθεί γι αυτό 5 επιστημονικά συνέδρια. Το έλαιο του φυτού παράγεται
από τους καρπούς με την μέθοδο της εκθλίψεως, χωρίς χημικά ή άλλα
πρόσθετα.
Τι να προσέξετε αν περπατάτε ξυπόλητοι....Το να περπατάτε
ξυπόλητοι είναι από τις απλές χαρές του καλοκαιριού. Ωστόσο, ορισμένοι
που απαλλάσσονται από τα παπούτσια και τις κάλτσες τους μπορεί να
υποφέρουν από τραυματισμούς και πληγές. Σε ορισμένες περιπτώσεις
αναπτύσσονται μολύνσεις που χρειάζονται επέμβαση.
Αν κυκλοφορείτε ξυπόλητοι, πάρτε τις ακόλουθες προφυλάξεις, σύμφωνα με το Αμερικανικό Κολέγιο Χειρούργων Πέλματος και Αστραγάλου:
Να βάζετε αντηλιακό στο πάνω και κάτω μέρος του πέλματος για να
προστατευτείτε από το έγκαυμα. Σπανίως αλλά μοιραίως, ο καρκίνος του
δέρματος μπορεί να εμφανιστεί στο πέλμα.
Να φοράτε σαγιονάρες ή
σανδάλια όταν βρίσκεστε γύρω από πισίνες, και παραλίες. Θα σας
βοηθήσουν να προστατευτείτε έναντι κοψιμάτων από σκληρές επιφάνειες και
αιχμηρά αντικείμενα που είναι κρυμμένα στην άμμο. Παράλληλα θα
εμποδίσουν την επαφή με ιούς και βακτήρια που μπορούν να προκαλέσουν το
'πόδι του αθλητή' και πολλά προβλήματα.
Χρησιμοποιείστε τον
κοινό νου. Κάθε χρόνο άνθρωποι χάνουν δάχτυλα περπατώντας ξυπόλητοι και
άλλοι υποφέρουν από σοβαρά εγκαύματα. Να θυμάστε ότι ποτάμια και λίμνες
μπορεί να κρύβουν αιχμηρά αντικείμενα κάτω από το νερό.
Σιγουρευτείτε ότι έχετε εμβολιαστεί για τέτανο. Οι έφηβοι και οι ενήλικες θα πρέπει να εμβολιάζονται κάθε δέκα χρόνια.
Άνθρωποι με διαβήτη δεν θα πρέπει να περπατούν ξυπόλητοι, ακόμα και σε
εσωτερικούς χώρους, γιατί μπορεί να μη νιώσουν κάποιον τραυματισμό στο
πόδι.
Αν υποστείτε πληγή διάτρησης στο πόδι, επισκεφτείτε
γιατρό μέσα σε 24 ώρες. Τέτοια πληγή θα πρέπει να καθαριστεί κατάλληλα
και να παρακολουθηθεί κατά τη διάρκεια επούλωσης, για να αποφευχθούν
επιπλοκές, όπως μολύνσεις στον ιστό και το οστό ή βλάβη σε τένοντες ή
μυς.
Ελέγξτε το πόδι σας ως μέρος ρουτίνας, για προβλήματα στο
δέρμα, όπως κάλους, νύχια που γυρνούν προς τα μέσα, ύποπτους σπίλους,
λεκέδες ή φακίδες. Όσο πιο γρήγορα εντοπιστεί μια πάθηση τόσο πιο εύκολα
αντιμετωπίζεται.
Ο Κεν (ολόκληρο όνομα: Κένεθ) Λόουτς (1936) είναι Άγγλος σκηνοθέτης γεννημένος στο Νουνέατον της Αγγλίας. Σπούδασε νομική στην Οξφόρδη και ασχολήθηκε από φοιτητής με το θέατρο. Ξεκίνησε με δουλειές στη βρετανική τηλεόραση και στη συνέχεια στράφηκε στον κινηματογράφο.
Ο ίδιος είναι έντονα πολιτικοποιημένος και στρατευμένος στην Αριστερά, κάτι που αποτυπώνεται στις ταινίες του. Ήταν ένα από τα δημόσια πρόσωπα που μίλησαν εναντίον των πολιτικών του μνημονίου στο ελληνικό ντοκιμαντέρ Catastroika. Επίσης είναι μέλος του Κινήματος για τη Δημοκρατία στην Ευρώπη 2025.
Έχει κερδίσει δύο φορές τον Χρυσό Φοίνικα, η πρώτη ήταν το 2006 για την ταινία Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι και η δεύτερη το 2016 για την ταινία Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ. Επίσης, έχει κερδίσει δύο φορές το Βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το 1991 με το Ριφ-Ραφ και το 1995 με το Γη και ελευθερία.
Τον Φεβρουάριο του 2016 διέθεσε τις ταινίες του δωρεάν στο YouTube .
Υλικά
5 αυγά2 βανίλιες¾ κ.γ. σόδα μαγειρική1 πρέζα αλάτι3 ½ φλ. αλεύρι
περίπου (400 γραμ.) Ελαιόλαδο για το τηγάνισμα Ψιλοκομμένη καρυδόψιχαΓια
το μέλωμα 500 γραμ. θυμαρίσιο μέλι1 φλιτζάνι νερό½ κ.γ. κανέλα½ κ.γ.
γαρύφαλλο
Χωρίζουμε κρόκους από ασπράδια. Στα ασπράδια ρίχνουμε
το αλάτι και τα χτυπάμε μέχρι να κάνουν κορυφές που να στέκονται
(μεσαία ταχύτητα για 1 ½ λεπτό). Στους κρόκους ρίχνουμε την βανίλια και
τους χτυπάμε για 5’ να ασπρίσουν καλά και να μην μυρίζουν. Ρίχνουμε τους
κρόκους στα ασπράδια και προσθέτουμε τη σόδα. Χτυπάμε 5’ να αφρατέψει
καλά το μείγμα. Ρίχνουμε τα 2/3 του αλευριού να γίνει σας πηχτός χυλός.
Λαδώνουμε τα χέρια και προσθέτοντας το υπόλοιπο αλεύρι (λίγο – λίγο).
Ζυμώνουμε μέχρι η ζύμη να μην κολάει στα χέρια. Την σκεπάζουμε και την
ξεκουράζουμε το λιγότερο για 30’. Ανοίγουμε πολύ λεπτό φύλλο με πλάστη
σε αλευρωμένη επιφάνεια. Κόβουμε σε μακρόστενα κομμάτια 20Χ15
εκατοστά περίπου. Αφού κόψουμε όλες τις δίπλες (τις αφήνουμε πάνω σε
πετσέτα απλωμένες μέχρι να τις ετοιμάσουμε όλες), ζεσταίνουμε σε
κατσαρόλα το λάδι. Ρίχνουμε μέσα μία – μία τις δίπλες. Μόλις
σχηματίσουν φουσκάλες στην επιφάνεια μετά από 30’’ με την βοήθεια 2
πιρουνιών τις ρολάρουμε κατά μήκος διπλώνοντας τες. Αφήνουμε να
ροδίσουν. Τις βγάζουμε σε απορροφητικό χαρτί να στραγγίξουν.
1) Τις μελώνουμε όπως τα μελομακάρονα και τις πασπαλίζουμε με καρύδι (αφού κρυώσουν τις μελώνουμε σε ζεστό σιρόπι) 2) Τις περιχύνουμε με μπόλικο μέλι και πασπαλίζουμε καρύδια και κανέλα
Ξενοδοχειακό συγκρότημα στην Πάρνηθα με μεγάλη ιστορία, που σήμερα λειτουργεί αποκλειστικά ως καζίνο. Mont Parnes στα γαλλικά σημαίνει Βουνό Πάρνηθα και αποδίδεται στον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πρεσβύτερο, που ήταν και ο εμπνευστής της δημιουργίας του. Την πενταετία 1956-1960 οι κυβερνήσεις Καραμανλή εκπόνησαν ένα πλάνο για την ανάπτυξη των τουριστικών υποδομών της χώρας και το Μον Παρνές θα λειτουργούσε ως ατμομηχανή της ελληνικής τουριστικής βιομηχανίας. Για την επιλογή της τοποθεσίας του νέου ξενοδοχείου κρίθηκε ότι η γειτνίασή του με την πρωτεύουσα θα εξασφάλιζε πελατεία τέτοια, που θα μπορούσε να το καταστήσει πυρήνα ενός ευρύτερου κέντρου ορεινών δραστηριοτήτων στο βουνό της Αττικής.
Το νέο ξενοδοχείο θα καταλάμβανε επιφάνεια οκτώ στρεμμάτων στη θέση Μαυροβούνι της Πάρνηθας και σε υψόμετρο 1.078 μέτρων. Περιβαλλόταν από δάσος 850 στρεμμάτων και προβλεπόταν εκτός της ξενοδοχειακής μονάδας η κατασκευή μπανγκαλόους, εστιατορίων, ενός μικρού θεάτρου και αθλητικών εγκαταστάσεων. Είχε εκτιμηθεί ότι σε πλήρη ανάπτυξη, το Μον Παρνές θα φιλοξενούσε 3.000 άτομα το καλοκαίρι και 1.500 το χειμώνα. Μια εκτίμηση που διαψεύστηκε πανηγυρικά.
Η ανάθεση της μελέτης της κυρίως ξενοδοχειακής μονάδας ανατέθηκε στον διακεκριμένο Έλληνα αρχιτέκτονα Παύλο Μυλωνά (1915-2005) την άνοιξη του 1958 και στα τέλη του 1959 είχε αρχίσει ήδη να προβάλλει ο όγκος της οικοδομής. Το έργο από την πρώτη στιγμή απέκτησε ένθερμους υποστηρικτές και φανατικούς πολέμιους. Οι μεν το χαρακτήριζαν «μεγαλειώδες» («ίσως η υπερμοντέρνα εξωτερική όψις του, το κάνει να μοιάζει με αεριωθούμενο έτοιμο για απογείωση» έγραψε ένας δημοσιογράφος), οι δε «έκτρωμα».
Το θέμα απέκτησε και ιδεολογική διάσταση, με την Αριστερά να κάνει λόγο «για παράδεισο των καρχαριών του πλούτου» και «παλάτι, που το 'χτισε ο Καραμανλής με το αίμα του λαού». Είναι αλήθεια ότι το έργο υπερέβη κατά πολύ το προϋπολογισμένο κόστος του και εξαιτίας των δυσκολιών κατασκευής του.
Τα εγκαίνια έγιναν στις 17 Ιουνίου 1961 με ιδιαίτερη λαμπρότητα και χλιδή. Ήταν το κοσμικό γεγονός της χρονιάς και ο αριθμός των προσκεκλημένων ξεπέρασε τους 700. Μεταξύ αυτών, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Υπουργός Προεδρίας Κωνσταντίνος Τσάτσος, που έκοψε την κορδέλα των εγκαινίων, ο αρχηγός της ελάσσονος αντιπολίτευσης Σοφοκλής Βενιζέλος, οι ακαδημαϊκοί Ηλίας Βενέζης, Σπύρος Μελάς και Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος και πολλοί ξένοι επίσημοι.
Ιδιαίτερη λάμψη με την παρουσία τους έδωσαν οι διεθνούς φήμης ηθοποιοί Κουρτ Γιούργκενς, Αμεντέο Νατσάρι και Μισελίν Πρελ, ενώ το παρών έδωσαν δημοσιογράφοι από τα μεγαλύτερα έντυπα του κόσμου. Τους προσκεκλημένους διασκέδασε μέχρι πρωίας ο Γαλλοαιγύπτιος τραγουδιστής Μπομπ Αζάμ, τον οποίο συνόδευε η ορχήστρα του συνθέτη Γεράσιμου Λαβράνου. Ο πολύς κόσμος το γνώρισε μέσα από τις ασπρόμαυρες ταινίες «Ο εμίρης και ο κακομοίρης» (1964) και «Υιέ μου… υιέ μου» (1965).
Τα δύσκολα για το ξενοδοχείο ξεκίνησαν από την επόμενη μέρα. Το Μον Παρνές δεν κέρδισε την εκτίμηση και την προτίμηση των πλούσιων πελατών στους οποίους κυρίως απευθύνονταν και γρήγορα έγινε βαρίδι για τον ΕΟΤ. Το 1963 το ξενοδοχείο έφθασε να έχει λιγότερους πελάτες από ότι προσωπικό. Έτσι, διακόπηκε η χειμερινή του λειτουργία από τη σεζόν 1963-1964 και άνοιγε μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες ως τόπος φυγής και απομόνωσης ζευγαριών της τότε νεόπλουτης αθηναϊκής κοινωνίας.
