28 Αυγούστου 1991 (30 χρόνια πριν) πέθανε:
Αλέκος Σακελλάριος Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και σκηνοθέτης
Ο Αλέκος Σακελλάριος (13 Νοεμβρίου 1913 - 28 Αυγούστου 1991) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός, δημοσιογράφος και σκηνοθέτης.
Εξαιρετικά δημοφιλής και παραγωγικός, υπήρξε από τους σημαντικότερους
ανανεωτές της μεταπολεμικής νεοελληνικής κωμωδίας και από τους
σημαντικότερους στιχουργούς του ελαφρού ελληνικού τραγουδιού.
Πίνακας περιεχομένων
1 Πρώιμα χρόνια
2 Καριέρα
3 Προσωπική ζωή
4 Εργογραφία
4.1 Κινηματογραφικές ταινίες
4.2 Θεατρικές παραστάσεις
4.2.1 Πρόζα
4.2.2 Επιθεώρηση
4.2.3 Οπερέττα
4.2.4 Βαριεττέ
4.3 Τηλεόραση
4.4 Βιντεοταινίες
5 Στίχοι τραγουδιών
6 Βιβλιογραφία
7 Παραπομπές
8 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, στην Αχαρνών.
Οι νομικές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών εκτοπίστηκαν πολύ
σύντομα από τις ζωηρές δημοσιογραφικές του ανησυχίες (ήδη από τα σχολικά
του χρόνια υπήρξε εκδότης του Μαθητή, της πιο μεγάλης κυκλοφορίας
μαθητικής εφημερίδας της εποχής).[5] Στη μάχιμη δημοσιογραφία μπαίνει μέσα από τη φιλολογική στήλη της Καθημερινής, μετά από ποίημα που στέλνει στον Γεώργιο Βλάχο. Εργάστηκε σε εφημερίδες όπως: Ελεύθερη Ελλάδα, Ακρόπολις, Απογευματινή, Μάχη, Ελεύθερος Κόσμος, Εθνικός Κήρυξ, Ελεύθερος Τύπος
κ.ά., άλλοτε ως ρεπόρτερ, άλλοτε ως χρονογράφος ή ως ευθυμογράφος.
Επίσης με τον στενό συνεργάτη του Χρήστο Γιαννακόπουλο εξέδωσαν την
εφημερίδα Το Εικοσιτετράωρο και τα περιοδικά Πρωτεύουσα και Σαββατοκύριακο. Διετέλεσε επίσης και διευθυντής του περιοδικού ποικίλης ύλης Εβδομάς. Μέχρι το τέλος της ζωής του χρονογραφούσε σε εφημερίδες και περιοδικά.
Το 1935 έγραψε, κατόπιν παραγγελίας του κορυφαίου κωμικού του ελαφρού μουσικού θεάτρου της περιόδου, Πέτρου Κυριακού, το πρώτο θεατρικό του έργο, τη μουσική ηθογραφία Ο βασιλιάς του Χαλβά σε συνεργασία με τον Μήτσο Βασιλειάδη με συνθέτη τον Νίκο Χατζηαποστόλου. Η επιτυχία ήταν μεγάλη και καθιέρωσε κατ'ευθείαν τον νεαρό συγγραφέα.
Σάββατο, Αυγούστου 28, 2021
Αλέκος Σακελλάριος (13 Νοεμβρίου 1913 - 28 Αυγούστου 1991)
Γεώργιος Ροϊλός (Στεμνίτσα Γορτυνίας, 1867 – Αθήνα, 28 Αυγούστου 1928)
Ο Γεώργιος Ροϊλός (Στεμνίτσα Γορτυνίας, 1867 – Αθήνα, 28 Αυγούστου 1928) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους της «Ομάδας του Μονάχου» με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ιστορικά θέματα και την προσωπογραφία. Ως καθηγητής της Ελαιογραφίας στη θέση του Ιακωβίδη από το 1910 παρέκκλινε από τις ακαδημαϊκές τάσεις (ενταγμένες σ΄ένα τυποποιημένο κώδικα προτύπων) ενδιαφερόμενος κυρίως για την ανανέωση της διδασκαλίας με την επιβολή μεγαλύτερης ελευθερίας.[8]
Βιογραφία
Ο Ροϊλός σπούδασε ζωγραφική αρχικά στο Σχολείο των Τεχνών στην Αθήνα, από το 1880 μέχρι το 1887, με δάσκαλο τον Νικηφόρο Λύτρα. Το 1888 πήγε με υποτροφία του κληροδοτήματος Κρήτση στο Μόναχο, για να συνεχίσει τις σπουδές του κοντά στον Νικόλαο Γύζη. Το 1890 πήγε στο Παρίσι για να ολοκληρώσει τις σπουδές του κοντά στον Μπενζαμέν Κονστάν (Benjamin Constant) και τον Πωλ Λωράνς (Paul Laurence).[9]
Το 1894 επέστρεψε στην Αθήνα και ένα χρόνο αργότερα, ύστερα από το θάνατο του Σπυρίδωνος Προσαλέντη, διορίστηκε καθηγητής στην έδρα Αγαλματογραφίας της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, για να φύγει κατόπιν το 1903 στο Λονδίνο, όπου έγινε μέλος του εκεί Καλλιτεχνικού Συνδέσμου και στη συνέχεια για άλλα δυο χρόνια στο Λίβερπουλ, όπου εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας της πόλης και πήρε μέρος σε διάφορες εκθέσεις. Επέστρεψε στην Αθήνα ξανά το 1908 και από το 1910 έως το 1927 κατείχε την έδρα Ελαιογραφίας στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.[10] Είχε ως ατελιέ το δεξιό απ' τα δύο περίφημα δίδυμα αντικριστά Πυργόσπιτα της οδού Παυσίλυπου στην Καστέλλα. [11] Πέθανε το 1928 στην Αθήνα.
Ιωάννης Αποστόλου (1860 - 28 Αυγούστου 1905)
Ιωάννης Αποστόλου Έλληνας τενόρος
Ο Ιωάννης Αποστόλου (1860 - 28 Αυγούστου 1905) ήταν Έλληνας λυρικός οξύφωνος με διεθνή καριέρα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1860 στο Μενίδι[1]. Τραγουδούσε από παιδί στη βασιλική χορωδία του Παλατιού, και σπούδασε στο Ωδείο της Αθήνας. Εργάστηκε αρχικά ως γραφέας στο Δικαστήριο της Αθήνας και στο Εθνικό τυπογραφείο, ενώ τραγουδούσε στους δρόμους της Αθήνας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1880 έγινε μέλος διαφόρων χορωδιών, μεταξύ άλλων και στη μουσική σχολή του Ναπολέοντα Λαμπελέτ, και υπό την διεύθυνσή του τραγούδησε το 1888 στην όπερα του Σπυρίδωνα Ξύνδα ο Υποψήφιος βουλευτής που ανέβηκε από τον θίασο του Καντακουζηνού και ο Αποστόλου είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Στην παράσταση έπαιξε μαζί με τους Πετροζίνη, Μωραϊτίνη και τη Θεανοπούλου. Το μελόδραμα αυτό ήταν η πρώτη παράσταση μελοδράματος στην Ελλάδα. Μετά την παράσταση αυτή ταξίδεψε στο Μιλάνο για να σπουδάσει και εκεί ολοκλήρωσε μαθήματα τενόρου. Αργότερα συνεργάστηκε με τον Σοτζόκιν δίνοντας την πρώτη του παράσταση στη Βενετία το 1890. Από τότε ανέβασε πολλές παραστάσεις κάνοντας το όνομα του διεθνώς γνωστό.
Σύμφωνα με τον Ελληνικό τύπο της εποχής συγκαταλεγόταν στην πρώτη θέση των λυρικών καλλιτεχνών της Ιταλίας και ήταν περιζήτητος με παγκόσμια φήμη. Μάλιστα τον κάλεσε στην αυλή του και ο Ιταλός βασιλιάς Ουμπέρτο για να τραγουδήσει για αυτόν. Τραγούδησε δύο περιόδους στην Σκάλα του Μιλάνου, στις πόλεις Τορίνο, Νάπολι, Αθήνα, Πάτρα, Κάιρο, Αλεξάνδρεια και στην Οδησσό. Μερικά από τα γνωστά έργα που έπαιξε ήταν οι Μέδικοι, Τραβιάτα, Τόσκα, Βέρθερο και Μανόν. Στη Νάπολη συνεργάστηκε με τον Έλληνα τενόρο Χατζηλουκά που έκανε καριέρα στην Ιταλία.
Πέθανε το 1905 στην Νάπολη της Ιταλίας, προετοιμαζόμενος για τη νέα του παράσταση, από ανακοπή καρδιάς. Ο Τύπος της εποχής αναφέρει ότι αιτία γι' αυτό ήταν η άτακτη ζωή που έκανε και οι καταχρήσεις.
Κανό Μοτονόμπου
28 Αυγούστου 1476 (545 χρόνια πριν) γεννήθηκε:
Κανό Μοτονόμπου Ιάπωνας ζωγράφος
Ο Κανό Μοτονόμπου (ιαπωνικά: 狩野 元信, 28 Αυγούστου 1476 - 5 Νοεμβρίου 1559) ήταν Ιάπωνας ζωγράφος. Ήταν μέλος της σχολής ζωγραφικής Κανούχα. Πατέρας του ήταν ο Κανό Μασανόμπου, ιδρυτής της σχολής Κανό. Στα χρόνια του Μοτονόμπου η σχολή υπό τη διεύθυνσή του κυριάρχησε στην καλλιτεχνική ζωή της Ιαπωνίας ως το κύριο καλλιτεχνικό ρεύμα της εποχής
Αλίκη Διπλαράκου
Αλίκη Διπλαράκου Ελληνίδα μοντέλο
Η Αλίκη Διπλαράκου, Λαίδη Ράσελ (28 Αυγούστου 1912 - 30 Οκτωβρίου 2002) ήταν Μις Ελλάς και η πρώτη Ελληνίδα Μις Ευρώπη (1930).
Αλίκη Διπλαράκου
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα Αλίκη Διπλαράκου (Ελληνικά)
Γέννηση 28 Αυγούστου 1912
Αθήνα
Θάνατος 30 Οκτωβρίου 2002[1]
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα μοντέλο
διαγωνιζόμενη σε καλλιστεία
Οικογένεια
Σύζυγος Paul-Louis Weiller (από 1932)[2]
Sir John Russell (από 1945)[2]
Τέκνα Paul-Annick Weiller[3]
Georgiana Russell[3]
Alexander Charles Thomas Wriothesley Russell[3]
Γονείς George Diplarakos[3]
Σχετικά πολυμέσαδεδομένα (π • σ • ε )
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1912 και καταγόταν από την Κρήνη της Μάνης. Ήταν κόρη τού Γεωργίου Διπλαράκου και της Ελένης Νικολέση. Ο πατέρας της είχε το επώνυμο Βαβούλης, αλλά το άλλαξε και έλαβε το επώνυμο της μητέρας του Διπλαράκου· η οικογένεια ζούσε στην Αθήνα. Αδέλφια της Αλίκης ήταν η Νάντα (1912-1966) σύζυγος Ανδρέα Ροδοκανάκη Γάλλου διπλωμάτη, η Χριστίνα (1918-1999) σύζυγος Ανρί Κλωντέλ (γιου του Πωλ και ανιψιού της γλύπτριας Καμίλ Κλοντέλ) και η Εντμέ σύζυγος Σπυρίδωνος Βασιλοπούλου.
Αναδείχτηκε στον τίτλο της ομορφότερης γυναίκας στην Ελλάδα και μετά στην Ευρώπη σε ηλικία 18 ετών, στο Παρίσι το 1930. Όταν ρωτήθηκε πώς ξεκίνησε η συμμετοχή της, είπε: "Ήμουν με τη μητέρα μου στο τσάι της Βρετανικής πρεσβείας, όταν κάποιος πρότεινε να πάμε να δούμε τον διαγωνισμό ομορφιάς σε ένα θέατρο. Κάποια στιγμή οι κριτές φώναξαν το όνομά μου· νόμισα ότι ήταν αστείο. Προσπάθησα να αρνηθώ, αλλά ο Πρόεδρος της Ελλάδας μου είπε, ότι αυτό θα πρόβαλλε την Ελλάδα και να δεχθώ. Τρεις ημέρες μετά βρέθηκα στο Παρίσι, όπου κέρδισα στον Ευρωπαϊκό διαγωνισμό και έπρεπε να συνεχίσω στο Ρίο". Ήλθε 2η στον διαγωνισμό μις Κόσμος τού Ρίο ντε Ζανέιρο το ίδιο έτος. Περιόδευσε στις ΗΠΑ, δίνοντας διαλέξεις για τον αρχαίο και νέο ελληνικό πολιτισμό. Μιλούσε με ευχέρεια αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.
Το 1930 ντύθηκε με ανδρικά ρούχα και παραβίασε το άβατο του Αγίου Όρους, πράγμα που ήταν η τρίτη παραβίαση από γυναίκα και το συμβάν έγινε πρωτοσέλιδη είδηση. Το περιοδικό Time αναφέρθηκε σε αυτήν και στον ρόλο των γυναικών στην ιστορία, στο τεύχος 13-7-1953. Προσπάθησε να δοκιμάσει το ταλέντο της στο θέατρο και έπαιξε στο έργο "Προμηθεύς". Έγινε γνωστή διεθνώς εξαιτίας του δεύτερου γάμου της με τον Άγγλο ευπατρίδη Σερ Τζον Ράσελ (1914-1984). Απεβίωσε στις 30 Οκτωβρίου του 2002.
Προσωπική ζωήΕπεξεργασία
Η Διπλαράκου παντρεύτηκε πρώτα το 1932 τον Πωλ-Λουί Βάιλερ, αεροπόρο και διευθυντή της Gnome et Rhône, βιομήχανο και φιλάνθρωπο, γιο του Λαζάρ Βάιλερ, μηχανικού, βιομήχανου και πολιτικού και της Αλίκης Ζαβάλ. Μαζί απέκτησαν τον Πωλ-Αννίκ Βάιλερ (1933-1998), ο οποίος νυμφεύτηκε την ντόνα Ολυμπία-Εμμανουέλα Τορλόνια ντι Τσιβιτέλα-Τσέζι και απέκτησαν τη Σιβύλλα Βάιλερ, μετέπειτα σύζυγο του Γουλιέλμου των Καπετιδών-Βουρβόνων-Πάρμας πρίγκιπα τού Λουξεμβούργου. Το ζευγάρι χώρισε και το 1945 η Διπλαράκου παντρεύτηκε με τον Βρετανό διπλωμάτη και πρέσβη Τζον Ράσελ, με τον οποίο απέκτησαν άλλα δύο παιδιά: τη Γεωργιάνα-Αλεξάνδρα (1947) και τον Αλέξανδρο-Κάρολο-Θωμά Ράσελ (1950).
Γεράσιμος Μαρκοράς (1826 – 28 Αυγούστου 1911)
Γεράσιμος Μαρκοράς Έλληνας ποιητής
Ο Γεράσιμος Μαρκοράς (1826 – 28 Αυγούστου 1911) ήταν Έλληνας ποιητής, μαθητής του εθνικού ποιητή Διονύσιου Σολωμού. Ανήκει στους «σολωμικούς ποιητές» της λεγόμενης «Επτανησιακής σχολής». Γιος του Κερκυραίου δικαστικού και λόγιου Γεωργίου Μαρκορά και εγγονός της Μαρίνας Βλασοπούλου κόρης του Στυλιανού (1748 - 1822).
Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά και έλαβε τη Γυμνασιακή του εκπαίδευση στην Κέρκυρα. Σε ηλικία 23 ετών έφυγε για την Ιταλία και σπούδασε νομικά. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ιόνιο Ακαδημία απ' όπου αποφοίτησε και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα[3].
Παρά τις σπουδές του στα νομικά, αφιερώθηκε στην ποίηση. Το 1864 συνέγγραψε τον Ελληνικό Βασιλικό ύμνο [4] τον οποίο μελοποίησε ο Νικόλαος Μάντζαρος. Το 1875 δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα με τον τίτλο «Όρκος». Το 1890 εκδίδει την πρώτη του ποιητική συλλογή υπό τον τίτλο «Ποιητικά Έργα», με την οποία καθιερώνεται ως ποιητής στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο[2] και στην οποία περιλαμβανόταν και ο «Όρκος». Το 1898 ακολουθεί η συλλογή του «Μικρά Ταξείδια».
Επηρεασμένος από το διδάσκαλο του, στα ποιήματά του υπήρξε μελωδικός, αφηγηματικός και επιδέξιος χειριστής της δημοτικής. Ήταν φυσιολάτρης και πατριδολάτρης, κάτι που επηρέασε έντονα την ποίησή του. Μαζί με τους Ψυχάρη, Παλαμά, Καρκαβίτσα και Πολυλά συνέβαλε στην επιβολή της δημοτικής και στην αναγέννηση των νεοελληνικών γραμμάτων.
Πέθανε στην Κέρκυρα στις 28 Αυγούστου του 1911
Ούγκο Γκρότιους (Hugo Grotius, Huig de Groot, Hugo de Groot, 10 Απριλίου 1583 - 28 Αυγούστου 1645)
Ούγκο Γκρότιους Ολλανδός φιλόσοφος και συγγραφέας
Ο Ούγκο Γκρότιους (Hugo Grotius, Huig de Groot, Hugo de Groot, 10 Απριλίου 1583 - 28 Αυγούστου 1645) ήταν διάσημος Ολλανδός ουμανιστής, πολιτικός και διπλωμάτης, ποιητής και νομικός.
Υπήρξε άριστος γνώστης των ελληνικών γραμμάτων, καλός ιστορικός, περίφημος θεολόγος και συγγραφέας. Το κύριο έργο του, πραγματικό Σύστημα Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου, βαθύτατα επηρεασμένο από τους αρχαίους συγγραφείς,[15] είναι το De jure belli ac pacis (1625). Προηγουμένως είχε κυκλοφορήσει με αφορμή την αγγλοολλανδική διένεξη σχετικά με την ελευθερία των θαλασσών, τμήμα ανέκδοτης γνωμοδοτήσεώς του με το τίτλο Mare liberum (1608). Η όλη γνωμοδότηση βρέθηκε το 1868 και δημοσιεύτηκε με τον τίτλο De jure praede commentarius.[16]
Ο Ούγκο Γκρότιους θεωρείται "Πατέρας του Διεθνούς Δικαίου" επειδή ακριβώς είναι ο πρώτος που έγραψε ειδικά βιβλίο περί του αντικειμένου, έργο καθολικό και συστηματικό. Επί πλέον προχώρησε και στη διάκρισή του σε Φυσικό Δίκαιο και σε Θετικό Δίκαιο με επιμέρους διάκριση του δεύτερου ως προς την προέλευση σε Θείο Δίκαιο και Θετικό Δίκαιο (βούλησης ανθρώπων). Το δε τελευταίο σε Αστικό Δίκαιο και σε "Δίκαιο των Εθνών", ή Διεθνές Δίκαιο όπως ονομάζεται σήμερα.
Πίνακας περιεχομένων
1 Η εισφορά στην επιστήμη του Διεθνούς Δικαίου
2 Έργογραφία
3 Παραπομπές
4 Βιβλιογραφία
Εκείνη την Κυριακή καμία εκκλησία δεν λειτούργησε.
ανάρτηση του 2012
28 Αυγούστου 1922...
Οι Τούρκοι ανακαταλαμβάνουν τη Σμύρνη και επιδίδονται στην εξόντωση του Ελληνικού στοιχείου. Μαρτυρικός θάνατος του Χρυσοστόμου Σμύρνης.
Εκείνη την Κυριακή καμία εκκλησία δεν λειτούργησε.
Ένα αποπροσανατολισμένο τάγμα του ελληνικού στρατού που προσπαθούσε να φθάσει στην ακτή, αποτελούμενο από 6.000 περίπου άνδρες, συγκρούστηκε με τον τουρκικό στρατό στο προάστιο Παράδεισος και, μετά από μια ψευτομάχη, παραδόθηκε στους αντιπάλους. Αιχμαλωτίστηκαν όλοι, μαζί με κάποιους τελευταίους βραδυπορημένους Έλληνες στρατιώτες που εξαντλημένοι είχαν απομείνει στη Σμύρνη. Κάποιοι από αυτούς μπόρεσαν να μπουν σε ελληνικά σπίτια, να ντυθούν με πολιτικά και να γλυτώσουν. Η ελληνική στρατιωτική παρουσία στη χερσόνησο της Μικράς Ασίας τελείωνε…
Την ίδια ώρα, χιλιάδες έντρομοι Έλληνες και Αρμένιοι προσπαθούσαν να βρουν άσυλο σε εκκλησίες, προξενεία και ξένα ιδρύματα. Η αρμένικη συνοικία το πρωί της Κυριακής είναι ένα οστεοφυλάκιο. Σχεδόν κανένα σπίτι ή μαγαζί δεν έμεινε απαραβίαστο, οι περιουσίες είχαν εξανεμιστεί και τα λάφυρα μεταφέρονταν σε τεράστιες ποσότητες, φορτωμένα σε κάρα, ενώ κάρα φορτωμένα με πτώματα στέλνονταν στο εσωτερικό της χώρας. Πτώματα κείτονταν παντού, ενώ συνεχίζονταν οι βιασμοί των γυναικών και οι παιδοκτονίες. Χιλιάδες Αρμένιοι προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στην μητρόπολη του Αγίου Στεφάνου. Ο G. Horton περιγράφει: Τα κομψά στρατιωτικά αποσπάσματα που είχαν εγγυηθεί την ασφάλεια και είχαν δημιουργήσει στους κατοίκους κάποια εμπιστοσύνη ότι ο τακτικός στρατός είχε αρχίσει να λειτουργεί και να προστατεύει τους πολίτες, είχαν τώρα ως βασική απασχόληση το κυνήγι και τον φόνο των Αρμενίων. Οι βιαιοπραγίες των πρώτων ημερών της τουρκικής κυριαρχίας είχαν ως κύριο στόχο την αρμενική κοινότητα, αλλά δεν περιορίστηκαν σε αυτήν. Εξαπλώθηκαν στον ελληνικό πληθυσμό, και σε πολύ μικρότερη έκταση, σε οικογένειες και ιδιοκτησίες των Λεβαντίνων. Πυροβολισμοί, ουρλιαχτά γυναικών και πτώματα εξαπλώνονται πλέον σε όλη τη Σμύρνη και τα ακριβά προάστια του Μπουρνόβα, του Παραδείσου, του Κορδελιού, του Μπουτζά… Οι ξένες δυνάμεις είχαν αποβιβάσει στη Σμύρνη μικρά στρατιωτικά αποσπάσματα για να φρουρούν η καθεμία αποκλειστικά και μόνο τα δικά της προξενεία, εκκλησιές, νοσοκομεία, εκπαιδευτικά ιδρύματα ή ακόμα και οικίες επιφανών συμπολιτών τους, όχι πάντα με απόλυτη επιτυχία. Στο λιμάνι συνεχιζόταν πάντα η εναγώνια προσπάθεια των προσφύγων να βρουν ένα πλωτό μέσο για να απομακρυνθούν…
Το μεσημέρι, εισήλθε στην πόλη από την τουρκική συνοικία ο Μουσταφά Κεμάλ, με μια πομπή καλογυαλισμένων αυτοκινήτων, διακοσμημένων με κλάδους ελιάς, όπου τους υποδέχτηκε το ιππικό. Ήταν η στιγμή που ονειρευόταν για τρία ολόκληρα χρόνια. Η διανοούμενη Χαλιντέ Εντίπ, στέλεχος του Κεμάλ, ήταν μαγεμένη: «Με μια αστραπιαία κίνηση, δυο μακριές σειρές ιππέων τράβηξαν τα σπαθιά τους από τις θήκες και ο ήλιος άστραφτε πάνω στο ατσάλι, καθώς μας προσπέρασαν καλπάζοντας στις δυο πλευρές μας.» Την ίδια ημέρα οι τουρκικές δυνάμεις απελευθέρωσαν την Προύσα. Όταν τα νέα έφτασαν στην Άγκυρα, αφαιρέθηκε η μαύρη ταινία από το βήμα της Εθνοσυνέλευσης. Η περίοδος πένθους της νέας Τουρκίας είχε, συμβολικά τουλάχιστον, τελειώσει.
Η πρώτη κίνηση του Κεμάλ ήταν να εγκαταστήσει στην πόλη τουρκική διοίκηση, με φρούραρχο τον αρχιστράτηγο Νουρεντίν πασά, άνθρωπο σκληρό, αδίστακτο και φιλόδοξο, ο οποίος έτρεφε άσβεστο μίσος για τους ξένους. Οι σκεπτόμενοι ανησύχησαν για αυτή την επιλογή. Ο Νουρεντίν πασάς, όμως, εγγυήθηκε την ασφάλεια της πόλης, λέγοντας ότι όλοι θα συνεχίσουν τη ζωή και τις δουλειές τους, όπως πριν. Οι κάτοικοι της Σμύρνης ήλπιζαν ότι η βία θα σταματούσε, αλλά δεν γνώριζαν ότι ο Κεμάλ είχε ήδη στείλει τηλεγράφημα στην Κοινωνία των Εθνών, προειδοποιώντας ότι επειδή τα πνεύματα του τουρκικού πληθυσμού είναι εξημμένα, η κυβέρνηση της Άγκυρας δεν θα είναι υπεύθυνη για τυχόν σφαγές. Το ίδιο απόγευμα, ο μητροπολίτης Χρυσόστομος και οι δημογέροντες της πόλης Κλημάνογλου και Τσουρουκτσόγλου παρουσιάστηκαν μετά από πρόσκληση στον Νουρεντίν πασά, για να «λάβουν οδηγίες» από τον νέο διοικητή της πόλης… Αυτός τους παρέδωσε στον εξαγριωμένο τουρκικό όχλο, στα χέρια του οποίου βρήκαν μαρτυρικό θάνατο και διαμελίστηκαν. http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/143627
Σήμερα 28/8... Μάρτυρος Δάμωνος πρεσβυτέρου
 |
| σύνθεση χρωμάτων και φωτός (φ.Μ.Κυμάκη) |
Μάρτυρος Δάμωνος πρεσβυτέρου
 |
| για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +- |
Παρασκευή, Αυγούστου 27, 2021
Χρυσόστομος Καλαφάτης (Τρίγλια Μικράς Ασίας, 8 Ιανουαρίου 1867 - Σμύρνη, 27 Αυγούστου 1922)
27 Αυγούστου 1922 (99 χρόνια πριν) πέθανε:
Χρυσόστομος Μητροπολίτης Σμύρνης
Ο Χρυσόστομος Καλαφάτης (Τρίγλια Μικράς Ασίας, 8 Ιανουαρίου 1867 - Σμύρνη, 27 Αυγούστου 1922) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης θεολόγος και επίσκοπος που διετέλεσε Μητροπολίτης Δράμας και Σμύρνης. Είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και η μνήμη του τιμάται την Κυριακή πρό της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.[1]
Την περίοδο 1902-1910 διετέλεσε Μητροπολίτης Δράμας και Φιλίππων με σημαντική δράση στον Μακεδονικό Αγώνα. Από το 1910 έως και τον μαρτυρικό του θάνατο διετέλεσε Μητροπολίτης Σμύρνης με πρωτοβουλίες για τον αθλητισμό, την παιδεία και την κοινωνική πρόνοια της πόλης.
Αρνήθηκε να εγκαταλείψει το ποίμνιό του, παρά την προσφορά ασφαλούς διαφυγής σε αυτόν από τις Μεγάλες Δυνάμεις, και κατακρεουργήθηκε από τον φανατισμένο τουρκικό όχλο κατά την ανακατάληψη της Σμύρνης από τον τουρκικό στρατό στη Μικρασιατική Καταστροφή, στις 27 Αυγούστου 1922, μετά από εντολή του Νουρεντίν πασά. Το 1993 κατετάγη στο αγιολόγιο της Εκκλησίας μαζί με όλους τους μάρτυρες της Μικρασιατικής Καταστροφής, με απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Πίνακας περιεχομένων
1 Πρώτα χρόνια
2 Μητροπολίτης Δράμας
3 Μητροπολίτης Σμύρνης
3.1 Έργο και δράση
3.2 Μαρτύριο
4 Ανακήρυξη Αγίου
4.1 Προστάτης Άγιος
4.2 Ναοί στη μνήμη του
4.3 Δημόσια Μνήμη
5 Εικόνες
6 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
7 Πηγές
8 Διαβάστε επίσης
9 Παραπομπές
Λόπε δε Βέγα (Lope Félix de Vega Carpio, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [ˈlope ðe ˈβeɣa], 25 Νοεμβρίου 1562 – 27 Αυγούστου 1635)
27 Αυγούστου 1635 (386 χρόνια πριν) πέθανε:
Λόπε δε Βέγα Ισπανός συγγραφέας
Ο Λόπε δε Βέγα (Lope Félix de Vega Carpio, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [ˈlope ðe ˈβeɣa], 25 Νοεμβρίου 1562 – 27 Αυγούστου 1635) ήταν Ισπανός θεατρικός συγγραφέας και ποιητής. Ήταν μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του Ισπανικού Χρυσού Αιώνα της μπαρόκ λογοτεχνίας. Η φήμη του στον κόσμο της ισπανικής λογοτεχνίας έπεται μόνο αυτή του Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ενώ ο τεράστιος όγκος της λογοτεχνικής παραγωγής του είναι ασύγκριτος, καθιστώντας τον έναν από τους πιο παραγωγικούς συγγραφείς στην ιστορία της λογοτεχνίας. Υπήρξε το «πρότυπο της ισπανικής διάνοιας» για τους συγχρόνους του, ενώ ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες – οι σχέσεις του οποίου με τον Λόπε δε Βέγα ήταν άλλοτε φιλικές και άλλοτε εχθρικές – τον αποκαλούσε "Ο Φοίνιξ της Ευφυΐας" και "Τέρας της Φύσεως (Fenix de los ingenios και Monstruo de la Naturaleza).
Πίνακας περιεχομένων
1 Βίος και σταδιοδρομία
2 Πάθος για τη ζωή και τον έρωτα
3 Λογοτεχνική παραγωγή
4 Επιλογή έργων
5 Οικία – Μουσείο Λόπε δε Βέγα
6 Πηγές
7 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βίος και σταδιοδρομία
Ο Λόπε δε Βέγα γεννήθηκε στη Μαδρίτη στις 25 Νοεμβρίου 1562. Ο πατέρας του Φέλιξ δε Βέγα, κεντητής στο επάγγελμα, είχε μετακομίσει τον προηγούμενο χρόνο από το Βαγιαδολίδ (Valladolid) στην ισπανική πρωτεύουσα, όπου άνοιξε κατάστημα κεντημάτων.
Ο Λόπε δε Βέγα δεν ακολούθησε τη χειρωνακτική τέχνη του πατέρα του, ένοιωθε μάλιστα μειονεκτικά για την ταπεινή καταγωγή του, αλλά - έχοντας κλίση προς τη μελέτη – διδάχθηκε στα 1572-1573 Λατινικά και Καστιλιάνικα από τον ποιητή Βινθέντε Εσπινέλ (Vincente Espinel, 1550-1624) και τον επόμενο χρόνο γράφτηκε στο Αυτοκρατορικό Κολέγιο των Ιησουιτών, όπου πήρε τις βάσεις της ουμανιστικής παιδείας.
Εντυπωσιασμένος ο επίσκοπος της Άβιλα (Avila) από την επιμέλεια και το ενδιαφέρον του για τα γράμματα, τον πήρε στο Πανεπιστήμιο της Αλκαλά δε Ενάρες (Alcala de Henares) για ιερατικές σπουδές, αλλά ο Λόπε δε Βέγα εγκατέλειψε γρήγορα την ιδέα να ακολουθήσει ιερατική σταδιοδρομία, επηρεασμένος μάλιστα από τον έρωτά του για μια παντρεμένη γυναίκα.
Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1578, το κατάστημα κεντημάτων περιήλθε στο σύζυγο μιας από τις αδελφές του ποιητή, της Ισαβέλας ντελ Κάρπιο. Ο Λόπε δε Βέγα υιοθέτησε τότε το ευγενικό όνομα Κάρπιο για να προσδώσει ένα αριστοκρατικό τόνο στο δικό του όνομα, επιθυμώντας να φανεί ότι ανήκε σε ανώτερη κοινωνική τάξη. Συνέχισε μάλιστα τις σπουδές του στο περίφημο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα, όπου απέκτησε ουμανιστική παιδεία.
Εν τω μεταξύ, ο Λόπε δε Βέγα είχε καθιερωθεί ως θεατρικός συγγραφέας στη Μαδρίτη και κέρδιζε τα προς το ζην από τα έργα του, τις “comedias”, αν και ισχυριζόταν ότι τα έγραφε μόνο από προσωπική κλίση προς το θέατρο.
Στο κορύφωμα της λογοτεχνικής παραγωγής του, ο Πάπας Ουρβανός Η΄ τίμησε το 1627 τον Λόπε δε Βέγα με τον τίτλο του διδάκτορα της θεολογίας και με το σταυρό του Τάγματος του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ.
Θανάσης Κλάρας (Λαμία, 27 Αυγούστου 1905 – Μεσούντα Άρτας, 15 Ιουνίου 1945),
27 Αυγούστου 1905 (116 χρόνια πριν) γεννήθηκε:
Άρης Βελουχιώτης Έλληνας αντιστασιακός
Ο Θανάσης Κλάρας (Λαμία, 27 Αυγούστου 1905 – Μεσούντα Άρτας, 15 Ιουνίου 1945), γνωστός ως Άρης Βελουχιώτης ή Μιζέριας, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός, στέλεχος του ΚΚΕ και ηγέτης του ΕΛΑΣ, της μεγαλύτερης αντιστασιακής οργάνωσης στην Ελλάδα υπό ηγεσία κομμουνιστικής ιδεολογίας κατά την περίοδο της Κατοχής.
Γεννήθηκε στη Λαμία, όντας γόνος εύπορης οικογένειας. Σπούδασε στην Αβερώφεια Μέση Γεωργική Σχολή Λαρίσης γεωπονική, αλλά σύντομα εγκατέλειψε το επάγγελμά του και μετέβη στην Αθήνα. Εκεί μυήθηκε στην κομμουνιστική ιδεολογία και το 1924 έγινε μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας Αθήνας. Στην διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στάλθηκε στον Πειθαρχικό Ουλαμό Καλπακίου. Στις γραμμές του ΚΚΕ ανέπτυξε έντονη δράση, ενώ στο τέλος του 1928 έγινε αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη. Φυλακίστηκε στου Συγγρού, στην Αίγινα και στη Γυάρο και ως στέλεχος του ΚΚΕ έδρασε στη Θράκη. Κατά τη μεταξική δικτατορία φυλακίστηκε στην Αίγινα και στην Κέρκυρα, όπου υπέγραψε δήλωση μετάνοιας. Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο υπηρέτησε στο πυροβολικό και μετά την κατάρρευση του μετώπου ζήτησε από το ΚΚΕ την οργάνωση αντάρτικου κατά των κατακτητών. Μετά την ίδρυση του ΕΛΑΣ τον Φεβρουάριο του 1942, τέθηκε επικεφαλής μικρής ένοπλης ομάδας αλλάζοντας το όνομά του σε Άρης Βελουχιώτης. Με δικές του ενέργειες το τμήμα του αναπτύχθηκε εντυπωσιακά και έγινε ο πυρήνας του ΕΛΑΣ στην κεντρική Ελλάδα.
Τον Νοέμβριο του 1942 συνεργάστηκε με τον Ναπολέοντα Ζέρβα και Βρετανούς σαμποτέρ στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, μιας επιχείρησης δολιοφθοράς από τις μεγαλύτερες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έγινε καπετάνιος του Γενικού Αρχηγείου Ρούμελης τον Μάρτιο του 1943 και τον Μάιο του ίδιου έτους έγινε καπετάνιος του ΓΣ του ΕΛΑΣ, όπου και παρέμεινε μέχρι τη διάλυσή του. Με το ξέσπασμα των εμφυλίων συγκρούσεων με τον ΕΔΕΣ τον Οκτώβριο του 1943, ο Βελουχιώτης διοίκησε τα τμήματα του ΕΛΑΣ που έκαναν διμέτωπο στην Ήπειρο κατά του Ζέρβα και των Γερμανών. Στα μέσα Απριλίου του 1944 επιτέθηκε και διέλυσε το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΚΚΑ. Κατά το διάστημα Απριλίου–Σεπτεμβρίου 1944 στάλθηκε στην Πελοπόννησο, όπου διεύθυνε τις επιχειρήσεις κατά των Γερμανών και των Ταγμάτων Ασφαλείας. Για την προσφορά του η Κυβέρνηση του Βουνού ΠΕΕΑ τον Μάιο του 1944 του απένειμε τον βαθμό του Υποστράτηγου. Στα Δεκεμβριανά στάλθηκε μαζί με τον Στέφανο Σαράφη στην Ήπειρο, όπου διάλυσε με ευκολία τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ. Μετά την ήττα του ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά και την επακόλουθη Συμφωνία της Βάρκιζας υπέγραψε διαταγή αποστράτευσης και αφοπλισμού των ανδρών του, νομιμοποιώντας με αυτό τον τρόπο την συμφωνία της Βάρκιζας, όμως λίγο καιρό μετά συγκρότησε ένοπλη ομάδα από πιστούς συντρόφους του. Διαγράφηκε και αποκηρύχτηκε από το ΚΚΕ και διωκόμενος από κυβερνητικές δυνάμεις αυτοκτόνησε στις 15 Ιουνίου 1945 στη Μεσούντα Άρτας.
Χαρισματικός και αμφιλεγόμενος, ο Βελουχιώτης είναι μια από τις πλέον τραγικές φυσιογνωμίες της Νεοελληνικής Ιστορίας. Για ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας θεωρείται μέχρι και σήμερα ένας ήρωας ή προδομένος ήρωας, ενώ για ένα άλλο τμήμα της ένας βίαιος εγκληματίας. Τον Ιούλιο του 2011 το ΚΚΕ τον απεκατέστησε πολιτικά και τον Ιούνιο του 2018 του αποδόθηκε η ιδιότητα του μέλους του κόμματος.
Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν (Francisco de Zurbarán, 7 Νοεμβρίου 1598 - 27 Αυγούστου 1664)
27 Αυγούστου 1664 (357 χρόνια πριν) πέθανε:
Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν Ισπανός ζωγράφος
Ο Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν (Francisco de Zurbarán, 7 Νοεμβρίου 1598 - 27 Αυγούστου 1664) ήταν Ισπανός ζωγράφος θρησκευτικών κυρίως θεμάτων. Επονομάστηκε «Ισπανός Καραβάτζιο» για την εντυπωσιακή χρήση του κιαροσκούρο (chiaroscuro-φωτοσκίαση).
Έδρασε κυρίως στην Σεβίλλη, όπου μαθήτευσε τα έτη 1614-17. Το 1634-35 βρισκόταν στην Μαδρίτη, όπου φιλοτέχνησε για τον Κάρολο Δ΄ τους «Άθλους του Ηρακλή» και την «Άμυνα του Κάδιξ». Εκτός από τους πίνακες αυτούς και μερικές αριστοτεχνικές νεκρές φύσεις, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά σε θρησκευτικά θέματα. Η απλότητα και ο συναισθηματισμός των συνθέσεών του τον κατέστησαν ιδεώδη εκφραστή της Αντιμεταρρύθμισης.
Αντώνιος Βασιλάκης (Antonio Vassilacchi ή Il Aliense, 1556 - 27 Αυγούστου 1629)
27 Αυγούστου 1629 (392 χρόνια πριν) πέθανε:
Αντώνιος Βασιλάκης Έλληνας ζωγράφος
Ο Αντώνιος Βασιλάκης (Antonio Vassilacchi ή Il Aliense, 1556 - 27 Αυγούστου 1629) ήταν σημαντικός Έλληνας αναγεννησιακός ζωγράφος που εργάστηκε κυρίως στην Βενετία και στο Βένετο
Πίνακας περιεχομένων
1 Βιογραφία
2 Έργο
3 Πινακοθήκη
4 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
5 Παραπομπές
Βιογραφία
Ο Βασιλάκης γεννήθηκε στη Μήλο και έφυγε για τη Βενετία σε μικρή ηλικία. Το 1572 μαθήτευσε στον Πάολο Βερονέζε (Paolo Veronese) και ζωγράφισε πολλές τοιχογραφίες στο επισκοπικό παλάτι του Τρεβίζο, στην εκκλησία Sant'Agata στην Πάδοβα, και σε εκκλησίες της Βενετίας. Η μεγάλη ευκαιρία ήρθε για τον Βασιλάκη μετά την πυρκαϊά που κατέστρεψε το παλάτι των Δόγηδων στη Βενετία τον Δεκέμβριο του 1577.
Ο Aliense (που ήταν το προσωνύμιο που του δόθηκε λόγω της ξένης
καταγωγής του) ήταν ένας από τους ζωγράφους που ανέλαβαν την ανακαίνιση
του Παλατιού.
Ο Βασιλάκης ήταν μέλος της αδελφότητας του Αγίου Νικολάου του Ελληνικού Έθνους, μιας από τις πιο ζωντανές κοινότητες ξένων τον καιρό εκείνο στην Βενετία του 1600. Ήταν ακόμα μέλος της αδελφότητας των Ενετών ζωγράφων από το 1584.
Ο Βασιλάκης παντρεύτηκε 3 φορές. Το όνομα της πρώτης του συζύγου, που γέννησε τον γιο του Στέφανο
δεν είναι γνωστό. Ο Στέφανος ακολούθησε τα καλλιτεχνικά βήματα του
πατέρα του, έγινε επίσης ζωγράφος και τον βοήθησε στην ολοκλήρωση
κάποιων έργων, όπως την Ενθρόνιση του Βαλδουΐνου της Φλαμανδίας. Πέθανε,
όμως, νέος. Ο Βασιλάκης είχε επίσης 2 κόρες. Η δεύτερη του σύζυγος
Τζιακομίνα πέθανε τον Νοέμβριο του 1609.
Ο τελευταίος του γάμος ήταν και ο πιό άτυχος. Ο βιογράφος του Βασιλάκη,
Κάρλο Ριντόλφι (Carlo Ridolfi), περιγράφει έναν πίνακα που δείχνει τον
ζωγράφο να μεταφέρει στην πλάτη του την γυναίκα του, την νοσοκόμα της,
τον θείο της και τον γιο της από τον προηγούμενό της γάμο. Ο Βασιλάκης
συνήθιζε να δείχνει τον πίνακα και να λέει στους φίλους του: "Αυτό είναι
το βάρος που θα κουβαλάω μέχρι να πεθάνω".
Ο Aliense πέθανε το Μεγάλο Σάββατο του 1629,
σε ηλικία 73 ετών. Κηδεύτηκε με τιμές στην εκκλησία του San Vitale την
επομένη. Η εκκλησία του San Vitale βρίσκεται στην ίδια πλατεία με το
σπίτι του και φιλοξενεί, μέχρι σήμερα, τους πίνακές του Ανάσταση και
Ανάληψη του Σωτήρος. Σύμφωνα με τα ενετικά αρχεία, πέθανε από 12ήμερη
ασθένεια με πυρετό και καταρροή.
Σήμερα 27/8... Αγίου Αρκαδίου βασιλέως, Αγίου Λιβερίου πάπα Ρώμης ομολογητού, Αγίου Οσίου Ποιμένος επισκόπου Κορδούης, Αγίου Φανουρίου Μεγαλομάρτυρος
 |
| αγαπημένες εποχές μπάνιο ως το βράδυ (φ.Μ.Κυμάκη) |
 |
| για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτ΄ςλα με φακό +- |
Πέμπτη, Αυγούστου 26, 2021
Βλαντιμίρ Τρέτσικοφ (Πετροπαβλόφσκ του Καζακστάν, 26 Δεκεμβρίου 1913 - Πρετόρια, 26 Αυγούστου 2006)
26 Αυγούστου 2006 (15 χρόνια πριν) πέθανε:
Βλαντιμίρ Τρέτσικοφ Ρώσος ζωγράφος
Ο Βλαντιμίρ Τρέτσικοφ (Πετροπαβλόφσκ του Καζακστάν, 26 Δεκεμβρίου 1913 - Πρετόρια, 26 Αυγούστου 2006) ήταν Καζάκος αυτοδίδακτος ζωγράφος, από τους εμπορικότερους καλλιτέχνες για την εποχή του.
Ο Βλαντιμίρ Τρέτσικοφ ήταν Καζάκος αυτοδίδακτος ζωγράφος, από τους εμπορικότερους καλλιτέχνες για την εποχή του. Τα έργα του ήταν γνωστά ιδίως στη διάρκεια των δεκαετιών του '60 και του '70. Έζησε τη Ρωσική Επανάσταση, ενώ φυλακίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ινδονησίας στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Βικιπαίδεια
Πληροφορίες γέννησης: 26 Δεκεμβρίου 1913, Πετροπάβλ, Καζακστάν
Απεβίωσε: 26 Αυγούστου 2006, Κέιπ Τάουν, Νότια Αφρική
Σύζυγος: Ναταλί Τρέτσικοφ (νύμφ. ?–2006)
Παιδιά: Μίμι Τρέτσικοφ
Ταινίες: Red Jacket
Τα έργα του ήταν γνωστά ιδίως στη διάρκεια των δεκαετιών του '60 και του '70. Έζησε τη Ρωσική Επανάσταση, ενώ φυλακίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ινδονησίας στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1946 εγκαταστάθηκε στη Νότια Αφρική, όπου το 1950 ζωγράφισε το έργο «Το Κορίτσι από την Κίνα», που είναι γνωστό και με το όνομα «Η Πράσινη Κυρία». Το έργο αυτό, που είναι και το πιο αναγνωρίσιμο έργο του, πωλήθηκε σε πάνω από 500.000 αντίγραφα, περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο πίνακα. Ο Τρέτσικοφ έγινε σύμβολο της βρετανικής ποπ κουλτούρας της δεκαετίας του 1960, ενώ έπαιξε το 1966 στην ταινία Alfie του Μάικλ Κέιν.
Κέρδισε τον τίτλο του «βασιλιά του κιτς» αναπαράγοντας κατά χιλιάδες τα έργα του, γεγονός που τον έκανε και έναν από τους πιο εμπορικούς καλλιτέχνες της εποχής του. Οι κριτικοί αδίκησαν το ζωγράφο. Έλεγαν ότι η τέχνη του είναι για αυτούς που μισούν την τέχνη.
Μάχη των Βασιλικών Φθιώτιδας
26 Αυγούστου 1821 (200 χρόνια πριν):
Ελληνική Επανάσταση του 1821: Μάχη των Βασιλικών Φθιώτιδας (2η μέρα), ο Πανουργιάς και ο Γκούρας με 1000 άνδρες νικούν τον Μπαϊράμ Πασά που κατέβαινε από Μακεδονία επί κεφαλής 8.000 ανδρών προκειμένου να ενωθεί με τον Ομέρ Βρυώνη.
Η Μάχη στα Βασιλικά ήταν πολεμική σύγκρουση της επανάστασης του 1821 που έλαβε χώρα στα Βασιλικά Φθιώτιδας στις 25 και 26 Αυγούστου 1821 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες.
Πίνακας περιεχομένων
1 Εξέλιξη των γεγονότων
2 Σημασία της μάχης των Βασιλικών
3 Παραπομπές
4 Πηγές
Εξέλιξη των γεγονότων
Οι Τούρκοι μετά την καταστολή της επανάστασης στη Μακεδονία προχώρησαν μέσω Λάρισας προς τη Λαμία, με σκοπό να εισβάλουν στην Πελοπόννησο. Την εκστρατεία προς την Πελοπόννησο ανέλαβε ο Μπεϋράμ Πασάς με άλλους τρεις στρατηγούς, τον Χατζή Μπεκήρ Πασά, τον Μεμίς Πασά και τον Σαχήν Αλή Πασά. Η δύναμη τους αριθμούσε 7.000 ιππείς, πεζοί με πυροβολικό. Οι οπλαρχηγοί της Ανατολικής Ελλάδας πληροφορήθηκαν την εκστρατεία αυτή και μαζεύτηκαν στην Εργίνα της Βουδουνίτσας για να αποφασίσουν την επόμενή τους κίνηση. Αποφάσισαν να εμποδίσουν την προέλαση των Τούρκων καταλαμβάνοντας την θέση των Βασιλικών. Αυτό πρότεινε ο Δυοβουνιώτης. Ο Παπά-Ανδρέας Κοκοβιστιανός με τριακόσιους άνδρες κατέλαβε το πυκνό δάσος κοντά στην είσοδο της κοιλάδας. Ο Αντώνης Κοντοσόπουλος και ο Κωνσταντής Καλύβας με άλλους εξακόσιους τοποθετήθηκε στο εσωτερικό της κοιλάδας, ενώ ο Ιωάννης Δυοβουνιώτης μαζί με τον γιο του, τον Γεώργιο, και τον Νάκο Πανουργιά και άλλους χίλιους εκατό κατέλαβαν την έξοδο. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος δεν μπορούσε να παρευρεθεί αλλά είχε στείλει ως αντικαταστάτη του τον Γιάννη Γκούρα.[3]
Στις 25 Αυγούστου 1821 το τουρκικό ιππικό δύναμης δύο χιλιάδων που είχε σταλεί προς αναγνώριση του στενωπού αποδεκατίστηκε. Μία μέρα αργότερα, στις 26 Αυγούστου, ο Μπεϋράμ Πασάς κινήθηκε με όλο του τον στρατό κατά του Κοντοσόπουλου και Καλύβα. Οι Δυοβουνιώτηδες, ο Πανουργιάς, ο Γκούρας και ο Βασίλης Μπούσγος που είχε φτάσει με τριακόσιους άνδρες να βοηθήσει το έκαναν επίθεση, ενώ ο Παπά-Ανδρέας Κοκοβιτσιανός χτύπησε τους Τούρκους από τα νώτα. Ακολούθησε γενναία μάχη, την οποία νίκησαν οι Έλληνες. Οι Τούρκοι με την δύση του ήλιου τράπηκαν σε φυγή προς την Πλατανιά, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης πάνω χίλιους νεκρούς και τραυματίες. Μεταξύ των νεκρών βρίσκονταν και ο Μεμίς Πασάς, τον οποίο σκότωσε ιδιοχείρως ο Γκούρας. Επίσης έχασαν οκτακόσια άλογα, 2 πυροβόλα και 18 σημαίες. Από τους Έλληνες σκοτώθηκαν δέκα και τραυματίστηκαν 30, μεταξύ των οποίων και ο οπλαρχηγός Κοντοσόπουλος.
Δημοφιλείς αναρτήσεις Τελευταίες 7 ημέρες
-
Πολλές φορές η σύγχρονη επιστήμη έχει σκύψει στον τρόπο διατροφής και ζωής των αρχαίων και έχει μελετήσει αρχαία συγγράμματα σε μια προσπά... -
Η βουκαμβίλια ( Bougainvillea sp. ) είναι ένα πολυετές αναρριχώμενο...
-
Ο Τζόνι Βαϊσμίλερ (αγγλ.: Johnny Weissmuller, 2 Ιουνίου 1904 - 20 Ιανουαρίου 1984) ήταν Αμερικανός κολυμβητής, ένας από τους καλύτερου...
-
Κράνα: ένας «άγνωστος» καρπός με σημαντικά οφέλη για την υγεία Εσείς ξέρετε τα κράνα; Αν όχι, θα πρέπει να κάνετε μια προσπάθεια, όχι μόν...
-
Ενισχύουμε το ανοσοποιητικό με 9 τροφές Το ανοσοποιητικό σύστημα αποτελείται από μία περίπλοκη και οργανωμένη ομάδα ιστών και κυττάρων...
-
«Όπλο» κατά της χοληστερίνης το μήλο Η κατανάλωσή του οδηγεί σε μείωση της οξειδωμένης LDL κατά 40% Όλοι γνωρίζουμε τη φράση «ένα...
-
Θεσσαλονικιό Σάμαλι το αγαπημένο μας Έυκολο και γρήγορο Τι χρειαζόμαστε: 800 γραμ.ψιλό σιμιγδάλι 200 γραμ.χοντρό σιμιγδάλι 1 φακελ. μπ...
-
Ανθισμένο το θυμάρι Θυμάρι Kλικ στη φωτογραφία για περισσότερα αγοράσετε Θυμάρι Το γνωστό μας θυμάρι είναι ένας μικρόσωμος θάμνος που α...
-
Εύκολο και φεύγει γρήγορα Ένας συνδιασμός από ποδαράκια και αλυσιδάκια που δημιουργεί ένα δροσερό αεράτο πλεκτό για τα ανοιξιάτικα βράδ...
-
Ο Σταύρος Παράβας (15 Απριλίου 1935 - 15 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας ηθοποιός με αντιδικτατορική δράση. Εξορίστηκε στη Γυάρο. Βιογραφι...
