Η Δίκη των Πιθήκων

Το δικαστήριο δεν μπήκε στην ουσία της υπόθεσης και άφησε ανέπαφο το νόμο Μπάτλερ, που καταργήθηκε σαράντα χρόνια αργότερα με απόφαση της Βουλής του Τενεσί

Μια από τις δέκα πιο σημαντικές δίκες στη νομική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών υπήρξε η λεγόμενη Δίκη των Πιθήκων.

Ο επίσημος τίτλος της είναι «Πολιτεία του Τενεσί κατά του Τζον Τόμας Σκόουπς», εντάσσεται δε στο πλαίσιο της διαμάχης μεταξύ «δημιουργιστών» και «δαρβινιστών».

«Δημιουργιστές» ονομάζουμε όσους συντάσσονται με την άποψη της Εκκλησίας ότι η δημιουργία του κόσμου είναι αποτέλεσμα της Θείας Χάριτος.

Σήμερα η θέση αυτή, τουλάχιστον στις ΗΠΑ, έχει μετασχηματιστεί στη θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού, που υποστηρίζει ότι στην αρχή της εξέλιξης του Σύμπαντος υπήρξε ένα υπερφυσικό σχέδιο, μια επέμβαση του Δημιουργού Θεού.

Οι «Δαρβινιστές», από την άλλη, αποδέχονται τη θεωρία του βρετανού φυσιοδίφη Κάρολου Δαρβίνου (1809-1882), που υποστηρίζει ότι τα ζωικά και φυτικά είδη προέκυψαν από την αργή εξέλιξη απλούστερων μορφών ζωής, με γενετικές μεταλλάξεις και με τη φυσική επιλογή.

Πρόκειται για μια θεωρία που είναι γενικώς αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα.

Το ιστορικό της δίκης ξεκινά στις 21 Μαρτίου 1925, όταν η Βουλή της πολιτείας του Τενεσί, στις ΗΠΑ, ψηφίζει το νόμο Μπάτλερ, που «απαγορεύει τη διδασκαλία στα σχολεία κάθε θεωρίας που αρνείται τη θεϊκή καταγωγή του ανθρώπου και υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος προέρχεται από κατώτερες μορφές ζωικών οργανισμών».

Ο νεαρός καθηγητής Βιολογίας Τζον Σκόουπς αψηφά το νόμο και συνεχίζει να διδάσκει στους μαθητές του στο Λύκειο του Ντέιτον τη θεωρία του Δαρβίνου, δηλαδή «την καταγωγή του ανθρώπου από τον πίθηκο», όπως έλεγαν περιπαικτικά οι «δημιουργιστές».

Η Εισαγγελία της Πολιτείας κινείται δικαστικά εναντίον του Σκόουπς και του ασκεί ποινική δίωξη.

Ο καθηγητής Τζον Τόμας Σκόουπς

Η δίκη του νεαρού καθηγητή προσδιορίστηκε για τις 10 Ιουλίου 1925 στο Ντέιτον του Τενεσί, μια πολιτεία που βρίσκεται στο συντηρητικό Αμερικανικό Νότο και ανήκει στη λεγόμενη «Ζώνη της Βίβλου».

Το άσημο Ντέιτον συγκέντρωσε εν μία νυκτί τα φώτα της δημοσιότητας.

Εκατοντάδες δημοσιογράφοι συνέρρευσαν για να καλύψουν τη δίκη και η μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα «Σικάγο Τρίμπιουν» έστησε ένα ραδιοφωνικό σταθμό για την απευθείας μετάδοση της δίκης, κάτι που συνέβαινε πρώτη φορά στα δικαστικά χρονικά των ΗΠΑ.

Τα δικαστικά έξοδα του κατηγορουμένου ανέλαβε η Αμερικανική Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ACLU) και την υπεράσπισή του ο κορυφαίος ποινικολόγος των ΗΠΑ Κλάρενς Ντάροου.

Ως συνήγορος πολιτικής αγωγής εκ μέρους χριστιανικών οργανώσεων παρέστη ο πολιτικός Ουίλιαμ Τζένιγκς Μπράιαν, χριστιανός ακτιβιστής και διαπρύσιος κήρυκας του αντιδαρβινισμού.

Ήταν σπουδαίος ρήτορας, αλλά είχε να δικηγορήσει τριάντα χρόνια.

Του τοπικού δικαστηρίου των ενόρκων προΐστατο ο δικαστής Τζον Ρόλστον.

Η δίκη ξεκίνησε πράγματι στις 10 Ιουλίου 1925 και εξελίχθηκε σε μια μονομαχία Ντάροου – Μπράιαν.

Ο Ντάροου προσπάθησε στην αρχή να κηρύξει το νόμο αντισυνταγματικό, επειδή καλλιεργούσε το θρησκευτικό μίσος μεταξύ των πολιτών.

Απέτυχε, όμως, καθώς ο δικαστής Ρόλστον απέρριψε το αίτημά του.

Στη συνέχεια κάλεσε ως μάρτυρα το δικηγόρο της πολιτικής αγωγής Ουίλιαμ Τζένινγκς Μπράιαν και τον «στρίμωξε» αρκετά με τις ερωτήσεις του, κερδίζοντας τις εντυπώσεις του ακροατηρίου.

Κλάρενς Ντάροου – Ουίλιαμ Τζ. Μπράιαν

Η ζέστη, όμως, ήταν αφόρητη και η δίκη συνεχίστηκε στον περίβολο του δικαστηρίου, κάτω από τον ίσκιο των μεγάλων δέντρων.

Η υπεράσπιση έφερε διαπρεπείς επιστήμονες για να καταθέσουν για τη θεωρία της εξέλιξης, αλλά και αυτό το αίτημα απορρίφθηκε από το δικαστή Ρόλστον.

Ο Ντάροου αντέδρασε έντονα και θεώρησε ότι ο ρόλος του στη δίκη είχε λήξει.

Στις 21 Ιουλίου 1925 οι ένορκοι εξέδωσαν την απόφασή τους, που ήταν καταδικαστική.

Ο δικαστής Ρόλστον επέβαλε στο νεαρό καθηγητή Τζον Σκόουπς χρηματική ποινή 100 δολαρίων, ποσό ιδιαίτερα σημαντικό για την εποχή.

Πέντε ημέρες αργότερα ο κατήγορος του Σκόουπς, Ουίλιαμ Τζένιγκς Μπράιαν, πέθανε στον ύπνο του, σε ηλικία 65 ετών.

Πολλοί είπαν ότι έφταιξε η εξαντλητική εξέτασή του από τον Ντάρελ, όμως η αλήθεια είναι ότι έπασχε από διαβήτη.

Στις 15 Ιανουαρίου 1927 ο Κλάρενς Ντάροου υποστήριξε την αναίρεση του Τζον Σκόουπς, ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου της πολιτείας του Τενεσί.

Το δικαστήριο αθώωσε τον Σκόουπς για τυπικούς λόγους, επειδή την απόφαση για την επιβολή της χρηματικής ποινής έπρεπε να πάρουν οι ένορκοι και όχι δικαστής.

Το δικαστήριο δεν μπήκε στην ουσία της υπόθεσης και άφησε ανέπαφο το νόμο Μπάτλερ, που καταργήθηκε σαράντα χρόνια αργότερα με απόφαση της Βουλής του Τενεσί (16 Μαΐου 1967).

Η διαμάχη «δημιουργιστών» και «δαρβινιστών», κυρίως στο χώρο της εκπαίδευσης, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση στις ΗΠΑ.

(Πηγή πληροφοριών: sansimera.gr)

Μινθέλαιο

 


Το μινθέλαιο προέρχεται από το φυτό μέντα (διασταύρωση watermint και δυόσμου), που ευδοκιμεί στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.
Το έλαιο μέντας χρησιμοποιείται συχνά ως αρωματικό σε τρόφιμα και ποτά και ως άρωμα σε σαπούνια και καλλυντικά. Το έλαιο μέντας, επίσης, χρησιμοποιείται σε μια ποικιλία προϊόντων υγείας και μπορεί να ληφθεί από το στόμα σαν διατροφικό συμπλήρωμα. Μπορεί επίσης, να εφαρμοστεί και στο δέρμα.
Το έλαιο μέντας μπορεί να προκαλέσει παρενέργειες, όπως καούρα και μπορεί, επίσης, να έχει αλληλεπιδράσεις με ορισμένα φάρμακα.
Που χρησιμοποιείται
Τα οφέλη του
Πολλές μελέτες δείχνουν ότι οι οι οξεανθεκτικές κάψουλες μέντας, που επιτρέπουν στο λάδι να περάσει μέσα από το στομάχι ώστε να μπορεί να διαλυθεί στο έντερο - μπορεί να βοηθήσει να ανακουφίσει τα κοινά συμπτώματα του συνδρόμου του ευερέθιστου εντέρου, όπως το κοιλιακό άλγος και το φούσκωμα. Οι επικαλυμμένες μορφές από έλαιο μέντας, ωστόσο, στην πραγματικότητα, μπορεί να προκαλέσουν ή να επιδεινώσουν την καούρα και τη ναυτία.
Το έλαιο μέντας χρησιμοποιείται για μια ποικιλία από πεπτικά προβλήματα, όπως:

Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου
Δυσπεψία
Καούρα
Ναυτία
Εμετός
Πρωινή αδιαθεσία
Κράμπες της ανώτερης γαστρεντερικής οδού και χοληφόρων
Διάρροια
Βακτηριακή υπερανάπτυξη στο λεπτό έντερο
Αέρια Τα συμπληρώματα διατροφής που περιέχουν αιθέριο έλαιο μέντας, επίσης, χρησιμοποιούνται από κάποιους ανθρώπους για τις ακόλουθες ασθένειες:

Κρυολογήματα
Βήχας
Φλεγμονή του στόματος και του φάρυγγα
Λοιμώξεις παραρρίνιων κόλπων και λοιμώξεις του αναπνευστικού
Προβλήματα εμμήνου ρύσεως
Προβλήματα ήπατος και χοληδόχου κύστης
Πονοκέφαλος
Μυϊκός πόνος
Νευρόπονος
Πονόδοντος
Φλεγμονή του στόματος
Φαγούρα
Αλλεργικό εξάνθημα
Βακτηριακές και ιογενείς λοιμώξεις
Απώθηση κουνουπιών
Ενισχύσει τη μνήμη και την εγρήγορση Επιπλέον,το αιθέριο έλαιο μέντας ατμών χρησιμοποιείται και ως εισπνεόμενο για τη θεραπεία του κρυολογήματος και του βήχα. Επίσης, ορισμένοι γιατροί προσθέτουν έλαιο μέντας σε ένα διάλυμα υδροξειδίου του βαρίου για να χαλαρώσουν το παχύ έντερο κατά τη διάρκεια του κλύσματος.
Το μινθέλαιο θεωρείται ότι έχει ακτινοπροστατευτικά αποτελέσματα σε ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία του καρκίνου.
Η μέντα έχει υψηλή περιεκτικότητα σε μενθόλη, και χρησιμοποιείται συχνά στο τσάι και για αρωματισμό του παγωτού, σε είδη ζαχαροπλαστικής, τσίχλες, και οδοντόπαστες.
Το έλαιο περιέχει επίσης μενθόνη και εστέρες μενθύλιου, ιδιαίτερα μενθύλιο αιθυλεστέρα. Τα αποξηραμένα φύλλα μέντας έχουν, συνήθως, 0,3-0,4% του πτητικού ελαίου που περιέχει μενθόλη (7 - 48%), μενθόνη (20-46%), μενθύλιο αιθύλιο (3-10 %), Menthofuran (1-17%) και 1,8-κινεόλη (3-6%). Το μινθέλαιο περιέχει επίσης μικρές ποσότητες λιμονένιο, pulegone, ευκαλυπτόλη, καρυοφυλλένιο και πινένιο. Μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθεί σε ορισμένα σαμπουάν, σαπούνια και προϊόντα φροντίδας του δέρματος. Η μενθόλη ενεργοποιεί τους TRPM8 υποδοχείς για το κρύο στο δέρμα και στους βλεννογόνους, και δημιουργεί ένα αίσθημα ψύξης.
Παρενέργειες
Στους περισσότερους ενήλικες, οι μικρές δόσεις του αιθέριου ελαίου που περιέχονται σε συμπληρώματα διατροφής και σε προϊόντα περιποίησης του δέρματος φαίνεται να είναι ασφαλείς. Οι έγκυες και θηλάζουσες γυναίκες, ωστόσο, θα πρέπει να αποφεύγουν τέτοιου είδους προϊόντα, διότι λίγα είναι γνωστά για την ασφάλειά τους κατά τη διάρκεια της κύησης και της γαλουχίας.
Πιθανές παρενέργειες του ελαίου μέντας περιλαμβάνουν:

Καούρα
Αλλεργικές αντιδράσεις, όπως η έξαψη, κεφαλαλγία, και τα έλκη στο στόμα
Καύσος πρωκτού κατά τη διάρροια Αν και οι οξεοανθεκτικές κάψουλες λαδιού μέντας μπορεί να μειώσουν την καούρα, η προστατευτική τους επικάλυψη μπορεί να διαλυθεί πιο γρήγορα και να αυξήσει τον κίνδυνο της καούρας όταν λαμβάνεται ταυτόχρονα με φάρμακα που ελαττώνουν το γαστρικό οξύ και τα οποία είναι χρησιμοποιούνται συχνά για την καούρα ή την παλινδρόμηση οξέος. Είναι καλύτερο να λαμβάνονται τέτοια φάρμακα τουλάχιστον δύο ώρες μετά τη λήψη των οξεοανθεκτικών προϊόντων μέντας.
Βιβλιογραφία
organicfacts.net

Μαρσέλ Προυστ

 

 

 

 

 

 

Ο Μαρσέλ Προυστ (Marcel Proust, Παρίσι 1871-18 Νοεμβρίου 1922) ήταν Γάλλος συγγραφέας, δοκιμιογράφος και κριτικός. Καταγόταν από εύπορη οικογένεια και από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία. Σε ηλικία 9 χρόνων αρρώστησε από άσθμα, πράγμα που σημάδεψε όλη του τη ζωή. Τα έργα του διακατέχονται από την αγάπη του για την εβραϊκής καταγωγής μητέρα του, που τον επηρέασε σημαντικά στη συγγραφή του.

Σπούδασε στο λύκειο Κοντορσέ και στη σχολή Πολιτικών Επιστημών. Όσο χρόνο φοιτούσε δημοσίευε χρονογραφήματα σε περιοδικά. Το πρώτο επίσημο έργο του εκδόθηκε το 1896 με πρόλογο του Ανατόλ Φρανς και με τον τίτλο «Οι ηδονές και οι ημέρες».

Αντιπροσωπευτικό έργο του ύφους του Προυστ είναι το μεταγενέστερο μυθιστόρημά του «Jean Santeuil», με το οποίο ο συγγραφέας αφοσιώνεται στην ολοκλήρωση του συγγραφικού του στόχου. Μετά το θάνατο της μητέρα του ο Προυστ αναζήτησε περισσότερο τη μοναξιά και απομονωμένος από γνωστούς και φίλους άρχισε τη συγγραφή ενός έργου με τον τίτλο «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο», που αποτελεί ένα από τα καλύτερα λογοτεχνικά έργα του 20ού αιώνα. Αποτελεί ένα είδος αυτοβιογραφίας και περιλαμβάνει επτά τμήματα με τους τίτλους: 1) Από τη μεριά του Σουάν, 2) Στη σκιά των κοριτσιών με τα λουλούδια, 3) Από τη μεριά των Γκερμάν, 4) Σόδομα και Γόμορα, 5) Η αιχμάλωτη, 6) Η χαμένη Αλμπερτίν, 7) Ο χρόνος που ξαναβρέθηκε. Στο έργο του αυτό εμφανίζονται θέματα της θλιμμένης νοσταλγίας του για την παιδική ηλικία, του έρωτα, της ζήλιας και του υπαινικτικού χαρακτήρα μερικών «στιγμών» που φαίνονται να ανοίγουν μία μυστηριώδη προοπτική προς μία απόλυτη πραγματικότητα. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του έγραψε τον τόμο με τα χρονικά και την κριτική μελέτη «Εναντίον του Σεντ - Μπεβ».

Το έργο του À la recherche du temps perdu (Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, 1913-1927) μετέφρασε στα Ελληνικά ο Παύλος Ζάννας ("Ηριδανός" και "Βιβλιοπωλείο της Εστίας")
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CF%83%CE%AD%CE%B

Μπολιάστε το...δέντρο σας, κεντρίστε τη...ζωή σας!

 

 

 

 

 

 

 Απλά μαθήματα...εμβολιασμού δέντρων από τον Λευτέρη Καραγιάννη ΣΧΕΤΙΚΑ VIDEO
https://www.youtube.com/v/ldmIAPZMsX0?version=3

Του Λευτέρη Καραγιάννη
Από πολύ μικρό παιδί, μέρα παρά μέρα, κάθε σαββατοκύριακο και όλες τις διακοπές, πήγαινα με τον πατέρα μου στο χωριό. Θυμάμαι πολύ συχνά να τον παρακολουθώ να μπολιάζει δέντρα σε φίλους και συγγενείς, τις τριανταφυλλιές στο σπίτι μας. Πολύ σύντομα το μικρόβιο μπήκε μέσα μου. Οπουδήποτε έβρισκα άγρια δέντρα σε δέτες, αμυγδαλιές, μπουρνελίδια, αγκουτσάκους, τα μπόλιαζα με μεγάλη αγωνία για να δω το αποτέλεσμα. Το είχα το χέρι όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια. Πολλές φορές στη συνέχεια με τον πατέρα μου, θυμάμαι να μπολιάζουμε δέντρα και ελιές σε φίλους και γνωστούς, χωρίς ποτέ φυσικά να παίρνουμε χρήματα γι'αυτό. Κάναμε τη βόλτα μας, παιρνούσαμε καλά και αυτό αρκούσε και με το παραπάνω. Ώσπου ήρθε η αναμπέλωση.
Στην ηλικία των δεκαπέντε ετών, την παραμονή που ο πατέρας μου θα μπόλιαζε ένα αμερικάνικο αμπέλι ενός θείου μου, ο θείος μου αγόρασε ένα καλό μαχαιράκι μπολιάσματος, αυτό με τον Ελβετικό σταυρό και μου είπε να πάω να μπολιάζω με τον πατέρα μου. Ήξερε οτι μπόλιαζα άλλα δέντρα και ήταν σίγουρος. Η χαρά μου απερίγραπτη. Απο τότε ασχολήθηκα και επαγγελματικά με τον εμβολιασμό αμπελιών. Αργότερα με αφορμή τον εμβολιασμό ενός αμπελιού στη Σητεία, ξεκινήσα την ενασχόλιση μου με την μελισσοκομία, πρέγμα που δεν μπορώ να παραβλέψω. Έβγαζα τότε πολύ καλά λεφτά χωρίς ποτέ να είναι αυτός ο στόχος μου, γιατί είχα μάθει να το κάνω από αγάπη και σεβασμό στη φύση. Τα χρόνια πέρασαν και τώρα με βιντεάκια και φωτογραφίες από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης έχω μοναδικό στόχο να ''κεντρίσω'' το ενδιαφέρον σε όσο το δυνατό περισσότερους ανθρώπους να ξεκινήσουν με το μπόλιασμα ενός δέντρου. Πολύ χρήσιμη και δημιουργική ασχολία αφού κυριολεκτικά πολύ σύντομα απολαμβάνεις τους καρπούς της! Είμαι εδώ να δώσω οποιαδήποτε διευκρίνηση σε οποιονδήποτε θέλει να ασχοληθεί. Δεν είναι δύσκολο, απλά θέλει λίγο προσοχή ανάλογα το φυτό και τις κατάλληλες συνθήκες στις οποίες πολλές φορές παρεμβαίνουμε για να βοηθήσουμε στην μεγιστοποίηση της επιτυχίας. Δεν χρειάζονται πολλά, μπορούμε να ξεκινήσουμε με ένα απλό μαχαίρι καλά ακονισμένο και πλαστικό σπάγγο. Αν ασχοληθούμε περισσότερο, θα πάρουμε ένα καταλληλότερο μαχαίρι και ειδικό χόρτο εμβολιασμού. Καλή επιτυχία σε όλους!!

Δείτε περισσότερα εδώ

Ομάρ Σαρίφ (πραγματικό όνομα: Μισέλ Ντεμίτρι Χαλούμπ, αραβικά : عمر الشريف‎, 10 Απριλίου 1932 - 10 Ιουλίου 2015)

Ο Ομάρ Σαρίφ (πραγματικό όνομα: Μισέλ Ντεμίτρι Χαλούμπ, αραβικά : عمر الشريف‎, 10 Απριλίου 1932 - 10 Ιουλίου 2015) ήταν Αιγύπτιος ηθοποιός με Λιβανέζικη καταγωγή. Ξεκίνησε την καριέρα του στην ιδιαίτερη πατρίδα του την δεκαετία του 1950 αλλά είναι γνωστός για τις εμφανίσεις του σε αγγλικές και αμερικάνικες παραγωγές. Στις ταινίες του περιλαμβάνονται Ο Λώρενς της Αραβίας (1962), Δόκτωρ Ζιβάγκο (1965) και Ένα Αστείο Κορίτσι (1968). Είχε τιμηθεί με τρεις Χρυσές Σφαίρες και ένα βραβείο Σεζάρ. Είχε προταθεί για Βραβείο Όσκαρ. Είχε λάβει διάκριση από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Ο Σαρίφ, που μιλούσε άπταιστα αραβικά, αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά και ιταλικά, συχνά συμμετείχε σε ταινίες υποδύομενος κάποιον τουρίστα. Η κυβέρνηση του Αιγύπτιου πρωθυπουργού Gamal Abdel Nasser τού επέβαλλε περιορισμούς και ο Σαρίφ οδηγήθηκε σε αυτο-εξορισμό στην Ευρώπη. Αυτό το γεγονός οδήγησε σε ένα φιλικό διαζύγιο από την σύζυγό του, την Αιγύπτια ηθοποιό Faten Hamama. Είχε ασπαστεί το ισλάμ προκειμένου να την παντρευτεί. Ήταν φανατικός του ιπποδρόμου και κάποτε κατετάγη μεταξύ των καλύτερων παικτών του ιπποδρόμου παγκοσμίως.

Ο Σαρίφ, του οποίου το επίθετο σημαίνει "ευγενής" ή "ευπατρίδης", γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από μια οικογένεια καθολικών: ανήκε σε μια μικρή μειονότητα γνωστή ως Αντιοίχειοι Έλληνες Καθολικοί της Αιγύπτου (Rum Katuleek al Shawamm), μια περιθωριακή ομάδα της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αντιόχειας.

Ο πατέρας του, Ιωσήφ Χαλούμπ, ήταν έμπορος ξυλείας από το Zahlé του Λιβάνου και μετακόμισε στην Αλεξάνδρεια στις αρχές του 20ού αιώνα, όπου ο Σαρίφ αργότερα γεννήθηκε. Η οικογένεια μετακόμισε στο Κάιρο όταν ο Σαρίφ ήταν τεσσάρων ετών. Η μητέρα του, Κλαιρ Σάαντα, με καταγωγή από τον Λίβανο, ήταν αεροσυνοδός. Ο βασιλιάς της Αιγύπτου Φαρούκ ήταν συχνός επισκέπτης της οικογένειας προτού ενθρονιστεί το 1952.

Ο Ομάρ Σαρίφ αποφοίτησε από το Κολέγιο Βικτωρία της Αλεξάνδρειας, όπου ανέπτυξε ένα ταλέντο στην εκμάθηση γλωσσών. Μετά αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Καΐρου, όπου σπούδασε φυσική και μαθηματικά. Εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στην επιχείρηση ξυλείας του πατέρα του προτού σπουδάσει υποκριτική στην Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου. Το 1955 ο Σαρίφ άλλαξε το όνομά του και ασπάστηκε τον ισλαμισμό προκειμένου να παντρευτεί την Αιγύπτια ηθοποιό Φατέν Χαμαμά.

Καριέρα

Αίγυπτος

Το 1953 ο Σαρίφ ξεκίνησε την καριέρα του στην Αίγυπτο στην ταινία Σιρα’ Φι αλ-Γουαντι (Ο Φλογερός Ήλιος ή Μάχη στην Κοιλάδα). Την ίδια χρονιά συμμετείχε στην ταινία Ο Διάβολος της Αιγύπτου και στην ταινία Struggle in the Valley.

Γρήγορα απέκτησε φήμη και εμφανίστηκε στα Οι Καλύτερές μας Μέρες (1955), Η Λιβανέζικη Αποστολή (1956, γαλλικής παραγωγής), Struggle in the Pier (1956), Η Γη της Ειρήνης (1957), Goha (1958, τυνησιακής παραγωγής που σηματοδότησε το ντεμπούτο της Κλαούντια Καρντινάλε), Δεν Κοιμάμαι (1958), Έγκλημα στο Νείλο (1958), Η Κυρία του Κάστρου (1959), Μια Έναρξη και ένα Τέλος (1960), Μια Φήμη της Αγάπης (1960), η διασκευή της Άννα Καρένινα με τίτλο Ναχρ ελ Χουμπ (Ο Ποταμός της Αγάπης, 1961) και Υπάρχει ένας Άνδρας στο Σπίτι μας (1961). Ο Σαρίφ πρωταγωνίστησε στο πλάι της πρώην συζύγου του, Φατέν Χαμαμά, σε αρκετές ρομαντικές ταινίες.

Νίκολα Τέσλα (σερβι­κά: Никола Тесла, Nikola Tesla, 10 Ιουλίου 1856 - 7 Ιανουαρίου 1943)

Ο Νίκολα Τέσλα (σερβι­κά: Никола Тесла, Nikola Tesla, 10 Ιουλίου 1856 - 7 Ιανουαρίου 1943) ήταν Σέρβος εφευρέτης, μηχανολόγος.

Γεννήθηκε στο Σμίλιαν στην περιοχή Λίκα της σημερινής Κροατίας, το οποίο ανήκε στη Σερβική κοινότητα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Πατέρας του ήταν ο ορθόδοξος ιερέας του χωριού Σμίλιαν, Μιλούτιν Τέσλα (1819-1879), μητέρα του ήταν η Γκεοργκίνα-Τζούκα Μάντιτς (1822-1892), κόρη ιερέα, ενώ και τα αδέρφια της ήταν μέλη του κλήρου της χώρας. Ο ένας ήταν ο Μητροπολίτης Νίκολα Μάντιτς και ο άλλος ο μοναχός Πέταρ Μάντιτς. Το όνομα Τέσλα δηλώνει το μικρό τσεκούρι με λεπίδα σε ορθή γωνία προς τη λαβή, ωστόσο, χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει ένα άτομο με προεξέχοντα δόντια, ένα κοινό χαρακτηριστικό των μελών της οικογένειας Τέσλα.

Το ανακαινισμένο πατρικό σπίτι του Τέσλα μαζί με την εκκλησία και ανδριάντα του, στο Σμίλιαν της Κροατίας όπου γεννήθηκε.

Είχε έναν μεγαλύτερο κατά επτά χρόνια αδελφό, τον Ντάνε Τέσλα, ο οποίος έχασε τη ζωή του όταν ο Νίκολα ήταν επτά ετών, πέφτοντας από το άλογο ενώ έκανε ιππασία. Ο Νίκολα ζούσε στη σκιά του αδελφού του, ο οποίος αντιμετωπιζόταν από τους γονείς του ως ο πλέον ταλαντούχος και προοριζόταν να ακολουθήσει το παράδειγμα του πατέρα του και των θείων του.

Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Νίκολα Τέσλα υπέφερε ακόμα από εφιάλτες και ψευδαισθήσεις που σχετίζονταν με το θάνατο του αδελφού του, ενώ εικάζεται πως πολυάριθμες φοβίες και εμμονές που χαρακτήριζαν τον Τέσλα ενδεχομένως ήταν απόρροια του αντίκτυπου που είχε κατά την παιδική του ηλικία η απώλεια του Ντάνε και η προβληματική σχέση με τον πατέρα του. Αν και οι λεπτομέρειες του θανάτου του Ντάνε είναι άγνωστες, βέβαιο θεωρείται πως προκάλεσε μεγάλη θλίψη στην οικογένεια και επηρέασε τη σχέση του Νίκολα με τους γονείς του, οι οποίοι συντετριμμένοι από το θάνατο του Ντάνε αδυνατούσαν να εκτιμήσουν τις ικανότητες του Νίκολα.

Όπως περιγράφει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του, το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μεγαλώσει χωρίς αυτοπεποίθηση. Ο Νίκολα από μικρή ηλικία έδειξε πως είχε ζωηρή φαντασία και ενδιαφέρον στις εφευρέσεις ακολουθώντας το παράδειγμα της μητέρας του, έτσι και έμαθε τη Γερμανική γλώσσα. Από μικρός ήταν επίσης βιβλιόφιλος καθώς διάβαζε τα περιοδικά που δημοσίευε ποίηση ο πατέρας του και λάτρευε τον Ιούλιο Βέρν (1828-1905) και τον Εμίλ Ζολά (1840-1902).

Σήμερα 10/7... Οσίας Αμαλίας

Λίμνη Ζαρού (φ.Μ.Κυμάκη)

 Οσίας Αμαλίας

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Τομ Χανκς

Ο Τομ Χανκς (Thomas Jeffrey "Tom" Hanks, 9 Ιουλίου 1956) είναι Αμερικάνος ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Ο Χανκς δούλεψε στην τηλεόραση και σε οικογενειακές κωμωδίες, ενώ έγινε ευρύτερα γνωστός με την ταινία Μπιγκ (Big) το 1988, πριν επιτύχει και σαν δραματικός ηθοποιός σε επιτυχημένες ταινίες όπως Φιλαδέλφεια (Philadelphia, 1993) και Φόρεστ Γκαμπ (Forrest Gump, 1994) για τις οποίες κέρδισε συνεχόμενα το βραβείο Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου τις χρονιές 1993 και 1994.

Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές καλλιτεχνικές και εισπρακτικές επιτυχίες όπως Το Δικό Τους Παιχνίδι (A League of their Own, 1992), Άγρυπνος στο Σιάτλ (Sleepless in Seattle, 1993), Απόλλο 13 (Apollo 13, 1995), Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (Saving Private Ryan, 1998), Έχετε Μήνυμα Στον Υπολογιστή Σας (You've Got Mail, 1998), Το Πράσινο Μίλι (The Green Mile, 1999), Ο Ναυαγός (Cast Away, 2000), Πιάσε Με Αν Μπορείς (Catch Me If You Can, 2002), Κώδικας Da Vinci (The Da Vinci Code, 2006), Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά (Extremely Loud and Incredibly Close, 2011) και Captain Phillips (2013). Έχει επίσης δανείσει τη φωνή του στις ταινίες κινουμένων σχεδίων Toy Story (1995), Toy Story 2 (1999) και Toy Story 3 (2010).

Οι συνολικές εισπράξεις των ταινιών του στο αμερικανικό box office ξεπερνούν τα 4 δισεκατομμύρια δολάρια.

Ο Χανκς γεννήθηκε στο Κόνκορντ της Καλιφόρνια. Ο πατέρας του, Έιμος Μέφορντ Χανκς, ήταν μακρινός απόγονος του Προέδρου Αβραάμ Λίνκολν Η μητέρα του, Τζάνετ Μέριλιν, εργαζόταν σε νοσοκομείο. Οι γονείς του χώρισαν το 1960 και τα τρία μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, Σάντρα, Λάρι και Τομ, έμειναν με τον πατέρα τους ενώ ο μικρότερος, Τζιμ, με τη μητέρα τους. Αργότερα οι γονείς του, έκαναν ο καθένας και άλλο γάμο. Η μητριά του Χανκς είχε ήδη πέντε παιδιά από τον πρώτο της γάμο. Χώρισαν μετά από δύο χρόνια. Ο Χανκς σπούδασε θέατρο στο Κολέγιο Chabot στην Καλιφόρνια και δύο χρόνια μετά φοίτησε στο California State University του Σακραμέντο.

Εύα Ομηρόλη -Οι Αναλφάβητοι του 'Ερωτα-

 

ΟΜΗΡΟΛΗ ΕΥΑ - ΟΙ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ( απόσπασμα)

Θεέ μου, δος μου τις δυστυχίες που μου αναλογούν, αφού δεν γίνεται αλλιώς, αλλά βοήθησε με να αξιωθώ κι όλες τις ευτυχισμένες ώρες που αιωρούνται σαν άστρα πάνω από το κεφάλι μου.
Να ζήσω τον χρόνο μου ,να τον ποτιστώ μέχρι την πιο μικρή μου ίνα, να μπορέσω να γίνω ένα μαζί του. Να έχω συντρόφισσες όμορφες στιγμές, να ξέρω πως έζησα, να μετανιώνω για κείνα που έκανα και να ψάχνω να βρω κι άλλα να κάνω.

Οι στιγμές, οι ώρες και τα αγγίγματα, η αναστάτωση κι οι κόμποι στο στομάχι, το βαρύ στο στήθος απ' τον πανικό της ευτυχίας, η απόλαυση του κορεσμού και της σοφίας, το κύμα μέσα στο κεφάλι μου, η τρικυμία που δεν λέει να κοπάσει, ο φόβος για το ύστερα, για το μετά, οι ευωδιές των χυμών και οι επιλογές.

Να η ζωή! Να η ζωή, φωνάζω μ' όση δύναμη μου απομένει. Μα είναι λίγη και πολύτιμη κι είναι δική μου, μόνο δική μου σαν τον αέρα που ανασαίνω. Δεν θ αφήσω να μου την πάρει μήτε άνθρωπος μήτε Θεός. Κι εύχομαι όλες οι αναστολές κι οι δισταγμοί μου να ξεκινούν μόνο από αγάπη. Αγάπη για κάτι άλλο πιο βαθύ, πιο ωραίο.

Γιατί, τέλος, και το γήρας είναι ωραίο και παντού μέσα του μπορείς να βρεις όλες εκείνες τις αναλαμπές που σημαίνουνε ζωή. Κι όλα είναι όμορφα από κοντά, όταν τα ζεις. Μα σε τούτο το γήρας καλό είναι να μην μένεις μόνος σου. Κι είναι αλήθεια αυταπόδεικτη, πως το μόνο που μπορεί πάντα να σε συνοδεύει,το μόνο που για πάντα μένει είναι μια, δυο, δέκα, εκατό -ξέρω κι εγώ πόσες - όμορφες στιγμές..."

Εύα Ομηρόλη -Οι Αναλφάβητοι του 'Ερωτα-

Μιχαήλ Μπακνανάς ή Πακνανάς

 

Ο Μιχαήλ Μπακνανάς (1753 - 9 Ιουλίου 1771) ήταν Έλληνας κηπουρός και μάρτυρας

Γεννήθηκε το 1753 κοντά στο Θησείο από φτωχούς γονείς. Ήταν αγράμματος και έγινε κηπουρός που πουλούσε τα προϊόντα του στα περίχωρα της Αττικής. Ο νέος αυτός έπεσε θύμα συκοφαντίας, ότι τάχα υποστηρίζει με αποστολή τροφίμων τους επαναστάτες στη Σαλαμίνα ή κατά άλλους ότι προμήθευε μπαρούτι τους κλέφτες των ορεινών της Αττικής. Η κατηγορία δεν αποδείχθηκε ποτέ, όμως ο ίδιος καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο δήμιός του τον περιέφερε στους δρόμους της Αθήνας και του ζητούσε να αλλαξοπιστήσει για να γλιτώσει. Εκείνος όμως δε δεχόταν και φώναζε: «Χτυπάτε διά την πίστην».

Στο τέλος αποκεφαλίστηκε στις 9 Ιουλίου 1771 και ο θάνατός του έκανε αίσθηση στην κοινωνία της Αθήνας. Το όνομά του φέρει σήμερα δρόμος της Αθήνας στον Νέο Κόσμο, καθώς και παρακείμενη στάση τραμ.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ως αγίου, στις 30 Ιουνίου και στις 9 Ιουλίου. Το 2003 ανακηρύχθηκε προστάτης των διατροφολόγων και των διαιτολόγων.

 

"Το κόκκινο παραμύθι" του Κώστα Στοφόρου

 
"Το κόκκινο παραμύθι" του Κώστα Στοφόρου


http://www.ideostato.gr/2013/06/e-book_9294.html
Ανοικτό e-book : "Το κόκκινο παραμύθι" του Κώστα Στοφόρου



Ένα παραμύθι που δημιουργήθηκε μέσα από το facebook με έμπνευση από τις ζωγραφιές της Στεφανίας Βελδεμίρη. Ο Κώστας Στοφόρος είδε την πρώτη ζωγραφιά με την κοπέλα που κοιμάται με αγκαλιά την κούκλα της. Φαντάστηκε μια βροχή από μπιζέλια και το παραμύθι …ξεκίνησε. Κείμενο το κείμενο, ζωγραφιά τη ζωγραφιά οδήγησαν την πριγκίπισσα χωρίς όνομα να συναντήσει τον μελαγχολικό πρίγκιπα-ζωγράφο. Η αγάπη τους θα τους κάνει χελιδόνια, αλλά στο τέλος…

Ένα παραμύθι για την Άνοιξη. Το πρώτο μιας σειράς παραμυθιών: Κίτρινο για το Καλοκαίρι, Πορτοκαλί για το Φθινόπωρο, Λευκό για το Χειμώνα.



# Κατεβάστε ελεύθερα το παραμύθι >>>
Τίτλος: Το κόκκινο παραμύθι
Συγγραφέας: Κώστας Στοφόρος
Εκδόσεις Σαΐτα
ISBN: 978-618-5040-09-3

Συντελεστές
Εικονογράφηση: Στεφανία Βελδεμίρη
Σελιδοποίηση: Ηρακλής Λαμπαδαρίου

Οι διωγμοί των Ελλήνων στην Κύπρο το 1821

Μετά την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης στις 25 Μαρτίου 1821, οι Τούρκοι έλαβαν προληπτικά μέτρα στις περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορία, όπου κατοικούσαν ελληνικοί πληθυσμοί και δεν είχαν επαναστατήσει. Από τον Ιούνιο έως τον Δεκέμβριο εκδηλώθηκαν διωγμοί σε περιοχές της Μικράς Ασίας (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Κυδωνίες και Έφεσος) και της Κύπρου, που αποσκοπούσαν στην τρομοκράτηση των ραγιάδων και την εξόντωση των ηγετών τους.

Η Κύπρος με τη στρατηγική της θέση ανάμεσα στη Μικρά Ασία και την Εγγύς Ανατολή, δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Στη μεγαλόνησο εκείνη την εποχή κατοικούσαν 80.000 Έλληνες και 20.000 Τούρκοι. Ο σουλτάνος Μαχμούτ Β’ γνώριζε ότι οι Έλληνες της Κύπρου δεν είχαν την πρόθεση να εξεγερθούν παρά την αριθμητική τους υπεροχή. Για πολλά χρόνια είχαν επιδείξει νομιμοφροσύνη, όπως αναφέρει το τουρκικό διάταγμα που στάλθηκε στη νήσο για τον αφοπλισμό τους.


Άλλωστε και η Φιλική Εταιρεία είχε εξαιρέσει την Κύπρο από την Επανάσταση, επειδή βρισκόταν μακριά από τις εστίες των πολεμικών επιχειρήσεων και το ελληνικό ναυτικό δεν μπορούσε να υποστηρίξει τον ξεσηκωμό του νησιού. Η συνεισφορά της Κύπρου συνίστατο σε χρήμα και έμψυχο δυναμικό, όπως μαρτυρά επιστολή του Αλέξανδρου Υψηλάντη προς τον αρχιεπίσκοπο της Κύπρου Κυπριανό, στις 8 Οκτωβρίου 1820, που τον ευχαριστεί για τα χρήματα που συγκέντρωσε από εράνους των κατοίκων του νησιού.

Παρόλα αυτά, για καθαρά προληπτικούς λόγους, στις 3 Μαΐου 1821, αποβιβάστηκαν στην Κύπρο 4.000 τούρκοι στρατιώτες από τη Συρία και την Παλαιστίνη. Μετά την ολοκλήρωση του αφοπλισμού των Ελλήνων, ο μουτεσελίμης Κιουτσούκ Μεχμέτ συνέταξε ένα κατάλογο 486 επιφανών Κυπρίων με επικεφαλής των αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και διαμήνυσε στον σουλτάνο ότι σε τίποτα δεν ωφελεί ο αφοπλισμός ενόσω μένουν στη ζωή οι αναφερόμενοι στον κατάλογο, επειδή με τον πλούτο και τις διασυνδέσεις τους στην Ευρώπη μπορούν να προμηθευτούν όπλα και εφόδια και να προκαλέσουν εξέγερση στο νησί.


Η Υψηλή Πύλη έδωσε τη συγκατάθεσή της στη σφαγή όλων των προσώπων του καταλόγου και τη δήμευση της περιουσίας τους, εκτός κι αν αποφάσιζαν να αλλαξοπιστήσουν. Το σχέδιο τέθηκε αμέσως σε εφαρμογή. Οι πρόκριτοι κλήθηκαν στη Λευκωσία δήθεν για διαβουλεύσεις και τέθηκαν υπό κράτηση, ενώ οι περισσότεροι συνελήφθησαν στους τόπους διαμονής τους, στις 12 Ιουνίου 1821, κατά τη διάρκεια της κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας. Από τους 486 προγραμμένους Ελληνοκύπριους μόνο 16 κατόρθωσαν να διαφύγουν. Οι υπόλοιποι ρίχτηκαν στα μπουντρούμια και περίμεναν την ημέρα της θανάτωσής τους.

Οι εξελίξεις πιθανόν επιταχύνθηκαν από την κυκλοφορία επαναστατικών προκηρύξεων στη Λάρνακα από τον αρχιμανδρίτη Θεόφιλο Θησέα και από την εμφάνιση ελληνικών πλοίων δυτικά της Κερύνειας, με επικεφαλής, σύμφωνα με μία παράδοση, τον Κωνσταντίνο Κανάρη.

Στις 9 Ιουλίου 1821, ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός απαγχονίστηκε στην πλατεία Διοικητηρίου της Λευκωσίας κάτω από μία μουριά, ενώ την ίδια ημέρα καρατομήθηκαν οι τρεις μητροπολίτες της Κύπρου, ο Πάφου Χρύσανθος, ο Κιτίου Μελέτιος και ο Κυρηνίας Λαυρέντιος, καθώς και άλλοι κληρικοί. Την επομένη και ως τις 14 Ιουνίου αποκεφαλίστηκαν και οι υπόλοιποι του καταλόγου, εκτός από 36 που αλλαξοπίστησαν.


Χρόνια αργότερα, μεταξύ 1884 και 1895, ο εθνικός ποιητής της Κύπρου Βασίλης Μιχαηλίδης (1849-1917) έγραψε το επικό ποίημα «Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου», όπου αναφέρεται στα τραγικά γεγονότα εκείνων των ημερών.

Πηγή: sansimera.gr

Μαίανδρος το Αρχαιότερο Ελληνικό σύμβολο

 

Μαίανδρος το Αρχαιότερο Ελληνικό σύμβολο

Το αρχαιότερο ελληνικό σύμβολο ο Μαίανδρος αποτελεί σύμβολο Νίκης και Ενότητας, σύμβολο του Άπειρου και της Αιώνιας Ζωής, αλλά και της αέναης πορείας μας μέσα στον κόσμο. Εμπνευσμένος, κατά την άποψη κάποιων ακαδημαϊκών, από τις πολυάριθμες στροφές του ποταμού Μαιάνδρου, ο οποίος έχει συνολικό μήκος πάνω από 500 χιλιόμετρα, θα αποτελέσει ένα από τα ιστορικότερα σύμβολα του Ελληνικού Κόσμου και θα ονομαστεί και Ελληνικό Κλειδί, καθώς δηλώνει την ελληνική καταγωγή όλων των πραγμάτων που τον φέρουν πάνω τους.Μπορεί σαν σύμβολο να χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην διακόσμηση, ουσιαστικά όμως είναι σφραγίδα Ελληνική, καθώς τα περισσότερα αρχαία ελληνικά αντικείμενα φέρουν το σχέδιο του Μαιάνδρου. Σαν σχήμα δεν θα λείψει ούτε και από την Ακρόπολη. Μπορεί να είναι γέννημα των προϊστορικών χρόνων, ωστόσο θα αναγεννηθεί και θα πάρει την κύρια, αλλά όχι και μοναδική μορφή του κατά τους Γεωμετρικούς Χρόνους. Σύμβολο όλων των Ελλήνων ο Μαίανδρος, καθώς θα χρησιμοποιηθεί σε αγγεία, ναούς, μνημεία, γλυπτά, αντικείμενα, πολεμικά όπλα και πανοπλίες, ενδύματα σε όλα τα μήκη και πλάτη του Ελληνικού Κόσμου. Το ίδιο σχήμα υπάρχει και στην περίφημη ασπίδα του Φιλίππου του Β’. Μέσω της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εμφανίζεται και στον Βυζαντινό Πολιτισμό. Αποτελεί λοιπόν ο Μαίανδρος ένα από τα κορυφαία Ελληνικά σύμβολα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε στις σπουδαιότερες περιόδους της ελληνικής ιστορίας.

Η αίσθηση του άπειρου, του ατελείωτου αφ΄ ενός, αλλά και της ακρίβειας και ολοκλήρωσης αφ΄ ετέρου, χαρακτηρίζουν τον ελληνικό πολιτισμό. Ήδη από την κλασσική αρχαιότητα ο μαίανδρος εκπροσώπησε την εικαστική έκφραση της πεμπτουσίας της αρχαίας ελληνικής σκέψης – αρμονική ταύτιση των αντιθέτων στον ανώτερο δυνατό βαθμό. Στην αρχαιότητα το σύμβολα αυτό απεικόνιζε την ατελείωτη ροή του χρόνου και το ολοκληρώσιμο των επαναλαμβανόμενων χρονικών κύκλων. Το νερό ως πηγή ζωής και ο αναπόφευκτος μαρασμός, ο θάνατος, που ταυτόχρονα αποτελεί και γέννημα μίας καινούριας αρχής. Οι αινιγματικές και άγνωστες περιπέτειες της μοίρας και η κίνηση προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, από το σημείο γέννησης και εκκίνησης προς τους ευρείς ορίζοντες του αγνώστου – παραλληλισμός με την πορεία του ελληνισμού σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην μυθική επιλογή του Ηρακλή, μαιάνδριο σχήμα είχε ο δύσκολος δρόμος της Αρετής (σε αντίθεση με της Κακίας, που ήταν ευθεία), με τους μαιάνδρους να συμβολίζουν τις δομημένες δυσκολίες της ζωής, που καλείται να ξεπεράσει οξύνοντας το πνεύμα του ο άνθρωπος για να πλησιάσει το ιδανικό.Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο μαίανδρος αποτελεί ευρύτερα διαδεδομένο σύμβολο, τόσο από γεωγραφικής όσο και από χρονολογικής άποψης, που ανιχνεύεται όπου έχει εμφανιστεί ευρωπαϊκού τύπου Πολιτισμός.

Παρουσιάζεται στην πλειονότητα αρχαίων έργων τέχνης, σε αγγεία, οικοδομήματα, επιγραφές. Ο μαίανδρος (ή αλλιώς Ελληνικό κλειδί) ήταν και είναι το σύμβολο της αιώνιας ζωής και του αέναου περάσματός μας πάνω σε αυτό τον κόσμο. Η σημαντικότερη παρουσία του μαίανδρου είναι αυτή στο γενετικό υλικό (μαίανδρος-σπείρα).Με το όρο μαίανδρος ή ελληνική κλείδα εννοείται στην αρχιτεκτονική και την αρχαιολογία η ταινιωτή διακόσμηση -σύνθεση ευθειών- που ενώνονται μεταξύ τους σε ορθές γωνίες ή τέμνονται διαγώνια. Το μαιανδρικό μοτίβο, σεδιάφορες παραλλαγές του, χρησιμοποιείτο συχνά κατά την αρχαιότητα για τη διακόσμηση της ζωφόρου των ναών. Παραλλαγή του είναι ο μαίανδρος που χρησιμοποιεί σπειροειδή επαναλαμβανόμενα μοτίβα και η βιτρούβια έλιξ (γλωσσίδα), ένα επαναλαμβανόμενο καμπυλόγραμμο κυματοειδές μοτίβο.Τα αρχαιότερα μνημεία, πάνω στα οποία κατ’ αρχάς συναντάται αυτό το γραμμικό κόσμημα, είναι πολλοί τάφοι στην Μικρά Ασία και μάλιστα ο λεγόμενος τάφος του Μίδα στη Φρυγία, του οποίου η λίθινη πρόσοψη είναι πλήρως διακοσμημένη από μαιάνδρους. Επίσης συναντάται πάνω σε αγγεία της γεωμετρικής εποχής, όπου φαίνεται ότι είναι εξέλιξη της συνεχόμενης σπείρας των μυκηναϊκών χρόνων. Χαρακτηριστικά δείγματα αυτού του θέματος κατά την εν λόγω εποχή παρέχουν τα λεγόμενα αγγεία του Διπύλου, που βρίσκονται εκτεθειμένα στο αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας. Ο μαίανδρος, ο οποίος παρουσιάζεται πάνω σε αυτά τα αγγεία, αρχικά είχε τη μορφή απλής θλαστής γραμμής, της οποίας τα τμήματα διευθύνονται οριζοντίως και καθέτως εναλλάξ. Κατά την ελληνιστική περίοδο αυτός ο τύπος γίνεται πολυπλοκότερος, η θλαστή γραμμή διπλασιάστηκε και πληρώθηκαν τα σχηματιζόμενα τετράγωνα που σχηματίζονταν μεταξύ των γραμμών από στιγμές ή σταυρούς ή άλλα παρεμφερή θέματα. Η χρήση όμως αυτού του γραμμικού σχήματος γίνεται όχι μόνο για την διακόσμηση των αγγείων, αλλά και των ναών και των ενδυμάτων.

Στους ναούς κοσμούνταν από μαίανδρο, συνήθως έγχρωμο, τα επιστύλια, τα ακρωτήρια και τα φατνώματα της οροφής και οι κίονες, στα ενδύματα δε οι παρυφές. Ωραίο παράδειγμα μαιάνδρου πάνω σε ενδύματα παρέχουν οι κόρες της Ακροπόλεως. Τα αρχαϊκά πώρινα και μαρμάρινα γυναικεία αγάλματα που βρίσκονται στο μουσείο της Ακροπόλεως. Ο πέπλος, τον οποίο φέρουν οι μορφές αυτές, διακοσμούνταν κατά τις παρυφές με άλλα χρωματιστά κοσμήματα (σταυρούς, ρόδακες, άνθη) και με μαιάνδρους. Το γεωμετρικό αυτό σχήμα διατηρήθηκε και κατά την αλεξανδρινή εποχή και μεταδόθηκε και στην Ιταλία. Χαρακτηριστικό πρώϊμου μαίανδρου παρουσιάζουν πολλά αγγεία που βρέθηκαν στην Villanova, πάνω στα οποία ο μαίανδρος είναι ακόμα απλός και βαρύς, στερούμενος την ωραιότητα που χαρακτηρίζει τον διπλό μαίανδρο (γνωστό σήμερα ως σβάστικα) της ελληνικής τέχνης.

συνέχεια στο σύνδεσμο πηγή   http://theseus-aegean.blogspot.gr/2013/01/blog-post_1902.html

Μερσέντες Σόσα

Η Αϊδέε Μερσέδες Σόσα (Haydée Mercedes Sosa, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [merˈseðes ˈsosa], 9 Ιουλίου 1935 – 4 Οκτωβρίου 2009), γνωστότερη ως La Negra, ήταν τραγουδίστρια από την Αργεντινή, που απέκτησε φήμη όχι μόνο στην Λατινική Αμερική αλλά και διεθνώς. Έγινε επίσης γνωστή ως "η φωνή των ανθρώπων χωρίς φωνή".

Η καριέρα της διήρκεσε 4 δεκαετίες και υπήρξε πρέσβειρα της UNICEF. 

Γεννήθηκε στο Σαν Μιγκέλ ντε Τουκουμάν, στην βορειοδυτική επαρχία Τουκουμάν, στις 9 Ιουλίου 1935. Το 1950 κέρδισε σε έναν διαγωνισμό και μερικά χρόνια αργότερα ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ, με τίτλο La Voz de la Zafra. Σύντομα άρχισε να ερμηνεύει σε φεστιβάλ και καθιερώθηκε ως εκπρόσωπος του κινήματος nueva canción (στην Αργεντινή ονομάστηκε nuevo cancionero). Ο πρώτος της δίσκος ήταν η συλλογή λαϊκών τραγουδιών, με τίτλο Canciones con Fundamento.

Καριέρα

Το 1967 η Σόσα έκανε περιοδείες στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, με μεγάλη επιτυχία. Συνεργάστηκε με ισπανόφωνους και άλλους διεθνείς καλλιτέχνες. Το 1979 συνελήφθη από την στρατιωτική χούντα του Χόρχε Βιδέλα και απελευθερώθηκε μόνο έπειτα από διεθνή παρέμβαση. Αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι και στη Μαδρίτη, καθώς η μουσική της απαγορεύτηκε στην ίδια της την πατρίδα. O δεύτερός της σύζυγος απεβίωσε το 1978. Το 1982 επέστρεψε στην Αργεντινή και από τη δεκαετία του 1990 πραγματοποίησε συναυλίες στο εξωτερικό, σε χώρες όπως οι ΗΠΑ και το Βατικανό.

Η Σόσα ήταν πρέσβειρα καλής θέλησης της UNESCO για την Λατινική Αμερική και την Καραϊβική.

Έχει συνεργαστεί και με Έλληνες ερμηνευτές όπως η Μαρία Φαραντούρη, η Νανά Μούσχουρη και ο Διονύσης Σαββόπουλος. 

Βραβεία

Κέρδισε Βραβείο λάτιν Γκράμι για το καλύτερο άλμπουμ λαϊκής μουσικής το 2000 ("Misa Criolla"), το 2003 ("Acústico") και το 2006 ("Corazón Libre"). Το άλμπουμ της Cantora 1 απέσπασε δύο βραβεία στα βραβεία Λάτιν Γκράμι του 2009, στην κατηγορία καλύτερο άλμπουμ και καλύτερη συσκευασία για ηχογράφημα. 

Θάνατος

Η Σόσα υπέφερε από αναπνευστικά προβλήματα και νοσηλεύτηκε στο Μπουένος Άιρες τον Σεπτέμβριο του 2009. Απεβίωσε στις 4 Οκτωβρίου του 2009, από ασθένεια των νεφρών. Είχε έναν γιο από τον πρώτο της γάμο. Όταν πέθανε, η σορός της τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο κτήριο του εθνικού κογκρέσου και κηρύχθηκε από την κυβέρνηση της Αργεντινής τριήμερο εθνικό πένθος. Χιλιάδες ανθρώπων είχαν σχηματίσει ουρές κατά την περίοδο εκείνη, προκειμένου να προσκυνήσουν τη σορό.

ΤΥΡΟΠΙΤΑ ΚΟΥΡΟΥ

ΤΥΡΟΠΙΤΑ ΚΟΥΡΟΥ

ΥΛΙΚΑ
Αλευρι Κιτρινο 500γρ
Αλευρι μαλακο 500γρ
Μπεικιν 20γρ
Αχνη ζαχαρη 20γρ
Αλατι 20γρ
Βουτυρο 400γρ
Ξυνογαλα 100γρ
Κιτρινο τυρι τριμενο 70γρ
Αυγα 3
Ζαχαρη κρυσταλικη 70γρ
Νερο 350γρ

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Ζυμωνουμε ολα τα υλικα μόνο στην πρωτη ταχυτητα για 6
με 8 λ. Μολις ετοιμαστει η ζυμη κοβουμε σε μικρα μπαλακια
στο βαρος που θελουμε και τα αφηνουμε να γινουν για 20 με
30λ.
Κατοπιν τα παταμε να ανοιξουν με τα δαχτυλα μας,
βαζουμε την γέμιση που θελουμε και κλεινουμε αλοιφωντας τις ακρες με ενα πινελο με νερο.
Ψηνουμε στους 200β για 15 με 20λ. αλειφουμε με σκετο
κροκο αυγου, αραιομενο με 2κ.γ. νερο.
Καλη σας επιτυχια!!!!

Κινγκ Καμπ Ζιλέτ

Κινγκ Καμπ Ζιλέτ

Πριν από την έλευση του 20ού αιώνα, το καθημερινό ξύρισμα ήταν σωστός άθλος, καθώς πέρα από κοπιώδες ήταν και επικίνδυνο!

Όλα όμως άλλαξαν όταν ένας αμερικανός πλασιέ ίδρυσε μια ταπεινή φίρμα το 1901, που την είπε Gillette Safety Razor Company, για να λανσάρει στην αγορά λίγο αργότερα την εφεύρεσή του, το ξυραφάκι με τις εναλλάξιμες λεπίδες ασφαλείας.

Κι αν ο ίδιος θα ήθελε σαφώς να περάσει στην Ιστορία για τις κοινωνικές και οικονομικές μεταρρυθμίσειςhttps://www.se-skepseis.gr/archives/143444 που ευαγγελίστηκε, τα παγκόσμια χρονικά τού επιφύλαξαν μια τελείως διαφορετική θέση, αυτή του εφευρέτη δηλαδή που άλλαξε δραστικά τις ζωές των αντρών της οικουμένης.

Κι έτσι, έναν αιώνα αργότερα, τόσο το όνομά του όσο και η φίρμα του Gillette Company είναι γνωστά παγκοσμίως, όσο τα ξυραφάκια παραμένουν δηλαδή μια καθημερινή αναγκαιότητα για τόσους και τόσους άντρες του πλανήτη…

συνέχεια

https://www.se-skepseis.gr/archives/143444

Η όμορφη λουίζα

Η όμορφη λουίζα είναι ένα ένα φαρμακευτικό λουλούδι που φροντίζει για την καλή μας υγεία με πολλούς τρόπους, ως αφέψημα ή λάδι, αφού τόσο τα άνθη, όσο και τα φύλλα της είναι ιδιαίτερα ευεργετικά για τον ανθρώπινο οργανισμό. Περισσότερα στο http://tinyurl.com/bkxpklz

 
Kλικ στη φωτογραφία για περισσότερα

Πατήστε για να αγοράσετε Λουίζα

Η Λουίζα, με το λατινικό όνομα «Lippia citriodora» κατάγεται από την Αμερική αλλά σήμερα τη θεωρούμε δικό μας φυτό και την ονομάζομε λεμονόχορτο, λόγω της λεμονάτης μυρωδιάς των ανθών και των φύλλων της. Στην Κρήτη την αποκαλούν και γοργογιάννη.
Η όμορφη λουίζα είναι ένα ένα φαρμακευτικό λουλούδι που φροντίζει για την καλή μας υγεία με πολλούς τρόπους, ως αφέψημα ή λάδι, αφού τόσο τα άνθη, όσο και τα φύλλα της είναι ιδιαίτερα ευεργετικά για τον ανθρώπινο οργανισμό.
Για τα νοσήματα του στομάχου και του πεπτικού συστήματος το αφέψημά της είναι ευεργετικό και βοηθάει, όταν υποφέρουμε από δυσπεψία, μετεωρισμό, νευραλγίες και κολικούς του στομάχου και των εντέρων.
Σταματά τη διάρροια και την αιμορραγία ενώ βοηθά στο αδυνάτισμα και στην εξαφάνιση της κυτταρίτιδας και στην αποβολή των περιττών υγρών.
Είναι αποτελεσματικό τονωτικό, αλλά ταυτόχρονα και καταπραϋντικό, αντιπυρετικό, διουρητικό και συνίσταται σε περιπτώσεις νεφρολιθιάσεων.
Βοηθάει στην αποτοξίνωση του οργανισμού, ανκουφίζει από τις ημικρανίες και καταπολεμά την κακοσμία του στόματος.
Το ζεστό έγχυμα της λουίζας είναι φημισμένο για της αφροδισιακές του ιδιότητες. Χρησιμοποιήστε το για να πλύνετε και να καθαρίσετε το πρόσωπό σας.
Το αιθέριο έλαιο χρησιμοποιείται και στην αρωματοποιία, ζαχαροπλαστική, ποτοποιία κ.λ.π.
Ευεργετικό με καταπλάσματα στους νευρικούς πόνους και νευρικές κεφαλαλγίες, καθώς και στους πόνους των αυτιών.

Σήμερα 9/7... Αγίου Παγκρατίου ιερομάρτυρος επισκόπου Ταυρομενίου

στην Ιεράπετρα (φ.Μ.Κυμάκη)

Αγίου Παγκρατίου ιερομάρτυρος επισκόπου Ταυρομενίου 

 

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό+-

Σέρ Άρθουρ Τζον Έβανς, (Sir Arthur John Evans, 8 Ιουλίου, 1851 - 11 Ιουλίου, 1941)

Ο Σέρ Άρθουρ Τζον Έβανς, (Sir Arthur John Evans, 8 Ιουλίου, 1851 - 11 Ιουλίου, 1941), ήταν Άγγλος αρχαιολόγος.

Αποκάλυψε στο σύνολό του τον πολιτισμό που ονόμασε "Μινωικό", ο οποίος ήταν στην εποχή του μόνο μια αμυδρή μυθική ανάμνηση. Ήταν γιος του Τζον Έβανς, ενός χαρτοβιομηχάνου και ερασιτέχνη αρχαιολόγου ουαλικής καταγωγής. Έλαβε την εκπαίδευσή του στο Σχολείο Χάροου (Harrow), στο κολέγιο Μπρέ ιζνοουζ του και το πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Ενστερνιζόμενος το ενδιαφέρον του πατέρα του στην αρχαιολογία ο Άρθουρ εργάστηκε στο μουσείο Άσμολ, στην Οξφόρδη κατά την περίοδο 1884 - 1908.
O Έβανς ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την Κρήτη ως πηγή σφραγίδων που περιείχαν πρώιμες επιγραφές μη αποκρυπτογραφημένες. Η αρχαία πόλη του Κεφαλά (Κνωσός) στη βόρεια ακτή της Κρήτης, κοντά στο Ηράκλειο, ήταν γνωστή στους ντόπιους, που ξέθαβαν αρχαία κεραμικά και νομισματικά τέχνεργα, καθώς καλλιεργούσαν τους αγρούς.

Ωστόσο, ο πρώτος που ανέσκαψε την Κνωσό ήταν ένας Ηρακλειώτης έμπορος και αρχαιοδίφης, ο Μίνως Καλοκαιρινός, ο οποίος το 1878 αποκάλυψε τα θεμέλια αποθηκευτικών χώρων γεμάτα πίθους[1]. Η καταγραφή του έργου του Καλοκαιρινού από τον Γουίλιαμ Στίλμαν (William Stillman), πρόξενο των Η.Π.Α. στην Κρήτη εκείνη την εποχή, υποδεικνύει ότι τα ευρήματα ανήκαν στην δυτική πτέρυγα του ανακτόρου. Εκτός από τις αποθήκες ο Καλοκαιρινός ανέσκαψε και ένα τμήμα των θεμελίων της "αίθουσας του θρόνου".

Οι [Τουρκία|Τούρκοι]ιδιοκτήτες της περιοχής, όμως, σύντομα σταμάτησαν τις έρευνες του Καλοκαιρινού. Λίγο μετά ο Γερμανός και ήδη διάσημος αρχαιολόγος Ερρίκος Σλήμαν (Heinrich Schliemann), προσπάθησε να αγοράσει τον 'λόφο του Κεφαλά' στην πραγματικότητα "τούμπα" δηλαδή τεχνητός γήλοφος που δημιουργήθηκε από αλλεπάλληλες κατοικήσεις της Κνωσού ήδη από την Νεολιθική. Εγκατέλειψε, όμως την προσπάθεια, γιατί θεώρησε τις τιμές που του πρόσφεραν εξοργιστικές. Το 1894 επισκέπτεται την Κρήτη ο Έβανς, για να μελετήσει και να αποκρυπτογραφήσει δύο τύπους άγνωστης γραφής που εμφανίζονταν σε κρητικές σφραγίδες. Ένα χρόνο αργότερα δημοσίευσε τα αποτελέσματα σε έκδοση του μουσείου Άσμολ με τίτλο Κρητικά εικονογράμματα και προ-Φοινικική γραφή (Evans 1895), αναγνωρίζοντας τα μινωικά ιερόγλυφα ως εικονογράμματα (πικτογράμματα) και τις συλλαβικές ή προαλφαβητικές ("προ-Φοινικικές") γραφές, που ονομάζονται πλέον [Γραμμική Α] και [Γραμμική Β].
Οι πολιτικές αλλαγές ευνόησαν την πρόσθεση του Έβανς να ξεκινήσει ανασκαφές στην Κρήτη μετά την Κρητική Επανάσταση. Το 1899, χρησιμοποίησε τα χρήματα της πατρικής κληρονομιάς για να αγοράσει την περιοχή στον Κεφαλά. Χρησιμοποιώντας ένα μεγάλο για την εποχή δυναμικό, ο Έβανς ξεκίνησε μιας μεγάλης κλίμακας συστηματική ανασκαφή. Στο τέλος του 1903 είχε αποκαλύψει ένα μεγάλο μέρος των θεμελίων ενός εκτεταμένου συμπλέγματος, το οποίο προσδιόρισε ως Ανάκτορο της Κνωσού κέντρο του Μινωικού πολιτισμού. Όχι μόνο αποκάλυψε τα θαμμένα ερείπια και τα δημοσίευσε σε 4εις τόμους στο Το Παλάτι του Μίνωα στην Κνωσσό, (1921 - 1935), κλασικό έργο της αρχαιολογίας, αλλά τα συντήρησε ουσιαστικά με τις μεθόδους της εποχής του και τα αναστήλωσε εν μέρει.

Στην προσπάθεια της αναστήλωσης χρησιμοποίησε ξένα υλικά, σαν το τσιμέντο. Όπως είναι φυσικό, ασκήθηκε κριτική εναντίον του από εκείνους που πίστευαν ότι η αναστήλωση έπρεπε να γίνει με τα μέσα και τις τεχνικές εκείνης της εποχής, αλλά με την προσπάθειά του ο Έβανς βοήθησε και βοηθά ακόμη και σήμερα τον μέσο επισκέπτη να "διαβάσει" τον αρχαιολογικό τόπο. Έτσι, αν και τα αποτελέσματα για τους σύγχρονους ακαδημαϊκούς ερευνητές είναι ενοχλητικά, τα κίνητρά του στην προκειμένη περίπτωση είναι δικαιολογημένα. Θα πρέπει να μη λησμονείται, άλλωστε, ότι όταν ο Έβανς εργαζόταν στην Κνωσό στην περίοδο 1899 - 1935, πολλοί από τους συγχρόνους του ασχολούνταν μόνο με την αφαίρεση ευρημάτων από τους αρχαιολογικούς τόπους που ανέσκαπταν.

Εκτός από το πρωτοποριακό για την εποχή ανασκαφικό του έργο στην περιοχή του ανακτόρου, σημαντική ανακάλυψη του Έβανς θεωρείται η αποκάλυψη περίπου 3.000 πινακίδων Γραμμικής Α και Γραμμικής Β[1]. Η Γραμμική Β αποδείχθηκε ότι ήταν πρώιμη μορφή της ελληνικής γλώσσας από την Υπομινωική περίοδο. Η Γραμμική Α, η γλώσσα των Μινωιτών παραμένει έως σήμερα στο μεγαλύτερο τμήμα της μη αποκρυπτογραφημένη.

Ο Έβανς χρίστηκε ιππότης το 1911 για τις υπηρεσίες του στην αρχαιολογία, την Κνωσό και το μουσείο Άσμολ[2]. Η ανασκαφή στην περιοχή της Κνωσού, (την οποία αγόρασε για να μπορεί να τη διατηρήσει από καταστροφές), συνεχίζεται ακόμα και σήμερα από τη Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή στην Αθήνα.
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CF%81%CE%B8%CE%BF%CF%85%CF%81_%CE%88%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CF%82

στις 8 Ιουλίου 1912 το χρυσό μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς με άλμα 3,37

Ο Κωστής Τσικλητήρας το 1912
Προσωπικές πληροφορίες
Γέννηση	30 Οκτωβρίου 1888
Θάνατος	10 Φεβρουαρίου 1913 (24 ετών)
Ύψος	189 εκατοστόμετρο
Βάρος	81 χιλιόγραμμο

Από τη νεαρή του ηλικία ασχολήθηκε με τον αθλητισμό ενώ παράλληλα η προπονησή του βασιζόταν σε αυτοσχεδιασμούς όπως το να πηδά τη μάντρα του σπιτιού του ή να περνά επάνω από τρία δεμένα άλογα. Στη συνέχεια διακρίθηκε στους μαθητικούς αγώνες. Ο Κωστής Τσικλητήρας αφιερώθηκε στον αθλητισμό και το 1906 έγινε αθλητής του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου (ΠΓΣ). Σπάνιες οι ψυχικές του αρετές, έξοχες οι σωματομετρικές του ικανότητες, όπως επισημαίνεται στην ιστορία του συλλόγου. Ασχολήθηκε παράλληλα με το στίβο και το ποδόσφαιρο. Το 1906 κατέκτησε την τρίτη θέση στο μήκος άνευ φοράς στους Πανελλήνιους αγώνες με επίδοση 2.83 μ. Το ίδιο έτος στους Μεσολυμπιακούς της Αθήνας, κατετάγη 6ος στο ύψος άνευ φοράς με 1.30 μ, ενώ στο μήκος άνευ φοράς αποκλείστηκε στον προκριματικό.

Το 1907 κατέκτησε τρία χρυσά μετάλλια στους Πανιώνιους Αγώνες της Σμύρνης, στο άλμα εις ύψος με 1.65 μ., στο ύψος άνευ φοράς με 1.40 μ. και στο μήκος άνευ φοράς με 3.14 μ.. Επίσης του απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός του Πανιωνίου. Στους Πανελλήνιους αγώνες κατάκτησε 2 χρυσά μετάλλια. Με την ποδοσφαιρική ομάδα του ΠΓΣ συμμετείχε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1907 αγωνιζόμενος στη θέση του τερματοφύλακα.

Μετείχε και πάλι στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου για την περίοδο 1907-08. Στις 20 Ιουλίου αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου στο αγαπημένο του αγώνισμα το οποίο ήταν το μήκος άνευ φοράς και κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο υποσχώμενος ότι θα γίνει πρώτος ολυμπιονίκης.Στις 23 Ιουλίου του 1908 ο Τσικλητήρας κατέκτησε για δεύτερη φορά το ασημένιο μετάλλιο στην ίδια διοργάνωση στο ύψος άνευ φοράς. Τα άλματά του ήταν 3,28 μ. και 1,55 μ. αντίστοιχα.

Ο Κωστής Τσικλητήρας στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912

Από το 1908 ακολούθησε το Γιώργο Καλαφάτη εγκαταλείποντας την ποδοσφαιρική ομάδα του Πανελλήνιου και μετείχε στην πρώτη ομάδα που σχημάτισε ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών (όπως τότε ονομαζόταν ο Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος). Αγωνιζόμενος ως τερματοφύλακας στον ΠΟΑ, στις 30 Νοεμβρίου του 1908 κατέκτησε το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που διοργανώθηκε από τον ΣΕΑΓΣ. Στις 7 Δεκεμβρίου του 1910 κατάκτησε ένα ακόμη Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου με τον ΠΟΑ.

Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη, κατά τους οποίους ήταν ο σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής, κατέκτησε στις 8 Ιουλίου το χρυσό μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς με άλμα 3,37 και το χάλκινο στο ύψος άνευ φοράς με άλμα 1,55.

Προλήψεις και δεισιδαιμονίες

μαύρη γάτα ...  (φ.Μ.Κυμάκη)

Προλήψεις και δεισιδαιμονίες

“Χτύπα ξύλο”, “Πιάσε κόκκινο”, “Ο τυχερός μου αριθμός, ρούχο ή χρώμα”, “Τρίτη και 13″, “πέρασμα κάτω από σκάλα”, “μαύρη γάτα”, “δάγκωσε τη γλώσσα σου”, “κουνήσου από τη θέση σου”.
Ποιος από μας δεν έχει νιώσει την ανάγκη σε κάποια φάση της ζωής του να κάνει κάτι από τα παραπάνω; Αυτές οι εκφράσεις που τις έχουμε πει ή τις έχουμε ακούσει όλοι μας όταν θέλουμε να μας πάνε καλά τα πράγματα ή να αποτρέψουμε το κακό, γρουσουζιά ή μια άσχημη εξέλιξη, με ένα μαγικό τρόπο. Είναι κομμάτι της κουλτούρας μας και παρόμοιες εκδηλώσεις συναντώνται σε όλους τους πολιτισμούς. Επίσης, συχνά σε όλους μας παρατηρούνται εμβόλιμες σκέψεις όπως επαναλήψεις λέξεων και εικόνων, ή κάποιος ρυθμός, που κολλάνε στο μυαλό και δεν φεύγουν εύκολα.
Πότε οι προλήψεις αυτές γίνονται πρόβλημα;
Όλα τα παραπάνω παρά τον καταναγκαστικό χαρακτήρα που παίρνουν ορισμένες φορές, βρίσκονται, ωστόσο, μέσα στα φυσιολογικά πολιτισμικά πλαίσια και δεν συνιστούν παθολογικές συμπεριφορές. Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή χαρακτηρίζεται από α) ιδεοληψίες και β) τελετουργίες (ή καταναγκασμούς).

Δεισιδαιμονία – Ακολουθεί η λίστα με προλήψεις και δεισιδαιμονίες στην Ελλάδα σήμερα 

 Το κακό μάτι – Πολλοί πιστεύουν ότι ένα άτομο μπορεί να “ματιάσει” ένα άλλο είτε από φθόνο είτε από υπερβολικό θαυμασμό. Ο “ματιασμένος” νοιώθει άσχημα σωματικά και ψυχολογικά. Για να αποφύγουν το κακό μάτι, όσοι πιστεύουν σε αυτό φοράνε ένα μπλε ματόχαντρο ή ένα μπλε βραχιόλι. Οι προληπτικοί και όσοι πιστεύουν στη βασκανία δηλώνουν ότι το μπλε χρώμα διώχνει το κακό μάτι. Εκτός από το ματόχαντρο, ένας άλλος τρόπος για να προστατευθεί κανείς από το κακό μάτι είναι να κρεμάσει σε μια γωνία του σπιτιού του σκόρδα. Για πολλούς η κορυφαία και πιο συχνή από τις προλήψεις και δεισιδαιμονία.

Ποδαρικό – Την πρώτη μέρα του χρόνου και σε καινούριο μαγαζί ή σπίτι κάποιος θα έπρεπε να μπαίνει μόνο με το δεξί

Μαχαίρια – Δεν πρέπει να δώσεις χέρι με χέρι ένα μαχαίρι (ή ψαλίδι) σε κάποιον γιατί εάν συμβεί κάτι τέτοιο έστω και κατά λάθος θα προκύψει μεγάλος τσακωμός.

Φτύσιμο ( φτύσε τον κόρφο σου) – πολλοί πιστεύουν ότι το “φτύσιμο” διώχνει το κακό και την κακοτυχία. Για αυτόν τον λόγο όταν ακούνε για δυσάρεστα γεγονότα που συνέβησαν σε άλλους φτύνουν τρεις φορές στον κόρφο τους. Επίσης πολλές φορές, για να αποτρέψει το κακό μάτι, όταν κάποιος θαυμάζει ένα μωρό ή κάνει κομπλιμέντα, επαναλαμβάνει στο τέλος τρεις φορές “φτου”. – 

Προλήψεις και δεισιδαιμονία.

“Πιάσε Κόκκινο” – Όταν δύο άτομα σε μια συζήτηση πουν συγχρόνως το ίδιο πράγμα φωνάζουν «πιάσε κόκκινο». Ύστερα πρέπει και οι δύο να βρουν ένα κόκκινο αντικείμενο δίπλα τους και να το αγγίξουν για να μην μαλώσουν στο μέλλον

Τρίτη και 13 – Η γρουσούζικη μέρα πολλοί ακυρώνουν μετακινήσεις αποφάσεις ενέργειες κλπ

Μάρτηδες– Βραχιολάκια του χεριού από κόκκινη και λευκή κλωστή φοριούνται στο χέρι για να μην «σε κάψει ο Μάρτης».

Πέταλο – Το πέταλο του αλόγου λέγεται ότι φέρνει καλή τύχη στα επαγγελματικά και τα οικονομικά. 

Ουράνιο τόξο – Είναι σημάδι καλής τύχης αν δει κάποιος ουράνιο τόξο.

Δόντια – Όταν ένα παιδάκι βγάζει τα παιδικά του δόντια, τα πετάει στα κεραμίδια του σπιτιού του για να βγουν τα νέα δόντια γερά.

Κρασί – Εάν κάποιος είναι ανύπαντρος και τελειώσει στο δικό του ποτήρι κρασί πρώτο, τότε θα καλοπαντρευτεί.

Εις υγείαν (Γεια μας) – Είναι γρουσουζιά να λες εις υγείαν και να τσουγκρίζεις το ποτήρι σου, αλλά να μην πίνεις. Επίσης, είναι γρουσουζιά να τσουγκρίζεις με άδειο ποτήρι, ή με νερό.

Κόκορας – Οι παλιοί πάντα σφάζανε έναν κόκορα και τον έθαβαν στα θεμέλια του σπιτιού όταν χτιζόταν, για να στεριώσει το σπίτι.

Μαύρη γάτα – Αν δεις μαύρη γάτα στον δρόμο, είναι γρουσουζιά. Μικρά φυλαχτά με την μορφή μιας γάτας φοριούνται για καλή τύχη.

Τελευταία μπουκιά – Αν αφήσεις την τελευταία σου μπουκιά στο τραπέζι, αφήνεις όλη τη δύναμή σου.

Ρόδι – Το ρόδι είναι σύμβολο αφθονίας, γονιμότητας και καλής τύχης. Κρεμούσαν στο σπίτι από το φθινόπωρο ένα ρόδι. Μετά τη Μεγάλη Λειτουργία της Πρωτοχρονιάς το πετούσαν με δύναμη στο κατώφλι για να σπάσει σε χίλια κομμάτια κι έλεγαν: “Χρόνια Πολλά! Ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος!”

Κουφέτα – Τα κουφέτα του δίσκου της στέψεως πιστεύεται, ότι έχουν μαντική δύναμη. Εκείνη η νέα που θα τοποθετήσει τρία κουφέτα κάτω από το μαξιλάρι της, πιθανόν να δει σε όνειρο ποιον θα παντρευτεί. –

  Προλήψεις και δεισιδαιμονία για κάθε σχεδόν δραστηριότητα!

Χέρια – Διώχνεις την τύχη σου όταν κρατάς με τα χέρια σου το πρόσωπό σου, όταν κάθεσαι σε τραπέζι.

Μη γέρνεις τον καφέ με την παλάμη να δείχνει προς τα πάνω – Μοιάζει με τον τρόπο που ο ιερέας χύνει το δοχείο με το νερό πάνω από τον τάφο, την ώρα της κηδείας

Όταν κάθεται κουκουβάγια έξω από το σπίτι, να την διώχνεις – Σημαίνει θάνατο συγγενικού σου προσώπου

Αν χυθεί αλάτι στο τραπέζι, θα γίνει τσακωμός

Όταν χαλάσεις φωλιά χελιδονιού, κάτι κακό θα σου συμβεί

Όταν επισκέπτεσαι ένα σπίτι, να βγεις από την πόρτα που μπήκες – Αλλιώς θα χαλάσουν τα “προξενιά”

Το βράδυ δεν κουβαλάς ελαιόλαδο, είναι γρουσουζιά

Να μην αφήνεις τα ντουλάπια της κουζίνας ανοιχτά το βράδυ – Θα μπουν μέσα και θα γεννήσουν οι “καλικαντζαρίνες”

​Όταν πεινάσει η έγκυος γυναίκα, πρέπει να φάει το φαγητό της επιθυμίας της – Αλλιώς, βγαίνει σημάδι στο παιδί

Μην περπατάς πάνω από ένα μωρό – Θα μείνει κοντό

Καθρέφτης / Σπάσιμο καθρέφτη – Αν σπάσει καθρέφτης θα ακολουθήσουν εφτά χρόνια με συμφορές και δυστυχίες.

Καπέλο – Δεν πρέπει να το αφήνεται πάνω στο κρεβάτι γιατί θα φέρει γουρσουζιά.

Καφές – Στην Ελλάδα το χύσιμο του καφέ θεωρείται καλό σημάδι.

Κουκουβάγια – Το κλάμα της κουκουβάγιας θεωρείται προμήνυμα κακών μαντάτων και ίσως θάνατος στην γειτονιά.

Κουμπί – Αν βρεις στο δρόμο σου κουμπί μην το πάρεις γιατί θα σου φέρει γουρσουζιά.

Νύχια – Την Τετάρτη, την Παρασκευή δεν πρέπει να κόβονται τα νύχια. – Προλήψεις και δεισιδαιμονία και όσον αφορά τις μέρες.

Παπούτσια – Δεν πρέπει να μπαίνουν (κατά λάθος) ανάποδα γιατί φέρνουν στη ζωή μας αναστάτωση.

Πεθαμένος – Όταν η καμπάνα του χωριού ηχούσε πένθιμα αναγγέλλοντας το θάνατο κάποιου ανθρώπου, οι νοικοκυρές άδειαζαν τα σταμνιά τους και έτρεχαν να προμηθευτούν με φρέσκο νερό από τη βρύση, γιατί πίστευαν πως μέσα στο παλιό έπλυνε το σπαθί του ο Χάρος.

Πρωτοχρονιά – Την ώρα που αλλάζει ο χρόνος καλό είναι να σπάσετε ένα ρόδι. Αυτό θα βοηθήσει να έχετε πλούσια και γλυκιά χρονιά όπως ακριβώς είναι και το φρούτο αυτό.

Σκόρδο – Κρεμιέται σε περίοπτη θέση του σπιτιού για να διώχνει το κακό μάτι.

Σκούπισμα – Όταν κάποιο μέλος της οικογένειας έφευγε για ταξίδι δεν σκούπιζαν μέχρι να φτάσει στον προορισμό του. Μα ούτε και την ώρα που βασίλευε ο ήλιος σκούπιζαν.

Ψαλίδι – Όταν το ψαλίδι παραμένει ανοιχτό γινόμαστε στόχος κουτσομπολιών.

Ψωμί – Το ψωμί δεν πρέπει να τοποθετείται στο τραπέζι ανάποδα. Ούτε όμως να πετάμε και τα κομμάτια που μας απομένουν, γιατί θα δει ο Θεός την ασέβειά μας και θα μας τιμωρήσει με πείνα.

Προλήψεις και δεισιδαιμονία – Αγγίζει σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής των ανθρώπων

 

Άλλες προκαταλήψεις στην Ελλάδα σήμερα 

 
Αν σε τρώει η μύτη σου θα κλάψεις.

Αν σε τρώει το δεξί σου χέρι θα δώσεις χρήματα.

Αν σε τρώει το αριστερό σου χέρι θα πάρεις χρήματα. 

Αν σε τρώει η πλάτη σου κάποιος θα σε δείρει. 

Αν παίζει το δεξί σου μάτι θα δεις αγαπημένο πρόσωπο.

Αν παίζει το αριστερό σου μάτι θα δεις κάποιον που δεν συμπαθείς.

Αν σφυρίζει το δεξί σου αφτί σε επαινούν, αν σφυρίζει το αριστερό σου σε κακολογούν.

Αν γλύφεται η γάτα σου θα σου έρθουν ξένοι.

Αν φτερνίζεσαι κάποιοι μιλούν για σένα. – Προλήψεις και δεισιδαιμονία.

Αν αφήνετε ανοιχτές τις ντουλάπες σας, θα γίνετε στόχος κουτσομπολιών

Μια μπλε χάντρα κρεμασμένη στο χέρι ή το λαιμό, διώχνει μακριά το κακό μάτι.

Το γέλιο της Παρασκευής είναι κλάμα του Σαββάτου.

Αν πάρεις σαπούνι από το χέρι κάποιου θα τον μισήσεις.

Αν σκουπίσεις τα χέρια σου στην ποδιά κάποιου συγγενή ή φίλου θα στεναχωρηθείτε

Να φοβάσαι τη γυναίκα τη δασύτριχη και τον άντρα το σπανό.

Αν κοιταχτείς στον καθρέφτη γύρω στα μεσάνυχτα θα δεις το χάρο σου.

Δουλειές που αρχίζουν Τρίτη και τελειώνουν Σάββατο δεν στεριώνουν.

Για να μην σπάζεις πράγματα τρίβεις τα χέρια σου με το ρούχο της κουφής.

Αν κάποιο παιδί την ώρα που κοιμάται τρίζει τα δόντια του, θα πεθάνουν οι γονείς του.

Μην βγάζεις την γλώσσα σου. Θα πέσει μαχαίρι να σου την κόψει.

Μην ανοιγοκλείνεις το ψαλίδι. Κόβεις τα φτερά των αγγέλων.

Σήμερα 8/7 ... Οσίου Θεοφίλου μυροβλύτου, Αγίου Προκοπίου Μεγαλομάρτυρος

στη Νεάπολη απο το λεωφορείο (φ.Μ.Κυμάκη)

Οσίου Θεοφίλου μυροβλύτου, Αγίου Προκοπίου Μεγαλομάρτυρος

 

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +- 

Βίβιαν Μαίρυ Χάρτλεϋ (Vivien Mary Hartley, 5 Νοεμβρίου 1913 – 8 Ιουλίου 1967)

Η Βίβιαν Μαίρυ Χάρτλεϋ (Vivien Mary Hartley, 5 Νοεμβρίου 1913 – 8 Ιουλίου 1967), αργότερα γνωστή ως Βίβιαν Λη και Λαίδη Ολίβιε, ήταν Αγγλίδα ηθοποιός. Βραβεύθηκε με δύο Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου, το πρώτο για τον ρόλο της Σκάρλετ Ο'Χάρα στο Όσα παίρνει ο άνεμος (Gone With The Wind) το 1939 και το δεύτερο για τον ρόλο της Μπλανς Ντυμπουά στο Λεωφορείον ο Πόθος (A Streetcar Named Desire) το 1951, υποδυόμενη δύο καλλονές του αμερικανικού Νότου.

Η Βίβιαν Λη ήταν κυρίως θεατρική ηθοποιός και συνεργαζόταν συχνά με τον δεύτερο σύζυγό της, τον ηθοποιό Λώρενς Ολίβιε, που για σχεδόν μια εικοσαετία τη σκηνοθέτησε σε αρκετές από τις θεατρικές εμφανίσεις της, ενώ σε πολλές συμπρωταγωνίστησαν. Κατά τη διάρκεια της τριακονταετούς σταδιοδρομίας της στη σκηνή υποδύθηκε ποικίλους και διαφορετικούς ρόλους, σε έργα των δημοφιλέστερων θεατρικών συγγραφέων, όπως οι Νόελ Κάουαρντ, Τζορτζ Μπέρναρντ Σω και Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Η καριέρα της συνεχίσθηκε σποραδικά μετά το διαζύγιο της με τον Ολίβιε το 1960. Η Λη κέρδισε το Βραβείο Τόνυ Α΄ Γυναικείου Ρόλου σε Μιούζικαλ το 1963 για την εμφάνισή της στην παράσταση Τόβαριτς στο Μπρόντγουεϋ, που ήταν το κύκνειο άσμα της.

Θεωρούσε ότι η φυσική ομορφιά της δεν διευκόλυνε την αναγνώρισή των υποκριτικών της ικανοτήτων. Είχε προβλήματα υγείας από νεαρή ηλικία. Για μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής της, η Λη έπασχε από διπολική διαταραχή.Στα μέσα της δεκαετίας του '40 διαγνώστηκε με φυματίωση, μια ασθένεια που την ταλαιπώρησε χρόνια και προκάλεσε τελικά το θάνατό της το 1967.

Το 1999 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε 16η στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες κινηματογραφικές σταρ όλων των εποχών.

ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΡΩΣ

Παρουσίαση

Το έργο του Β. Σούμπαρτ Θρησκεία και Έρως δεν είναι θρησκειολογική μελέτη, αλλά ενθουσιαστικό δοκίμιο που απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Βέβαια ο συγγραφέας λαμβάνει υπόψη του τα συμπεράσματα της συγκριτικής θρησκειολογίας, της ιστορίας και της φιλοσοφίας των θρησκειών, της κοινωνικής ανθρωπολογίας και της ψυχολογίας του βάθους, αλλά δεν μένει δεσμώτης μέσα στην διεπιστημονική Βαβέλ. Μια βίαιη πνοή ερωτικού και θρησκευτικού στοχασμού φοιβάζει και αναπτερώνει τον ανθηρό ποιητικό του λόγο. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Περιεχόμενα

Προλογικό σημείωμα
Εισαγωγή
I. Δαιμονολογία της απαρχής
II. Η τέρψη της δημιουργίας
III. Βουλιμική παρόρμηση και μαγεία
IV. Το κίνητρο της απολύτρωσης
V. Λατρεία και συγχώνευση
VI. Εκφυλιστικές μορφές του έρωτα
VII. Θάνατος και τραγικότητα
VIII. Ο αποχωρισμός του έρωτα από τους θεούς
IX. Χριστιανισμός και ασκητισμός
X. Η επιστροφή του έρωτα στους θεούς

 

Ισως να μην το βρείτε  στα καταστήματα . Αναζητήστε το σε βιβλιοθήκες.

Άρθουρ Ιγνάτιος Κόναν Ντόυλ (Sir Arthur Ignatius Conan Doyle, 22 Μαΐου 1859 – 7 Ιουλίου 1930)

Ο σερ Άρθουρ Ιγνάτιος Κόναν Ντόυλ (Sir Arthur Ignatius Conan Doyle, 22 Μαΐου 1859 – 7 Ιουλίου 1930) ήταν Σκωτσέζος συγγραφέας, ιδιαίτερα γνωστός για τα αστυνομικά του μυθιστορήματα που περιλαμβάνουν τον χαρακτήρα του Σέρλοκ Χολμς. Αρχικά ιατρός, το 1887 δημοσίευσε τη Σπουδή στο Κόκκινο, το πρώτο από τα τέσσερα μυθιστορήματα με τον Χολμς και τον Δρα Γουάτσον. Επιπλέον, ο Ντόυλ έγραψε πάνω από 50 διηγήματα με ήρωα τον διάσημο ντετέκτιβ. Οι ιστορίες του Σέρλοκ Χολμς θεωρούνται γενικά ορόσημα στον τομέα του αστυνομικού μυθιστορήματος.

Ο Ντόυλ ήταν παραγωγικός συγγραφέας. Τα υπόλοιπα έργα του περιλαμβάνουν ιστορίες φαντασίας και επιστημονικής φαντασίας με τον καθηγητή Τσάλεντζερ και χιουμοριστικές ιστορίες με τον ναπολεόντειο στρατιωτικό Ζεράρ, καθώς και θεατρικά έργα, ρομάντζα, ποίηση, πεζό λόγο και ιστορικά μυθιστορήματα. Ένα από τα πρώτα διηγήματα του Ντόυλ, Η δήλωση του κ. Χάμπακουκ Τζέφσον, βοήθησε στη διάδοση του μυστηρίου της Μαίρης Σελέστ.

Ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ γεννήθηκε στις 22 Μαΐου του 1859 στο Εδιμβούργο της Σκωτίας και ήταν το τρίτο από δέκα αδέλφια. Ο πατέρας του, Κάρολος Άλταμοντ Ντόυλ ήταν Άγγλος ιρλανδικής καταγωγής και η μητέρα του, Μαίρη Φόλεϋ, ήταν Ιρλανδή. Ο πατέρας του ήταν καλλιτέχνης και κέρδιζε τα προς το ζην ως κυβερνητικός υπάλληλος, αλλά ήταν αλκοολικός. Πέθανε το 1893 στο Ντέμφρις μετά από πολλά χρόνια ψυχιατρικής νόσου.

Αν και ο Άρθουρ είναι γνωστός με το επώνυμο «Κόναν Ντόυλ», η προέλευση αυτού του σύνθετου επιθέτου είναι αβέβαιη. Κατά μία εκδοχή το όνομα «Κόναν» το πήρε για να τιμήσει έναν παππού του, που λεγόταν Κόναν και είχε πάρει γυναίκα από την οικογένεια Ντόυλ. Στο μητρώο του καθεδρικού ναού όπου βαπτίσθηκε ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, καταχωρήθηκε ως «Arthur Ignatius Doyle» και το επώνυμό του ήταν απλά Ντόυλ. Επίσης, αναφέρεται το όνομα του Μάικλ Κόναν ως νονού

Σε ηλικία εννέα ετών ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ στάλθηκε στο καθολικό προπαρασκευαστικό σχολείο της Εταιρίας του Ιησού, Στόουνυχερστ. Στη συνέχεια πήγε στο Κολλέγιο του Στόουνυχερστ αλλά όταν έφυγε από το σχολείο, το 1875, είχε απορρίψει τον Χριστιανισμό και ήταν αγνωστικιστής.

Η επιθυμία των γονέων του ήταν να γίνει ιατρός. Για το λόγο αυτό, μετά το Κολλέγιο του Στόουνυχερστ, φοίτησε ένα χρόνο στο Φέλντκιρχ της Αυστρίας και από το 1876 μέχρι το 1881 σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, συμπεριλαμβανομένης και μίας περιόδου που δούλεψε στο Άστον (σήμερα συνοικία του Μπέρμιγχαμ) και στο Σέφιλντ. Ένας από τους καθηγητές του στο Εδιμβούργο, ο δρ. Τζόζεφ Μπελ, αργότερα έγινε για τον Άρθουρ η βάση πάνω στην οποία δημιούργησε τον Σέρλοκ Χολμς. Ενώ σπούδαζε, ο Άρθουρ ξεκίνησε να γράφει μικρές ιστορίες. Η πρώτη του δημοσίευση ήταν στο εβδομαδιαίο περιοδικό Chambers's Edinburgh Journal, λίγο πριν κλείσει τα είκοσι. Μετά τη θητεία του στο πανεπιστήμιο, υπηρέτησε ως ιατρός σε πλοίο σε ένα ταξίδι στη Δυτική Αφρική. Το 1885 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του με θέμα τη νωτιαία φθίση

Ο δρ. Γουάτσον (αριστερά) και ο Σέρλοκ Χολμς (δεξιά), σε εικονογράφηση του Sidney Paget

Το 1882 έγινε συνέταιρος με έναν πρώην συμφοιτητή του σε ένα ιατρείο στο Πλύμουθ αλλά η συνεργασία τους αποδείχτηκε δύσκολη και ο Κόναν Ντόυλ γρήγορα αποχώρησε για να στήσει δικό του ιατρείο. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους έφτασε στο Πόρτσμουθ με λιγότερες από 10 αγγλικές λίρες στο όνομά του και έστησε ιατρείο στο Σάουθσι. Στην αρχή το ιατρείο δεν πήγαινε πολύ καλά κι έτσι ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ στον ελεύθερο χρόνο του ξεκίνησε και πάλι να γράφει σύντομες ιστορίες για να ενισχύσει τα μάλλον ισχνά εισοδήματά του. Η πρώτη του ιστορία του είδους αυτού δημοσιεύθηκε το 1886.

Στον πρώτο χρόνο της σύντομης ιατρικής του σταδιοδρομίας, έγραψε το πρώτο μεγάλο του μυθιστόρημα, με τον τίτλο Η Φίρμα του Γκέρντλεστον. Ο ίδιος ο συγγραφέας περιγράφει την υποδοχή του έργου αυτού από τους εκδότες. Μιλώντας για το χειρόγραφο του βιβλίου ο Κόναν Ντόυλ είπε: «Μου το γυρίζανε με την ακρίβεια οικοσυντήρητου περιστεριού».

Το πρώτο του σημαντικό έργο ήταν η Σπουδή στο Κόκκινο, που δημοσιεύτηκε το 1887 στο ετήσιο χριστουγεννιάτικο έντυπο του Μπίτον. Στο έργο αυτό εμφανίζεται για πρώτη φορά ο Σέρλοκ Χολμς, χαρακτήρα που ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ δημιούργησε βασιζόμενος εν μέρει στον πρώην καθηγητή του, Τζόζεφ Μπελ. Άλλοι συγγραφείς αναφέρουν ενίοτε και άλλες επιρροές π.χ. τον διάσημο χαρακτήρα του Έντγκαρ Άλαν Πόε, Ωγκύστ Ντυπέν. Το έργο δεν σημείωσε καμία ιδιαίτερη επιτυχία. Δεν απέφερε στον συγγραφέα του κανένα ιδιαίτερο κέρδος, βοήθησε όμως να γνωρίσει το κοινό τον ήρωα Σέρλοκ Χολμς και τον συνεργάτη του, τον δόκτορα Γουάτσον, προτού αρχίσουν να δημοσιεύονται τακτικά οι περιπέτειές τους στο μηνιαίο περιοδικό Στραντ (The Strand Magazine). Όταν ο συγγραφέας βαρέθηκε να γράφει αστυνομικά διηγήματα και μυθιστορήματα έγινε ιστορικός κι έδινε διαλέξεις.

Πορτραίτο του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, φωτογραφία του Herbert Rose Barraud (1893)

Το 1890 ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ σπούδασε οφθαλμολογία στη Βιέννη και το 1891 μετακόμισε στο Λονδίνο για να ανοίξει ιατρείο ως οφθαλμίατρος. Στην αυτοβιογραφία του έγραψε ότι ούτε ένας πελάτης δεν πέρασε το κατώφλι του. Αυτό του έδωσε περισσότερο χρόνο για γράψιμο και τον Νοέμβριο του 1891 έγραψε στη μητέρα του: «Σκέφτομαι να σκοτώσω τον Χολμς... και να τον ξαποστείλω μια και καλή. Με αποσπά από σημαντικότερα πράγματα». Η απάντηση της μητέρας του ήταν: «Κάνε ό,τι νομίζεις σωστό αλλά τα πλήθη δεν θα το πάρουν αυτό ελαφρά». Τον Δεκέμβριο του 1893 «σκότωσε» τον Χολμς με σκοπό να επικεντρωθεί στα ιστορικά του μυθιστορήματα. Ο Χολμς και ο καθηγητής Μοριάρτυ φαινομενικά σκοτώθηκαν πέφτοντας από ένα καταρράκτη στην ιστορία Το Τελικό Πρόβλημα. Η δημόσια κατακραυγή ανάγκασε τον Κόναν Ντόυλ να επαναφέρει τον χαρακτήρα στο έργο Το Σκυλί των Μπάσκερβιλ. Στην Περιπέτεια του Άδειου Σπιτιού δόθηκε η εξήγηση ότι μόνο ο Μοριάρτυ έπεσε και ότι επειδή ο Χολμς είχε άλλους επικίνδυνους εχθρούς, σκηνοθέτησε προσωρινά τον θάνατό του. Ο Χολμς τελικά εμφανίστηκε σε συνολικά 56 μικρές ιστορίες και τέσσερα μυθιστορήματα του Κόναν Ντόυλ και από τότε έχει εμφανιστεί σε πολλά μυθιστορήματα και ιστορίες άλλων συγγραφέων. Οι ιστορίες με τον Σέρλοκ Χολμς σημείωσαν μεγάλη επιτυχία και συνεχίστηκαν ως το 1896.

Κατά τον πόλεμο των Μπόερς στη Νότια Αφρική υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιατρός. Μετά τον πόλεμο και την καταδίκη από όλο τον κόσμο των ενεργειών του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Κόναν Ντόυλ έγραψε ένα μικρό φυλλάδιο με τίτλο «Ο πόλεμος στη Νότια Αφρική: Η αιτία και η πραγματοποίηση», το οποίο δικαιολογούσε τον ρόλο του Ηνωμένου Βασιλείου και μεταφράστηκε ευρέως. Για τον λόγο αυτό τιμήθηκε για διακεκριμένες υπηρεσίες προς τη χώρα του και το 1902 παρασημοφορήθηκε από τον βασιλιά της Αγγλίας, χρίσθηκε ιππότης, του απονεμήθηκε ο τίτλος "σερ" και διορίσθηκε υποδιοικητής του Σάρρεϋ. Επίσης το 1900 έγραψε ένα μεγαλύτερο βιβλίο με τίτλο Ο Μεγάλος Πόλεμος των Μπόερς. Στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα ο Σερ Άρθουρ ήταν δύο φορές υποψήφιος σε βουλευτικές εκλογές αλλά, αν και έλαβε σεβαστό αριθμό ψήφων, δεν εξελέγη.

Ο Κόναν Ντόυλ ήταν ένθερμος υποστηρικτής της δικαιοσύνης και ερεύνησε προσωπικά δύο υποθέσεις που είχαν κλείσει, με αποτέλεσμα δύο άτομα να απαλλαγούν από τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορήθηκαν. Η πρώτη υπόθεση, το 1906, ήταν ενός ντροπαλού Βρετανο-Ινδού δικηγόρου, του George Edalji, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι έγραφε απειλητικά γράμματα και ακρωτηρίαζε ζώα. Η αστυνομία ήταν αποφασισμένη να τον καταδικάσει, παρόλο που οι ακρωτηριασμοί συνεχίστηκαν και μετά τον εγκλεισμό του στη φυλακή. Ήταν εν μέρει χάρη σ' αυτήν την υπόθεση που το 1907 ιδρύθηκε το Ποινικό Εφετείο. Έτσι ο Κόναν Ντόυλ όχι μόνο βοήθησε έναν αθώο αλλά και συνέβαλε στο να καθιερωθεί ένας τρόπος ώστε να αντιμετωπίζονται οι δικαστικές πλάνες.

Η δεύτερη υπόθεση ήταν ενός Γερμανο-Εβραίου, του Όσκαρ Σλάτερ, ο οποίος είχε λέσχη τυχερών παιχνιδιών και καταδικάστηκε για δολοφονία μιας 82χρονης γυναίκας στη Γλασκώβη το 1908. Η υπόθεση τού κέντρισε την περιέργεια λόγω αντιφάσεων στο κατηγορητήριο και μίας γενικής εντύπωσης ότι η κατηγορία ήταν κατασκευασμένη. Ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ πλήρωσε το μεγαλύτερο μέρος του κόστους της επιτυχημένης προσφυγής του Σλάτερ το 1928

Ο Κόναν Ντόυλ ενεπλάκη στην εκστρατεία για την αναμόρφωση του Κογκό με αρχηγούς τον δημοσιογράφο Ε. Μορέλ και τον διπλωμάτη Ρ. Κέισμεντ. Το 1909 έγραψε «Το Έγκλημα του Κογκό», ένα μεγάλο φυλλάδιο με το οποίο κατήγγειλε τη φρίκη σ' εκείνη την χώρα. Εξοικειώθηκε με τους Μορέλ και Κέισμεντ, και είναι πιθανό από αυτούς και τον Μπέρτραμ Φλέτσερ Ρόμπινσον να εμπνεύστηκε μερικούς χαρακτήρες του μυθιστορήματος Ο Χαμένος Κόσμος (1912). Απομακρύνθηκε και από τους δύο όταν ο Μορέλ έγινε ένας από τους αρχηγούς της φιλειρηνικού κινήματος κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και όταν ο Κέισμεντ καταδικάστηκε για προδοσία κατά του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Κόναν Ντόυλ προσπάθησε ανεπιτυχώς να σώσει τον Κέισμεντ από τη θανατική ποινή υποστηρίζοντας ότι είχε χάσει τα λογικά του και δεν ήταν υπεύθυνος για τις πράξεις του.

Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και δεν του επέτρεπε πια η ηλικία του να καταταγεί στον στρατό, υπηρέτησε τη Μεγάλη Βρετανία γράφοντας ένα ατέλειωτο όγκο από προπαγανδιστικά έργα που συντέλεσαν στην εξύψωση του ηθικού του βρετανικού λαού. Από την αφοσίωσή του στην υπόθεση της πατρίδας του προήλθε η εξάτομη ιστορία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, υπό τον τίτλο Η Βρετανική Εκστρατεία στη Γαλλία και τη Φλάνδρα, που όπως λέγεται συνετέλεσε όσο κανένα άλλο έργο στο να γίνει γνωστή η αξία του βρετανικού στρατού.