Κριστόφ Σάινερ Γερμανός

 

25 Ιουλίου 1573 (448 χρόνια πριν) γεννήθηκε:
Κριστόφ Σάινερ Γερμανός και ιησουίτης

Ο Κριστόφ Σάινερ (Christoph Scheiner, 25 Ιουλίου 1573 – 18 Ιουλίου 1650) ήταν Ιησουίτης ιερέας, φυσικός και αστρονόμος στο Ίνγκολστατ. Ως ένας από τους πρώτους αστρονόμους στην Ιστορία που χρησιμοποίησαν τηλεσκόπιο, ήρθε σε αντιδικία με τον Γαλιλαίο σχετικά με αστρονομικές ανακαλύψεις, κάτι που συνέτεινε στην επιδείνωση των σχέσεων του τελευταίου με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Ο Σάινερ γεννήθηκε στο Μαρκτ Βαλντ (Markt Wald) κοντά στο Μίντελχάιμ στη Σουηβία, κτήση του Οίκου των Αψβούργων. Μαθήτευσε στο διοικούμενο από τους Ιησουίτες σχολείο του Αγίου Σαλβατόρ στο Άουγκσμπουργκ από τον Μάιο 1591 μέχρι τις 24 Οκτωβρίου 1595. Απεφοίτησε ως «ρήτωρ» και έγινε δόκιμο μέλος της Εταιρείας του Ιησού στο Λάντσμπεργκ αμ Λεχ στις 26 Οκτωβρίου 1595. Στην τοπική θεολογική σχολή υπηρέτησε τη διετία που ήταν δόκιμος (1595–1597) υπό τον πατέρα Ρούπερτ Ράιντλ (Rupert Reindl). Από το 1597 ως το 1598, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη ρητορική στο Άουγκσμπουργκ. Χειροτονήθηκε υποδιάκονος από τον επίσκοπο Σεμπάστιαν Μπρέουνινγκ (Breuning). Από το 1598 έως το 1601 σπούδασε φιλοσοφία (μεταφυσική) και μαθηματικά. Το 1603 ο Σάινερ επινόησε τον παντογράφο , ένα όργανο που μπορούσε να παράγει αντίγραφα σχεδίων σε άλλη κλίμακα, η οποία μπορούσε να ρυθμισθεί. Από το 1603 μέχρι το 1605 δίδαξε φιλολογικά μαθήματα: τα χρόνια του ως δασκάλου των λατινικών στο γυμνάσιο των Ιησουιτών στο Ντίλινγκεν του εξασφάλισαν τον τίτλο του Magister Artium.

Σήμερα 25/7 ... Κοίμησις της Αγίας Άννης, Οσίας Ευπραξίας, Οσίας Ολυμπιάδος της διακόνου

παπαρούνες της άμμου στην Αμμουδάρα (φ,Μ,Κυμάκη)

  Κοίμησις της Αγίας Άννης, Οσίας Ευπραξίας, Οσίας Ολυμπιάδος της διακόνου

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει νέα καρτέλα με φακό +-

Η πορεία του Ρίτσαρντ Ντολ

Χρόνο με τον χρόνο τα στατιστικά των καπνιστών σε διεθνές επίπεδο φαίνεται να ακολουθούν αύξουσα πορεία. Στην Ελλάδα, παρά την αξιοσημείωτη μείωση του ποσοστού των καπνιστών, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, το ποσοστό των καπνιστών ανέρχεται στο 37%, κατατάσσοντας την στην πρώτη θέση με το μεγαλύτερο ποσοστό καπνιστών στην Ευρώπη.

Το μεγαλύτερο μέρος των επιπτώσεων που προκαλεί το κάπνισμα είναι γνωστό στην πλειοψηφία των πολιτών εκσυγχρονισμένων κρατών. Επιστήμονες, κατά την διάρκεια των χρόνων, εξετάζουν και επισημαίνουν την βλαβερή επίδραση του καπνίσματος τόσο για την υγεία του ατόμου όσο και για την δημόσια υγεία.

Ένας τέτοιος επιστήμονας ήταν και ο πρωτοπόρος Ρίτσαρντ Ντολ, ο πιο σπουδαίος επιδημιολόγος του 20ου αιώνα που, με την ενδελεχή έρευνα του, κατάφερε να αποδείξει για πρώτη φορά την σύνδεση του καρκίνου του πνεύμονα με το κάπνισμα.

Η πορεία του Ρίτσαρντ Ντολ

Γεννήθηκε σε μια περιοχή στα προάστια του Λονδίνου στις 28 Οκτωβρίου του 1912. Θα σπουδάσει Ιατρική, όπως ο πατέρας του, και θα εργαστεί στο Υγειονομικό Σώμα του Βρετανικού Στρατού, σε ένα πλωτό νοσοκομείο, κατά την διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Αργότερα, θα εργαστεί στο Συμβούλιο Ιατρικών Ερευνών και θα γίνει καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ενώ παράλληλα θα διατηρήσει τις βαθιά σοσιαλιστικές ιδέες του, προσδιορίζοντας μάλιστα τον εαυτό του ως «δημοκράτη σοσιαλιστή». Η ενασχόληση του εκείνο το διάστημα με την επιστήμη της επιδημιολογίας θα του επιτρέψει να ασχοληθεί με ένα ευρύ φάσμα προβλημάτων υγείας, όπως το AIDS κ.α.

Την πορεία του, όμως, θα στιγματίσει για πάντα το καταιγιστικό πόρισμα του για τον καρκίνο του πνεύμονα ως συνέπεια του καπνίσματος. Σε μια περίοδο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν τα ποσοστά των ανθρώπων με καρκίνο του πνεύμονα στην Βρετανία είχαν λάβει τρομακτικές διαστάσεις, ο Ρίτσαρντ Ντολ, παρά το γεγονός πως απέδιδε αρχικά τα ποσοστά αυτά στην ασφαλτόστρωση των δρόμων και τις καρκινογόνες ενέργειες της πίσσας, θα δημοσιεύσει τελικά, την μελέτη του για την σύνδεση του καρκίνου με το κάπνισμα. Η έρευνα αυτή όχι μόνο θα θεωρηθεί πρωτοποριακή για την ιατρική κοινότητα, αλλά θα καταφέρει να δώσει επιστημονικά αποδεδειγμένες απαντήσεις για την κατάσταση της υγείας πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων.

Περίοδος 1974-1980: Επιστροφή στην Ελλάδα

Περίοδος 1974-1980: Επιστροφή στην Ελλάδα

Ο Καραμανλής, περιβαλλόμενος από αστυνομικούς, έχοντας αποβιβαστεί από το αεροπλάνο που τον μετέφερε από το Παρίσι στην Αθήνα (24.7.1974).

Στις 24 Ιουλίου 1974, μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος της χούντας των Συνταγματαρχών και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επανήλθε θριαμβευτικά στην Ελλάδα, με το αεροπλάνο της γαλλικής προεδρίας το οποίο έθεσε στη διάθεσή του ο Γάλλος πρόεδρος Βαλερί Ζισκάρ ντ'Εσταίν, στενός προσωπικός του φίλος. Έγινε πρωθυπουργός με μεγάλη δημόσια υποστήριξη, κυρίως επειδή θεωρήθηκε ως η πιο βολική λύση για τις τότε (συντηρητικές) στρατιωτικές και οικονομικές ελίτ Σχημάτισε αμέσως κυβέρνηση εθνικής ενότητας προκειμένου να ασχοληθεί αμέσως με την κρίση της Κύπρου και για να αποκαταστήσει τους δημοκρατικούς θεσμούς στην Ελλάδα. Οι ιδιαίτερες συνθήκες με τις οποίες επήλθε η μεταπολίτευση, η ταχύτητα μεταβίβασης της εξουσίας από τους στρατιωτικούς και η συμφωνία τελικά του αστικού πολιτικού κόσμου προς το πρόσωπο του Καραμανλή, χωρίς να έχει επέλθει κοινωνική αποσταθεροποίηση και μαζική κινητοποίηση, του επέτρεπαν να εφαρμόσει τη μετριοπαθή στρατηγική του, χωρίς την άμεση πίεση ριζοσπαστικών εναλλακτικών, τις οποίες θα επιδίωκε να προλάβει πριν από πιθανή εκδήλωσή τους και όχι να τις εξουδετερώσει μετά από αυτήν.

Οι 7 ωφέλειες του βερίκοκου

Οι 7 ωφέλειες του βερίκοκου

Και μάγουλο… βερίκοκο, έλεγε το παλιό τραγουδάκι. Δεν εννοούσε φυσικά το πορτοκαλί χρώμα του αλλά τη βελούδινη υφή και το τεντωμένο δέρμα του. Γλυκό και δριμύ ταυτόχρονα στη γεύση το «αρμένικο δαμάσκηνο», όπως ονομάζεται στα λατινικά, καταναλώνεται φρέσκο, αποξηραμένο, σε μαρμελάδες, σε ποτά. Μόνο μην κάνεις το λάθος και πετάξεις τα κουκούτσια του, γιατί φτιάχνουν ωραιότατο λικέρ πικραμύγδαλο (amaretto). Πάντως, για το κουκούτσι του βερίκοκου οι επιστήμονες ερίζουν κατά πόσο το πικρό αμύγδαλο που βρίσκεται μέσα του είναι το απόλυτο φυσικό όπλο κατά του καρκίνου ή απλώς μια δηλητηριώδης τροφή (αγαπητή παρ’ όλα αυτά σε κάποιους λαούς που δε φημίζονται για καρκινοπάθειες). 

Τα 7 καλά του Είναι αλήθεια ότι τα οφέλη που προσφέρει στην υγεία το χρυσαφένιο φρούτο, είτε φρέσκο είτε αφυδατωμένο, είναι πολλά: • Είναι φυσικό καθαρτικό και βοηθάει στην πέψη των τροφών. Είναι εξαιρετικό για αποτοξίνωση. • Ο χυμός του προσφέρεται συχνά σε ασθενείς με πυρετό ή σε αυτούς που αναρρώνουν, γιατί παρέχει τις απαραίτητες βιταμίνες A, C, K, B1 (θειαμίνη), B3 (νιασίνη), μέταλλα και ιχνοστοιχεία (σίδηρο, κάλιο, ασβέστιο, φώσφορο), καθώς και την ενέργεια και το νερό που χρειάζεται ο οργανισμός. • Ο σίδηρος και ο χαλκός που περιέχει σε υψηλά επίπεδα, σε συνδυασμό με τη βιταμίνη C, βοηθούν στην παραγωγή αιμοσφαιρίνηςκαι ως εκ τούτου θεωρείται αντιαναιμική τροφή. • Μην πετάτε το καλύτερο, λένε κάποιοι επιστήμονες. 

Οι αντικαρκινικές ιδιότητες που κρύβονται μέσα στο κουκούτσι του και συγκεκριμένα στη βιταμίνη Β17 (αμυγδαλίνη), είναι αντικείμενο πολλών μελετών. Η αμυγδαλίνη, υποστηρίζουν, επιτίθεται στα καρκινικά κύτταρα μαχόμενη μαζί με το ανοσοποιητικό σύστημα. • Η ισχυρή αντιοξειδωτική δράση του β-καροτένιου, που βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα κυρίως κοντά στη φλούδα, προστατεύει από τη νόσο Αλτσχάιμερ και άλλες νευροεκφυλιστικές παθήσεις. Η ίδια ουσία προστατεύει τα μάτια από την εκφύλιση της ωχράς κηλίδας. • Τα φλαβονοειδή του προστατεύουν τις αρτηρίες από την οξειδωμένη χοληστερίνη. 

• Το λάδι βερίκοκου (προέρχεται από το κουκούτσι του), πλούσιο σε βιταμίνη A, απορροφάται γρήγορα από το δέρμα χωρίς να αφήνει λιπαρότητα. Δίνει λάμψη και απαλότητα όπου εφαρμοστεί και αντιμετωπίζει επικουρικά το έκζεμα, την ψωρίαση και τη φαγούρα. Είναι πολύ δημοφιλές ως λάδι μασάζ στην αρωματοθεραπεία. Η χρήση του όμως πρέπει να γίνεται με μέτρο και απαγορεύεται σε εγκύους και παιδιά λόγω της αμυγδαλίνης που περιέχει. Αμυγδαλίνη: δηλητήριο ή φάρμακο; 

Υπηρεσίες Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ και της Ευρώπης είναι επιφυλακτικές για το μυστικό που κρύβει το βερίκοκο στον πυρήνα του. Υπενθυμίζουν ότι η αμυγδαλίνη που περιέχει είναι τοξική και, σε μεγάλη κατανάλωση, τα πικραμύγδαλα μπορούν να προκαλέσουν σοβαρή δηλητηρίαση λόγω των κυανιούχων ενώσεων που υπάρχουν στη σύστασή του. 

Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας εξηγεί ότι η επίδρασή τους εξαρτάται από την ποσότητα που θα φάει κάποιος, σε σχέση με το ύψος και το βάρος του. Ωστόσο υπάρχουν επιστήμονες που θεωρούν ότι η αμυγδαλίνη είναι ζωτική για την ανθρώπινη επιβίωση, αφού, όπως ισχυρίζονται, αποτρέπει 100% την εμφάνιση καρκίνου, ενώ σκοτώνει τους ήδη υπάρχοντες όγκους.

Golden Magazine

Σιμόν Χοσέ Αντόνιο δε λα Σαντίσιμα Τρινιδάδ Μπολίβαρ ι Παλάσιος (ισπανικά: Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios, 24 Ιουλίου 1783 – 17 Δεκεμβρίου 1830)

Ο Σιμόν Χοσέ Αντόνιο δε λα Σαντίσιμα Τρινιδάδ Μπολίβαρ ι Παλάσιος (ισπανικά: Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios, 24 Ιουλίου 1783 – 17 Δεκεμβρίου 1830), γνωστός απλά ως Σιμόν Μπολίβαρ, ήταν ηγέτης διαφόρων κινημάτων ανεξαρτησίας σε όλη τη Νότια Αμερική, συλλογικά γνωστά ως Πόλεμος του Μπολίβαρ.

Ως ηγέτης στον αγώνα για ανεξαρτησία για τις περιοχές που σήμερα αποτελούν τη Βενεζουέλα, την Κολομβία, τον Ισημερινό, το Περού, τον Παναμά και τη Βολιβία, θεωρείται σημαντικός ήρωας σε αυτές τις χώρες, καθώς και στην υπόλοιπη ισπανόφωνη Αμερική.

Το 1802 παντρεύτηκε την Μαρία Τερέσα Ροδρίγκες ντελ Τόρο ι Αλάισα. Όταν η σύζυγός του πέθανε από κίτρινο πυρετό λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, ο Μπολίβαρ δεν παντρεύτηκε ποτέ ξανά.

Είναι γνωστός με τον παρατσούκλι El Libertador, Ο Ελευθερωτής, και ως ο Τζωρτζ Ουάσινγκτον της Νότιας Αμερικής για τον ηγετικό του ρόλο στα πιο πάνω κινήματα ανεξαρτησίας, όπως ο Ουάσινγκτον ήταν αυτός που οδήγησε σε ανεξαρτησία τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τι είναι η Βυζαντινή Φιλοσοφία;

Υπό τον όρο Βυζαντινή Φιλοσοφία συνήθως καταλαβαίνει κανείς εκείνον τον φιλοσοφικής υφής στοχασμό που αναπτύχθηκε στο Βυζάντιο ως θεραπαινίδα της θεολογίας. Και τούτο μέσα σε ένα γενικότερο πνεύμα που θεωρεί τη μεσαιωνική σκέψη της Δύσης ως μια τέτοια θεραπαινίδα της θεολογίας. Είναι αλήθεια πως η εν λόγω φιλοσοφία, όπως και η συνολική μεσαιωνική φιλοσοφία, δεν στάθηκε στο ιστορικό προσκήνιο ερήμην της θεολογικής σκέψης, που αυτούς τους χρόνους έπαιζε έναν κυρίαρχο ρόλο: απηχούσε το πνεύμα της εποχής. Ωστόσο, ο όρος Βυζαντινή Φιλοσοφία παραπέμπει σε κάτι πιο φιλοσοφικό, με σχετική αυτονομία από τη θεολογία, και θεμελιωδώς σημαντικό ή αναγκαίο για την περαιτέρω ιστορική ανάπτυξη του φιλοσοφικού στοχασμού.
Κατ’ αρχήν, ιστορικά ιδωμένη, η θεωρητική φιλοσοφική δημιουργία στο Βυζάντιο μπορεί να χαρακτηριστεί ως η μεσαιωνική περίοδος της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας. Πρόκειται, στ’ αλήθεια, για εκείνη την περίοδο, όπου βρίσκονται σε παράλληλη ή και ορισμένως σε αλληλονοηματοδοτούμενη ανάπτυξη η ύστατη φάση της Αρχαίας φιλοσοφίας και η Πατερική θεολογία.

Όπως κι αν έχει το πράγμα, η Βυζαντινή φιλοσοφία καλλιεργεί έναν στοχασμό κριτικής-Λογικής αυτοσυνείδησης σε σχέση πάντοτε με την ιστορικά-Λογικά πραγματωμένη ως τότε αρχαία φιλοσοφική σκέψη. Βέβαια, η θεματική αυτού του στοχασμού κινείται σε μια περιοχή, σχετιζόμενη με τη Θεολογία: θέματα, ας πούμε, είναι ο θεός στις πολλαπλές του ερωτηματικές-σημασιακές σχέσεις, όπως το ερώτημα για την προσωπική του ύπαρξη, για το κατά πόσο είναι η ύψιστη αρχή της ύπαρξης και της ουσίας, για την περατότητα και την απειρότητα κ.α. Η αυθεντικότητα όμως και η πρωτοτυπία του εν λόγω φιλοσοφικού στοχασμού έναντι της Θεολογίας έγκειται κυρίως στην επιστημονική του εκδίπλωση: ακολούθησε τη δική του Λογική, γνωσιοθεωρητική μέθοδο ή μεθόδευση (Verfahren), την οποία η Θεολογία δεν διέθετε με κανένα τρόπο και σε κανένα σημείο. Μέσα από μια τέτοια μεθοδολογική πορεία αναδύθηκαν θεμελιώδη πνευματικά στοιχεία ή φαινόμενα της οντο-λογικής αγωνίας του ανθρώπου, όπως ο ανθρωπισμός, ο δια-φωτισμός κ.λπ., τα οποία συνιστούσαν σπέρματα ή στοιχειακές ενοράσεις για ό,τι έμελλε να μας προσφέρει το μετέπειτα συμπαντικό πνευματικό κίνημα της Δύσης.

Οι διάφοροι Λόγιοι, που εντάσσονται στη χορεία των Βυζαντινών φιλοσόφων, πέραν των φιλοσοφικών εγχειριδίων, έχουν αφήσει σημαντικό ερμηνευτικό, σχολιαστικό έργο επί κειμένων της κλασσικής φιλοσοφίας των Ελλήνων, όπως του Πλάτωνα ή του Αριστοτέλη. Αυτή η συμβολή είναι μοναδική στο είδος της –και τότε αλλά και διαχρονικά– γιατί η αληθινή φιλοσοφία διέρχεται πρωτίστως μέσα από τη βαθιά και συγκεκριμένη κατανόηση των φιλοσοφικών πηγών της ανθρώπινης σκέψης και όχι από ένα παραφραστικό πλησίασμά τους. Το τελευταίο συμβαίνει, σχεδόν κατά κόρον, στη σημερινή νεοελληνική πραγματικότητα: εντός κυρίως των «μορφωτικών» μας ιδρυμάτων, αλλά και ορισμένως εκτός, συμβαίνει ο καθηγητεύων να μην γνωρίζει ούτε τι χρώμα έχει το εξώφυλλο από το ένα ή το άλλο έργο ενός αρχαίου φιλοσόφου ή ενός Χέγκελ, Νίτσε, Χάιντεγκερ, Μαρξ κ.λπ. και όμως να αποφαίνεται με «μεγάλη κατάνυξη» για την πεμπτουσία της σκέψης τους. Να γιατί η πιο πάνω συμβολή των φιλοσόφων–στοχαστών του Βυζαντίου αποτέλεσε μια σαφώς οριοθετημένη περιοχή, μια εύκρατη ζώνη, εντός της οποίας κατόρθωσε να αναπτυχθεί η μεσαιωνική φάση της δυτικής σκέψης.

Χωρίς τον πολυσχιδή φιλοσοφικό μόχθο του Βυζαντίου δεν θα γινόταν δεόντως αισθητός σήμερα ο ζωτικός πλούτος των φιλοσοφικών κειμένων της αρχαίας φιλοσοφίας. Η φυσική συνέχεια του αρχαίου Ελληνικού στοχασμού –συμπεριλαμβανομένης και της ελληνικής γλώσσας ως έκφρασης και σκέψης– συνέβη στο Βυζάντιο και όχι στη Λατινική Δύση. Ακόμη και το κλείσιμο της Πλατωνικής Ακαδημίας στην Αθήνα το 529 από τον Ιουστινιανό δεν μπόρεσε να ανακόψει την κινηματική πορεία της ελληνικής σκέψης και ενός αντίστοιχου Λόγου. Αυτός ακριβώς ο κινηματικός χαρακτήρας του Λόγου επέτρεψε στον Χριστιανισμό να αναζητήσει μέσα στον συγκεκριμένο Λόγο και δι’ αυτού τη δική του αυτογνωσία και αυτοσυνειδησία. Αυτός ο βυζαντινός Χριστιανισμός αποτέλεσε την αφετηρία, κυριολεκτικά το γλυκοχάραμα, για τον δυτικό Χριστιανισμό και τις περαιτέρω μετεξελίξεις του. Το εννοιολογικό οπλοστάσιο του Χριστιανισμού, όπως π.χ. άγιο Πνεύμα, θεία ουσία ή υπόσταση κ.λπ., ανάγει τις ρίζες του ή τις θεωρητικές του επανερμηνείες, σε γενικές γραμμές, στον παραπάνω φιλοσοφικό στοχασμό ή μέσω αυτού του Βυζαντινού στοχασμού στον αρχαίο ελληνικό στοχασμό. Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να συνοψίσει πως η Βυζαντινή Φιλοσοφία νομιμοποιεί την παρουσία της μέσα στην Ιστορία της Φιλοσοφίας ως εκείνη τη μορφή της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας, που ανταποκρινόταν στο πνεύμα της εποχής, όπως ετούτη η εποχή εκφράστηκε πολιτικά–κρατικά με το μόρφωμα της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

πηγή: http://hegel-platon.blogspot.gr/2013/05/blog-post_31.html?spref=fb

Αμέλια Έρχαρτ

Αμέλια Έρχαρτ
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η Αμέλια Μαίρη Έρχαρτ (Amelia Mary Earhart, 24 Ιουλίου 1897 – εξαφανίστηκε στις 2 Ιουλίου 1937 και κηρύχθηκε θανούσα στις 5 Ιανουαρίου 1939) ήταν Αμερικανίδα πρωτοπόρος της αεροπορίας, συγγραφέας και υπέρμαχος των δικαιωμάτων των γυναικών.Η Έρχαρτ ήταν η πρώτη γυναίκα που τιμήθηκε με τον Σταυρό Διακεκριμένης Πτήσης, ως η πρώτη γυναίκα που διέσχισε μόνη της τον Ατλαντικό Ωκεανό.] Έκανε πολλά ρεκόρ, έγραψε βιβλία για τις εμπειρίες της στους αιθέρες, τα οποία γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία, και συνέβαλε στη δημιουργία της οργάνωσης The Ninety-Nines, μίας οργάνωσης για τις γυναίκες πιλότους.

Η Αμέλια Έρχαρτ εξαφανίστηκε πάνω από τον κεντρικό Ειρηνικό ωκεανό, κοντά στη νήσο Χάουλαντ, κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς της να κάνει τον γύρο της Γης, το 1937. Η ζωή της, η σταδιοδρομία και η εξαφάνισή της συνεχίζουν όμως μέχρι σήμερα να προσελκύουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.

Στους Φιλίππους το αρχαιότερο οινοποιείο της Ευρώπης

 

Στους Φιλίππους το αρχαιότερο οινοποιείο της Ευρώπης.
"Η πιο παλιά ένδειξη παραγωγής κρασιού βρίσκεται στον προϊστορικό οικισμό του Ντικιλί Τας, μία από τις καλύτερα τεκμηριωμένες θέσεις των Βαλκανίων για τις περιόδους από την Αρχαιότερη Νεολιθική (γύρω στο 6400 - 6200 π.Χ.) ως την Ύστερη Εποχή του Χαλκού (12ος αιώνας π.Χ.), περίπου δύο χιλιόμετρα ανατολικά από την αρχαία πόλη των Φιλίππων...
...http://mythiki-anazitisi.blogspot.gr/2013/06/blog-post_6392.html

Πίτερ Σέλλερς (Richard Henry Sellers, 8 Σεπτεμβρίου 1925 - 24 Ιουλίου 1980)

Ο Πίτερ Σέλλερς (Richard Henry Sellers, 8 Σεπτεμβρίου 1925 - 24 Ιουλίου 1980) ήταν Βρετανός ηθοποιός, που έγινε γνωστός στη δεκαετία του '60, ιδιαίτερα για το ρόλο του «Επιθεωρητή Κλουζώ», στη σειρά ταινιών Ροζ Πάνθηρας.

Γεννήθηκε στο Σάουθσι του Πόρτσμουθ. Η οικογένειά του συμμετείχε στα βαριετέ της εποχής, κάτι που έκανε και ο ίδιος από μικρή ηλικία, μαθαίνοντας στην πράξη χορό, τραγούδι και ηθοποιία, ενώ έπαιξε και ντραμς σε διάφορες τζαζ μπάντες. Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στη RAF ως μη-ιπτάμενος, λόγω της κακής του όρασης.

Μετά τον πόλεμο ξαναγύρισε στα βαριετέ, ενώ αργότερα παρουσίασε την ραδιοφωνική εκπομπή The Goon Show που μεταφέρθηκε στην τηλεόραση και τον έκανε αρκετά γνωστό. Το 1955 άρχισε να εμφανίζεται στον κινηματογράφο, κάνοντας επιτυχία με Βρετανικές κωμωδίες, πιο σημαντική απ' τις οποίες ήταν Το ποντίκι που βρυχάται. Το 1962 συμμετείχε στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Β. Ναμπόκοφ "Λολίτα" από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ υποδυόμενος το ρόλο του Κλαιρ Κίλτι. Έκανε μεγαλύτερη και διεθνή επιτυχία μετά την εμφάνισή του στην ταινία Ο Ροζ Πάνθηρας το 1963, και στη συνέχειά της του 1964, ενώ την ίδια χρονιά εμφανίστηκε και στη σημαντική κωμωδία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, S.O.S Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα (Dr. Strangelove), παίζοντας τρεις διαφορετικούς ρόλους. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τη Σουηδή ηθοποιό Μπριτ Έκλαντ και έπαθε την πρώτη του καρδιακή προσβολή.

Ακολούθησαν τρεις συνέχειες του Ροζ Πάνθηρα αλλά και άλλες σημαντικές ταινίες όπως Καζίνο Ρουαγιάλ, Το Πάρτυ, Τα σατανικά κόλπα του Φου Μαντσού και ο βασικός ρόλος στην ταινία Να Είσαι Εκεί Κύριε Τσανς (Being there) του Γέρζι Κοζίνσκι που του χάρισε τη Χρυσή Σφαίρα.

Ο Σέλερς πάλευε χρόνια με την κατάθλιψη και παρά την επαγγελματική επιτυχία, είχε ανασφάλειες καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. Υπήρξε μια αινιγματική φιγούρα του κινηματογράφου και σύμφωνα με όσα ο ίδιος δήλωνε δεν είχε καμία προσωπική ταυτότητα πέρα από τους ρόλους που υποδύθηκε. Στη δεκαετία του '70, τα προβλήματα με τον αλκοολισμό και τα ναρκωτικά εντάθηκαν και συχνά ερχόταν σε έντονη σύγκρουση με τους σκηνοθέτες και τους συμπρωταγωνιστές του. 

Πέθανε στις 24 Ιουλίου 1980 από καρδιακή προσβολή. Δυο χρόνια μετά το θάνατό του κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους η ταινία Στα Ίχνη του Ροζ Πάνθηρα στην οποία χρησιμοποιήθηκαν σκηνές που ο Σέλερς είχε γυρίσει πριν το θάνατό του για τις υπόλοιπες ταινίες της σειράς.

Σήμερα 24/7 ...Αγίας Χριστίνης της Μεγαλομάρτυρος, Αγίου Αθηναγόρου ομολογητού

Το άγιο κλήμα (φ.Μ.Κυμάκη)

Αγίας Χριστίνης της Μεγαλομάρτυρος, Αγίου Αθηναγόρου ομολογητού

Για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει νεα καρτέλα με φακό +-

The Wasps (Classical Greek: Σφῆκες, romanized: Sphēkes)

The Wasps (Classical Greek: Σφῆκες, romanized: Sphēkes) is the fourth in chronological order of the eleven surviving plays by Aristophanes, the master of an ancient genre of drama called 'Old Comedy'. It was produced at the Lenaia festival in 422 BC, a time when Athens was enjoying a brief respite from the Peloponnesian War following a one-year truce with Sparta.

As in his other early plays, Aristophanes satirizes the demagogue Cleon, but in The Wasps he also ridicules one of the Athenian institutions that provided Cleon with his power base: the law courts. The play has been thought to exemplify the conventions of Old Comedy better than any other play, and it has been considered to be one of the world's greatest comedies.

-----------------------------------------

Οι σφήκες (κλασική ελληνική: Σφῆκες, λατινικά: Sphēkes) είναι η τέταρτη με χρονολογική σειρά των έντεκα επιζώντων έργων του Αριστοφάνη, του πλοιάρχου ενός αρχαίου είδους δράματος που ονομάζεται «Παλιά Κωμωδία». Παρασκευάστηκε στο Φεστιβάλ Lenaia το 422 π.Χ., μια εποχή που η Αθήνα απολάμβανε μια σύντομη ανάπαυλα από τον Πελοποννησιακό πόλεμο μετά από εκεχειρία ενός έτους με τη Σπάρτη. Όπως και στα άλλα πρώιμα έργα του, ο Αριστοφάνης σατιρίζει τον δημαγωγό Cleon, αλλά στις σφήκες γελοιοποιεί επίσης έναν από τους αθηναϊκούς θεσμούς που παρείχαν στον Cleon τη βάση εξουσίας του: τα δικαστήρια. Το έργο θεωρήθηκε ότι αποτελεί παράδειγμα των συμβάσεων της Παλιάς Κωμωδίας καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο έργο και έχει θεωρηθεί ως μια από τις μεγαλύτερες κωμωδίες του κόσμου. 

ΡΥΖΟΓΑΛΟ

 

 ΥΛΙΚΑ:
1 λίτρο γάλα
250 γραμμάρια κρέμα γάλακτος Arla
50 γραμμάρια ζάχαρη
φλοίδες από 1 λεμόνι
100 γραμμάρια ρύζι αρμπόριο ή γλασέ
Κανέλα για το πασπάλισμα
1 κ.γ. Βανιλια
ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Σε μία κατσαρόλα βάζουμε το γάλα, την κρεμα γαλακτος, το ρύζι,
τις φλοίδες από το λεμόνι και την τοποθετούμε στη φωτιά. Αφήνουμε
να σιγοβράσουν για 20 λεπτά περίπου έως ότου δέσει το
ρυζόγαλο. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και ρίχνουμε τη ζάχαρη.
Ανακατεύουμε και τοποθετούμε, κατά προτίμηση, την κατσαρόλα
σε ένα σκεύος με παγάκια. Συνεχίζουμε το ανακάτεμα έως ότου
το ρυζόγαλο κρυώσει. Με αυτόν τον τρόπο δεν πιάνει κρούστα
και αποκτά βελούδινη υφή.
Καλη σας επιτυχια!!!

Η Σάλι Ράιντ (Sally Kristen Ride) (26 Μαΐου 1951 – 23 Ιουλίου 2012) ήταν Αμερικανίδα φυσικός και αστροναύτης.

Στις 18 Ιουνίου 1983 συμμετείχε στην αποστολή του διαστημικού λεωφορείου Τσάλεντζερ κατά την οποία τέθηκαν σε τροχιά δύο δορυφόροι. Την ίδια πτήση επανέλαβε την επόμενη χρονιά. Ήταν η πρώτη Αμερικανίδα και η τρίτη γυναίκα παγκοσμίως που ταξίδεψε στο διάστημα (1983), μετά τις Σοβιετικές κοσμοναύτριες Βαλεντίνα Τερεσκόβα (1963) και Σβετλάνα Σαβίτσκαγια (1982).

Η Ράιντ εργάστηκε επίσης στο Κέντρο για τη Διεθνή Ασφάλεια και τον Έλεγχο των Όπλων του Πανεπιστημίου Στάνφονρτ (Stanford University's Center for International Security and Arms Control) και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Σαν Ντιέγκο, όπου δίδαξε φυσική, primarily researching nonlinear optics and Thomson scattering. Επίσης συμμετείχε στις επιτροπές που ερεύνησαν την καταστροφή του Τσάλεντζερ και του Κολούμπια.

Πέθανε από καρκίνο στο πάγκρεας στις 23 Ιουλίου 2012.

Όπως παλιά...

Εικόνες απο το παλιό λεύκωμα που μας ταξιδεύουν ποικιλοτρόπως και ιδιοτρόπως

Αν έχετε καμμιά παλιά καρέκλα απομεινάρι που έχει ιστορίες μιας ζωής στο χόρτο της  μην την υποτιμήσετε στολίστε την με χαρούμενα πολύχρωμα στοιχεία για να ζωντανέψει η παλιά της αίγλη

Ελάτε στη χώρα των παιχνιδιών με την Έντιντ Μπάιτον , να βρείτε τον Νόντι τον ταξιτζή να σας ξεναγήσει  Θα είναι και ο Γούντι στην παρέα

Αν διαθέτετε ρόδα μπορείτε και μόνοι σας να πάρετε τους δρόμους μόνο να προσέχετε γιατί κυκλοφορεί και ένας μάγος με το κάρο του μήπως βγεί ξαφνικά  μπροστά σας  απο κάποια πύλη χρόνου;

Και μια και μιλάμε για χρόνο μήπως θέλετε να πάτε μια  κρουαζιέρα Άνδρο Τήνο Μύκονο με το "Μοσχάνθη" πίσω στο χρόνο;

Κι αν δεν είστε ταξιδιωτικοί τύποι καθίστε στο ευχάριστο περιβάλλον του σπιτιού στα μαξιλάρια σας κάτω απο τα κομψά  μεταμοντέρνα αμπαζούρ να δημιουργήσετε  έργα τέχνης που θυμίζουν μεγάλους ζωγράφους

Πάντως ό,τι κι αν θελήσετε θα το βρείτε μέσα στο παλιό λεύκωμα

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει νέα καρτέλα με φακό +-

Η πτώση της χούντας και η αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα

 

Στις 23 Ιουλίου 1974 η επτάχρονη δικτατορία της 21ης Απριλίου, υπό το βάρος της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, κατέρρευσε

Στις 23 Ιουλίου 1974 η επτάχρονη δικτατορία της 21ης Απριλίου, υπό το βάρος της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, κατέρρευσε.

Οι στρατιωτικοί παρέδωσαν την εξουσία στους πολιτικούς και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίστηκε πρωθυπουργός της χώρας, επικεφαλής της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» τις πρώτες πρωινές ώρες της 24ης Ιουλίου. Από την ημέρα αυτή αρχίζει η εποχή της «Μεταπολίτευσης», η λαμπρότερη, ίσως, περίοδος της πολιτικής ιστορίας του ελληνικού κράτους.

Η γενική επιστράτευση που κηρύχτηκε στις 21 Ιουλίου, μία ημέρα μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ήταν χαώδης και ανοργάνωτη και κατέδειξε την τραγική κατάσταση που βρισκόταν ο Ελληνικός Στρατός, μετά από επτά χρόνια δικτατορίας. Η κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου, που ήταν υποχείριο του «αόρατου δικτάτορα» Δημητρίου Ιωαννίδη, ήταν ανίκανη να πάρει σοβαρές αποφάσεις. Έτσι, η προσφυγή στους πολιτικούς ήταν μονόδρομος για τη στρατιωτική ηγεσία της χώρας.

Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Γρηγόριος Μπονάνος και οι αρχηγοί του Στρατού, αντιστράτηγος Ανδρέας Γαλατσάνος, Ναυτικού, αντιναύαρχος Πέτρος Αραπάκης και Αεροπορίας, αντιπτέραρχος Αλέξανδρος Παπανικολάου, σε σύσκεψη με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίαςστρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη διατύπωσαν την άποψη ότι είναι επιτακτική ανάγκη η ανάθεση της διακυβέρνησης της χώρας στους πολιτικούς. Στη συνέχεια, ο Γκιζίκης κάλεσε τον Ιωαννίδη και του ανακοίνωσε την απόφαση της ηγεσίας του στρατεύματος, χωρίς αυτός να αντιδράσει.

Στις 2 μετά το μεσημέρι κλήθηκαν σε σύσκεψη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σημαίνουσες πολιτικές προσωπικότητες της προδικτατορικής περιόδου. Στη σύσκεψη συμμετείχαν οι αρχηγοί των δύο μεγαλυτέρων κομμάτων Παναγιώτης Κανελλόπουλος της ΕΡΕ και Γεώργιος Μαύρος της «Ενώσεως Κέντρου», καθώς και οι Ευάγγελος Αβέρωφ, Σπύρος Μαρκεζίνης, Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας, Στέφανος Στεφανόπουλος, Πέτρος Γαρουφαλλιάς και Ξενοφών Ζολώτας. Η δικτατορία της 21ης Απριλίου είχε ήδη καταρρεύσει.

Η άφιξη Καραμανλή στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Στη σύσκεψη αποφασίστηκε ο σχηματισμός πολιτικής κυβέρνησης υπό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ο οποίος έλαβε προθεσμία έως τις 8 το βράδυ να ανακοινώσει τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου. Εν τω μεταξύ, ο Ευάγγελος Αβέρωφ, που προέκρινε τη λύση Καραμανλή, ήλθε σε επαφή με τον πρώην πρωθυπουργό, που ζούσε αυτοεξόριστος στο Παρίσι από το 1963, και του ζήτησε να επιστρέψει το ταχύτερο δυνατό στην Ελλάδα. Στις 6:30 το απόγευμα, ο Αβέρωφ, με υπόδειξη του Γκιζίκη, τηλεφώνησε στον Κανελλόπουλο και του ανακοίνωσε την άρση της εντολής που του είχε ανατεθεί.Στις 8 το βράδυ επαναλήφθηκε η σύσκεψη με τους πολιτικούς αρχηγούς και επικυρώθηκε η απόφαση για την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Βαλερί Ντ’ Εστέν διέθεσε πάραυτα το προσωπικό του αεροπλάνο για την άμεση επιστροφή του Καραμανλή, ο οποίος αφίχθη στο αεροδρόμιο του Ελληνικού στις 2 το πρωί της 24ης Ιουλίου κι έγινε δεκτός από ένα τεράστιο πλήθος πολιτών, που τον χαιρετούσε κυριολεκτικά ως ελευθερωτή. Στις 4 το πρωί, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίστηκε πρωθυπουργός από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, στρατηγού Φαίδωνα Γκιζίκη.

Το μεσημέρι της ίδιας μέρας ορκίστηκε το πρώτο κλιμάκιο της κυβέρνησής του, αποτελούμενο από πολιτικά πρόσωπα της δεξιάς και του κέντρου. Ο Καραμανλής δίσταζε να συμπεριλάβει στην κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» πολιτικούς της Αριστεράς, για να μην προκαλέσει τους σκληροπυρηνικούς χουντικούς, που κατείχαν ακόμα καίρια πόστα στον κρατικό μηχανισμό. Στις 26 Ιουλίου συμπληρώθηκε η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου, με την ορκωμοσία του δευτέρου κλιμακίου της κυβέρνησης.

Αμέσως μετά ανακοινώθηκαν τα πρώτα μέτρα για την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος: κατάργηση του στρατοπέδου της Γυάρου, απόλυση όλων των κρατουμένων, αμνήστευση όλων των πολιτικών αδικημάτων και απόδοση της ιθαγένειας στους πολίτες από τους οποίους την είχε στερήσει η δικτατορία του 1967. Στις άμεσες επιδιώξεις της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας συμπεριλαμβάνονταν η αποκατάσταση της δημοκρατικής ομαλότητας και η διαμόρφωση κλίματος εθνικής ενότητας, η αποδιοργάνωση του πλέγματος εξουσίας της δικτατορίας και η αποκατάσταση του πολιτικού ελέγχου στο στράτευμα, η προετοιμασία για τη διενέργεια εκλογών και η αντιμετώπιση της κρίσης στην Κύπρο. «Σαν Σήμερα .gr»

https://www.politica.gr/ellada/h-ptosi-tis-chountas-kai-i-apokatastasi-tis-dimokratias-stin-ellada/

Το Ελάφι της Ρόδου

Το Ελάφι της Ρόδου
http://anadasosi.blogspot.gr/

Η ιστορία του ελαφιού

Στη Ρόδο, το σύμβολο του νησιού, το ελάφι Dama-Dama ή πλατόνι, πριν από μερικά χρόνια κινδύνευσε να εξαφανιστεί, αφού μεγάλο μέρος του πληθυσμού τους κάηκε στις καταστροφικές πυρκαγιές του '87 και του '92.

Χρειάστηκαν αυστηρά μέτρα για να πάψουν οι λαθροθήρες να εξοντώνουν τα ελάφια και τα τελευταία χρόνια, από μερικές δεκάδες που ήταν, αυξήθηκαν σε περισσότερα από χίλια. Μάλιστα, η αύξηση αυτή προκάλεσε τις αντιδράσεις των γεωργών του νησιού, καθώς παρουσιάστηκαν ζημιές στις καλλιέργειες, οι οποίοι ζητούσαν να τους χορηγηθούν αποζημιώσεις. Δυστυχώς η καταστροφική πυρκαγιά των έξι τελευταίων ημερών αφάνισε μεγάλο αριθμό ελαφιών και κανείς δεν γνωρίζει πόσα κατάφεραν να επιζήσουν.

Αγάλματα των ελαφιών, στην είσοδο του λιμανιού στο Μαντράκι
Στην είσοδο του λιμανιού του Μαντρακίου, τοποθετημένα πάνω σε δύο κίονες είναι δύο αγάλματα ελαφιών. Ενα αρσενικό και ένα θηλυκό. Το πλατόνι της Ρόδου θεωρείται σύμβολο του νησιού, αποτελεί μέρος της παράδοσης και στόλιζε τα δάση. Ισχυρίζονται πολλοί ότι το πλατόνι ήλθε στη Ρόδο μετά από την άφιξη των σταυροφόρων, για να προστατευτούν απ' τα φίδια. Αλλη μία εκδοχή είναι ότι τα ελάφια εισήχθησαν από τους Ενετούς, την περίοδο που είχαν στην κατοχή τους το νησί.

Το πλατόνι, κατά τον κ. Σφήκα, δεν μεταφέρθηκε στη Ρόδο για να διώξει τα φίδια. Υπήρχε ανέκαθεν στην περιοχή και τρέφεται με χαμηλή βλάστηση. Ζει στο δάσος τραχείας πεύκης, που συναντούμε γενικά σε όλο το ανατολικό και βόρειο Αιγαίο.

Το μεγαλύτερο δάσος των δασών της Ρόδου είναι το Πίνους Μπρούτια (Pinus Brutia), δηλαδή η Τραχεία Πεύκη, ενώ, αντίστοιχα, στη Στερεά Ελλάδα συναντάμε το δάσος Πίνους Χαλεπένσις (Pinus Halepensis), δηλαδή τη Χαλέπιο Πεύκη. Διαφέρουν κυρίως ως προς τον καρπό, αφού το κουκουνάρι στην Πίνους Μπρούτια έχει μίσχο. Στην περιοχή της Ρόδου που κάηκε, γενικά δεν υπήρχαν μεγάλα ζώα που δεν μπορούμε να συναντήσουμε κάπου αλλού. Υπάρχουν όμως τ' αυτοφυή κυπαρίσσια, που είναι αιωνόβια, κυρίως στον Προφήτη Ηλία, δηλαδή στα όρια της περιοχής που κάηκε.
------------------------------------------------

Dama - Dama και Dama Mesopotamica

Δύο παραλλαγές μικρών ελαφιών του γένους Dama βρίσκονται στην περιοχή του ανατολικού Αιγαίου (Ρόδος) και στα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας. Το Dama - Dama αλλά και το Dama Mesopotamica στο Ιράν ενισχύουν τη θεωρία ότι το ελάφι ξεκόπηκε και παρέμεινε στο νησί της Ρόδου, όταν τα νερά της Μεσογείου κατέκλυσαν την περιοχή του Αιγαίου και δημιουργήθηκαν τα νησιά.

Το πλατόνι είναι μετρίου μεγέθους ελάφι. Το μήκος του είναι 1,5 μέτρο περίπου και το ύψος του, μέχρι το πάνω μέρος της πλάτης, φτάνει περίπου τα 90 εκατοστά. Ζυγίζει γύρω στα 100 κιλά, αν και υπάρχουν πληροφορίες ότι μερικά ώριμα αρσενικά φτάνουν και τα 150 κιλά.

«Θέλαμε να αυξηθούν τα ελάφια. Πρόκειται για τη σπάνια ράτσα Dama-Dama, που συναντά κανείς μόνο στη Ρόδο, καθώς δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ελλάδα», μας ανέφερε η προϊσταμένη του Γραφείου Θήρας της Διεύθυνσης Δασών, Τσαμπίκα Κιότου.

Τι χρειάζεται όμως για ν' αναγεννηθεί το δάσος της Ρόδου; Βάσει ενός νόμου για την κτηνοτροφία, εξηγεί ο κ. Σφήκας, «όποιος έχει κοπάδι μπορεί να πάει στο δασαρχείο και να του δοθεί δημόσια δασική έκταση, για να φτιάξει στάνη, χωρίς άδεια απ' την Πολεοδομία. Μετά το κάψιμο ό,τι καινούργιο φυτρώνει είναι ό,τι πρέπει για τις κατσίκες. Ετσι, το δάσος δεν μπορεί ν' αναγεννηθεί, ενώ για το "κατόρθωμα" αυτό ο έχων τη στάνη παίρνει και επιδότηση απ' την Ευρωπαϊκή Ενωση μέσω του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης!».*

Από την Ελευθεροτυπία

Αμάλια Ροντρίγκες (πλήρες όνομα Amália da Piedade Rebordão Rodrigues, 23 Ιουλίου 1920 - 6 Οκτωβρίου 1999)

Η Αμάλια Ροντρίγκες (πλήρες όνομα Amália da Piedade Rebordão Rodrigues, 23 Ιουλίου 1920 - 6 Οκτωβρίου 1999), ευρέως γνωστή ως Αμάλια (Amália), ήταν μια πορτογαλική φαντίστα (τραγουδίστρια fado) και ηθοποιός. Γνωστή ως «Βασίλισσα του φάντο» (Rainha do Fado), η Ροντρίγκες συνέβαλε στη διάδοση του φάντο παγκοσμίως και ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο κατά τη διάρκεια της καριέρας της. Παραμένει ως σήμερα ο πιο ευπώλητος πορτογάλος καλλιτέχνης στην ιστορία

Τα επίσημα έγγραφα δίνουν ως ημερομηνία γέννησής της την 23η Ιουλίου, αν και η ίδια υποστήριζε ότι τα γενέθλιά της ήταν στην πραγματικότητα την 1η Ιουλίου 1920. Γεννήθηκε στην ενορία Pena της Λισαβόνας στην Πορτογαλία. Η οικογένεια της μητέρας της είχε τις ρίζες της στο Souto da Casa, μια ενορία στο Fundão της Κεντρικής Πορτογαλίας, όπου ο παππούς της εργαζόταν ως σιδεράς. Ο πατέρας της ήταν Albertino de Jesus Rodrigues, ο οποίος καταγόταν από την περιοχή Castelo Branco της Πορτογαλίας, και η μητέρα της ήταν η Lucinda da Piedade Rebordao, από την ενορία Fundão, επίσης στην περιοχή Καστέλο Μπράνκο.

Στην ενοριακή εκκλησία του Fundão υπάρχει το πιστοποιητικό βάπτισης της Αμάλια, ένα έγγραφο που δημοσιεύθηκε επίσης στην τοπική εφημερίδα μετά το θάνατό της, μετά από έρευνα του Salvado J. Travassos, ο οποίος επίσης ανακάλυψε το πιστοποιητικό γέννησής της. Σύμφωνα με μαρτυρία του José Filipe Duarte Gonçalves, η αδελφή της, Celeste, γεννήθηκε στη Λισαβόνα (όπως και άλλο ένα παιδί που πέθανε). Η Αμάλια μεγάλωσε μέσα στην φτώχεια. Έκανε διάφορες περίεργες δουλειές, όπως το να πουλάει φρούτα στις αποβάθρες της Λισαβόνας. [ <span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2019)">παραπομπή απαιτείται</span> ]
Καριέρα στο τραγούδι

Η Αμάλια άρχισε να τραγουδά γύρω στο 1935. Η πρώτη επαγγελματική της παρουσίαση σε αίθουσα φάντο πραγματοποιήθηκε το 1939, και επίσης συμμετείχε ως φιλοξενούμενη σε περιοδείες. Την εποχή εκείνη περίπου συναντήθηκε με τον Frederico Valério, έναν συνθέτη με κλασική παιδεία που αναγνώρισε τις δυνατότητες της Αμάλια και συνέθεσε πολυάριθμες μελωδίες ειδικά σχεδιασμένες για αυτήν, προσθέτοντας ορχηστρικές συνοδείες. Κάποια από αυτά είναι το «Fado do Ciúme», το «Ai Mouraria», το «Que Deus Me Perdoe» και το «Não Sei Porque Te Foste Embora».

Ως τις αρχές της δεκαετίας του '40, η Αμάλια είχε γίνει διάσημη στην Πορτογαλία. Άρχισε την καριέρα της ως ηθοποιός κάνοντας το ντεμπούτο της σε μια ταινία του 1946 με τίτλο «Capas Negras» ακολουθούμενη από την πιο γνωστή ταινία της, την «Fado» (1947)

Έγινε δημοφιλής στην Ισπανία και τη Βραζιλία (όπου, το 1945, έκανε τις πρώτες της ηχογραφήσεις στη βραζιλιάνικη εταιρία Continental) όπου πέρασε αρκετό χρόνο και στο Παρίσι (1949), όπου κατοικούσε. Το 1950, ενώ συμμετείχε στο διεθνές πρόγραμμα Marshall, εισήγαγε το τραγούδι «Απρίλιος στην Πορτογαλία» σε διεθνές κοινό, με τον αρχικό τίτλο "Coimbra". [ <span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2019)">παραπομπή απαιτείται</span> ] Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η συμμετοχή του Πορτογάλου ποιητή Ντέιβιντ Μουράο-Φερρέιρα σηματοδότησε μια νέα φάση στην καριέρα της, κατά την οποία κορυφαίοι ποιητές έγραφαν ειδικά γι 'αυτήν.

Ο Σταυραετός της Κρήτης

Καταδρομέας Μανώλης Μπικάκης: Ο Σταυραετός της Κρήτης που... Τσάκισε τα Άρματα του Αττίλα!!!

Ο Καταδρομέας που έγραψε τη δική του ιστορία και δεν παραπονέθηκε ποτέ ! Αυτοί είναι οι Ήρωες ! Πατριώτες ...Αυτοί ειναι οι Σταυραετοί...

Η άγνωστη ιστορία του, από τότε που δημοσιεύτηκε κυρίως στο διαδίκτυο, κάνει τους Έλληνες που νοιάζονται να ριγούν από συγκίνηση, μα και να σφίγγουν τα δόντια από αγανάκτηση! Όμως ένα είναι βέβαιο. Καθένας που θα διαβάσει για τούτο το παλικάρι, θα νιώσει πως δίκαια του αξίζει μια θέση δίπλα στους μεγαλύτερους Ήρωες του Ελληνισμού! Και καθένας θα θελήσει να γίνει «Μπικάκης» σαν έρθει η ώρα να ξοφλήσει η Ελλάδα τους λογαριασμούς της με τους παρανοϊκούς Στρατηγούς της Τουρκίας, που κρατώντας σε στρατιωτική κατοχή τη μισή σχεδόν Κύπρο για 35 ολόκληρα χρόνια και παραβιάζοντας σχεδόν καθημερινά την Ελλάδα, παραβιάζουν την Ειρήνη, αλλά και την υπομονή του Θεού, που θα αποδώσει κάποτε Δικαιοσύνη…


ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΠΙΚΑΚΗΣ
ο Έλληνας «Ράμπο»

«...Η προδοσία της Κύπρου βρίσκεται σε εξέλιξη, ο Αττίλας προχωρά και οι Καταδρομείς βρίσκονται στην Μεγαλόνησο να υπερασπιστούν τα πάτρια εδάφη. Ανάμεσα σ’ αυτούς ένας απόγονος των Μινωιτών τοξοτών, του Δασκαλογιάννη, του Γιαμπουδάκη, ο καταγόμενος από το χωριό Ασή Γωνιά, στα σύνορα Ρεθύμνου – Χανίων, καταδρομέας Μπικάκης, μια ηρωική μορφή των μαχών, ανάμεσα σε όλες τις άλλες των Ελλήνων πολεμιστών της Α΄ Μοίρας της ΕΛΔΥΚ και των Κυπρίων καταδρομέων.

Η μοίρα χωρίζεται σε ζευγάρια έχοντας βαρύ οπλισμό, μερικά οπλοπολυβόλα και ΠΑΟ. Σε ένα από αυτά ο Μπικάκης μαζί με τον έτερο κρητικό Μπιχανάκη καλούνται να υπερασπιστούν την περιοχή αριστερά της αντιπροσωπίας της “Ford”, γνωστό ως ανώνυμο λόφο αφού οι Τούρκοι προωθούνται στα προάστια της Λευκωσίας.

Ο Μπιχανάκης μεταφέρει και εναποθέτει 8 βλήματα ΠΑΟ και ο Μπικάκης με το ΠΑΟ του παρατηρεί τον χώρο και το πεδίο βολής που του έδινε. Υπό συνεχή βροχή από όλμους των 4,2 χιλιοστών των Τούρκων, ο Μπικάκης μετακινείται προς άλλο σημείο, πιστεύοντας ότι ο Μπιχανάκης τον είχε αντιληφθεί, όμως απορροφημένος από την μεταφορά των βλημάτων, δεν είδε την μετακίνηση του Μπικάκη και αμέσως άρχισε να τον καλεί χωρίς να λαμβάνει απάντηση. Γύρισε πίσω και ανάφερε την απώλεια του συντρόφου του. Όμως ο Μπικάκης ζει και με την σειρά του ψάχνει τον σύντροφο του, νομίζοντας ότι σκοτώθηκε. Δεν παίρνει απάντηση, αφού το μόνο που ακούει είναι οι εκρήξεις από τους όλμους των Τούρκων!

Παρόλο που γνωρίζει ότι είναι μόνος, δεν λιποψυχεί αλλά μένει στη θέση του, ακολουθώντας τις εντολές που είχε. Μία ανεπανάληπτη και ανορθόδοξη αναμέτρηση ανάμεσα στον ΑΝΘΡΩΠΟ και στις μηχανές.

Τοποθετεί το βλήμα, φέρνει το ΠΑΟ στον ωμό του και το μάτι του στην διόπτρα. Έρχονται 6 άρματα Μ-48-Α2 και πίσω τους ένα Τουρκικό Τάγμα Πεζικού! Στα 300 μέτρα εγκλωβίζει το 1ο άρμα και στα 270 μέτρα το κάνει παλιοσίδερα, αναγκάζοντας τα δυο άτομα του πληρώματος να το εγκαταλείψουν! Αλλάζει θέση, εγκλωβίζει το 2ο άρμα και το τυλίγει στις φλόγες χωρίς να γλιτώσει κανείς!
Στα 200 μέτρα καταστρέφει και το 3ο άρμα, ενώ οι Τούρκοι τον ψάχνουν σαν τρελοί, αλλάζει θέση και καταστρέφει και το 4ο μην αφήνοντας κανένα ζωντανό!!!

Τα δυο εναπομείναντα άρματα φοβούνται και κρύβονται, όμως το 5ο κάνει το λάθος και εμφανίζεται δίνοντας την ευκαιρία στο Μπικάκη να το στείλει από εκεί που ήρθε! Το 6ο και τελευταίο οπισθοχωρεί ελπίζοντας ότι θα γλιτώσει 700 μέτρα μακριά από τον Μπικάκη, αυτός όμως το καταστρέφει και αυτό! Τα πληρώματά τους, που μέρες πριν έκαιγαν άμαχους, γυναίκες, ιερείς και παιδιά, κάηκαν σε λίγα λεπτά από τον μοναχικό Κρητικό εκδικητή! Θαρρείς κι ήταν ένα μακάβριο παιγνίδι θανάτου, που από Θεία θέληση έπρεπε να το κερδίσει ο Άνθρωπος…

Οι Τούρκοι πεζικάριοι βλέποντας το θάνατο μπροστά τους τρέχουν να καλυφθούν στη σχολή Γρηγορίου. Τα δυο εναπομείναντα βλήματα του Μπικάκη ρίχνονται στο ισόγειο και στον δεύτερο όροφο του κτιρίου! Ποσά πτώματα μέτρησαν οι Τούρκοι στο κτίριο δεν μαθεύτηκε ποτέ…

Παρέμεινε τέσσερις μέρες χωρίς τροφή, πολεμώντας με ένα πολυβόλο, που βρήκε πεταμένο στον διπλανό λόφο και έχοντας δίπλα του τη φωτογραφία της Ελένης που τον περίμενε στη Κρήτη!.

Ο Καταδρομέας Μπικάκης (όπως και κανένας άλλος Αξιωματικός ή οπλίτης από όσους έλαβαν μέρος στην άνιση τούτη Μάχη) δεν έλαβε ποτέ κάποια ηθική αμοιβή ή έπαινο! Η πρόταση του Διοικητού του, για άμεση απονομή του Χρυσούν Αριστείου Ανδρείας, έμεινε για πάντα στα συρτάρια των "ΗΓΕΤΩΝ". Από ένοχη σιωπή; Από ντροπή; Από προκατάληψη; Κανένας ποτέ δεν έμαθε…

Όταν απολύθηκε από το Στρατό, εργάστηκε σαν οικοδόμος. Έκανε οικογένεια και παιδιά. Άφησε την τελευταία του πνοή σε τροχαίο ατύχημα το 1994, στην εθνική οδό Αθηνών Πατρών, φεύγοντας από τη ζωή - όπως κι άλλοι μαχητές Καταδρομείς, Ελδυκάριοι και κυβερνήτες των Νοράτλας - με την πίκρα της μη αναγνώρισης…

Τιμήθηκε μετά θάνατον από την Λέσχη Καταδρομέων Ημαθίας. Η τιμητική πλακέτα απεστάλη από τον - εν ζωή τότε - Πρόεδρο της Λέσχης Δρούγκα Στέφανο, στους Γονείς του στην Κρήτη…

Κανένας Δάσκαλος ή ιστορικός δεν μίλησε ποτέ στους μαθητές του γι αυτόν… Κανένας ποιητής δεν αφιέρωσε λίγη απ τη σοφία του για κάποιες αράδες από λέξεις…έστω για ένα τραγούδι.

Σε ολάκερη την Ελλάδα, μήτε στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κρήτη, δεν υπήρξε ποτέ κάποιος δρόμος που να χωρέσει το όνομά του…»

Εμμανουήλ Μπικάκης, ένας μεγάλος, σύγχρονος εθνικός Ήρωας Πολέμου, που κρύψανε οι άνανδροι, για να μην φαίνεται τόσο ανυπόφορη η ανανδρία τους…

http://elnewsgr.blogspot.gr/2012/07/blog-post_8033.html

-------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Κρητικός που κατάφερε να σταματήσει τον Αττίλα. Ένα άρθρο του Νίκου Ψιλάκη

Η ιστορία του στρατιώτη Μπικάκη από τα Αστερούσια​: Ο άνθρωπος που κατέστρεψε έναν Ουλαμό Αρμάτων Μάχης και διέλυσε ένα Τάγμα Τουρκικού Πεζικού !!!

Ένα άρθρο του Νίκου Ψιλάκη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΥΠΕΡ - Χ το Φθινόπωρο του 2010
Συγκλονίστηκα με την ιστορία του Μανώλη Μπικάκη, ενός Κρητικού από τον Αμύγδαλο Αστερουσίων, που δεν είναι πια στη ζωή. Δεν τον ήξερα, δεν ήξερα τίποτα για τη ζωή και τη δράση του. Κάποιος φίλος μου έστειλε ένα κείμενο από το διαδίκτυο, όπου περιγράφεται η δράση του. Έτσι άρχισε μια μικρή έρευνα γύρω από μια εντυπωσιακή μορφή της κυπριακής τραγωδίας. Επειδή στο αρχικό κείμενο αναφερόταν ότι καταγόταν από την Ασί Γωνιά, αναζήτησα εκεί τους συγγενείς του. Τελικά τους βρήκα στον κάμπο της Μεσαράς, όπου έχουν μετοικήσει οι κάτοικοι των έρημων σήμερα ποιμενικών οικισμών των Αστερουσίων.
Ποιος ήταν, λοιπόν, ο Μπικάκης; Ένας απλός Έλληνας στρατιώτης που τα έβαλε με ολόκληρο στρατό και ξεκλήρισε έναν ουλαμό αρμάτων μάχης και ένα τμήμα του τουρκικού πεζικού. Βρέθηκε με ελάχιστα πολεμοφόδια μέσα σε έναν απίστευτο καταιγισμό πυρών. Ήξερε καλά πως κανένα βλήμα δεν έπρεπε να πάει χαμένο. Δεν είχε δικαίωμα να αστοχήσει. Και τα κατάφερε! Κατέστρεψε εχθρικά τανκς, γκρέμισε, πυρπόλησε. Ήταν οι μέρες που η Χούντα της Αθήνας είχε προδώσει την Κύπρο μέσα σε ένα απίστευτο μίγμα ανοησίας και έπαρσης.
Μετά από μια ραδιοφωνική εκπομπή άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, σαν ταινία κινηματογραφική, η ζωή ενός ανθρώπου που κατάφερε να γλιτώσει μέσα από τα δόντια του Αττίλα, αλλά τον κατάπιε το θηρίο που λέγεται άσφαλτος μια θλιβερή ημέρα του 1994, όταν ο Μανώλης ήταν μόλις 40 χρονών! Με τη βοήθεια των συγγενών του μίλησα με την αγαπημένη του σύντροφο, τη Νίκη (όχι Ελένη όπως γράφεται στο διαδίκτυο). Είναι μια ευγενέστατη Κυρία με πλατύ χαμόγελο, είναι το μικρό κορίτσι που σκεφτόταν ο ήρωας της Κύπρου εκείνες τις δύσκολες ημέρες του 1974.
Ο Μανώλης Μπικάκης είναι το παλικαρόπουλο που 20 χρονών τα έβαλε μόνος του με ολόκληρο τον Αττίλα! Διέλυσε έξι τανκς μέσα σε λίγα λεπτά, σε μια κρίσιμη στιγμή της κυπριακής ιστορίας, λίγο πριν την ανακωχή.

η συνέχεια ...

http://www.ekriti.gr/%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B1

Ρέημοντ Τσάντλερ , (Raymond Thornton Chandler) (23 Ιουλίου 1888 – 26 Μαρτίου 1959)

 

O Ρέημοντ Τσάντλερ , (Raymond Thornton Chandler) (23 Ιουλίου 1888 – 26 Μαρτίου 1959) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, περισσότερο γνωστός για τα αστυνομικά του διηγήματα και μυθιστορήματα.
«Πατέρας» της πιο γνωστής ίσως αστυνομικής φιγούρας, του ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου , θεωρείται από τους θεμελιωτές του είδους στην Αμερική, και δημιουργός - μαζί με τον Ντάσιελ Χάμετ και τον Τζέημς Κέιν - της λεγόμενης σκληρής (hard-boiled) αστυνομικής ιστορίας. Έγραψε 7 μυθιστορήματα στη διάρκεια της ζωής του, με γνωστότερο τον «Μεγάλο ύπνο» ("The Big Sleep"), και δεκάδες διηγήματα. Το μυθιστόρημά του «Ο μεγάλος αποχαιρετισμός» ("The Long Goodbye") βραβεύτηκε με το Βραβείο Έντγκαρ για το καλύτερο μυθιστόρημα του 1953. Πολλά από αυτά διασκευάστηκαν για τον κινηματογράφο.

Ο Φίλιπ Μάρλοου (Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ) διαβάζει τον Μεγάλο ύπνο, στην ομώνυμη ταινία
Ο Τσάντλερ γεννήθηκε το 1888 στο Σικάγο των Η.Π.Α., αν και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Plattsmouth της πολιτείας Νεμπράσκα.
Ωστόσο, όταν ο αλκοολικός πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένεια το 1899, η μητέρα του, που είχε ιρλανδική καταγωγή, και ο μικρός Ρέι, πήγαν να ζήσουν κοντά στην οικογένεια της μητέρας του, στο Λονδίνο. Το 1907 πήρε (αυτό που σήμερα ονομάζουμε) Βρετανική υπηκοότητα (British subject) προκειμένου να μπορέσει να εργαστεί στον δημόσιο τομέα και πράγματι υπηρέτησε για έναν χρόνο, σε μια υπηρεσία του Υπουργείου Ναυτικών. Δυσαρεστημένος από την εργασία γραφείου, παραιτήθηκε και έπιασε δουλειά σαν ρεπόρτερ στις αγγλικές εφημερίδες "Daily Express" και "Western Gazette".
Όμως ούτε σε αυτόν τον τομέα βρήκε κάτι που να ταιριάζει και το 1912 επέστρεψε στην Αμερική όπου εγκαταστάθηκε πρώτα στο Σαν Φρανσίσκο και όταν γύρισε και η μητέρα του, στο Λος Άντζελες, όπου έκανε διάφορες δουλειές.
Όταν η Αμερική μπήκε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, κατατάχθηκε στην μονάδα "Canadian Expeditionary Force" η οποία προοριζόταν να σταλεί στην Ευρώπη. Πράγματι, πολέμησε σε μάχες στη Γαλλία και μάλιστα προετοιμαζόταν για να υπηρετήσει στην RAF όταν ο πόλεμος τελείωσε.
Το 1924 - ένα χρόνο μετά το θάνατο της μητέρας του, Φλόρενς Τσάντλερ - παντρεύτηκε την επί χρόνια αγαπημένη του, και κατά 18 χρόνια μεγαλύτερή του Pearl Eugenie ("Cissy") Pascal. Από το 1922 δούλευε σαν στέλεχος της πετρελαϊκής εταιρείας "Dabney Oil Syndicate", και μάλιστα το 1931 ασκούσε ήδη χρέη αντιπροέδρου. Η μεγάλη ύφεση όμως που κατέστρεψε την οικονομία της Αμερικής μαζί με τον αλκοολισμό του Τσάντλερ (που ήδη προκαλούσε προβλήματα στην εργασία του), έφεραν την απόλυσή του από την εταιρεία το 1932.
Ο Τσάντλερ τότε κατέφυγε σε αυτό που πάντα ήθελε να κάνει: άρχισε να μαθαίνει να γράφει αστυνομικές ιστορίες διαβάζοντας τα βιβλία του Έρλ Στάνλεϊ Γκάρντνερ, δημιουργού του ντετέκτιβ Πέρι Μέησον. Το 1933 στέλνει προς δημοσίευση το πρώτο του διήγημα "Blackmailers Don't Shoot", το οποίο και δημοσιεύεται στο λαϊκό αστυνομικό περιοδικό της εποχής «Μαύρη μάσκα» ("Black Mask"). Ως το 1938 είχε ήδη γράψει και δημοσιεύεσει 16 διηγήματα ενώ το 1939 έρχεται η πρώτη μεγάλη επιτυχία : το μυθιστόρημα "The Big Sleep" - Ο μεγάλος ύπνος και η πρώτη εμφάνιση του Φίλιπ Μάρλοου. «...το πρότυπο για το μεγαλύτερο μέρος της αστικής αστυνομικής λογοτεχνίας που ακολούθησε...» όπως διαπιστώνει ο ομότεχνος του Τσάντλερ, Ίαν Ράνκιν Το 1940 παράλληλα με την έκδοση του μυθιστορήματος "Farewell, My Lovely", άρχισε να δουλεύει και για τον κινηματογράφο - γράφοντας σενάρια ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζουν το «Κολασμένη Αγάπη», ("Double Indemnity") που έγραψε σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Μπίλι Γουάιλντερ (1944), το «Η Γαλάζια Ντάλια», ("The Blue Dahlia") που έγραψε μόνος του (1946) και το «Ο άγνωστος του εξπρές», ("Strangers on a Train") του Άλφρεντ Χίτσκοκ σε συνεργασία με τους Γουίτφιλντ Κουκ και Ζένζι Όρμοντ, (1951).
Το 1954 είναι μια κρίσιμη χρονιά για τον συγγραφέα. Πεθαίνει ύστερα από μακρά ασθένεια η γυναίκα του Cissy Chandler, γεγονός που τον διέλυσε ψυχικά. Ο Τσάντλερ πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη που επιτείνει ο χρόνιος αλκοολισμός του και το 1955 κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Η υγεία του επιδεινώθηκε και τα επόμενα χρόνια νοσηλεύτηκε σε νοσοκομεία αρκετές φορές. Ωστόσο, το 1958 θα πάει ως τη Νάπολη της Ιταλίας, για να πάρει συνέντευξη από τον διαβόητο μαφιόζο Λάκι Λουτσιάνο, που είχε πρόσφατα απελαθεί από τις Η.Π.Α. Η συνέντευξη ωστόσο, που την πήρε για λογαριασμό των "The Sunday Times of London", δεν δημοσιεύτηκε ποτέ.
Ο Ρέημοντ Τσάντλερ θα πεθάνει από επιπλοκές πνευμονίας στις 26 Μαρτίου του 1959 στο σπίτι του στο Λος Άντζελες, πρόσφατα εκλεγμένος πρόεδρος της «Εταιρείας Αμερικανών συγγραφέων μυστηρίου», - ("Mystery Writers Association")

Σήμερα 23/7 ... Προφήτου Ιεζεκιήλ, Ιερομαρτύρων Απολλιναρίου και Βιταλίου επισκόπων Ραβέννης

στην Παχειά Άμμο {φ. Μ.Κυμάκη)

 Προφήτου Ιεζεκιήλ, Ιερομαρτύρων Απολλιναρίου και Βιταλίου επισκόπων Ραβέννης

 για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει νέα καρτέλα με φακό +-

Σήμερα 22/7... Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής της Μυροφόρου, Αγίας Μαρκέλλης παρθενομάρτυρος Χιοπολίτιδος, Οσίου Μενελάου

οι γλάστρες καμαρώνουν στις Μουρνιές (φ.Μ.Κυμάκη)

Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής της Μυροφόρου, Αγίας Μαρκέλλης παρθενομάρτυρος Χιοπολίτιδος,  Οσίου Μενελάου

 

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει νέα καρτέλα με φακό +-

Ο Ναός της Αρτέμιδος της Εφέσου

21 Ιουλίου 356 π.Χ. (2377 χρόνια πριν):
Καταστρέφεται από εμπρησμό ο Ναός της Αρτέμιδος της Εφέσου ένα από τα Επτά Θαύματα του κόσμου.
Ο Ναός της Αρτέμιδος της Εφέσου, ένα από επτά θαύματα του κόσμου!


Βρισκόμαστε στον 5ο π.Χ. αιώνα, όπου η ιωνική πόλη Έφεσος αποτελεί ένα από τους πλουσιότερους σταθμούς της Μικράς Ασίας, πόλη η οποία ήταν αφιερωμένη στη θεά Άρτεμη. Τη θεά Άρτεμη όχι όπως τη γνωρίζουμε από τους 12 θεούς του Ολύμπου θεά του κυνηγιού, αλλά τη θεά της Σελήνης, της άγριας φύσης, των βρεφών και της ιερής μητρότητας που λάτρευαν οι Αμαζόνες, οι οποίες κατοικούσαν την Έφεσο, την προϊστορική εποχή.

Ο τότε βασιλιάς ονόματι Κροίσος οικειοποιούμενος τα μυθικά πλούτη που διαθέτει το βασίλειό του, αποφασίζει να οικοδομήσει έναν μεγαλόπρεπο ναό προς τιμή της θεάς, κολοσσιαίων διαστάσεων με τη βοήθεια του ξακουστού αρχιτέκτονα Χερσίφρονα, δίνοντας αίγλη, κύρος και δόξα σε μια πόλη που πραγματικά έσφυζε από όλα τα παραπάνω. Ιστορικές καταγραφές μας γνωστοποιούν ότι στην κατασκευή του ναού συνέβαλλε και ο ξακουστός Πραξιτέλης!

Αξίζει να αναφέρουμε μερικές λεπτομέρειες για την κατασκευή, για να γίνει αντιληπτό το επιβλητικό του παρουσιαστικό και η εκ των ων ουκ άνευ καταγραφή του στα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Ο Ναός λοιπόν της Αρτέμιδος, περιστοιχιζόταν από περισσότερους από 125 μαρμάρινους κίονες, Ιωνικού ρυθμού και ύψους 20 μέτρων. Είχε συνολικό μήκος 133 μέτρα και πλάτος 73 και για να κάνουμε εύκολα τη σύγκριση και να αναλογιστούμε το υπέρογκο μέγεθός του, αρκεί να σας πω ότι ο Παρθενώνας έχει μήκος 70 μέτρα και πλάτος 31! Τα υλικά κατασκευής του ήταν το μάρμαρο και ο ασβεστόλιθος και χρειάστηκαν για την αποπεράτωσή του 120 ολόκληρα χρόνια!

Ο μαμούθ ναός περιστοιχιζόταν με καλαίσθητα έργα τέχνης, αγάλματα που απεικόνιζαν Αμαζόνες, και τα άδυτά του κοσμούσε το ομοίωμα της θεάς Αρτέμιδος το οποίο κατείχε πολλούς μαστούς, όπου κατά την κρίση των ιστορικών συμβόλιζαν τη γονιμότητα και το κάτω του μέρος ήταν περιστοιχισμένο από μέλισσες, το σύμβολο της Εφέσου. Μετά την ολοκλήρωσή του, στον εξωτερικό χώρο του ναού, πολλοί έμποροι και μικροπωλητές διαλαλούσαν την πραμάτεια τους με αποτέλεσμα όλο αυτό το περίτεχνο κτίσμα, να αποτελεί πόλο έλξης εκατοντάδων ανθρώπων σε καθημερινή βάση, προάγοντας τη φήμη του σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο.

συνέχεια

https://www.pancreta.gr/voices.php?p=26502

Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή 21 Ιουλίου 1774

21 Ιουλίου 1774 (247 χρόνια πριν):

Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1768-1774): H Ρωσία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπογράφουν τη Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή δίνοντας τέλος στον πόλεμο.

Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1768-1774 είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ρωσοτουρκικούς πολέμους. Άρχισε το 1768 και τελείωσε το 1774, με την υπογραφή της συνθήκης Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, από την Οθωμανική και την Ρωσική Αυτοκρατορία. Τμήμα του πολέμου αυτού ήταν και η εξέγερση των Ορλωφικών, μια εξέγερση των Ελλήνων εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που απέτυχε και είχε σαν αποτέλεσμα πολιτικές διώξεις των εξεγερμένων, οι περισσότεροι απ' τους οποίους διέφυγαν κυρίως στα Επτάνησα

H Μάχη του Κοτζά Καγιά 21 Ιουλίου 1974

21 Ιουλίου 1974 (47 χρόνια πριν):

Διενεργείται προπαρασκευασμένη επιχείρηση διείσδυσης-επίθεσης των Ελληνοκυπρίων Καταδρομών στο στρατόπεδο των Τούρκων Αλεξιπτωτιστών στο βουνό Κοτζά Καγιά στα μετόπισθεν του εχθρού (Μάχη του Κοτζά Καγιά).

H Μάχη του Κοτζά Καγιά αναφέρεται στην προπαρασκευασμένη επιχείρηση διείσδυσης - επίθεσης των Ελληνοκυπρίων Καταδρομών στο στρατόπεδο των Τούρκων Αλεξιπτωτιστών στο βουνό Κοτζά Καγιά στα μετόπισθεν του εχθρού την νύκτα 20/21 Ιουλίου 1974.
Επιχείρηση

Στην επιχείρηση πήρε μέρος η 31η Μοίρα Καταδρομών με τους λόχους 11, 12, 13. Ενώ οι Μοίρες, η 32η θα ενεργούσε για να καταλάβει την δυτική κορυφή του υψώματος Άσπρη Μούττη, η 33η θα ενεργούσε στα Πετρομούθια, ενώ η 34η θα ενεργούσε στους πρόποδες του Πενταδακτύλου, για την κατάληψη του υψώματος 296, νοτιοανατολικά του χωριού Αγύρτα. Ο αντικειμενικός σκοπός της επιχείρησης ήταν το ύψωμα Κοτζά Kαγιά, άνωθεν του χωριού Αγύρτα και νότια του κάστρου του Αγίου Ιλαρίωνα διακόπτοντας την κύρια οδική αρτηρία Λευκωσίας - Κυρηνείας, προκειμένου να τεθεί υπό έλεγχο και να εξαλειφθεί το στρατηγικής σημασίας έρεισμα που είχαν δημιουργήσει οι Τουρκοκύπριοι στην συγκεκριμένη διάβαση (διάβαση Αγύρτας).

Οι καταδρομείς διασχίζουν τη χαράδρα του Αγίου Ιλαρίωνα μέσω του δάσους της Αγύρτας και μετά από 4ώρη πορεία σε δύσβατη περιοχή, αποφεύγοντας τις εχθρικές περιπόλους και τα πυροβολεία, φτάνουν στο εχθρικό στρατόπεδο και παίρνουν θέσεις μάχης γύρω από αυτό. Πριν από την κρούση των καταδρομέων, ο λόχος Διοικητικής Μέριμνας της 31ης Μοίρας εκτόξευε πυρά πυροβολικού στις εχθρικές θέσεις δημιουργώντας έτσι αντιπερισπασμό στις υπό διείσδυσιν δυνάμεις των καταδρομέων. Η ώρα κρούσης ( Κ ) είχε οριστεί στις 23:00 μμ. όπου οι λόχοι της 31ης Μοίρας εφορμούν αιφνιδιαστικώς καταλαμβάνοντας το τουρκικό στρατόπεδο χωρίς καμία απώλεια. Η λήξις της επιχειρήσεως καταλήψεως του στρατοπέδου γίνεται με πυροδότηση κόκκινης φωτοβολίδας. Η τελική διαταγή αναφέρει ότι οι καταδρομείς πρέπει κρατήσουν το ύψωμα έως ότου παραληφθεί από μονάδα πεζικού.

Αξίζει να αναφερθεί ότι μέχρι της 05:00 πμ. η μοίρα δέχονταν συνεχείς αντεπιθέσεις από τους Τούρκους. Οπότε διατάσσεται ν'απαγκιστρωθεί, παγιδεύοντας το στρατόπεδο με εκρηκτικά, και αφού η μονάδα πεζικού που θα παραλάμβανε το ύψωμα αδυνατεί να εκτελέσει την αποστολή της.

Σύμφωνα με μαρτυρία του Μάκη Οικονομίδη βετεράνο και πρόεδρο του Παγκύπριου Συνδέσμου Έφεδρων Καταδρομέων, η Μάχη του Κοτζά Καγιά διδάσκεται στην Στρατιωτική Σχολή του Ισραήλ ως μία από τις καλύτερες επιχειρήσεις στο κόσμο.

περισσότερα στη βικιπαίδεια

Σήμερα 21/7... Μαρτύρων Aκακίου Γεωργίου Ευγενίου Θεοδώρου Θεοφίλου Iούστου Ματθαίου και Τροφίμου, Σύναξις υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Αρματίου

πιάσε τη στιγμή στο πέταγμα (φ.Μ.Κυμάκη)

 Μαρτύρων Aκακίου Γεωργίου Ευγενίου Θεοδώρου Θεοφίλου Iούστου Ματθαίου και Τροφίμου, Σύναξις υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Αρματίου

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει νέα καρτέλα με φακό +-

Νηλ Όλντεν Άρμστρονγκ (Neil Alden Armstrong, 5 Αυγούστου 1930 – 25 Αυγούστου 2012)

 

21 Ιουλίου 1969 (52 χρόνια πριν):

Ο αστροναύτης Νηλ Άρμστρονγκ γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που πατά στη Σελήνη.
Νηλ Άρμστρονγκ
Αμερικανός αστροναύτης, πιλότος και καθηγητής πανεπιστημίου. Ο πρώτος άνθρωπος που περπάτησε στην Σελήνη

Ο Νηλ Όλντεν Άρμστρονγκ (Neil Alden Armstrong, 5 Αυγούστου 1930 – 25 Αυγούστου 2012) ήταν Αμερικανός αστροναύτης, πιλότος και καθηγητής πανεπιστημίου, ο πρώτος άνθρωπος στην Ιστορία που πάτησε στη Σελήνη.

Γεννήθηκε κοντά στο Wapakoneta του Οχάιο (ΗΠΑ). Ως χειριστής αεροσκάφους στην αεροπορία ναυτικού (1949-1952), συμμετείχε στον Πόλεμο της Κορέας πετώντας σε 78 αποστολές με ένα αεροπλάνο Grumman F9F-2 Panther. Αφού σπούδασε αεροναυπηγός, το 1955 μπήκε στην Εθνική Συμβουλευτική Επιτροπή Αεροναυτικής (NACA) — τη μετέπειτα NASA — και εξελίχθηκε σε έναν από τους καλύτερους δοκιμαστές αεροσκαφών του κόσμου, πραγματοποιώντας 7 πτήσεις με ταχύτητα άνω των 5,74 Mach (6.000 χιλιόμ./ώρα), σε ύψος άνω των 207.500 ποδών (60.000 μέτρων) με το πυραυλοκίνητο αεροσκάφος Χ-15.

Το 1962 επιλέχθηκε για το σώμα αστροναυτών και το 1966 ήταν κυβερνήτης της αποστολής Τζέμινι 8, κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η πρώτη σύνδεση δύο διαστημοπλοίων στο διάστημα. Η αποστολή παραλίγο να καταλήξει σε τραγωδία, όταν ο πύραυλος Agena με συνδεδεμένο πάνω του το Τζέμινι άρχισε να περιστρέφεται ανεξέλεγκτα γύρω από τον εγκάρσιο άξονά του, όμως παρά τη ζάλη λόγω της περιστροφής ο Άρμστρονγκ κατάφερε με ψύχραιμους χειρισμούς να αποσυνδέσει το Τζέμινι.

Η δεύτερη διαστημική του πτήση ως κυβερνήτης της αποστολής Απόλλων 11, τον έφερε στη Σελήνη, όπου στις 21 Ιουλίου 1969 πάτησε πρώτος το πόδι του, λέγοντας:"That's one small step for [a] man, one giant leap for mankind.""Ένα μικρό βήμα για έναν άνθρωπο, ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα."Το 1970 διορίστηκε υπεύθυνος των αεροπορικών δραστηριοτήτων στη NASA, αλλά τον επόμενο χρόνο παραιτήθηκε για να γίνει καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι. Σε αντίθεση με τον Μπαζ Ώλντριν, δεν έκανε πολλές δημόσιες εμφανίσεις, και παρά τις προσφορές που είχε, δεν φαίνεται να αποκόμισε κάποιο σημαντικό οικονομικό κέρδος. Ζούσε στο Ίντιαν Χιλλ του Οχάιο, και ένας μικρός κρατήρας κοντά στο σημείο όπου πάτησε στη Σελήνη έχει το όνομά του. Την Ελλάδα έχει επισκεφθεί λίγα χρόνια πριν πεθάνει, τον Φεβρουάριο του 2006.

Ο Νιλ Άρμστρονγκ πέθανε στις 25 Αυγούστου 2012 σε ηλικία 82 ετών στο Σινσινάτι των Ηνωμένων Πολιτειών λίγες μέρες αφότου υποβλήθηκε σε εγχείρηση καρδιάς.

21 Ιουλίου 365

21 Ιουλίου 365 (1656 χρόνια πριν):

Σεισμός στην Κρήτη που εκτιμάται ότι ήταν πάνω από 8 βαθμούς της κλίμακας Ρίχτερ προκαλεί τσουνάμι που καταστρέφει την πόλη της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο. Δεκάδες χιλιάδες οι νεκροί.

Σεισμός στην Κρήτη το 365

Ο σεισμός στην Κρήτη το 365 μ.Χ. έλαβε χώρα κατά την ανατολή του Ηλίου τις 21 Ιουλίου 365 με επίκεντρο κοντά στις ακτές της δυτικής Κρήτης. Ο σεισμός υπολογίζεται ότι είχε μέγεθος μεγαλύτερο από 8 ρίχτερ στην κλίμακα Ρίχτερ, υπολογίζεται μεταξύ 8,3 και 8,7 ρίχτερ, γεγονός που τον κατατάσσει ως τον ισχυρότερο σεισμό που έχει καταγραφεί στην Μεσόγειο. Ο σεισμός προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές στην κεντρική και νότια Ελλάδα, στην Λιβύη, στην Μικρά Ασία και την Αίγυπτο. Σχεδόν όλες οι πόλεις της Κρήτης καταστράφηκαν από το σεισμό. Το σεισμό ακολούθησε ένα τσουνάμι που προξένησε καταστροφές σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο, ιδίως στο Δέλτα του Νείλου και την Αλεξάνδρεια, όπου σκότωσε χιλιάδες και έφτασε σχεδόν 3 χιλιόμετρα στην ενδοχώρα. Επίσης προκάλεσε την ανύψωση της δυτικής Κρήτης μέχρι και 9 μέτρα. Ο σεισμός είχε μεγάλο αντίτυπο στους ανθρώπους στο τέλος της αρχαιότητας και αναφέρεται από μεγάλο αριθμό έργων διαφόρων συγγραφέων.

Γράφημα της ανύψωσης που προκάλεσε ο σεισμός στη δυτική Κρήτη
Ο σεισμός

Η Ελλάδα είναι μια ιδιαίτερα σεισμογενής χώρα, καθώς βρίσκεται σε μία σύνθετη τεκτονική ζώνη, ανάμεσα στην Αφρικανική, στην Ευρασιατική και στην τεκτονική πλάκα της Ανατολίας, ενώ μέρος της νότιας Ελλάδας βρίσκεται στην πλάκα του Αιγαίου. Η πλάκα της Ανατολίας σπρώχνει την πλάκα του Αιγαίου προς τα νοτιοδυτικά με ταχύτητα 3 εκατοστών το χρόνο ως προς την Ευρασιατική πλάκα, ενώ η Αφρικανική πλάκα βυθίζεται κάτω από την πλάκα του Αιγαίου με ρυθμό 4 εκατοστών το χρόνο στην Ελληνική Τάφρο, νότιας της Κρήτης.. Το σύνολο σχεδόν του ελλαδικού χώρου υπόκειται σε εφελκυστικές τάσεις. Ο σεισμός του 365 έλαβε χώρα στο δυτικό τμήμα της ελληνικής τάφρου.

Αν ο σεισμός ήταν αποτέλεσμα της βύθισης της πλάκας της Αφρικής κάτω από την πλάκα του Αιγαίου, τότε οφείλεται σε ένα ρήγμα μήκους 160 χιλιομέτρων το οποίο ολίσθησε κατά μέσο όρο περίπου 9 μέτρα. Ένας τέτοιος σεισμός δεν έχει επαναληφθεί από τότε πιθανόν επειδή οι δύο πλάκες είναι σε μεγάλο βαθμό αποσυζευγμένες και η σχετική τους κίνηση γίνεται χωρίς την πρόκληση σεισμών στο 90% της έκτασής τους σύμφωνα με στοιχεία των τελευταίων 100 ετών Σύμφωνα με μια άλλη άποψη, το σεισμογόνο ρήγμα του σεισμού του 365 είναι ένα ρήγμα μήκους 100 χιλιόμετρων ανάμεσα στην Ελληνική Τάφρο και τις ακτές της Κρήτης, το οποίο ολίσθησε περίπου 20 μέτρα σχεδόν σε όλο του το μήκος. Υπολογίζεται ότι στο ρήγμα συσσωρεύεται αρκετή τάση για να δημιουργήσει ένα τέτοιο σεισμό περίπου κάθε 5.000 χρόνια, αν και κανένα άλλο γεγονός συγκρίσιμης σφοδρότητας δεν έλαβε χώρα στην ανατολική Μεσόγειο τα τελευταία 14.000 χρόνια, υποδηλώνοντας πως ο συγκεκριμένος σεισμός ήταν ασυνήθιστα σφοδρός. Τέτοια ρήγματα υπάρχουν και σε άλλα σημεία της ζώνης καταβύθισης, ένα τέτοιο ρήγμα θεωρείται ότι προκάλεσε το μεγάλο σεισμό του 1303, ο οποίος προξένησε επίσης ένα μεγάλο τσουνάμι.
Το τσουνάμι

Ο σεισμός προκάλεσε τσουνάμι το οποίο προξένησε πολλές καταστροφές σε όλη την ανατολική Μεσόγειο, ιδίως στην Κρήτη και το δέλτα του Νείλου. Στην νοτιοδυτική Κρήτη τα κύματα από το σεισμό υπολογίζεται ότι είχαν ύψος 12 μέτρων. Το ύψος των κυμάτων ήταν μεγάλο και στο δέλτα του Νείλου, όπου υπολογίζεται ότι στην Αλεξάνδρεια έφτασε τα 9,5 μέτρα, ενώ σε γειτονικές πόλεις 7,1, 4,9 και 2 μέτρα. Στην Αλεξάνδρεια τα νερά αρχικά υποχώρησαν και έτσι κάτοικοι της πόλης πήγαν να μαζέψουν ψάρια και άλλα ζώα εκεί όπου πριν ήταν η θάλασσα. Τα νερά επέστρεψαν με τόσο μεγάλη ορμή ώστε μετέφεραν μεγάλα πλοία στις οροφές σπιτιών, ενώ άλλα πλοία βρέθηκαν σχεδόν τρία χιλιόμετρα στην ενδοχώρα. Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος υπολόγισε πως περίπου 10.000 άνθρωποι πέθαναν μόνο στην Αλεξάνδρεια. Αναλυτικά ο Μαρκελλίνος αναφέρει:

Tρομερή καταστροφή ξέσπασε ξαφνικά σ΄ολόκληρο τον (τότε γνωστό) κόσμο, παρόμοια της οποίας δεν βρίσκει κανείς πουθενά, ούτε στους θρύλους ούτε στα αληθινά ιστορικά γεγονότα. Λίγο μετά το πρώτο φως της αυγής, αφού προηγήθηκαν βροντές και αστραπές, ολόκληρη η Γη συνταράχθηκε. Η θάλασσα αποσύρθηκε και τα νερά της τραβήχτηκαν σε τέτοια έκταση ώστε ο βυθός της αποκαλύφθηκε. Μπορούσε, έτσι, κανείς να δει χωμένα βαθιά στη λάσπη πολλά θαλάσσια όντα και πολλές οροσειρές και κοιλάδες που, ενώ ήταν πάντοτε σκεπασμένες με νερό, έγιναν ορατές καθώς έπεφταν πάνω τους για πρώτη φορά οι ακτίνες του ήλιου. Πολλά πλοία εξώκειλαν και πολλοί άνθρωποι περιπλανώνταν στα λίγα νερά που έμειναν μαζεύοντας ψάρια και άλλα θαλάσσια όντα, αλλά τα θαλάσσια κύματα επανήλθαν υπερυψωμένα και όρμησαν πάνω στα αβαθή νερά, στα νησιά και σε εκτεταμένες στεριές ισοπεδώνοντας πολλά κτίρια ή οτιδήποτε συναντούσαν στο δρόμο τους. Τεράστιες ποσότητες νερού φόνευσαν, κατά την επιστροφή τους, πολλές χιλιάδες ανθρώπων. Όταν η μανία των νερών κόπασε, φάνηκαν μερικά κατεστραμμένα πλοία και πτώματα ναυαγών. Μερικά μεγάλα πλοία είχαν εκσφενδονιστεί από το κύμα στις στέγες σπιτιών, όπως συνέβη στην Αλεξάνδρεια, και άλλα σε απόσταση μέχρι δύο μίλια μέσα στην ξηρά.

Η καταστροφή που προκλήθηκε στην Αλεξάνδρεια ήταν τέτοια, ώστε η ημερομηνία του σεισμού αναφερόταν μέχρι τα τέλη του 6-ου αιώνα ως η «ημέρα του τρόμου»

Φρυγανιά με βούτυρο και μέλι

αυτό είναι  

το πρώτο μου βίντεο απο το κανάλι μου στο ΥΤ

Αν σάς αρέσει δείξτε μου το ...

Hello my friends today I will talk to you
about a little research that helps me a lot

and I think it will help you too I always .... 

η συνέχεια στο βίντεο