ΑΠΙΣΤΙΕΣ της Ανθής Ζαχαριάδου *

στην Αγία Τριάδα Ηρακλείου όταν κι ο τοίχος έχει ταλέντο (φ.Μ.Κυμάκη)

πηγή: http://www.onestory.gr/post/30374788072
ΑΠΙΣΤΙΕΣ
της Ανθής Ζαχαριάδου *
.
Επτά αναπάντητες κλήσεις. Και ένα μοναδικό μήνυμα. “Ξέρω που είσαι. Σε περιμένω σπίτι και θέλω εξηγήσεις”. Η Ελένη δεν ταράχτηκε. Ήταν αναπόφευκτο ότι αυτή θα ήταν η κατάληξη. Κάποιος θα πρόσεχε το αυτοκίνητο της παρκαρισμένο έξω από την πολυκατοικία και θα μιλούσε στον άντρα της. Ήξερε ότι σε τέτοια θέματα, η ανδρική αλληλεγγύη ήταν απαράμιλλη. Σιωπηρή συνεννόηση ότι θα υπήρχε αλληλοκάλυψη σε περίπτωση δικών τους παρασπονδιών, και άμεση ενημέρωση για οποιαδήποτε ύποπτη κίνηση των συζύγων τους. Φανταζόταν και τη σχετική τηλεφωνική συνδιάλεξη, ο καταδότης θα μιλούσε για δυο-τρία λεπτά περί ανέμων και υδάτων πριν πετάξει την φαινομενικά απρομελέτητη ατάκα τύπου ‘είδα και το αυτοκίνητο της Ελένης έξω από μια πολυκατοικία στην οδό Καβάφη, θα’να σε κάποια φίλη της..’. Η επακολουθείσα αντίδραση του συζύγου δεν είχε σημασία, η έκφραση συναισθημάτων δεν είναι αναγκαίο συστατικό στη φιλική επικοινωνία μεταξύ ανδρών.
Το περίεργο ήταν η ώρα - η συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου τελείωνε πάντα μετά τις δέκα κάθε Τρίτη, και ο Πάνος δεν απαντούσε τηλεφωνήματα κατά τη διάρκεια. Γι’αυτό ήταν και τόσο βολική η δική της διευθέτηση - τις Τρίτες μεταξύ έξι και εννέα είχε τη δυνατότητα να βρίσκεται στο συγκεκριμένο χώρο δίχως κανένα έλεγχο. Εδώ και τρεις μήνες, δεν είχε κινήσει καμία υποψία. Σαν σωστή σύζυγος, κάθε Τρίτη στις εννέα και μισή βρισκόταν στο σπίτι, έβαζε τα παιδιά για ύπνο και περίμενε τον εξαντλημένο από τις συνεδριάσεις σύζυγο, ξαπλωμένη στον καναπέ, παρακολουθώντας τηλεόραση. Για τρεις μήνες, για τρεις ώρες κάθε εβδομάδα, ζούσε την ελευθερία αυτή που χρόνια είχε στερηθεί, σε μια διαδικασία εκπλήρωσης ενός κενού που, τώρα που κόντευε τα σαράντα, είχε τόσο ανοίξει που ένοιωθε τη ψυχή της κυριολεκτικά θρυμματισμένη. Κράτησε για τρεις μήνες, δώδεκα εβδομάδες, τριαντα-έξι ώρες. Δεν είχε ακόμη νοιώσει την απόλυτη ολοκλήρωση, αλλά οι λίγες ώρες ευφορίας άξιζαν τις ενοχές και τα ψέματα και το άγχος, και άξιζαν και την επικείμενη, αναπόφευκτη επίπτωση.
Η διαδρομή προς το σπίτι της δεν ήταν μεγάλη. Δέκα λεπτά. Το σημείο των συναντήσεων ήταν τόσο βολικό όσο και το ωράριο. Θυμάται πως είχαν έρθει τα πράγματα στην αρχή - ο χώρος και ο χρόνος των συναντήσεων προγραμματίστηκαν με απίστευτη ευκολία. Σαν να δεν θα είχε δικαίωμα καν να αρνηθεί. Στο κάτω-κάτω, γιατί να αρνιόταν; Είχε επιτέλους την ευκαιρία να κάνει κάτι αποκλειστικά για τον εαυτό της, σωστά; Είχε παρουσιαστεί η ευκαιρία αβίαστα μπροστά της, δεν την είχε ενεργά αναζητήσει, κανείς δεν θα μπορούσε να την κατηγορήσει ότι την έψαξε. Μια τυχαία συνάντηση σε μια καφετέρια μαζί με άλλους φίλους, μια ενδιαφέρουσα συνομιλία, και μια ανταλλαγή σκέψεων. Ακολούθησε ένα τηλεφώνημα, όχι άμεσα, αλλά μετά από λίγες μέρες, όταν η μνήμη της συνάντησης είχε αρχίζει να αχνίζει, και η ρουτίνα να επανέρχεται. Στο τηλέφωνο, όμως, εξελίχθηκε μια συζήτηση που μόνο ‘μαγική’ μπόρεσε να τη χαρακτηρίσει μόλις έκλεισαν. Ήταν ένας διάλογος που περιείχε λέξεις που είχε να αρθρώσει χρόνια, που άκουγε λόγια που την μετέφεραν σε ένα κόσμο στον οποίο νόμιζε δεν ανήκε πια, που ίσως να μην υπήρχε καν. Μια συναίνεση σε γούστα, στόχους, σκοπούς και όνειρα, μια λεκτική χημεία, και στο τέλος μια πρόταση. Δεν απάντησε αμέσως, γιατί το πρώτο που έπρεπε να ζυγίσει ήταν τη δυνατότητα και την αντοχή της στις ενοχές που μοιραία θα επέρχονταν μαζί με τη ζωτική της ανάγκη της να αποτελέσει μέρος της μαγικής συνύπαρξης που της είχε προταθεί.
Ακολούθησαν δύο μέρες σκέψης, περισυλλογής και μιας περίπλοκης σύρραξης μεταξύ των δύο της εαυτών. Από τη μια, η ιδιοσυγκρασία της, προκαθορισμένη από τα παιδικά της χρόνια και τον τρόπο ανατροφής της, που της υπέβαλλε να μην παρεκκλίνει ποτέ από οποιαδήποτε προσδοκία. Είχε αναμφίβολα εκπληρώσει όλα τα πρέπει μέχρι τότε. Είχε τελειώσει το σχολείο με άριστα, πήγε στο πανεπιστήμιο που είχε φοιτήσει ο πατέρας της και εξασφάλισε το ίδιο πτυχίο μ’αυτόν. Μετά και το μεταπτυχιακό, ακολούθησαν τρεις μακροχρόνιες, αξιοπρεπείς σχέσεις, που ολοκλήρωσαν την πορεία τους με πολιτισμένους χωρισμούς. Η επόμενη της σχέση δημιουργήθηκε κατά το χρονικό σημείο εκείνο που η Ελένη ήταν σε ηλικία γάμου, και που όλες τις οι φίλες παντρεύονταν. Ο συγκεκριμένος άντρας ήταν μορφωμένος, έξυπνος, με χιούμορ, ψηλός, μελαχροινός και ευπαρουσίαστος, και είχε την αυτοπεποίθηση να τη διεκδικήσει όπως της άξιζε και να την κερδίσει. Όταν παντρεύτηκε τον Πάνο, ήταν όντως, μέχρι τότε, η πιο όμορφη μέρα της ζωής της, είχε συμπληρώσει την πρώτη φάση της ζωής όπως ακριβώς αναμενόταν απ’αυτήν, και ήταν πανέτοιμη για την επόμενη. ΄Ενοιωσε την υπέρτατη ολοκλήρωση ως γυναίκα όταν απέκτησε το πρώτο της παιδί, το γιο της, τον Κωνσταντίνο, και ο ερχομός των διδύμων κοριτσιών τους, τρία χρόνια μετά, ήταν το επιστέγασμα του επιτεύγματος της ως σύζυγος και μάνα. Η καλή μάνα, η αφοσιωμένη σύζυγος, η οργανώτρια του σπιτιού της, η επαγγελματίας, αυτή που πάντα μπορούσε να ανταποκρίνεται σε όλες τις υποχρεώσεις της. Σαν εργαζόμενη μητέρα, είχε και την πολυτέλεια να προβάλλει το θέμα κούρασης όταν βαριόταν οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα, αλλά και την ενέργεια να ανταποκρίνεται και στις ενδεδειγμένες κοινωνικές υποχρεώσεις, ώστε να είναι και μια σωστή, ενεργή, κοινωνική ύπαρξη. Τα είχε όλα ισορροπήσει, είχε διευθετήσει τη ζωή της όπως ακριβώς θα έγραφε το εγχειρίδιο ζωής, αν είχε γραφτεί από κάποιον.
Από την άλλη, τα καταπιεσμένα της πάθη κάποτε ξεμίτυζαν άθελα από μέσα της χωρίς να τα προκαλέσει. Μέσα σε όλη αυτή τη διαδικασία δημιουργίας της σωστής οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής, κάτι είχε ξεχαστεί. Μνήμες από τρελούς πειραματισμούς στο πανεπιστήμιο, αισθήματα μοναδικά επειδή μόνο μια φορά τα είχε νιώσει και η προσμονή να τα ξαναζήσει ήταν ελπίδα, και η αμφιβολία αν θα τα ξαναζούσε ήταν απωθημένο. Εμπειρίες που δεν διήρκεσαν καιρό, γι’αυτό και είχαν μείνει ανεκπλήρωτες. Αναμνήσεις που ήταν γλυκιές επειδή δεν είχαν μπει ποτέ μέσα στο πρόγραμμα, δεν αποτέλεσαν ποτέ μέρος ρουτίνας, δεν είχαν απομυθοποιηθεί. Επαφές που έφερναν μαζί τους απόκοσμα συναισθήματα, απ’αυτά που μια σωστή μάνα και σύζυγος δεν έχει το δικαίωμα να ξαναζήσει. Δεν το είχε όμως; Κάθε μέρα, κάπου, σε περιοδικά, σε βιβλία, στο διαδίκτυο προβάλλονταν μπροστά της συνθήματα όπως “ζήσε τη ζωή που θέλεις εσύ, κανείς δεν θα τη ζήσει για σένα”, ή “δεν μετανιώνουμε για αυτά που κάνουμε, αλλά μόνο γι’αυτά που δεν κάνουμε”, “για να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα, πρέπει να ξυπνήσεις”. Μέχρι τρεις μήνες πριν, τα απέβαλλε, τα θεωρούσε τετριμμένες βλακείες, κλισέ δίχως καμιά ουσία, προσπάθειες ενθάρρυνσης των αποτυχημένων. Όμως, τώρα είχε μια πρόταση, μια ευκαιρία. Κόντευε τα σαράντα και τα είχε κάνει όλα σωστά. Δεν της άξιζε να ζήσει ένα απωθημένο; Ένα μόνο. Χρειαζόταν μόνο να πει μόνο ένα ψέμα και μετά να αντέξει τις ενοχές. Μια εμψυχωτική ατάκα που κάπου είχε διαβάσει έλεγε ‘θα κάνω ότι θέλω, και στο διάολο οι ενοχές’. Και τότε το αποφάσισε. Δεν θα καταπιεζόταν άλλο, θα ενέδιδε σε αυτή την επιθυμία. Ήταν κάτι που δεν επεδίωξε ποτέ, και ο τρόπος που έγινε, ήταν σαν σημάδι.
Έτσι το αποφάσισε. Θα έπρεπε να λέει ένα ψέμα κάθε Τρίτη, αλλά δεν θα ήταν ακριβώς ψέμα, αφού θα συνέπιπταν οι συναντήσεις με αυτές του δημοτικού συμβουλίου. Δεν θα έλεγε ψέμα, απλά θα απόκρυφε κάτι, δεν ήταν το ίδιο. Είχε το δικαίωμα. Και ο Πάνος; Και αν ακόμα το μάθαινε, τι θα μπορούσε να πει; Mετά από τα γεγονότα του περασμένου καλοκαιριού, αυτός δεν θα είχε το θράσος να θυμώσει και πολύ. Αυτή τον είχε συγχωρέσει. Ο ηλίθιος είχε αφήσει το κινητό του στο διπλανό κρεβατάκι στην παραλία και πήγε να κολυμπήσει, και όταν η Ελένη είδε ότι είχε έρθει μήνυμα, την κυρίευσε μια περίεργη ώθηση να το διαβάσει, παρόλο που δεν το συνήθιζε. Είχε επιλέξει την οδό της ηθελημένης άγνοιας μέχρι τότε, ήταν πιο εύκολη από τη μόνιμη καχυποψία, αλλά εκείνο το μήνυμα το διάβασε, και μαζί τρία άλλα μηνύματα που φανέρωναν ότι διαδραματιζόταν μια εκρηκτική ερωτική σχέση μεταξύ του Πάνου και της υποτιθέμενης ‘απλά’ συνεργάτιδας του, Άννας, και ότι το ίδιο βράδυ, αυτός θα προφασιζόταν δείπνο με ‘ξένους’ και θα τη συναντούσε στο μικρό ξενοδοχειάκι της γειτονιάς, που ειδικευόταν στην ενοικίαση δωματίων ανά ώρα. Είχε τοποθετήσει το κινητό στη θέση του εκείνο το μεσημέρι, του χαμογέλασε με αγάπη ενώ έβγαινε από τη θάλασσα με μία δίδυμη σε κάθε μπράτσο, αλλά το βράδυ αργά τον περίμενε έξω από το ξενοδοχείο. Η Άννα, βγήκε πέντε λεπτά μετά απ’αυτόν, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Ποια ζημιά δηλαδή; Η αντιπαράθεση μεταξύ της Ελένης και του άνδρα της, οι συζητήσεις περί προδοσίας, εμπαιγμού, υποκρισίας και κοροιδίας, κράτησαν καμιά εβδομάδα. Ο Πάνος την έπεισε ότι αυτή η ίδια τον έσπρωξε στην αγκαλιά της Άννας, με την αδιαφορία της και την επικέντρωση της στα παιδιά και στη δουλειά της, με τις δικαιολογίες της περί κούρασης που τον καθιστούσαν ανικανοποίητο όσο αφορούσε τις σεξουαλικές του ανάγκες, και επομένως αυτή ανέλαβε το μερίδιο της ευθύνης που της αναλογούσε, τον συγχώρεσε για την απιστία του και του υποσχέθηκε ότι θα κατέβαλλε μεγαλύτερη προσπάθεια για επικοινωνία και επαφή μεταξύ τους, με αντάλλαγμα τη δική του υπόσχεση να τερματίσει οποιαδήποτε συνεργασία οποιασδήποτε μορφής με την Άννα.
Και από τότε όλα μπήκαν και πάλι σε ισορροπία. Μέχρι πριν τρεις μήνες, όταν εκείνο το τηλεφώνημα έφερε στην επιφάνεια τις δικές της ανάγκες. Η δική της στέρηση ήταν τώρα στο προσκήνιο, αυτή ένοιωθε ανικανοποίητη, και είχε την ευκαιρία, επιτέλους, να ζήσει αυτό που ονειρευόταν. Το ονειρευόταν, από τότε που ήταν παιδί και ο πατέρας της έλεγχε κάθε κίνηση της, και της επέβαλλε μονίμως ότι τα μαθήματα και οι σπουδές ήταν σημαντικότερες από οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα, και ότι οι συναναστροφές με ‘εκείνους τους τύπους’ ήταν ανήθικες. Το ονειρευόταν και κατά τη διάρκεια του επιτυχημένου της γάμου, όταν έπινε λίγο παραπάνω και μιλούσε λίγο περισσότερο και εκφραζόταν περισσότερο και άρχιζε να φανερώνει σε κάποιους τρίτους κάποιες κρυμμένες επιθυμίες της, και τότε ο Πάνος την έπαιρνε να φύγουν, γιατί γινόταν ‘παίγνιο’. Και το ονειρευόταν , την ώρα που ο Πάνος επαναλάμβανε ότι η Ελένη είχε κάποιο στάτους στην κοινωνία, ότι όφειλε να διατηρήσει κάποιο επίπεδο, ότι δεν ήταν σωστό να γελοιοποιείται, ότι έπρεπε να ήταν σοβαρή, και να φαίνεται σοβαρή, και ότι όλα αυτά της τα έλεγε ‘για το καλό της’.
Έφτασε στην τελική στροφή προς το σπίτι της. Είχε φθάσει η στιγμή να ομολογήσει. Να αποκαλύψει στον Πάνο που ήταν, τι έκανε, γιατί το έκανε. Ήξερε τι θα ακολουθούσε. Μπορούσε να προβλέψει τη συνομιλία, κάθε λέξη, κάθε μορφασμό, κάθε αντίδραση του. Δεν θα καταλάβαινε. Την κατανόηση αυτή της τη χρωστούσε, βεβαίως, μετά από το επεισόδιο με την Άννα, αλλά ο Πάνος είχε πάντοτε τον τρόπο να διαχωρίζει τα κεκτημένα δικαιώματα ανδρών και γυναικών και να είναι πολύ πειστικός. Της άξιζε μεγαλύτερη κατανόηση, την είχε κερδίσει. Άνοιξε σιγά σιγά την πόρτα. Ο Πάνος καθόταν μουτρωμένος στον καναπέ. Την περίμενε. Απειλητικά. Είχε φορέσει ήδη τη μάσκα του προδομένου. Στα μάτια του όμως είδε και κάτι άλλο, δεν υπήρχε μόνο θυμός, απογοήτευση και διάθεση για σύρραξη. Βαθιά στο βλέμμα, γιατί τα διάβαζε τα μάτια του, τον ήξερε τον άντρα της, τον ήξερε και τον αγαπούσε, είδε και κρυμμένη την επίγνωση ότι η δική της απιστία ήταν και η δική της καθυστερημένη μικρή εκδίκηση.
Τότε αποφάσισε. “Πάνο μου, ήμουν.. με τον Ηλία.. Ξέρω, έκανα λάθος. Τον συνάντησα πριν λίγες μέρες και με προσέγγισε… δεν μπόρεσα να αντισταθώ.. Τελευταίως σε ένοιωθα λίγο απόμακρο και…” .. συνέχισε με ένα αυτοσχεδιασμένο μονόλογο, κάποιον παρόμοιο πρέπει να είχε διαβάσει σε κάποιο μυθιστόρημα. Της γυναίκας που εξομολογείται στο λατρεμένο της άνδρα, σ’αυτόν με τον οποίο έχει κτίσει μια υπέροχη οικογένεια, μια παράλογη στιγμή τρέλας. Δεν διαλύονται οικογένειες για ένα στιγμιαίο λάθος, σωστά; Δεν μπορείς να μη με συγχωρέσεις…
Δεν μπορούσε να του πει την αλήθεια. Δεν μπορούσε να του πει ότι ανήκε σε συγκρότημα και τραγουδούσε. Η ανάγκη της να τραγουδά, να φτιάχνει , να ακούει μουσική, να νοιώθει, να μεταφέρεται, να πετά, να μεταβάλλεται, να ζει, εκφράζεται, να καταθέτει… Ποτέ του ο Πάνος, όπως και ο πατέρας της πιο παλιά, δεν αντιλαμβανόταν αυτή τη ζωτική έλλειψη της. Ποτέ δεν θαύμασε το ταλέντο της. Οι καλλιτέχνες ήταν αποβράσματα, ήταν μαστούρηδες. Στο συγκρότημα τέσσερις φίλοι έπαιζαν όργανα και αυτή τραγουδούσε, Μια νύξη του είχε κάνει παλιά για την επιθυμία της να αποτελέσει μέρος του γκρουπ, και η αντίδραση του ήταν εκρηκτική, και περιείχε λέξεις όπως ‘ρεζίλι’, ‘επίπεδο’, ‘ηλιθιότητες’, ‘γελοιότητες’. Και όμως η μουσική για την Ελένη ήταν ένα πάθος με μεγαλύτερη ένταση από οποιοδήποτε έρωτα. Νόμιζε ότι το είχε χάσει για πάντα, αλλά για τρεις μήνες τώρα το ζούσε. Και δεν θα επέτρεπε σε κανένα να το προσβάλει ποτέ ξανά. Ο Πάνος θα τη συγχωρούσε που ένοιωσε την ανάγκη να κάνει έρωτα με τον Ηλία, τον παλιό της γκόμενο από το πανεπιστήμιο, δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς. Την ασήμαντη σαρκική τρέλα είναι τελική πιο εύκολο κάποιος να τη δεχθεί, παρά την πρώτη, τελευταία, μεγαλύτερη, δυνατότερη και αιώνια αγάπη.


H Ανθή Ζαχαριάδου είναι νομικός και ζει στην Κύπρο. Αγαπά υπερβολικά το διάβασμα και το γράψιμο. Έχει αρχίσει τη συγγραφή τουλάχιστον 20 βιβλίων, αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε ποτέ να τελειώσει κανένα! Γράφει μόνο για τον εαυτό της, προς το παρόν, και εκφράζει σκέψεις και προβληματισμούς στο προσωπικό της blog, anthiezgarden.blogspot.com.
[ facebook ] [ twitter ] [ e-mail ]

Άλφρεντ Τσαρλς Κίνσεϊ (Alfred Charles Kinsey, 23 Ιουνίου 1894 — 25 Αυγούστου 1956)

25 Αυγούστου 1956 (65 χρόνια πριν) πέθανε:

Άλφρεντ Κίνσεϊ Αμερικανός βιολόγος

Ο Άλφρεντ Τσαρλς Κίνσεϊ (Alfred Charles Kinsey, 23 Ιουνίου 1894 — 25 Αυγούστου 1956) ήταν Αμερικανός βιολόγος, καθηγητής εντομολογίας και ζωολογίας, και σεξολόγος ο οποίος το 1947 ίδρυσε το Ινστιτούτο Σεξουαλικών Ερευνών στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα,[8] τώρα γνωστό ως Ινστιτούτο Ερευνών Κίνσεϊ περί Σεξ, Φύλου και Αναπαραγωγής. Είναι ευρέως γνωστός για την συγγραφή των βιβλίων "Sexual Behavior in the Human Male" («Σεξουαλική Συμπεριφορά στο Ανθρώπινο Αρσενικό», 1948) και "Sexual Behavior in the Human Female" («Σεξουαλική Συμπεριφορά στο Ανθρώπινο Θηλυκό», 1953), γνωστά και ως Αναφορές Κίνσεϊ, καθώς και για την κλίμακα Κίνσεϊ. Η έρευνα του Κίνσεϊ πάνω στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα, θεμελιώδης για το πεδίο της σεξολογίας, προκάλεσε αντίδραση τις δεκαετίες του 1940 και 1950. Το έργο του επηρέασε σε πολύ μεγάλο βαθμό κοινωνικές και πολιτισμικές αξίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και διεθνώς.

Άθως απο την αχαιότητα έως σήμερα

Louis Delarochette, 1791

Ἂθως, ἀπὸ τὴν ἀρχαία λατρεία στὰ σημερινὰ μοναστήρια...

Γράφει ὁ Κρόνιος

Ο 'Αθως είναι το τρίτο ανατολικότερο "πόδι" μιας τρίποδης χερσονήσου, στην ανατολικὴ πλευρά της Μακεδονίας. Στη δυτική αιχμή αυτής της χερσονήσου, στο πεδίο της Φλέγρας, διεξήχθη την εποχή πριν ο Θρύλος γίνει μύθος, η Γιγαντομαχία. Οι Θεοί με επικεφαλής τον Δία, εναντίον των Γιγάντων, των υιών του Ουρανού και της Γαίας.

Σε αυτή τη μεγάλη μάχη ο Γίγαντας 'Αθως, άρπαξε το ψηλότερο όρος της Θράκης και το εκσφενδόνησε εναντίον των Θεών. Αστόχησε όμως και έτσι δημιουργήθηκε το τρίτο πόδι της Χαλκιδικής, που έλαβε το όνομά του.

Οι Γίγαντες είχαν τελικά την τύχη των Τιτάνων και οι Ολύμπιοι επέβαλαν την κυριαρχία τους στον κόσμο. Τόπος ιερός λοιπόν η Χαλκιδική, το πεδίο της νίκης των Θεών. Στην κορυφή του Άθωνα κτίστηκε ναός με το άγαλμα του Αθώου Διός.

Όπως λεγόταν στην κορυφή του Άθωνα κατά την Αρχαιότητα υπήρχαν πολλοί βωμοί, οι οποίοι δεν βρέχονταν, γιατί τα σύννεφα σχηματίζονταν σε κατώτερα στρώματα.

Ακόμη πιστευόταν ότι η σκιά του Άθωνα έφτανε μέχρι τη Λήμνο, όπου κάλυπτε ένα άγαλμα στην πόλη Μύριννα. Ακόμη, η Σκιάθος χρωστά το
όνομά της στον Άθωνα
(Σκιά + Άθως).

Το παλιό όνομα της Χερσονήσου του Άθωνα ήταν Ακτή. Λόγω της άγριας φύσης και της πλούσιας πανίδας, λατρεύτηκε η Δρυμωναία Άρτεμις και ο Άθως έγινε ο ιερός τόπος της Θεάς.
Η προστασία της Θεάς δεν περιορίζεται μόνο στη Φύση. Επεκτείνεται και στους ανθρώπους και ιδιαίτερα στους νέους. Αυτοί της αφιερώνουν κατά την ημέρα των γάμων τους τη ζώνη τους ή μια πλεξούδα από τα μαλλιά τους.

Είναι κατεξοχήν προστάτιδα των γυναικών που την επικαλούνται σε όλα τα στάδια της ζωής τους. Φιλομείραξ ως νεαρά κορίτσια, Φιλοπάρθενος ως έφηβες, Ορσιλοχεία ως μητέρες και Λυτηρία τη στιγμή του θανάτου τους.

Οι αρχαιότεροι κάτοικοι του Άθωνα πιστεύεται ότι ήταν Πελασγοί. Σε αυτούς όμως κυριάρχησαν οι Χαλκιδείς άποικοι από την Εύβοια, που κατά πάσα πιθανότητα, έδωσαν και το όνομά τους στη Χαλκιδική.
Ο γεωγράφος της αρχαιότητας Σκύλαξ ο Καρυανδεύς, στο έργο του "Περίπλους" αναφέρει πέντε ελληνικές πόλεις στον Άθωνα.

Δίον Ελληνίς, Κλεωναί Ελληνίς, Χαράδρια Ελληνίς, Ολόφυξος Ελληνίς, Σάνη Ελληνίς. Ο Πλίνιος, αρκετούς αιώνες μετά αναφέρει τις πόλεις: Ουρανούπολι, Παλαιώτριον, Θύσσο, Κλεωνές και Απολλωνία.


Ἂρτεμις


Περίφημη υπήρξε και η πολίχνη Καρυαί(Καρυδιές)με το ονομαστό Ιερό της Καρύας Αρτέμιδος ή Καρυάτιδος, το οποίο όπως και τα άλλα εκεί Ιερά της Θεάς, αποτελούσε χώρο άβατο για τους άνδρες.

Ο Στράβωνας περιγράφει τον Άθωνα ως ένα όρος με σχήμα μαστού, πολύ υψηλό και με μυτερή κορυφή, κοντά στην οποία βρίσκεται η πόλη Ακρόθωοι. Είναι τόσο ψηλός που οι κάτοικοι της κορυφής του, βλέπουνε την ανατολή του ηλίου τρείς ώρες πρίν από τους κατοίκους της παραλίας.

Ο Ηρόδοτος σημειώνει επίσης ότι άγρια λιοντάρια και βόδια με τεράστια κέρατα επιτέθηκαν και σκότωσαν τις καμήλες του Ξέρξη, όσο οι άνθρωποί του άνοιγαν τη διώρυγα, αλλά αυτός δεν πήρε στα σοβαρά τα άσχημα αυτά προμηνύματα για την έκβαση της εκστρατείας του.

Κατά τους χρόνους του Θουκυδίδη κατοικούσαν στον Άθωνα διάφοροι ελληνικοί λαοί, μεταξύ των οποίων αναφέρονται οι Χαλκιδείς, Πελασγοί, Βισάλται, Κρηστώνες και Ειδώνες. Οι πόλεις ήταν υποτελείς στους Αθηναίους και αργότερα υπήχθησαν στη τοπική Συμπολιτεία της Ολύνθου και τελικά στον Φίλιππο Β΄της Μακεδονίας.

Από την πόλη του Άθωνα, Απολλωνία, πέρασε ο απόστολος Παύλος ενώ μετέβαινε από τους Φιλίππους στη Θεσσαλονίκη και από τότε χρονολογείται η διάδοση του χριστιανισμού στον Άθωνα.
Ο ιερομοναχός Γεράσιμος Σμυρνιωτάκης στο βιβλίο του "Το Άγιον Όρος", θα περιγράψει την όλη "μετάβαση" με τρόπο που συντομότερός του δεν θα μπορούσε ίσως να υπάρξει:

"Επί μεγάλου Κωνσταντίνου τω 321μ.Χ υπήρχαν εν Άθω ειδωλολάτραι. Καταπεσόντος δ΄είτα του αγάλματος του Διός μετά μικρόν και των επιβωμείων αιμάτων καταπαυσάντων, επέλαμψεν το Χριστιανικό φώς".

Μονὴ Σταυρονικῆτα
Σύμφωνα τώρα μ΄έναν χριστιανικό μύθο, η Παναγία και ο Άγιος Ιωάννης στο δρόμο τους πρός τη Κύπρο, έπεσαν σε θύελλα που τους ανάγκασε να πιάσουν λιμάνι στο μέρος που είναι τώρα η μονή Ιβήρων. Από τότε αυτή έγινε η μοναχική, γλυκοφιλούσα βασίλισσα του Άθωνα και απαγορεύθηκε να πατήσει στην περιοχή άλλη γυναίκα.

Έτσι το ζήτημα της Αρτεμιδικής Αγνείας και Παρθενίας παρέμεινε και μετά την πτώση των Θεών.


Βιβλιογραφία
Jean Richepin, Ἑλληνικὴ Μυθολογία, Ἐκδ. Αὐλός.

Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε (γερμ. Friedrich Wilhelm Nietzsche) (Ραίκεν, 15 Οκτωβρίου 1844[1] – Βαϊμάρη, 25 Αυγούστου 1900)

25 Αυγούστου 1900 (121 χρόνια πριν) πέθανε:

Φρίντριχ Νίτσε Γερμανός φιλόσοφος

Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε (γερμ. Friedrich Wilhelm Nietzsche) (Ραίκεν, 15 Οκτωβρίου 1844[1] – Βαϊμάρη, 25 Αυγούστου 1900) ήταν σημαντικός Γερμανός φιλόσοφος, ποιητής, συνθέτης και φιλόλογος. Έγραψε κριτικά δοκίμια πάνω στη θρησκεία, την ηθική, τον πολιτισμό, τη φιλοσοφία και τις επιστήμες, δείχνοντας ιδιαίτερη κλίση στη χρήση μεταφορών, ειρωνείας και αφορισμών.

Οι κεντρικές ιδέες της φιλοσοφίας του Νίτσε περιλαμβάνουν τον «θάνατο του Θεού», την ύπαρξη του υπερανθρώπου, την ατέρμονη επιστροφή, τον προοπτικισμό καθώς και τη θεωρία της ηθικής κυρίων - δούλων. Αναφέρεται συχνά ως ένας από τους πρώτους «υπαρξιστές» φιλοσόφους. Η ριζική αμφισβήτηση από μέρους του της αξίας και της αντικειμενικότητας της αλήθειας έχει οδηγήσει σε αμέτρητες διαμάχες και η επίδρασή του παραμένει ουσιαστική, κυρίως στους κλάδους του υπαρξισμού, του μεταμοντερνισμού και του μεταστρουκτουραλισμού.

Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως κλασικός φιλόλογος, κάνοντας κριτικές αναλύσεις σε αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά κείμενα, προτού εντρυφήσει στη φιλοσοφία. Το 1869, σε ηλικία 24 ετών, διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, στην έδρα της Κλασικής Φιλολογίας, όντας ο νεότερος που έχει πετύχει κάτι ανάλογο. Παραιτήθηκε το καλοκαίρι του 1879 εξαιτίας των προβλημάτων υγείας που τον ταλάνιζαν σχεδόν όλη του τη ζωή. Σε ηλικία 44 ετών, το 1889, υπέστη νευρική κατάρρευση, η οποία αργότερα διεγνώσθη ως συφιλιδική «παραλυτική ψυχική διαταραχή», διάγνωση η οποία αμφισβητείται. Η επανεξέταση των ιατρικών φακέλων του Φρειδερίκου Νίτσε δείχνει ότι κατά πάσα πιθανότητα πέθανε από όγκο στον εγκέφαλο, ενώ η μετά θάνατον αρνητική φήμη του οφείλεται κυρίως στο αντι-ναζιστικό κύμα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ανέλαβε τη φροντίδα του η μητέρα του, μέχρι τον θάνατό της το 1897, και έπειτα η αδελφή του, Ελίζαμπεθ Φούρστερ-Νίτσε, μέχρι τον θάνατό του, το 1900.

Εκτός από τη φροντίδα του, η Ελίζαμπεθ Φούρστερ-Νίτσε ανέλαβε χρέη εκδότριας και επιμελήτριας των χειρογράφων του. Ήταν παντρεμένη με τον Μπέρναρντ Φούρστερ, ηγετική μορφή του αντισημιτικού μετώπου της γερμανικής ακροδεξιάς, και ξαναδούλεψε αρκετά από τα ανέκδοτα χειρόγραφα του Νίτσε υπό το φως των ιδεών του Φούρστερ, ριζικά αντίθετων από τις απόψεις του φιλόσοφου, οι οποίες ήταν ξεκάθαρα εναντίον του αντισημιτισμού και του εθνικισμού (βλ. Η κριτική του Νίτσε στον αντισημιτισμό και τον εθνικισμό). Εξ αιτίας των εκδόσεων της Φούρστερ-Νίτσε, ο Νίτσε έγινε συνώνυμο του γερμανικού μιλιταρισμού και του Ναζισμού.

Αρκετοί μελετητές του, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα έχουν καταφέρει να αναστρέψουν την παρερμηνεία των ιδεών του. Παρ' όλα αυτά, οι πολιτικές του απόψεις και πεποιθήσεις παραμένουν αμφιλεγόμενες.


Πίνακας περιεχομένων
1 Βιογραφία
1.1 Νεανικά χρόνια (1844-1864)
1.2 Πανεπιστημιακές σπουδές (1864-1869)
1.3 Καθηγητής στη Βασιλεία (1869-1879)
1.4 Τελευταία χρόνια (1879-1900)
2 Έργο
3 Θέλημα
4 Επιρροή
5 Τα έργα του στη νεοελληνική γλώσσα
6 Σημειώσεις
7 Βιβλιογραφία
8 Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

ἈΛ. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ “Τὰ ρόδινα ἀκρογιάλια”

 

  ἈΛ. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ “Τὰ ρόδινα ἀκρογιάλια”

«… Ἐγὼ εἶμαι ποὺ εἶμαι ναυαγὸς εἰς τὴν ξηράν… Ἀλλὰ σὺ μὴν ἐμπιστεύσεις εἰς τὴν θάλασσαν, μὲ τὰ φελούκια ποὺ κάνουν νερά, μήτε εἰς τὰς γυναίκας… Ἀγάπες, ἐπέφερεν ἀποτόμως ἔξαφνα, ἀγάπες, θλιβερέ μου φίλε… Ώ, μὴν ἔχεις πίστιν εἰς τὶς ἀγάπες ! Πίστευσε μέ, ὁ ἄνθρωπος, ἂν καὶ ὡς κοινωνικὸν ζῶον ἔπρεπε ν᾿ ἀγαπᾶ τοὺς πάντας, ὅλον τὸν κόσμον, ἐπειδὴ ἔχει τὴν ἀνάγκην των καὶ δὲν ἠμπορεῖ μόνος νὰ ζήσει, μ᾿ ὅλα ταῦτα, κατ᾿ οὐσίαν, οὐδένα ἀγαπᾶ, εἰμὶ μόνον τὸν ἐαυτόν του, τὸν ὁποῖον καὶ φθείρει ἀπὸ τὴν πολλὴν φιλαυτίαν… Δὶ᾿ αὐτὸ λέγει κι ἕνα τροπάρι τὴν Μεγάλην Σαρακοστὴν – ἐσὺ ξεύρεις ἀπ᾿ αὐτὰ – πῶς λέγει ;… - «Αὐτοείδωλον ἐγενόμην τοῖς πάθεσι…».

Διονύσιος Ε΄ (κατά κόσμον Διονύσιος Χαριτωνίδης, 22 Μαρτίου 1820 - 25 Αυγούστου 1891)

25 Αυγούστου 1891 (130 χρόνια πριν) πέθανε:

Πατριάρχης Διονύσιος Ε΄

Ο Διονύσιος Ε΄ (κατά κόσμον Διονύσιος Χαριτωνίδης, 22 Μαρτίου 1820 - 25 Αυγούστου 1891) ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1887 ως το 1891.

Γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1820 στην Αδριανούπολη, όπου τελείωσε το σχολείο και την τοπική δημόσια σχολή. Κατόπιν εργάστηκε ως δάσκαλος, αρχικά στις Σαράντα Εκκλησιές και κατόπιν στο Διδυμότειχο.

Το 1851 χειροτονήθηκε διάκονος και πήγε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Εκεί έγινε μέγας αρχιδιάκονος και το 1856 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και έγινε μέγας πρωτοσύγγελος. Το 1858 εξελέγη μητροπολίτης Κρήτης, το 1868 μητροπολίτης Διδυμοτείχου και το 1873 μητροπολίτης Αδριανουπόλεως. Εκεί, στις 6 Φεβρουαρίου 1879, έγινε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του από Βούλγαρους. Από το 1880 ως το 1886 ήταν μητροπολίτης Νικαίας και στις 22 Ιανουαρίου 1886 επανήλθε στη Μητρόπολη Αδριανουπόλεως

Στις 23 Ιανουαρίου 1887, μετά την παραίτηση του Ιωακείμ Δ΄, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. Η εκλογή του θεωρήθηκε ήττα της «Ιωακειμικής παράταξης», καθώς έλαβε 12 ψήφους και ο συνυποψήφιός του Ιωακείμ Γ΄ μόλις 5.

Θεωρούνταν συνετός, αλλά και αυταρχικός. Επέδειξε μεγάλη αποφασιστικότητα στο λεγόμενο «προνομιακό ζήτημα», το οποίο δεν είχε ανακινηθεί κατά την Πατριαρχία του προκατόχου του. «Προνομιακό ζήτημα» ονομάστηκε η αμφισβήτηση των προνομίων του Πατριαρχείου από την Οθωμανική εξουσία, η οποία συνεχίστηκε επί των ημερών του. Συγκεκριμένα, παύθηκαν οι Μητροπολίτες Σερρών και Καστοριάς χωρίς να λάβει γνώση ο Πατριάρχης, και απαιτήθηκε να πάψουν τα εκκλησιαστικά δικαστήρια να δικάζουν κληρονομικές υποθέσεις. Έτσι, το 1890 υπέβαλε δύο φορές παραίτηση, στις 23 Ιουλίου και στις 2 Αυγούστου, οι οποίες όμως δεν έγιναν δεκτές. Ο Διονύσιος τότε κήρυξε την Εκκλησία «εν διωγμώ» στις 4 Οκτωβρίου 1890, έκλεισε τις εκκλησίες που ανήκαν στο Πατριαρχείο και σταμάτησε κάθε ιεροπραξία από τις 3 Οκτωβρίου έως τις 24 Δεκεμβρίου 1890. Με τον τρόπο αυτό προκλήθηκε όξυνση στις σχέσεις του Πατριαρχείου με την Πύλη, αλλά και η παρέμβαση του Τσάρου της Ρωσίας, ο οποίος απείλησε με πόλεμο σε περίπτωση που δε διατηρούνταν τα πατριαρχικά προνόμια. Έτσι η Πύλη υποχώρησε και στις 24 Δεκεμβρίου 1890 εξήγγειλε ότι τα προνόμια του Πατριαρχείου παρέμεναν σεβαστά.

Ο Διονύσιος πέθανε από αποπληξία στις 25 Αυγούστου 1891 και ετάφη στον περίβολο της Ζωοδόχου Πηγής της Μπαλουκλιώτισσας.

ηλικιωμένες+υδατάνθρακες=καρκίνος του μαστού

Στις ηλικιωμένες γυναίκες

Οι υδατάνθρακες σχετίζονται με επιθετικότερο καρκίνο του μαστού

Οι ηλικιωμένες γυναίκες που καταναλώνουν πολλά αρτοσκευάσματα και υδατάνθρακες μπορεί να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο επιθετικότερου καρκίνου του μαστού, σύμφωνα με ευρωπαϊκή μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο American Journal of Clinical Nutrition.

Συγκεκριμένα διαπιστώθηκε ότι υπάρχει σχέση μεταξύ υψηλού γλυκαιμικού φορτίου και καρκίνων του μαστού που δεν έχουν υποδοχείς για οιστρογόνα, οι λεγόμενοι ER-αρνητικοί καρκίνοι.

Υψηλό γλυκαιμικό φορτίο σημαίνει ότι η διατροφή είναι πλούσια σε φαγητά που προκαλούν ταχεία αύξηση του σακχάρου του αίματος, όπως επεξεργασμένα τρόφιμα από κατεργασμένο αλεύρι, πατάτες και γλυκά.

Η Δρ Ισαμπέλ Ρομιέ από το Διεθνές Πρακτορείο για την Έρευνα του Καρκίνου με έδρα τη Λυών της Γαλλίας μελέτησε σχεδόν 335.000 γυναίκες που είχαν πάρει μέρος σε ευρωπαϊκή διαρκή έρευνα για τους διατροφικούς παράγοντες και τον κίνδυνο καρκίνου.

Οι 11.576 εκδήλωσαν καρκίνο του μαστού σε διάστημα 12 ετών. Συνολικά δεν προέκυψε σχέση μεταξύ κινδύνου καρκίνου του μαστού και γλυκαιμικού φορτίου, αλλά όταν οι ερευνητές επικεντρώθηκαν στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με ER-αρνητικό καρκίνο, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Εκείνες που εντάσσονταν στην ομάδα με το υψηλότερο γλυκαιμικό φορτίο είχαν 158 περιπτώσεις καρκίνου του μαστού, έναντι 11 στην ομάδα με το χαμηλότερο γλυκαιμικό φορτίο, δηλαδή 36% υψηλότερος κίνδυνος.

Οι ER-αρνητικοί όγκοι αναλογούν στο ένα τέταρτο των καρκίνων του μαστού. Έχουν κακή πρόγνωση σε σχέση με τους ER-θετικούς, επειδή τείνουν να αναπτύσσονται γρηγορότερα και δεν είναι ευαίσθητοι στις ορμονικές θεραπείες.

health.in.gr

Γάιος Πλίνιος Σεκούνδος (Gaius Plinius Secundus, 23 - 25 Αυγούστου 79)

25 Αυγούστου 79 (1942 χρόνια πριν) πέθανε:

Πλίνιος ο Πρεσβύτερος Ρωμαίος στρατιωτικός, συγγραφέας και φιλόσοφος

Ο Γάιος Πλίνιος Σεκούνδος (Gaius Plinius Secundus, 23 - 25 Αυγούστου 79), περισσότερο γνωστός ως Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ήταν Ρωμαίος συγγραφέας, φυσιοδίφης και φυσικός φιλόσοφος, καθώς και στρατιωτικός και ναυτικός διοικητής των πρώτων χρόνων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και φίλος του αυτοκράτορα Βεσπασιανού.

Εκμεταλλευόμενος το μεγαλύτερο μέρος του ελεύθερου χρόνου του μελετώντας, γράφοντας και διερευνώντας φυσικά και γεωγραφικά φαινόμενα, ο Πλίνιος έγραψε την εγκυκλοπαιδική Φυσική Ιστορία, η οποία αποτέλεσε συντακτικό μοντέλο για τις εγκυκλοπαίδειες.

Γεννήθηκε στο Κόμο το 23 μ.Χ. και πέθανε στις 25 Αυγούστου του 79 μ.Χ. κατά τη διάρκεια της περίφημης έκρηξης του Βεζούβιου. Πίστευε ότι «αληθινή δόξα είναι να κάνεις αυτό που αξίζει να γραφεί, και να γράφεις αυτό που αξίζει να διαβαστεί».

Πίνακας περιεχομένων
1 Η ζωή του
1.1 Σπουδαστής και δικηγόρος
1.2 Νεαρός αξιωματικός
1.3 Μεσοδιάστημα συγγραφής
1.4 Ανώτερος αξιωματικός
1.5 Διάσημος συγγραφέας
1.6 Ο Βεζούβιος
2 Έργο
3 Αποφθέγματα
4 Δείτε επίσης
5 Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
6 Κύριες πηγές
7 Δευτερεύον υλικό
Η ζωή του
Σπουδαστής και δικηγόροςΟ Πλίνιος ο Πρεσβύτερος ήταν γιος ενός Ρωμαίου της τάξεως των ιππέων και της κόρης του συγκλητικού Γαΐου Καικιλίου από το Novum Comum (Κόμο). Πριν το 35 μ.Χ. ο πατέρας του τον πήρε στη Ρώμη, όπου μορφώθηκε από τον φίλο του πατέρα του, ποιητή και στρατιωτικό διοικητή Πόπλιο Πομπώνιο Σεκούνδο, που του ενέπνευσε αγάπη για τη μάθηση για όλη του τη ζωή. Ο Πλίνιος αναφέρει επίσης τους γραμματικούς και διδασκάλους της ρητορικής Ρέμμιο Παλαίμονα και Αρέλλιο Φούσκο, οπότε ίσως υπήρξε μαθητής τους. Στη Ρώμη μελέτησε βοτανική στον κήπο (topiarius) του γηραιού Αντωνίου Κάστορος. Υπό την επίδραση του Σενέκα του Νεότερου, ο Πλίνιος έγινε καλός σπουδαστής της φιλοσοφίας και της ρητορικής, και άρχισε να εξασκείται ως δικηγόρος.

Ίσλα Μπόα

Δέκα άνθρωποι, απομονωμένοι απ' τον πολιτισμό και μ' ένα ένοχο παρελθόν στο βιογραφικό του ο καθένας, πρωταγωνιστούν σ' ένα παιγνίδι συμβίωσης προσπαθώντας να συμβιβάσουν ανάγκες, θρησκευτικές αντιλήψεις και συνήθειες, καθώς το περιβάλλον του νησιού μάχεται να τους καταβάλει. Ποιος θα υπερισχύσει, τελικά, στο Ίσλα Μπόα; Και τι σχέση έχουν, άραγε, όλοι τους με τη νεαρή δημοσιογράφο που, μερικές εκατοντάδες μίλια μακριά από το νησί, καταφθάνει στη Φλόριντα των Ηνωμένων Πολιτειών για να πάρει συνέντευξη από τον ξεχασμένο Σάμυ Κόου;
Ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα, έμμεσο πολιτικό σχόλιο για τον μοντέρνο ανθρωπισμό και τις "παράπλευρες απώλειες", με φόντο την οικονομική -και όχι μόνο- κρίση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα, ανατριχιαστικά επίκαιρο, το οποίο συλλαμβάνει την προϊούσα βαρβαρότητα στην οποία εισέρχεται ο δυτικός κόσμος που έχει χτυπηθεί από την οικονομική κρίση. Το επίτευγμα του 40χρονου συγγραφέα, ο οποίος έχει βαθύτατη κλασική γερμανική κουλτούρα και έχει εργαστεί ως καθηγητής σε γυμνάσια της Ζακύνθου και πρόσφατα της Πάρου, είναι ότι δεν γράφει ένα "ελληνικό" μυθιστόρημα αλλά ένα καθαρόαιμο οικουμενικό μυθιστόρημα με πολιτική διάσταση, που ενσωματώνει την ελληνική περίπτωση στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. (ΜΙΚΕΛΑ ΧΑΡΤΟΥΛΑΡΗ, Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο, 18/2/2012)

Οι ήρωες του Αστερίου διαρρηγνύουν το εμπόδιο μεταξύ ψυχαγωγίας και πλαστικής ευωχίας, ενός ασύμμετρα κομμένου φαταλισμού στο κυνήγι της αλήθειας. Η τελευταία εξάλλου ερευνάται για τα κίνητρά της, ενώ παράλληλα ο απογειωμένος ανταγωνισμός των παικτών δεν είναι τίποτε άλλο από μια προσομοίωση της χρηματιστηριακής διακύμανσης, σε σκηνοθετικό σασπένς. Το μυθιστόρημα διατηρεί τη δυσοίωνη ζωντάνια του από την αρχή έως το τέλος, ιχνηλατώντας τη μεταμόρφωση του ανθρώπου σε θηρευτή εντυπώσεων. (ΠΟΛΥ ΚΡΗΜΝΙΩΤΗ, Η Αυγή, 27/3/2012)

Το Ίσλα Μπόα είναι ένα καθαρόαιμο πολιτικό μυθιστόρημα, πρόκειται δε για λογοτεχνία πρώτης γραμμής. Οσοι ανησυχούν για το μέλλον του σύγχρονου ελληνικού μυθιστορήματος ας το διαβάσουν και ας πάρουν μια βαθιά, απολαυστική ανάσα». (ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΕΚΟΣ, To Βήμα, 18/3/2012)

Ο Χρήστος Αστερίου γράφει μια εξωτική αλληγορία, ένα παραμύθι, ένα μυθιστόρημα που λέει την ιστορία του με απλότητα αλλά και με βάθος, με σαφήνεια αλλά και με κλιμακωτή πολυσημία. Η λογοτεχνία έτσι ξαναβρίσκει τη χαμένη τομή ανάμεσα στην αναγνωστική ευχαρίστηση και στην κριτική σκέψη, ανάμεσα στην απόλαυση του μύθου και στην αναζήτηση ενός βαθύτερου νοήματος. (Γιώργος Περαντωνάκης, Διαβάζω, τεύχος 529, Μάιος 2012)

συνέχεια

https://www.politeianet.gr/books/9789604353378-asteriou-christos-polis-isla-mpoa-208197

Γουίλιαμ Χέρσελ

13 Μαρτίου 1781 - Ο αστρονόμος Γουίλιαμ Χέρσελ ανακαλύπτει τον Ουρανό, τον έβδομο πλανήτη του Ηλιακού Συστήματος.
Ο Σερ Ουίλιαμ Χέρσελ (Sir Frederick William Herschel, 15 Νοεμβρίου 1738 – 25 Αυγούστου 1822) ήταν Βρετανός αστρονόμος και μουσικός, γερμανικής καταγωγής. Υπήρξε Ιππότης του Βασιλικού Γκελφικού Τάγματος του Ανόβερου και εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας.
Γεννήθηκε στο Αννόβερο και ήταν γιος μουσικού. Σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο και αφοσιώθηκε στη μελέτη των Μαθηματικών και της Αστρονομίας.

Το 1774 κατασκεύασε ένα κατοπτρικό τηλεσκόπιο και το 1781 ανακάλυψε τον πλανήτη Ουρανό, ανακάλυψη χάρη στην οποία έγινε διάσημος. Την επόμενη χρονιά διορίστηκε προσωπικός αστρονόμος του Βασιλιά Γεωργίου του Γ’. Το 1789 κατασκεύασε, υπό την αιγίδα του βασιλιά, ένα ισχυρότερο τηλεσκόπιο, με το οποίο ανακάλυψε δύο δορυφόρους του Κρόνου, το Μίμα και τον Εγκέλαδο. Ο Χέρσελ μελέτησε τα νεφελώματα και συνέταξε σχετικό κατάλογο που περιείχε 2.500 νεφελώματα, έργο το οποίο συνεχίστηκε από τον γιο του, Τζον Χέρσελ, ο οποίος έγινε κι αυτός διάσημος αστρονόμος.

Έκανε ταξινόμηση των αστέρων, διπλών και περιοδικών, και έδωσε μια γενική εικόνα του Σύμπαντος. Ανακάλυψε πως ο Ήλιος δεν μένει ακίνητος, αλλά κινείται, με κατεύθυνση ένα σημείο στον αστερισμό του Ηρακλή,[1] γύρω από το κέντρο του Γαλαξία, παρασύροντας μαζί του ολόκληρο το Ηλιακό Σύστημα. Ανακάλυψε επίσης την υπέρυθρη ακτινοβολία το 1800, χρησιμοποιώντας θερμόμετρο και πρίσματα. Για την προσφορά του στην επιστήμη του χρίστηκε ιππότης το 1792.
http://el.wikipedia.org/wiki/Γουίλιαμ_Χέρσελ

Calzone με Philadelphia και σάλτσα τομάτας με βασιλικό

Calzone με Philadelphia και σάλτσα τομάτας με βασιλικό
• 400 γρ έτοιμη, αφράτη ζύμη για πίτσα
• 200 γρ σάλτσα τομάτας
• 30 φύλλα βασιλικό ψιλοκομμένο
• 30 γρ PHILADELPHIA
• λίγο ελαιόλαδο

Σε ένα ξύλο κοπής ψιλοκόβετε το βασιλικό και τον προσθέτετε στη σάλτσα τομάτας. Ανακατεύετε καλά.

Στον πάγκο της κουζίνα σας απλώνετε τη ζύμη και την κόβετε στα δύο.

Σε κάθε κομμάτι, απλώνετε από 150 γραμμάρια Philadelphia, με μια σπάτουλα ή ένα μικρό μαχαίρι, και από πάνω προσθέτετε από 100 γραμμάρια σάλτσα τομάτας.

Κλείνετε προσεκτικά τη ζύμη σχηματίζοντας το σχήμα του calzone με τα δάχτυλά σας και με τη βοήθεια ενός πιρουνιού κλείνετε καλά το ζυμάρι.

Με ένα πινέλο, προσθέτετε από πάνω λίγο ελαιόλαδο και ψήνετε τα δύο calzone σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 20-22 λεπτά.

Σήμερα 25/8... Βαρθολομαίου Αποστόλου, Τίτου Αποστόλου

λιτό κι απέριττο .. Μουρνιές... (φ. Μ.Κυμάκη)

Βαρθολομαίου Αποστόλου, Τίτου Αποστόλου

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου (γαλλικά: Massacre de la Saint-Barthélemy = Σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίο

 

Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου (γαλλικά: Massacre de la Saint-Barthélemy = Σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου) αναφέρεται στη σφαγή των Γάλλων προτεσταντών (Ουγενότων) από τους Καθολικούς στο Παρίσι στις 24 Αυγούστου 1572, ανήμερα του Αγίου Βαρθολομαίου. Η σφαγή αυτή διήρκεσε δύο τουλάχιστον μέρες στην πρωτεύουσα και επεκτάθηκε στην επαρχία.

Το τραγικό αυτό επεισόδιο των Θρησκευτικών Πολέμων της Γαλλίας ήταν αποτέλεσμα τόσο θρησκευτικών, όσο και πολιτικών και κοινωνικών αιτίων. Ήταν αποτέλεσμα της βαθιάς διαίρεσης όλων των στρωμάτων του γαλλικού λαού, του ανταγωνισμού των οικογενειών Γκιζ και Βουρβόνων για την διαδοχή της ετοιμοθάνατης βασιλεύουσας δυναστείας των Βαλουά και αντικατόπτριζε επίσης τις εντάσεις μεταξύ της Γαλλίας και της Ισπανίας, οι οποίες τροφοδοτούνταν από τις εξεγέρσεις στις Κάτω Χώρες.

Η ιστοριογραφική παράδοση θέλει ως κύριους υπαίτιους της σφαγής το βασιλιά Κάρολο Θ΄ και τη μητέρα του, Αικατερίνη των Μεδίκων. Ελλείψει πηγών, οι ιστορικοί ακόμα και σήμερα διαφωνούν για τον ακριβή ρόλο του στέμματος στο γεγονός αυτό. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι υπήρξε βασιλική έγκριση για το μακελειό. Το πρωινό της 24ης Αυγούστου, ο Κάρολος Θ΄ είχε διατάξει τη διακοπή των δολοφονιών, αλλά δεν μπόρεσε να ανακόψει την οργή και το ζήλο του λαού.

Η σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τους Γαλλικούς Θρησκευτικούς Πολέμους. Το κίνημα των Ουγενότων τραυματίστηκε από το χαμό πολλών επιφανών αριστοκρατών ηγετών του, αλλά και από τις εσωτερικές ανακατατάξεις και τη ριζοσπαστική αλλαγή των πεποιθήσεων τους: οι Γάλλοι προτεστάντες πλέον βρίσκονταν σε ανοιχτό πόλεμο με το στέμμα. Σε αντίθεση με τους τρεις προηγούμενους εμφύλιους πολέμους, δεν επρόκειτο για έναν πόλεμο ενάντια στην πολιτική του στέμματος, αλλά ενάντια στην ίδια την ύπαρξη της Γαλλικής μοναρχίας. Ήταν μια «από τις χειρότερες θρησκευτικές σφαγές του 16ου αιώνα».Σε όλη την Ευρώπη, ως γεγονός χάραξε στο μυαλό των Προτεσταντών ότι «ο Ρωμαιοκαθολικισμός ήταν μια αιματοβαμμένη και δόλια θρησκεία».

Πίνακας περιεχομένων
1 Τα προ της σφαγής
1.1 Μια αντιδημοφιλής ειρήνη και ένας αντιδημοφιλής γάμος
1.2 Ένταση στο Παρίσι
1.3 Απόπειρα δολοφονίας του Κολινί
1.4 Η απόφαση
2 Η σφαγή
2.1 Στην επαρχία
2.2 Ο αντίκτυπος της σφαγής
3 Τα μετέπειτα
4 Οι ευθύνες
5 Επιρροή στην σκέψη και στην τέχνη
6 Παραπομπές
7 Βιβλιογραφία
8 Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κέντζι Μιζογκούτσι

Ο Κέντζι Μιζογκούτσι ήταν Ιάπωνας σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Το έργο του Μιζογκούτσι είναι γνωστό για τα μονοπλάνα και τη μιζανσέν του. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Μαρκ Λε Φανού, «Οι ταινίες του έχουν μια εξαιρετική δύναμη και αγνότητα. Ταρακουνούν και μετατοπίζουν τον θεατή με τη δύναμη, τη φινέτσα και τη συμπόνια με την οποία αντιμετωπίζουν τον ανθρώπινο πόνο».

Η ταινία του Ουγκέτσου Μονογκατάρι (1953) έστρεψε πάνω του τη διεθνή προσοχή και εμφανίστηκε στο Top Ten Poll των κριτικών του Sight & Sound, το 1962 και το 1972. Άλλες επιτυχημένες ταινίες του περιλαμβάνουν την Ιστορία του τελευταίου χρυσάνθεμου (1939), τη Ζωή της Οχάρου (1952) και τον Επιστάτη Σάνσο (1954). Σήμερα, ο Μιζογκούτσι θεωρείται ένας από τους κορυφαίους κινηματογραφιστές στην ιστορία του κινηματογράφου.

Πίνακας περιεχομένων
1 Βιογραφία
1.1 Τα πρώτα χρόνια
1.2 Καριέρα στον κινηματογράφο
2 Σημειώσεις
3 Bιβλιογραφικές Aναφορές
4 Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
 

Βιογραφία
Τα πρώτα χρόνιαΟ Μιζογκούτσι γεννήθηκε στο Χόνγκο του Τόκιο, όντας ένα από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός στεγών. Η οικογένειά του ανήκε στη μεσαία τάξη, έως ότου ο πατέρας του στράφηκε στην πώληση αδιάβροχων στους στρατιώτες κατά τη διάρκεια του ρωσο-ιαπωνικού πολέμου, προκειμένου να βγάλει τα προς το ζην. Ο πόλεμος τέλειωσε πολύ γρήγορα, προτού προλάβει να κάνει απόσβεση της επένδυσής του. Οι συνθήκες διαβίωσης της οικογένειας επιδεινώθηκαν δραματικά και έδωσαν τη μεγαλύτερη αδελφή του Κέντζι "για υιοθεσία", στη συνέχεια μετακομίζοντας από το Χόνγκο στην Ασακούσα, κοντά στο θέατρο και τη γειτονιά των οίκων ανοχής. Στην πραγματικότητα, η αδελφή του Σούζουκο, ή Σούζου, πωλήθηκε ως γκέισα - γεγονός που επηρέασε βαθιά την αντίληψη του Μιζογκούτσι για τη ζωή. Μεταξύ αυτού του γεγονότος και της βάναυσης μεταχείρισης του πατέρα του προς τη μητέρα και την αδελφή του, επιδόθηκε σε μια σθεναρή αντίσταση εναντίον του πατέρα του, καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες (ισπανικά: Jorge Francisco Isidoro Luis Borges Acevedo, ( audio) [ΔΦΑ: ˈxorxe ˈlwis ˈβorxes], Μπουένος Άιρες, Αργεντινή, 24 Αυγούστου 1899 - Γενεύη, Ελβετία, 14 Ιουνίου 1986) ήταν Αργεντινός συγγραφέας και θεωρείται μία από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές μορφές του 20ού αιώνα. Παρόλο που είναι πιο γνωστός για τα διηγήματά του (όπου κυριαρχεί το στοιχείο του φανταστικού), ο Μπόρχες ήταν επίσης δοκιμιογράφος, ποιητής και κριτικός.


Πίνακας περιεχομένων
1 Η ζωή του
1.1 Παιδικά χρόνια
1.2 Πρώτα συγγραφικά χρόνια
1.3 Τα χρόνια της ωριμότητας
1.4 Διεθνής αναγνώριση
1.5 Τα τελευταία χρόνια
2 Το έργο του
2.1 Ο Μπόρχες ως Αργεντίνος και ως πολίτης του κόσμου
2.2 Πολυ-πολιτισμικές επιρροές στα κείμενα του Μπόρχες
2.3 Ο Μπόρχες ως ειδικός στην ιστορία, την κουλτούρα και τη λογοτεχνία της Αργεντινής
3 Εργογραφία στα ελληνικά
4 Βιβλιογραφία
4.1 Αγγλική
4.2 Γαλλική
5 Παραπομπές
6 Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Η ζωή του
Παιδικά χρόνια

Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες. Ο πατέρας του, Χόρχε Γκιγέρμο Μπόρχες Ασλάμ, ήταν δικηγόρος και δάσκαλος ψυχολογίας και επίσης είχε λογοτεχνικές φιλοδοξίες ("προσπάθησε να γίνει συγγραφέας και δεν τα κατάφερε"), είπε κάποτε ο Μπόρχες. "Έγραψε μερικά πολύ καλά σονέτα"). Η μητέρα του Μπόρχες, Λεονόρ Ασεβέδο Σουάρες, ήταν από παλιά οικογένεια της Ουρουγουάης. Ο πατέρας του ήταν εν μέρει Ισπανός, εν μέρει Πορτογάλος και μισός Βρετανός. Η μητέρα του Ισπανίδα και πιθανόν Πορτογαλίδα. Στο σπίτι μιλούσαν τόσο ισπανικά όσο και αγγλικά και από πολύ νωρίς ο Μπόρχες ήταν ουσιαστικά δίγλωσσος. Λέγεται ότι διάβαζε Σαίξπηρ στα αγγλικά στα δώδεκά του χρόνια. Μεγάλωσε στην τότε μακρινή και όχι πολύ ευημερούσα συνοικία του Παλέρμο, σε μεγάλο σπίτι με μεγάλη βιβλιοθήκη.

Το πλήρες όνομα του Μπόρχες ήταν Χόρχε Φρανσίσκο Ισιδόρο Λουίς Μπόρχες Ασεβέδο (ισπ.: Jorge Francisco Isidoro Luis Borges Acevedo), αλλά, ακολουθώντας την αργεντίνικη παράδοση, δεν το χρησιμοποιούσε ποτέ ολόκληρο.

Ο Χόρχε Γκιγέρμο Μπόρχες αναγκάστηκε να εγκαταλείψει πολύ νωρίς το επάγγελμα του δικηγόρου εξαιτίας τη σταδιακής τύφλωσης, η οποία αργότερα θα επηρέαζε και τον γιο του, και το 1914 η οικογένεια μετακόμισε στη Γενεύη, όπου ο πατέρας Μπόρχες έτυχε περίθαλψης από ειδικό οφθαλμίατρο, ενώ ο Μπόρχες και η αδελφή του Νόρα (γενν. 1902) πήγαιναν σχολείο. Εκεί ο Μπόρχες έμαθε γαλλικά, με τα οποία προφανώς δυσκολεύτηκε αρχικά, μελέτησε μόνος του γερμανικά, και πήρε το μπακαλορεά από το Κολέγιο της Γενεύης το 1918.

Αφού τέλειωσε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η οικογένεια Μπόρχες έζησε τρία χρόνια σε διάφορα μέρη: το Λουγκάνο, τη Βαρκελώνη, τη Μαγιόρκα, τη Σεβίλλη και τη Μαδρίτη. Στην Ισπανία ο Μπόρχες έγινε μέλος του αβάν-γκαρντ ουλτραϊστικού λογοτεχνικού κινήματος. Το πρώτο του ποίημα, "Ύμνος στη Θάλασσα", γραμμένο στο στυλ του Γουόλτ Γουίτμαν, εκδόθηκε στο περιοδικό Grecia ("Ελλάδα"). Εκεί συναναστράφηκε αξιόλογους Ισπανούς συγγραφείς, όπως τον Ραφαέλ Κασίνος Ασένς και τον Ραμόν Γκόμεθ ντε λα Σέρνα.

Άλμπερτ Μάμερι

24 Αυγούστου 1895  πέθανε: Άλμπερτ Μάμερι Άγγλος ορειβάτης και συγγραφέας

Ο Άλμπερτ Μάμερι αγγλ. (Albert Mummery) ήταν Άγγλος ανεξάρτητος οικονομολόγος και διάσημος ορειβάτης που έζησε στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα και έχασε τη ζωή του από χιονοστιβάδα το 1895 όταν προσπάθησε να κατακτήσει το Νάνγκα Παρμπάτ. Πρότεινε ότι αιτία των περιοδικών κάμψεων της οικονομίας ήταν η υπέρμετρη αποταμίευση. Μαζί με τον Τζον Χόμπσον έγραψαν τη Φυσιολογία της Βιομηχανία (The Physiology of Industry), όπου ανέλυαν την θεωρία τους, η οποία όμως θεωρήθηκε ανόητη και επιζήμια.
ΟρειβασίαΠέρα από την ενασχόλησή του με την οικονομία, ο Μάμερι επικεντρώθηκε στην ορειβασία και έγινε ένας από τους διασημότερους ορειβάτες της εποχής του. Ο Μάμερι ολοκλήρωσε το 1888 την πρώτη ανάβαση στο όρος Ντιχ-Tάου, τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή της οροσειράς του Καυκάσου. Τη δεκαετία του 1890 ολοκλήρωσε μερικές αναβάσεις στις Άλπεις χωρίς οδηγό, μαζί με τους Νόρμαν Κόλι, Τζέφρι Χέιστινγκς και Γουίλιαμ Σέσιλ Σλίνγκσμι. Επίσης ασχολήθηκε με την αναρρίχηση στους γκρεμούς από κιμωλία στο Ντόβερ, νότια Αγγλία. Το 1895 προσπάθησε μαζί με τους Κόλι και Χέιστινγκς να αναρριχηθούν στο Νάνγκα Παρμπάτ, ένα βουνό στα Ιμαλάια που ξεπερνά σε ύψος τα 8 χιλιόμετρα, αλλά αυτός μαζί με δύο Γκούρχα χάθηκε σε ένα μονοπάτι, πιθανόν λόγω χιονοστιβάδας. Το σώμα του δεν βρέθηκε. Η μη χρήση οδηγών και η ανάληψη πολλών κινδύνων ξεχώρισε τον Μάμερι από τους άλλους ορειβάτες εκείνης της εποχής και η ορειβατική του φιλοσοφία συνέχισε να είναι δημοφιλής. Περιέγραψε τις εμπειρίες του στο βιβλίο My Climbs in the Alps and Caucasus (1895).

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1714 - 24 Αυγούστου 1779)

24 Αυγούστου 1779  πέθανε: Κοσμάς ο Αιτωλός Έλληνας μοναχός

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1714 - 24 Αυγούστου 1779), γνωστός και ως Πατροκοσμάς, ήταν Ελληνορθόδοξος μοναχός. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Κώνστας, ενώ το επώνυμό του χάρις στις αναφορές των Βενετών προβλεπτών, που έχουν διασωθεί στα κρατικά αρχεία της Βενετίας, γνωρίζουμε πως ήταν Εσωχωρίτης

Το 1961 ανακηρύχθηκε άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και εορτάζεται στις 24 Αυγούστου. Η δράση του συνδέεται με τον παλιότερο θρησκευτικό ουμανισμό.[2] Γεννήθηκε στην Αιτωλία και όπως αναφέρει ο ίδιος αόριστα «Η πατρίδα μου είναι Ελλάδα από το Απόκουρον». Κατά τον βιογράφο και σύγχρονό τoυ Νικόδημο Αγιορείτη γεννήθηκε στο χωριό Μέγα Δένδρο Απόκουρου κοντά στο Θέρμο, ενώ κάποιοι μελετητές θεωρούν πιθανή γενέτειρα το γειτονικό Ταξιάρχη[3]. Ως έτος γέννησής φέρεται το 1714, διότι ο Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει πως πέθανε σε ηλικία 65 ετών.


Πίνακας περιεχομένων
1 Βιογραφία
2 Διδαχές και Προφητείες
3 Παρατηρήσεις επί του κηρύγματος και των προφητειών του Κοσμά του Αιτωλού
4 Υμνολογία
5 Βιβλιογραφικές παραπομπές
6 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
7 Βιβλιογραφία

 

Σήμερα 24/8... Κοσμά του Αιτωλού, Αγίου Ευτυχούς Ιερομάρτυρος

 Σφακούρα  Μουρνιών ... η ομορφιά του ...δύσκολου... (φ.Μ.Κυμάκη)

 Κοσμά του Αιτωλού, Αγίου Ευτυχούς Ιερομάρτυρος

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Σήμερα 23/8... Ιερομαρτύρων Ειρηναίου επισκόπου Σιρμίου και Ειρηναίου επισκόπου Λυώνος, Σύναξη της Παναγίας της Μαλαματένιας στην Τήνο

Αγ Νικόλαος (φ.Μ.Κυμάκη)

 Απόδοσις της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Παναγίας Προυσσιώτισσας, Ιερομαρτύρων Ειρηναίου επισκόπου Σιρμίου και Ειρηναίου επισκόπου Λυώνος, Σύναξη της Παναγίας της Μαλαματένιας στην Τήνο

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-