Πως ανακουφιζόμαστε από την οσφυαλγία;

Πως ανακουφιζόμαστε από την οσφυαλγία;

Σας έχει πιάσει ποτέ ένας δυνατός πόνος στη μέση, σαν να “κλειδώνουν” τα κόκαλα σας; Πονάτε πολύ και σχεδόν ο πόνος φτάνει μέχρι τα πόδια σας; Γνωρίζετε τι είναι η οσφυαλγία και πως προκαλείται; Τι μπορούμε να κάνουμε εάν μας πιάσει; Στο επιστημονικό άρθρο που θα διαβάσετε θα ενημερωθείτε πλήρως για την πάθηση αυτή που χτυπάει στη μέση.
Του Ιωάννη Κωνσταντινίδη
Χειρουργού Ορθοπαιδικού
Ιατρική πράξη Βελονισμού

Ως οσφυαλγία χαρακτηρίζεται κάθε πόνος στην οσφύ (μέση), ανεξάρτητα από την αιτία που τον προκαλεί. Πολλές φορές ο πόνος επεκτείνεται στο γλουτό και στους μηρούς, αλλά ποτέ κάτω από το γόνατο.

Συχνά η οσφυαλγία συνοδεύεται από ισχιαλγία, δηλαδή επέκταση του πόνου κατά μήκος του μηρού και της κνήμης και πολλές φορές μέχρι και τα δάκτυλα του ποδιού.

Η οσφυαλγία είναι μία επώδυνη κατάσταση την οποία τη συναντάμε σχεδόν αποκλειστικά στο ανθρώπινο είδος και θεωρείται «παρενέργεια» ή «φυσικό επακόλουθο μειονέκτημα» της όρθιας στάσης μας καθώς από τετράποδα όντα εξελιχθήκαμε σε δίποδα.

Σύμφωνα με έρευνες, το 80% του γενικού πληθυσμού θα έχει έστω μία κρίση οσφυαλγίας κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Επίσης σύμφωνα με άλλες έρευνες, η οσφυαλγία αποτελεί την ποιο συχνή πάθηση, μετά το κοινό κρυολόγημα, που προκαλεί απώλεια εργατοωρών. Τέλος έχει υπολογιστεί πως στις Η.Π.Α. το κόστος από την απώλεια εργατοωρών, της φαρμακευτικής αγωγής, της νοσηλείας και της θεραπείας, φτάνει τα 24 δις δολάρια ετησίως.

Τα αίτια της οσφυαλγίας είναι πολλά (πίνακας 1) και επειδή μερικές φορές υποκρύπτουν σοβαρά παθολογικά προβλήματα, θα πρέπει κάθε ασθενής με πόνο στη μέση να προσέρχεται στον ορθοπαιδικό ιατρό για κλινική και εργαστηριακή εξέταση (απλές ακτινογραφίες, ηλεκτρομυογράφημα των κάτω άκρων, μαγνητική τομογραφία κ.α.).

Η θεραπεία της οσφυαλγίας περιλαμβάνει:
- φαρμακευτική αγωγή (αναλγητικά, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και μυοχαλαρωτικά φάρμακα)
- κατάκλιση – ανάπαυση
- τοπική εφαρμογή θερμών επιθεμάτων
- ιατρικό βελονισμό (προσοχή: ο βελονισμός αποτελεί ιατρική πράξη και σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία απαγορεύεται η άσκηση του από φυσικοθεραπευτές και γενικά από μη ιατρούς)
- φυσικοθεραπεία
- χειρουργική επέμβαση (εφόσον αποτύχει η συντηρητική αγωγή και ο ιατρικός βελονισμός και η οσφυαλγία επιμένει για 2-3 μήνες ή εμφανιστεί νευρολογική συμπτωματολογία ή μυϊκή αδυναμία των κάτω άκρων)
Πρόληψη:
- φυσική άσκηση (ειδικότερα ασκήσεις ενδυνάμωσης των μυών της μέσης, κοιλιακοί και ραχιαίοι)
Προσοχή: δε γυμναζόμαστε όταν πονάμε άρα όχι κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά την κρίση οσφυαλγίας
- διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους
- διατήρηση σωστής στάσης του σώματος, όταν καθόμαστε, εργαζόμαστε ή οδηγούμε (προσοχή στην καρέκλα του γραφείου σας, πρέπει να στηρίζει τη μέση)
- λιγότερο άγχος
- διακοπή καπνίσματος
- σωστή τεχνική άρσης βάρους (γόνατα σε κάμψη και ο κορμός ίσιος)
Προσοχή: Πάντα να σκέφτεστε πριν σηκώσετε κάτι, να μην υπερεκτιμάτε τη δύναμή σας, να στέκεστε κοντά στο αντικείμενο που θέλετε να σηκώσετε και να μεταφέρετε το αντικείμενο και με τα δύο χέρια
- ορθοπαιδικά στρώματα για καλό και «ανατομικό» ύπνο
- αποφύγετε τις έντονες περιστροφές της μέσης
- σπρώχνετε ή τραβάτε ένα αντικείμενο αντί να το σηκώνετε
- όταν εργάζεστε σε χαμηλό επίπεδο να μην σκύβετε, αλλά να γονατίζετε
- αποφύγετε τα ψηλά τακούνια
- αποφύγετε ανεμιστήρες και κλιματιστικά
- αποφύγετε να σκύβετε ή να τεντώνεστε για να απλώσετε ρούχα.

Ως ισχιαλγία χαρακτηρίζεται ο πόνος που επεκτείνεται από το ισχίο (γλουτό), κατά μήκος του μηρού και της κνήμης και συχνά έως και τα δάκτυλα του ποδιού.

Σχεδόν κατά αποκλειστικότητα, οφείλεται σε πίεση μιας νευρικής ρίζας του ισχιακού νεύρου συνέπεια κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου στην Ο.Μ.Σ.Σ.. Πολλές φορές ο πόνος συνοδεύεται και με μούδιασμα ή μυϊκή αδυναμία των κάτω άκρων.

Θεραπεία:
- φαρμακευτική αγωγή
- κατάκλιση
- ιατρικός βελονισμός
- χειρουργική επέμβαση

Κωνσταντινιδης Ιωαννης
Χειρουργος Ορθοπαιδικος
Ιατρική πράξη Βελονισμού

drikfn@otenet.gr
orthopaidikos.info

https://www.iatropedia.gr/ygeia/pos-anakoufizomaste-apo-tin-osfialgia/32042/

Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ (Δημοτικό τραγούδι)

 

Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ (Δημοτικό τραγούδι)

Σάββατο μέρα πέρασαν από το Μεσολόγγι
την Κυριακή ήταν των Βαγιών, Σαββάτο του Λαζάρου
κι άκουσα μέσα κλάματα, δάκρυα και μοιρολόγια,
δεν έκλαιγαν τον σκοτωμό κι ούτε για τα κουφάρια,
μόν' έκλαιγαν για το ψωμί οπού 'λειψε τ' αλεύρι.
Κι ένας παπάς εχούγιαξεν από την εκκλησία.
--Παιδιά, μεγάλοι και μικροί., εδώ στον Αϊ Νικόλα,
την ύστερη μεταλαβιά ελάτε για να βρείτε.
Κι ο Μπότσαρης εχούγιαξεν από το μετερίζι:
--Ποιος είν' άξιος και γρήγορος και άξιο παλικάρι,
να πάει με γράμμα στα νησιά, στην Ύδρα και τις Σπέτσες για να μας φέρουν ζαϊρέ να διώξουμε την πείνα,
να διώξουμε τς Αράπηδες, το σκύλο το Μπραϊμη.
Πού πας, μωρέ Μπραϊμπασα, με τους παλιαραπάδες!
Εδώ το λένε Κάρλελι, το λένε Μεσολόγγι,
όπου πολεμάν οι 'Έλληνες σαν άξια παλικάρια.
στις εκκλησιές μαζώχτηκαν, όλοι μικροί μεγάλοι
κι ένας στον άλλον έλεγε κι ένας στον άλλο λέει:
--Αδέρφια, τι θα κάνουμε στο χάλι που μας βρήκε; Δυο μήνες τώρα πέρασαν, που ο ζαϊρές εσώθει, φάγαμ' ακάθαρτα σκυλιά και γάτες και ποντίκια,
το Bασιλάδι έπεσε, τα Αντελικό εχάθει,
ήρθαν και τα καράβια μας και πάλι πίσω πάνε.
Θανάσης Κότσικας φώναξε, Θανάσης Κότσικας λέει:
--Αδέρφια ας πολεμήσουμε τους Τούρκους σα λιοντάρια και το γιουρούσ' ας κάνουμε για να διαβούμε πέρα. Μπροστά θα βγούνε οι γέροι στη μέση οι γυναίκες. Εγίνηκε το τσάκισμα μες στου Μακρή την ντάπια
και το γιοφύρι εχάλασαν και τα παιδιά τα πνίξαν. Αρρωστοι μέσα μείνανε μαζί με το Δεσπότη.
Φωτιά στο κάστρο βάλανε, κανένας δεν εσώθει.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Προσωποποίηση της πόλης του Μεσολογγίου
Από τοιχογραφία του Μεγάρου της Βουλής

Πήλιος Γούσης

Ο Πήλιος Γούσης, ή Γούσιας, ή Πηλιογούσης, ήταν Σουλιώτης πολεμιστής, που έμεινε στην ιστορία ως προδότης του Σουλίου λίγο πριν την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Η προδοσία κατά του Σουλίου

Ο Αλή Πασάς κατά την 3η εκστρατεία του κατά των Σουλιωτών (1803) όταν διαπίστωσε ότι με τα όπλα δεν πετύχαινε τίποτα προσπάθησε τότε με δωροδοκίες και διαφθορές να εκπορθήσει το Σούλι. Στη προσπάθειά του αυτή ήρθε συνεργός στον γιο του Αλή, τον Βελή Πασά, ο Πήλιος Γούσης, που υπηρετούσε ως έμπιστος του Τουρκαλβανού στρατηγού Ζελιχτάρ Μπόττα, ο οποίος και υπέδειξε στους Τουρκαλβανούς που επιχειρούσαν τον αποκλεισμό των Σουλιωτών ένα ιδιαίτερο αφύλακτο μονοπάτι που οδηγούσε στο Κούγκι.

Όταν ένα τμήμα των Τουρκαλβανών ανέβηκε αυτό το μονοπάτι οι μαχόμενοι Σουλιώτες βρέθηκαν ανάμεσα στα πυρά τους όπου αναγκάστηκαν πλέον να υποχωρήσουν, να εγκαταλείψουν τον αγώνα τους και τελικά, λόγω και έλλειψης τροφών και πολεμοφοδίων να συνθηκολογήσουν και να εκπατριστούν στη συνέχεια στη ρωσοκρατούμενη τότε Πάργα και από εκεί στη Κέρκυρα. Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης στο ποίημά του «Ο Καλόγερος» που αναφέρεται στον μοναχό Σαμουήλ που ανατίναξε την μπαρουταποθήκη στο Κούγκι, εμφανίζει τον Πήλιο Γούση να καλεί τον καλόγερο να παραδοθεί στο Βελή πασά. Την προδοσία αυτή του Πήλιου Γούση που συνέβαλε και ο συμπέθερός του Κουτσονίκας, έχει καταγράψει ο Χ. Περραιβός, που χρεώνει και ένα μέρος της προδοσίας στον Κίτσο Μπότσαρη.

Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ

Ο Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ (Влади́мир Влади́мирович Набо́ков, 22 Απριλίου 1899 – 2 Ιουλίου 1977) ήταν Ρώσος συγγραφέας, γνωστότερος για το μυθιστόρημά του Λολίτα, ένα από τα μυθιστορήματα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις του 20ου αιώνα.

Το μυθιστόρημα του Λολίτα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο υπό τον ίδιο τίτλο.

Τα χρόνια της Ρωσίας

Ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1899 στο σπίτι της αριστοκρατικής οικογένειας των Ναμπόκοφ στην Πετρούπολη.

Η οικογένεια Ναμπόκοφ, που οι ρίζες της πάνε πίσω μέχρι τον 14ο αιώνα, με πρώτο πρόγονο έναν Τάταρο πρίγκηπα, τον Ναμπόκ Μούρζα, υπήρξαν, ισχυροί γαιοκτήμονες, και μέλη της Αυλής των Τσάρων.

Ο πατέρας του, Βλαντιμίρ Ντμίτριεβιτς Ναμπόκοφ, γαιοκτήμονας, υπήρξε δικηγόρος, φιλελεύθερος πολιτικός την ταραγμένη εποχή που προηγήθηκε της Οκτωβριανής Επανάστασης, εκδότης και δημοσιογράφος.

Η μητέρα του Ελένα Ιβάνοβνα (Ρουκαβισνίκοβα) ήταν και αυτή μέλος παλιάς και πλουσιότατης οικογένειας γαιοκτημόνων, και ιδιοκτητών ορυχείων στα Ουράλια.

Ο Βλαντιμίρ ήταν το πρώτο παιδί του ζευγαριού. Ακολούθησαν ο αδερφός του Σεργκέι (1900–1945), οι αδερφές του Όλγα (1903–1978) και Ελένα (1906–2000) και τέλος, ο μικρότερος αδερφός Κίριλ (1912–1964).

Ο Ναμπόκοφ πέρασε όμορφα παιδικά και νεανικά χρόνια, τα οποία εξιστορεί στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Μίλησε, Μνήμη. Τα περισσότερα καλοκαίρια τα πέρασε στο αχανές κτήμα της οικογένειας στην Βύρα, 50 μίλια νότια της Πετρούπολης. Το φθινόπωρο συνήθως η οικογένεια ταξίδευε στο εξωτερικό, όπου παραθέριζε σε γνωστά ευρωπαϊκά θέρετρα, όπως το Μπίαριτς, τη Νίκαια, το Νταβός και άλλα. Η οικογένεια μιλούσε με ευχέρεια τα γαλλικά -όπως όλοι οι Ρώσοι αριστοκράτες εκείνη την εποχή-, γλώσσα που ο συγγραφέας έμαθε πριν από τη ρωσική. Εκπαιδεύτηκε από Ρώσους παιδαγωγούς και απασχολούνταν εκτός των μαθημάτων του, με την συλλογή πεταλούδων, ένα χόμπυ που αργότερα θα γινόταν επάγγελμα. Επίσης του άρεσε η ποδηλασία, το τένις, και το σκάκι. Στην εφηβεία εντάχθηκε στο εγκύκλιο πρόγραμμα σπουδών, πηγαίνοντας Γυμνάσιο στην Αγία Πετρούπολη. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας επίσης ασχολήθηκε με την ποίηση, γράφοντας στίχους τους οποίους εξέδωσε το 1916 στο βιβλίο με τίτλο Ποιήματα (Stikhi).

Με την επικράτηση των μπολσεβίκων το 1917 η οικογένεια ακολούθησε την μοίρα πολλών Ρώσων αριστοκρατών εκείνης της περιόδου. Στην αρχή (Νοέμβριος 1917) αποσύρθηκε στην Κριμαία, μέχρι το 1919 και μετά την ήττα του Λευκού Στρατού έναντι των Κόκκινων, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα επιστροφής στην παλαιά τάξη πραγμάτων, έφυγε για το εξωτερικό.

ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ - Σαρλ Μπωντλαίρ (9 Απριλίου 1821 - 31 Αυγούστου 1867)

 

Σαρλ Μπωντλαίρ (9 Απριλίου 1821 - 31 Αυγούστου 1867)

ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ

Συχνά για να περάσουνε την ώρα οι ναυτικοί
άλμπατρος πιάνουνε, πουλιά μεγάλα της θαλάσσης,
που ακολουθούνε σύντροφοι, το πλοίο, νωχελικοί
καθώς γλιστράει στου ωκεανού τις αχανείς εκτάσεις.

Και μόλις στο κατάστρωμα του καραβιού βρεθούν
αυτοί οι ρηγάδες τ' ουρανού, αδέξιοι, ντροπιασμένοι,
τ' αποσταμένα τους φτερά στα πλάγια παρατούν
να σέρνονται σαν τα κουπιά που η βάρκα τα πηγαίνει.

Πώς κείτεται έτσι ο φτερωτός ταξιδευτής δειλός!
Τ' ωραίο πουλί τι κωμικό ία αδέξιο που απομένει!
Ένας τους με την πίπα του το ράμφος του χτυπά
κι άλλος, χωλαίνοντας, το πώς πετούσε παρασταίνει.

Ίδιος με τούτο ο Ποιητής τ' αγέρωχο πουλί
που ζει στη μπόρα κι αψηφά το βέλος του θανάτου,
σαν έρθει εξόριστος στη γη και στην οχλοβοή
μέσ' στα γιγάντια του φτερά χάνει τα βήματα του.
μτφρ. Αλέξανδρος Μπάρας

Τζόζεφ Πούλιτζερ (Joseph Pulitzer)

Ο Τζόζεφ Πούλιτζερ (Joseph Pulitzer) (10 Απριλίου 1847 – 29 Οκτωβρίου 1911) ήταν Ουγγρικής καταγωγής Αμερικανός δημοσιογράφος και εκδότης εφημερίδων. Η πιο γνωστή εφημερίδα που εξέδωσε ήταν η New York World. Τα Βραβεία Πούλιτζερ ήταν πρόνοια της διαθήκης του Πούλιτζερ.

Ο Πούλιτζερ (προφερόμενος σωστά ως ‘πουλ-ιτ-σερ’) μετανάστευσε στις ΗΠΑ το 1864, όπου υπηρέτησε στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο με την πλευρά των Βορείων. Έπειτα εγκαταστάθηκε στο Σαιντ Λούις στο Μισούρι, όπου το 1868 άρχισε να δουλεύει για μια γερμανόφωνη καθημερινή εφημερίδα, την "Westliche Post". Έγινε μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και εκλέχτηκε στο Πολιτειακό Νομοθετικό Σώμα του Μισσούρι το 1869. Το 1878 ο Πούλιτζερ αγόρασε δυο καθημερινές εφημερίδες του Σαιν Λούις, την "St. Louis Post" και την "St. Louis Dispatch" και τις συγχώνευσε δημιουργώντας την "St. Louis Post-Dispatch", η οποία παραμένει μέχρι σήμερα η καθημερινή εφημερίδα του Σαιντ Λούις.

Όντας πλούσιος μέχρι το 1883, ο Πούλιτζερ αγόρασε για 346.000 δολάρια την Νεο-υορκέζικη εφημερίδα "New York World",μια εφημερίδα που έχανε ετησίως 40.000 δολάρια. Ο Πούλιτζερ άλλαξε την θεματολογία της εφημερίδας προσφέροντας καθημερινές ή περίεργες ιστορίες που ενδιέφεραν τους ανθρώπους, σκάνδαλα και κιτρινισμό. Το 1885, την ίδια χρονιά που εξελέγη στο Αμερικανικό Σώμα Αντιπροσώπων, προσέλαβε τον Ρίτσαρντ Φ. Άουτκολτ για να σχεδιάσει καρτούν βασισμένα στις φτωχογειτονιές, και η κυκλοφορία άγγιξε τις 600.000 (από κυκλοφορία 15.000 φύλλων όταν αγόρασε την εφημερίδα) καθιστώντας την την μεγαλύτερη εφημερίδα στη χώρα. Το 1887 προσέλαβε την διάσημη μετέπειτα, δημοσιογράφο έρευνας Νέλι Μπλάι (Nellie Bly).

Ο εκδότης της αντιπάλου "New York Sun" επιτέθηκε στον Πούλιτζερ εντύπως, αποκαλώντας τον το 1890 ΄Ο Εβραίος που εγκατέλειψε τη θρησκεία του’ (Ο πατέρας του Πούλιτζερ ήταν Εβραίος, ενώ η μητέρα του Ρωμαιοκαθολική). Η κίνηση, που αποσκοπούσε να αποσπάσει το Εβραϊκό αναγνωστικό κοινό του Πούλιτζερ, προκάλεσε την άμεση επιδείνωση της ήδη εξασθενημένης υγείας του Πούλιτζερ και παραιτήθηκε από την έκδοση, αν και διατήρησε τον οικονομικό έλεγχο επί των εφημερίδων του.

Το 1895 ο Γουίλλιαμ Ράντολφ Χερστ αγόρασε τη New York Journal, πράγμα που οδήγησε σε έναν δημοσιογραφικό πόλεμο μεταξύ της World του Πούλιτζερ και της Journal του Χερστ. Ο ανταγωνισμός αυτός με τον Χερστ, ιδιαίτερα η κάλυψη πριν και κατα τη διάρκεια του Ισπανο-Αμερικανικού Πολέμου, συνέδεσε το όνομα του Πούλιτζερ με την κίτρινη δημοσιογραφία. Το 1896, η World εισήγαγε ένα έγχρωμο παράρτημα, καινοτομία για την εποχή.

Το 1909 η World αποκάλυψε μια οικονομική απάτη στην οποία ήταν αναμεμειγμένη η Αμερικανική κυβέρνηση. Ο Πούλιτζερ κατηγορήθηκε για δυσφήμηση εναντίον του Θίοντορ Ρούζβελτ και του Τζ. Π. Μόργκαν. Τα δικαστήρια απέρριψαν τις κατηγορίες, γεγονός που κατεγράφη ως νίκη για την ελευθερία του τύπου.

Το 1892 ο Πούλιτζερ προσέφερε στον πρόεδρο του Πανεπιστημίου Κολούμπια, Σεθ Λόου, χρήματα για τη δημιουργία της πρώτης παγκοσμίως σχολής δημοσιογραφίας. Το πανεπιστήμιο αρχικά απέρριψε τα χρήματα, προφανώς ανεπηρέαστοι από τον ανενδοίαστο χαρακτήρα του Πούλιτζερ. Το 1902 ο νέος πρόεδρος του Κολούμπια, ο Νίκολας Μάρρεϋ Μπάτλερ, ήταν περισσότερο δεκτικός στο σχέδιο για μια σχολή και βραβεία, αλλά μόνο μετά το θάνατο του Πούλιτζερ το όνειρο αυτό πραγματοποιήθηκε. Ο Πούλιτζερ άφησε στο πανεπιστήμιο 2 εκατομμύρια δολάρια στη διαθήκη του, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία το 1912 της Μεταπτυχιακής Σχολής Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Κολούμπια, αλλά μέχρι τότε η πρώτη σχολή δημοσιογραφίας είχε ήδη δημιουργηθεί στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι. Η Μεταπτυχιακή Σχολή Δημοσιογραφίας του Κολούμπια παραμένει μία από τις πιο περίβλεπτες σχολές παγκοσμίως.

Σήμερα... 10/4 Αγίων Αφρικανού Θεοδώρου Μαξίμου Πομπηίου Τερεντίου και τριάντα εννέα Μαρτύρων

Αγίων Αφρικανού Θεοδώρου Μαξίμου Πομπηίου Τερεντίου και τριάντα εννέα Μαρτύρων

ΒΟΥΤΗΜΑΤΑ ΚΑΝΕΛΑΣ

ΒΟΥΤΗΜΑΤΑ ΚΑΝΕΛΑΣ

ΥΛΙΚΑ
Λαδι Ηλιελαιο 1000γρ
Ζαχαρη 1000γρ
Χυμο Πορτο 500γρ
Κονιακ 100γρ
Κανελα 3κ.γ.
Γαρυφαλο 1κ.σ.
Σοδα 1κ.σ.
Μπεικιν 20γρ

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Ζυμωνουμε στο μιξερ ολα τα υλικα και τα δουλευουμε στην αργη ταχυτητα, για περιπου 8 λεπτα, ωστε να ανακατευθουν ολα τα υλικα,

στην συνεχεια ριχνουμε λιγο λιγο το Αλευρι,,Μαλακο αν δεν σας ειπα, και προσεχουμε να μην μας σφιξει,

οταν δουμε πως εγινε το ζυμαρι μας σταματαμε, το βγαζουμε,περνουμε ενα μικρο κοματι και κανουμε ενα φυτιλι,

αν δεν μας κολαει ειναι σωστο,

οσο τα πλαθουμε σκεπαζουμε την ζυμη με ενα σελοφαν, να μην ξερενεται,

πλαθουμε σε κυκλακια και αε ενα ταψακι εχουμε ζαχαρη-κανελα, τα βουταμε απο την μια πλευρα και αραδειαζουμε στο ταψι,

ψηνουμε ατους 180β για περιπου 16-18λ.
Καλη σας επιτυχια!!!

Ζαν Πολ Μπελμοντό

Ο Ζαν Πολ Μπελμοντό (Jean-Paul Belmondo, 9 Απριλίου 1933) είναι Γάλλος ηθοποιός, ο οποίος συνδέθηκε αρχικά με το Γαλλικό Νέο Κύμα (Νουβελ βαγκ) της δεκαετίας του 1960.

Τα πρώτα χρόνια

Ο Ζαν Πολ Μπελμοντό γεννήθηκε στις 9 Απριλίου του 1933 στο Νεϊγί-συρ-Σεν, βορειοδυτικά του Παρισιού μέσα σε καλλιτεχνική οικογένεια. Ο πατέρας του, Πολ Μπελμοντό, ήταν γλύπτης με ιταλικές ρίζες και η μητέρα ζωγράφος. Ωστόσο, ο μικρός Μπελμοντό δεν είχε φανερώσει καμία καλλιτεχνική κλίση στα εφηβικά του χρόνια. Αντιθέτως, έδειξε από την αρχή κλίση στα αθλητικά. Δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο και το πάθος του σε αυτή την ηλικία ήταν το μποξ και το ποδόσφαιρο, ενώ μάλιστα έκανε και προπονήσεις μποξ.

Αποφάσισε έτσι να γίνει πυγμάχος και στη σύντομη καριέρα του στα ρινγκ ήταν μάλιστα αήττητος. Το ντεμπούτο του το έκανε το 1949 ρίχνοντας νοκάουτ τον αντίπαλό του από τον πρώτο γύρο, αν και την επόμενη κιόλας χρονιά, συνειδητοποιώντας τις θυσίες που έπρεπε να κάνει για να γίνει επαγγελματίας, τα παράτησε.

Τότε στράφηκε στην υποκριτική και έγινε δεκτός στην Εθνική Σχολή Δραματικής Τέχνης του Παρισιού και αποφοιτώντας το 1956 βρήκε αμέσως δουλειά στο σινεμά.

Με ένα τσιγάρο μόνιμα στο στόμα του, ο Ζαν Πολ Μπελμοντό ξεκίνησε την καριέρα του το 1957 παίζοντας μερικά μικρορολάκια σε γαλλικές ταινίες της εποχής και βρέθηκε στην αντίπερα όχθη από τον υπερβολικά όμορφο Αλέν Ντελόν, με τους κριτικούς να χαρακτηρίζουν τον Μπελμοντό «γοητευτικά άσχημο» - αν και πολλές θαυμάστριές του και μη, θα διαφωνούσαν με αυτό.

ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΟ ΑΝΤΙΔΩΡΟ

Ο Ιερός Καβάσιλας μας λέει: «Ο άρτος που διανέμεται ως αντίδωρο, έχει από πριν αγιασθεί, επειδή προσφέρθηκε στον Θεό. Όλοι οι εκκλησιαζόμενοι χριστιανοί τον δέχονται με ευλάβεια μέσα στην δεξιά κυρτή τους παλάμη και ασπάζονται το δεξί χέρι του Ιερέως… που πριν από λίγο ακούμπησε και κομμάτιασε το πανάγιο Σώμα του Σωτήρος Χριστού. Επειδή αγιάσθηκε ολόκληρο, γιαυτό πιστεύεται από την Εκκλησία μας ότι το χέρι του λειτουργού μεταδίδει αυτόν τον αγιασμό σε όσους το αγγίζουν και το ασπάζονται»

Βασικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε για το αντίδωρο:
· Πρέπει να μοιράζεται μέσα σε ησυχία και τάξη

· Το παίρνουμε από το χέρι του Ιερέα και όχι από το παγκάρι

· Τοποθετούμε το δεξί μας χέρι πάνω στο αριστερό και με ανοιχτή την παλάμη

· Οι ιεροψάλτες ψάλλουν ύμνους κατά την διάρκεια της διανομής

· Πρέπει να είμαστε νηστικοί για να το φάμε

· Το καταναλώνουμε όλο και δεν το πετάμε πουθενά

· Μην ξεχνάμε ότι δίνεται αντί-δώρου δηλαδή αντί για το μεγάλο δώρο που είναι η Θεία Κοινωνία, αλλά και ως επιπλέον δώρο για αυτούς που κοινώνησαν. Εδώ πρέπει να διευκρινιστεί ότι ουδεμία σύγκριση πρέπει να γίνεται μεταξύ του αντιδώρου και της Θ. Κοινωνίας ή να θεωρηθεί το αντίδωρο ως “ισάξιο” της Θ.Κοινωνίας.

Πιο αναλυτικά (του π.Θεολόγου):
α. Το αντίδωρο βγαίνει από τα πρόσφορα, που προσεκόμισαν και προσέφεραν οι πιστοί, προκειμένου να τελεσθεί η Θ. Λειτουργία (γι’αυτό και η ονομασία “πρόσφορο”, από το ρήμα προσφέρω). Το πρόσφορο ζυμώνεται με προσευχές και θυμιάματα και σφραγίζεται με τα σύμβολα του Χριστού μας ΙC XC ΝΙΚΑ. Γι’αυτό ήδη από την παρασκευή του ενέχει ευλογία, δεν είναι κοινός άρτος. Με το που προσφέρεται στο Άγιο Βήμα, αποκτά ακόμη μεγαλύτερο αγιασμό. Τελικά, αμέσως μετά τον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, όπου το τμήμα του προσφόρου, που προσκομίσθηκε στο Άγιο Δισκάριο και την Αγία Τράπεζα, έγινε Σώμα και Αίμα Χριστού, παίρνει ο Λειτουργός τα κάνιστρα με το Αντίδωρο ένα-ένα και τα υψώνει εμπρός από την Αγία Τράπεζα λέγοντας “Μέγα το Όνομα της Αγίας Τριάδος”. Αυτό είναι μιά προσομοίωση της πράξεως που προηγήθηκε στο “τα σα εκ των σων”, όπου ο Λειτουργός ύψωσε και σχημάτισε στον αιθέρα το σχήμα του Τιμίου Σταυρού, δοξολογώντας ευγνωμονικά τον Πλαστουργό μας. Έτσι το Αντίδωρο αποκτά και μιά ακόμη ευλογία. Επίσης ωρισμένοι Ιερείς λέγουν και μιά άλλη σύντομη ευχή (όχι απαραίτητη – η ευλογία κατέρχεται με τη Δοξολόγηση του εν Τριάδι Προσκυνητού και Λατρευτού Θεού μας): “ευλόγησον, Κύριε, τους άρτους τούτους και τους εξ αυτών μεταλαμβάνοντας αγίασον”. Ομοίως, άλλοι Λειτουργοί προσθέτουν έναν Θεομητορικό Ύμνο: “η το Χαίρε δι’Αγγέλου δεξαμένη και τεκούσα τον Κτίστην τον ίδιον, Παρθένε σώζε τους σε μεγαλύνοντας”. Και κάπου συνάντησα έναν ευσεβέστατο Εφημέριο (σε χωριό των Καλαβρύτων) που λειτουργεί καθημερινώς! να λέει “η το Χαιρε δι’Αγγέλου δεξαμένη και τεκούσα τον Κτίστην τον ίδιον, Παρθένε Υπερένδοξε, Απειρόγαμε, Υπερευλογημένη, σώζε τους σε μεγαλύνοντας”. Τούτο, πραγματικά, έχει τη θέση του, διότι το Αντίδωρο συμβολίζει το σώμα της Αειπαρθένου. Είναι τμήμα του προσφόρου, απ’όπου προήλθε ο Αμνός του Θεού. Και άκουσα κάποτε ένα παιδάκι που κοινώνησε να προσέρχεται στο Αντίδωρο και να λέει, “μαμά, να πάρουμε τώρα και την Παναγία μας”.


β. Καλό είναι το Αντίδωρο να υπάρχει σε ένα κάνιστρο κοντά σε όσους κοινωνούν, ώστε αμέσως μετά τη Θ. Μετάληψη να λαμβάνουν ένα κομμάτι και να σπογγίζουν τα χείλη και το στόμα τους.

γ. Μερικοί αποζητούν το λεγόμενο “Ύψωμα”. Αυτό είναι Αντίδωρο, αλλά τέτοιο κομμάτι που να διατηρεί τη σφραγίδα του Κυρίου (IC XC ΝΙΚΑ) πάνω του. Και το θεωρούμε πιό τιμητικό. Το προσφέρει ο Ιερεύς σε όσους ήδη είχαν προσκομίσει πρόσφορο γιά την τέλεση της Θ. Λειτουργίας, ή σε όσους τιμώνται (πχ Δήμαρχος του τόπου) ή σε συγγενείς ανθρώπου, του οποίου τελούμε Μνημόσυνο, προς παρηγορίαν τους μεγαλυτέρα. Τούτο όμως δεν πρέπει να καταλήγει να γίνεται αφορμή ξεσυνέργιας ή παρεξηγήσεων. Ίδια είναι η ευλογία που παίρνουμε. Ακόμη και με τα ψίχουλα που απέμειναν στο κάνιστρο!! Κι’όσο πιό ευλαβική και κατανυκτική και ανώτερη και εύτακτη είναι η ψυχή μας, τόσο πιό πολύ ωφελούμεθα.

δ. Παίρνοντας το αντίδωρο από το χέρι του Ιερέα, συγχρόνως και επικοινωνούμε μαζί του. Τον προσεγγίζουμε. Έκείνος λουσμένος στην ιερότητα και τη Θεϊκή Χάρη (και στον ιδρώτα συχνά, έναν ξεχωριστό ιδρώτα κατανύξεως) κι’οι εκκλησιαζόμενοι, που μέχρι τώρα ήταν απέναντι, κάπως απόμακροι, να έρχονται και να τον εγγίζουν, σα να εγγίζουν τον ίδιο το Χριστό μας. Εκείνη τη στιγμή και ο Ιερέας θα δείξει μιά διακριτική οικειότητα προς κάθε ψυχή της Ενορίας του, θα τους χαιρετήσει με το όνομά τους, θα τους ευχηθεί, θα στείλει χαιρετίσματα σε κάποιον κατάκοιτο της οικογενείας κοκ. Λιτά όμως. Και χωρίς διαχύσεις ή πληθωρικά χαμόγελα ή άσχετα θέματα και καθυστερήσεις. Μέσα στο κλίμα της Λειτουργίας!

ε. Αρκετές φορές από τα πρόσφορα που έφεραν οι πιστοί περίσσεψαν πολλά. Είναι ευλογία αυτό. Δείχνει πόσο οι πιστοί συμμετέχουν στο μεγάλο γεγονός της Θ. Λειτουργίας. Οι Ιερείς κρατούν ωρισμένα, γιά να λειτουργήσουν ενδιαμέσως της εβδομάδος, και τα υπόλοιπα είναι επιτρεπτό να τα διοχετεύσουν σε σπίτια ευσεβών χριστιανών. Σκεφθείτε μάλιστα όταν υπάρχει πανηγύρι, πόσα περισσεύουν!.. Δεν είναι άτοπο να τα παραλάβουν οι πιστοί, αλλά πρέπει να παρατεθούν στο τραπέζι, όπου καθόμαστε κανονικά και κάνουμε προσευχή, τραπέζι οικογενείας, όπου όλα είναι ευλογημένα και ιερά, και έτσι το πρόσφορο, που το λαμβάνουμε ως ψωμί, προσθέτει στην ιερότητα του τραπεζιού μας. Υπάρχει και η περίπτωση να το φρυγανίσουμε λίγο, ώστε να διατηρηθεί και να το λαμβάνουμε με το τσάϊ μας. Ομοίως και ευλογημένο τμήμα Αντιδώρου μπορούμε να φρυγανίζουμε (γιά να διατηρηθεί πολλές μέρες), ώστε να λαμβάνουμε το πρωί κατά την προσευχή μας.

http://www.agioritikovima.gr/perizois/7977-p%CE%BFs-prepei-na-p

Θόρυβος και ανθρώπινη συμπεριφορά.....

 

Χορηγά Σωτηρία.

Θόρυβος και ανθρώπινη συμπεριφορά.....Ο Θόρυβος, ενοχλητικός και ανεπιθύμητος ήχος, επηρεάζει την ανθρώπινη συμπεριφορά. Το στρες, η μειωμένη απόδοση σε μια δραστηριότητα, η μειωμένη σχολική επίδοση, η κόπωση, οι πονοκέφαλοι, η ναυτία, οι δυσκολίες στον ύπνο είναι συμπτώματα που συνδέονται με την έκθεση σε θορύβους. Ο θόρυβος επηρεάζει αρνητικά και την κοινωνική συμπεριφορά, δυσχεραίνοντας την επικοινωνία, μειώνοντας τον αλτρουισμό και ενισχύοντας την τάση επιθετικότητας.

Έρευνες δείχνουν ότι ο απρόβλεπτος και παρατεταμένος θόρυβος, που βιώνεται από το άτομο ως απειλή, αποτελεί στρεσογόνο παράγοντα. Διεγείροντας το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, το στρες αυξάνει τον καρδιακό ρυθμό, την αρτηριακή πίεση και τον ρυθμό της αναπνοής, ενώ μειώνει τη σεξουαλική διάθεση. Παράλληλα εκκρίνεται περισσότερη κορτιζόλη και άλλες ορμόνες από τα επινεφρίδια, αυξάνοντας τη γλυκόζη στο αίμα και επιταχύνοντας το μεταβολισμό. Η πιθανή αύξηση των γαστρικών υγρών μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο του έλκους. Η έκθεση στο στρες για μεγάλο χρονικό διάστημα εξασθενίζει το ανοσοποιητικό σύστημα καθιστώντας τον οργανισμό πιο ευπαθή σε διάφορες ασθένειες.

Ο θόρυβος έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ολοκλήρωση μιας πνευματικής εργασίας. Μειώνει την επίδοση σε πολύπλοκα έργα που απαιτούν αυτοσυγκέντρωση, εγρήγορση, επικέντρωση προσοχής, ταυτόχρονη αντίληψη πολλών και διαφορετικών πληροφοριών και απομνημόνευση. Μάλιστα, όταν είναι διακοπτόμενος, μεγάλης διάρκειας, και απρόβλεπτος -το άτομο αισθάνεται ότι χάνει τον έλεγχο της κατάστασης- με αποτέλεσμα να μειώνεται περισσότερο η επίδοση σε ένα έργο.

Τα παιδιά που ζουν σε περιοχές υπερβολικού θορύβου, σύμφωνα με έρευνες, παρουσιάζουν μειωμένη σχολική επίδοση. Έχουν αυξημένη αρτηριακή πίεση και επίπεδο ορμονών που σχετίζονται με το στρες, παρουσιάζουν χαμηλότερη επίδοση σε μαθηματικά έργα, δυσκολεύονται στην ανάγνωση και παραιτούνται ευκολότερα από την επίλυση προβλημάτων και από την ολοκλήρωση ενός στόχου, συγκριτικά προς παιδιά που ζουν σε άλλες περιοχές χωρίς θόρυβο.

Κατά τη διάρκεια μιας συνομιλίας, πιθανόν να μη γίνουν αντιληπτές όλες οι πληροφορίες που αναφέρονται. Επίσης, λόγω μειωμένης προσοχής, μπορεί να αγνοηθούν κάποια χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του συνομιλητή, και να διαστρεβλωθεί η εικόνα που σχηματίζεται για εκείνον.

Ο θόρυβος επηρεάζει και την αλτρουϊστική συμπεριφορά. Από τη μια πλευρά το αίσθημα δυσφορίας, η υποκειμενική ενόχληση, η ευερεθιστότητα και η αρνητική διάθεση, ενώ από την άλλη η διάσπαση προσοχής από το θόρυβο μειώνουν τη διάθεση για προσφορά βοήθειας στον συνάνθρωπο. Μάλιστα η διάθεση για βοήθεια μειώνεται, όσο περισσότερο το άτομο αισθάνεται ότι δεν μπορεί να ελέγξει την ένταση του θορύβου και όσο πιο δυσδιάκριτα είναι τα μηνύματα που εκπέμπει το άτομο που χρειάζεται βοήθεια.

Ο απρόβλεπτος θόρυβος συνδέεται έμμεσα και με την επιθετική συμπεριφορά. Χωρίς να προκαλεί από μόνος του επιθετικότητα, ενισχύει την εκδήλωση επιθετικής συμπεριφοράς που προκαλείται από άλλους παράγοντες. Για παράδειγμα, ένα άτομο με τάση επιθετικότητας, που είναι εκνευρισμένο, όταν βρεθεί σε συνθήκες θορύβου, έχει περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσει επιθετικότητα.

Συνοψίζοντας, λοιπόν, ο θόρυβος έχει δυσμενείς συνέπειες στην ψυχο- φυσιολογία, τις γνωστικές λειτουργίες, τη συναισθηματική κατάσταση και την κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπων. Το μέγεθος των επιπτώσεων εξαρτάται από τα χαρακτηριστικά του θορύβου, από το είδος της δραστηριότητας, και από την ευαισθησία του ατόμου.

Γκιστάβ Ντ’ Εστάλ

Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος φιλέλληνας Γκιστάβ Ντ’ Εστάλ


Σαν σήμερα στις 9 Απριλίου 1886, έφυγε από τη ζωή ο Γάλλος συγγραφέας Γκιστάβ Ντ’ Εστάλ, ο οποίος έζησε στην Ελλάδα τα πρώτα χρόνια του Όθωνα και στη συνέχεια διακρίθηκε για τον φιλελληνισμό του.

Ο Γκιστάβ Σελινγκμάν ντ’ Εστάλ (Gustave Selingman d’ Eichthal) γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1804 στο Νανσί της Γαλλίας. Έφερε τον τίτλο του βαρώνου, όπως και ο τραπεζίτης πατέρας του Λουί Ντ’ Εστάλ, ιδρυτής της ομώνυμης τράπεζας των Παρισίων. Εβραίος στο θρήσκευμα, μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό σε ηλικία 13 ετών.


Μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο μαθήτευσε κοντά στον Γάλλο θετικιστή φιλόσοφο Ογκίστ Κοντ (1798-1857), ο οποίος έθεσε τις βάσεις της Κοινωνιολογίας. Ο Κοντ τον μύησε στις δοξασίες του κόμη Σεν Σιμόν (1760-1825), ενός από τους πρώτους ουτοπικούς σοσιαλιστές. Ο σενσιμονσιμός, όπως ονομάστηκε το δόγμα του, προπαγάνδιζε την πλήρη εξαφάνιση κάθε ιδιοκτησίας, που δεν αποτελούσε προϊόν εργασίας και επιζητούσε τη μετατροπή του κράτους από μέσο κυριαρχίας και διοίκησης προσώπων σε οργανωτή της παραγωγής και ρυθμιστή των πολιτικών και κοινωνικών πραγμάτων.

Πίστευε ότι η εκβιομηχάνιση, που τότε αναπτυσσόταν, θα έλυνε κάποτε όλα τα κοινωνικά προβλήματα, με την αφθονία και αύξηση των παραγόμενων αγαθών μέσω των νέων τεχνολογιών και την αύξηση του ελεύθερου χρόνου των εργαζομένων, εξαιτίας της αυξημένης παραγωγής.

Τον Οκτώβρη του 1833, ο Γουσταύος ντ’ Εϊχτάλ, όπως ήταν γνωστός στην Ελλάδα, κυνηγημένος από τη γαλλική κυβέρνηση για τις ιδέες του, έφθασε στο Ναύπλιο, κατόπιν πρόσκλησης του γαλλόφιλου πολιτικού Ιωάννη Κωλέττη (1773-1843), που ήταν Υπουργός Εσωτερικών, με σκοπό να προσπαθήσει να οικοδομήσει μια βιομηχανική κοινωνία «με επάρκεια αγαθών, φωτισμένη από την επιστήμη, όπου η αγάπη θα εμπόδιζε τον κοινωνικό αγώνα και τον πόλεμο και όπου κυρίαρχο θα είναι το πνεύμα». Ο Ντ' Εστάλ διεκδίκησε την πατρότητα της ίδρυσης του Γραφείου Δημοσίας Οικονομίας (29 Απριλίου 1834), ως ιδιαιτέρας υπηρεσίας του Υπουργείου Εσωτερικών, με φιλόδοξους στόχους, όπως η χαρτογράφηση της Ελλάδας, η απογραφή πληθυσμού και η σύνταξη κτηματολογίου. Ο ίδιος πρότεινε ένα σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης, που στηριζόταν στον εποικισμό της Ελλάδας από ξένους κεφαλαιούχους, στους οποίους θα παραχωρούνταν μεγάλες εκτάσεις από τις εθνικές γαίες. Στο πνεύμα αυτό εντασσόταν και η αποξήρανση της λίμνης της Κωπαΐδας, την οποία πρώτος αυτός πρότεινε και η οποία έγινε πραγματικότητα μόλις το 1931.

Παράλληλα με άλλους Γάλλους ομοϊδεάτες του που ζούσαν στο Ναύπλιο, όπως ο Φραγκίσκος Γκραγιάρ (1794-1853, δημιουργός του πρώτου αστυνομικού σώματος στην Ελλάδα, της Χωροφυλακής), είχαν ιδρύσει μυστικά τη Σενσιμονιστική Εταιρεία και προωθούσαν τις ιδέες της. Αυτό το πληροφορήθηκε ο αντιβασιλέας Άρμανσπεργκ και με επιστολή του στις 19 Σεπτεμβρίου 1834 ζήτησε από τον πρωθυπουργό Ιωάννη Κωλέττη να λάβει μέτρα κατά του Ντ' Εστάλ και των ομοϊδεατών του. Κατά βάθος ο αγγλόφιλος Άρμανσμπεργκ φοβόταν την επέλαση του γαλλικού κεφαλαίου στην Ελλάδα, αν εφαρμόζονταν οι προτάσεις του Ντ’ Εστάλ. Μετά την ενηλικίωση του Όθωνα και την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Άρμανσμπεργκ, ο Κωλέττης έχασε την πολιτική του δύναμη και ο προστατευόμενός του Ντ' Εστάλ αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να επιστρέψει στη Γαλλία το καλοκαίρι του 1835.

Ένα χρόνο αργότερα έγραψε το βιβλίο Les Deux Mondes («Οι Δύο Κόσμοι»), στο οποίο περιέγραφε τις αναμνήσεις του από την ελληνική του περιπέτεια. Τα επόμενα χρόνια άρχισε να προπαγανδίζει την καθιέρωση της ελληνικής ως παγκόσμιας γλώσσας Το 1864 δημοσιεύει στο Παρίσι μία ολιγοσέλιδη εργασία που την τιτλοφορεί De l'usage pratique de la langue grecque («Η πρακτική χρήση της Ελληνικής Γλώσσας»). Σύμφωνα με μαρτυρία του ιδίου, η εργασία αυτή είναι αποτέλεσμα συνεργασίας που είχε με τον Έλληνα λόγιο Mάρκο Pενιέρη (1815-1897).

Μέσα στις σελίδες του βιβλίου του, που μεταφράστηκε και στα ελληνικά, ο Ντ’ Εστάλ επιχειρεί να ορίσει ένα σχέδιο για την προώθηση της ελληνιστικής κοινής ως γλώσσας διεθνούς επικοινωνίας, όπου η τελευταία θα λειτουργεί παράλληλα με τις εθνικές γλώσσες του κάθε λαού. Σε αυτό το πλαίσιο, προτείνει τη διεύρυνση της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στα σχολεία, καθώς και την υιοθέτηση της νεοελληνικής προφοράς για την ανάγνωση των αρχαίων. H δημοσίευση αυτή προκάλεσε συζητήσεις στη χώρα του, στην οποία ενεπλάκησαν αρκετοί μείζονες λόγιοι της εποχής, ενώ για ένα μικρό χρονικό διάστημα ξεπέρασε τα σύνορα της Γαλλίας. Το 1881 υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του σωματείου L'Association pour l' Encouragement des Etudes Grecques (Ένωση για την Ενθάρρυνση των Ελληνικών Σπουδών).

Ο Ντ’ Εστάλ ήταν παντρεμένος με τη Σεσίλ Ροντρίγκες-Ενρίκες, κόρη πλούσιας εβραιοπορτογαλικής οικογένειας, που είχε εγκατασταθεί στη Γαλλία. Μαζί της απέκτησε τρία παιδιά, δύο αγόρια κι ένα κορίτσι.

Ο Γκιστάβ Ντ’ Εστάλ πέθανε στις 9 Απριλίου 1886 στο Παρίσι. Η φίλη του Τζέιν Καρλάιλ, σύζυγος του Σκωτσέζου συγγραφέα Τόμας Καρλάιλ, τον περιέγραψε ως «μία ευγενική ψυχή, έμπιστη, αποφασιστική κι έτοιμη να πεθάνει για τα πιστεύω της». Μετά τον θάνατό του, οι δύο γιοι του δημοσίευσαν το βιβλίο του Η Ελληνική Γλώσσα («La Langue Grecque»).

Πηγή

https://www.zougla.gr/politismos/article/san-simera-efige-apo-ti-zoi-o-megalos-filelinas-gistav-nt-estal

Παύλος Κουντουριώτης

Ο Παύλος Κουντουριώτης (9 Απριλίου 1855 − 22 Αυγούστου 1935) ήταν Ναύαρχος του Βασιλικού Ναυτικού, Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και Αρχηγός του Β΄ Στόλου κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Συμμετείχε στην Κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης ως μέλος της τριανδρίας και διετέλεσε δύο φορές Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του Θεοδώρου Κουντουριώτη, προξένου και Βουλευτή και της Λουκίας Νεγρεπόντη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την ναυτική οικογένεια Κουντουριώτη και ήταν εγγονός του Γεωργίου Κουντουριώτη, πλοιοκτήτη και πρωθυπουργού της Ελλάδας, καθώς και αδελφός του τραπεζίτη και πολιτικού Ιωάννη Κουντουριώτη, ενώ η μητέρα του Λουκία, από την χιώτικη οικογένεια Νεγρεπόντη, ήταν εγγονή του πρίγκιπα Κωνσταντίνου Χαντζερή, ηγεμόνα της Βλαχίας. Ακολουθώντας τη ναυτική παράδοση της οικογένειας, κατατάχθηκε το 1875 στο Βασιλικό Ναυτικό.
Ναυτική υπηρεσία

Το 1886 συμμετείχε ως υποπλοίαρχος σε ναυτικές επιχειρήσεις στην Πρέβεζα, καθώς και σε αυτές στην Κρήτη κατά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 με τον βαθμό του πλωτάρχη. Ως κυβερνήτης του ατμομυοδρόμου «Αλφειός» αποβίβασε το εκστρατευτικό σώμα του Συνταγματάρχη Τιμολέοντος Βάσσου στο Κολυμπάρι Χανίων τον Φεβρουάριο του 1897 και στη Σκάλα Λεπτοκαρυάς τον Απρίλιο του 1897. Ως Κυβερνήτης του εκπαιδευτικού «Μιαούλης», ο Αντιπλοίαρχος τότε Κουντουριώτης πραγματοποίησε το πρώτο υπερπόντιο ταξίδι ελληνικού πολεμικού. Το 1908 έγινε υπασπιστής του βασιλιά Γεωργίου Α΄ και τον επόμενο χρόνο προάχθηκε σε Πλοίαρχο.

Ο Κουντουριώτης με το πλήρωμά του στο κατάστρωμα του Αβέρωφ, το 1912

Το ιστορικό σήμα επίθεσης που απεστάλη στον στόλο στο ξεκίνημα της Ναυμαχίας της 'Ελλης

Τον Ιούνιο του 1911 και λόγω απειθαρχίας του πληρώματος του θωρηκτού «Αβέρωφ», τη θέση του Κυβερνήτη ανέλαβε ο τότε Πλοίαρχος Παύλος Κουντουριώτης. Με την έκρηξη των Βαλκανικών Πολέμων προάχθηκε σε Υποναύαρχο ενώ στις 16 Απριλίου του 1912 έγινε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 16 Σεπτεμβρίου 1912. Στη συνέχεια γίνεται Αρχηγός του Στόλου του Αιγαίου και αναλαμβάνει δράση. Ως Κυβερνήτης του θωρηκτού «Αβέρωφ» καταλαμβάνει τη Λήμνο, ενώ τις επόμενες ημέρες ακολουθούν οι Θάσος, Ίμβρος, Τένεδος, Ψαρά, Άγιος Ευστράτιος και Σαμοθράκη. Μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου είχε κατορθώσει να ελευθερώσει όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένης και της Χίου. Με το θωρηκτό «Αβέρωφ» συμμετείχε σε δύο ναυμαχίες, σε αυτή της Έλλης και σε αυτή της Λήμνου (5 Ιανουαρίου 1913). Η ναυμαχία της Έλλης κερδήθηκε χάρη σε παράτολμο ελιγμό του Κουντουριώτη, ο οποίος θεωρήθηκε ασυλλόγιστος ηρωισμός. Οι επιτυχημένοι χειρισμοί του ανάγκασαν τον τουρκικό στόλο να αποσυρθεί στα Δαρδανέλλια.

Φρανσουά Ραμπελαί

Ο Φρανσουά Ραμπελαί (François Rabelais, 1483 ή 1494 - 9 Απριλίου 1553) ήταν Γάλλος γιατρός και συγγραφέας της Αναγέννησης, γνωστός για τα βιβλία του που περιγράφουν τις περιπέτειες δύο γιγάντων-βασιλιάδων, του Γαργαντούα και του γιου του Πανταγκρυέλ. Το έργο του επηρέασε βαθιά τη γέννηση και την εξέλιξη του σύγχρονου μυθιστορήματος, παρότι λογοκρίθηκε τόσο από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού όσο και από την καθολική εκκλησία. Μέσω της σάτιρας και της σκατολογίας, άσκησε κριτική σε πρόσωπα (όπως στον θεολόγο Ιωάννη Καλβίνο) και σε κοινωνικές δομές της εποχής του, στρέφοντας ένα σημαντικό κομμάτι των καυστικών του σχολίων κατά της Θεολογικής Σχολής της Σορβόννης, που δεν δίστασε να κάψει τα έργα του δημόσια.
Βιογραφία

Η ακριβής ημερομηνία γέννησης του Φρανσουά Ραμπελαί μάς είναι άγνωστη. Σύμφωνα με το Dictionnaire historique του Moréri, όταν πέθανε ήταν 70 ετών. Αυτή η πληροφορία τοποθετεί τη γέννησή του το 1483, στη La Devinière, στη Σινόν, παρότι ένα μεγάλο κομμάτι της ερευνητικής κοινότητας προτείνει και το 1494 ως πιθανό έτος γέννησής του, έπειτα από προσεκτικές αναγνώσεις του έργου του. Ο πατέρας του, Αντουάν Ραμπελαί, ήταν δικηγόρος.

Ήδη το 1511, ο Φρανσουά Ραμπελαί φαίνεται να είναι δόκιμος μοναχός στο Τάγμα των Φραγκισκανών. Το ενδιαφέρον του για την κλασική αρχαιότητα, καθώς και η «εξαιρετική γνώση» των αρχαίων ελληνικών και των λατινικών, του επέτρεψαν να μελετήσει μια σειρά αρχαίων κειμένων, η επιρροή των οποίων είναι φανερή στο σύνολο του έργου του, αλλά και να αλληλογραφήσει με μερικές από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως τον ανθρωπιστή Γκιγιόμ Μπουντέ. Το 1524 ή το 1525, γίνεται δεκτός στο Τάγμα των Βενεδικτίνων, το οποίο έχει τη φήμη του πιο «ελεύθερου» τάγματος, που ενθαρρύνει την πνευματική εργασία και την ενασχόληση με τους κλασικούς.

Λίγα χρόνια αργότερα, εγκαταλείπει το τάγμα, προκειμένου να ολοκληρώσει τις σπουδές του στη φημισμένη Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μονπελιέ. Παίρνει το πτυχίο του το 1530, έπειτα από μόλις μερικές εβδομάδες εντατικής φοίτησης και ξεκινά να εργάζεται ως γιατρός στο νοσοκομείο Hôtel-Dieu στη Λυών. Εκεί εκδίδει το 1532 το βιβλίο Πανταγκρυέλ (Pantagruel) με το ψευδώνυμο Alcofrybas Nasier και γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Παρά την επιτυχία, το βιβλίο δέχεται σφοδρή κριτική από τους θεολόγους της συντηρητικής Θεολογικής Σχολής της Σορβόννης. Θα ακολουθήσουν άλλα τρία βιβλία που περιγράφουν τις περιπέτειες του Πανταγκρυέλ και του Γαργαντούα. Το Τρίτο Βιβλίο (Tiers Livre), που εκδίδεται το 1546 στο Παρίσι, είναι και το πρώτο που φέρει το αληθινό όνομα του Φρανσουά Ραμπελαί, καθώς και τη σφραγίδα του βασιλιά και την άδειά του για την έκδοση. Το Τέταρτο Βιβλίο (Quart Livre) εκδίδεται το 1552, επίσης με βασιλική σφραγίδα, αλλά η κυκλοφορία του διακόπτεται για δεκαπέντε ημέρες, έπειτα από αίτημα της Θεολογικής Σχολής της Σορβόννης.

Ο Φρανσουά Ραμπελαί πεθαίνει τον Μάρτιο του 1553. Στα επιταφολόγια της εκκλησίας του Αγίου Παύλου, ως ημερομηνία θανάτου του αναφέρεται η 9η Απριλίου 1553. Έντεκα χρόνια μετά τον θάνατό του, θα εμφανιστεί το υποτιθέμενο Πέμπτο Βιβλίο (Cinquiesme Livre), η πατρότητα του οποίου θα αμφισβητηθεί έντονα.

Εκτός του συγγραφικού του έργου, ο Φρανσουά Ραμπελαί ασχολήθηκε και με τις μεταφράσεις αρχαίων κειμένων (τον Αύγουστο του 1532 μετέφρασε έργα του Ιπποκράτη και του Γαληνού στα λατινικά) και δημοσίευσε πολλούς καζαμίες, για να σατιρίσει την πεποίθηση των ανθρώπων ότι μπορούν να γνωρίζουν το μέλλον. Επίσης, διετέλεσε προσωπικός γιατρός και γραμματέας του κληρικού και διπλωμάτη Jean du Bellay και τον ακολούθησε σε διπλωματικές αποστολές στην Ιταλία, η πρώτη από τις οποίες πραγματοποιήθηκε το 1534.

Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ

Ο Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ (Charles Pierre Baudelaire), Παρίσι, 9 Απριλίου 1821 - 31 Αυγούστου 1867) ήταν ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της γαλλικής αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Κατά την διάρκεια της ζωής του, ο Μποντλαίρ υπέστη δριμεία κριτική για τις συγγραφές του και την θεματική του. Ελάχιστοι από τους σύγχρονούς του τον κατανόησαν. Η εφημερίδα Φιγκαρό της 5ης Ιουλίου 1857 έγραψε τα εξής σχετικά με την πρόσφατη εμφάνιση των Ανθέων του Κακού: «Σε ορισμένα σημεία αμφιβάλλουμε για την πνευματική υγεία του Κου Μποντλαίρ. Όμως ορισμένα άλλα δεν μας επιτρέπουν περαιτέρω αμφιβολίες. Κυριαρχεί, ως επί το πλείστον, η μονότονη και επιτηδευμένη επανάληψη των ίδιων πραγμάτων, των ίδιων σκέψεων. Η αηδία πνίγει την αχρειότητα—για να την καταπολεμήσει σμίγει με το μόλυσμα».

Ο Μποντλαίρ σήμερα αναγνωρίζεται ως μέγας ποιητής της γαλλικής και της παγκόσμιας Λογοτεχνίας και συγκαταλέγεται μεταξύ των κλασικών. Χαρακτηριστικά, ο Μπαρμπέ ντ' Ορεβιγί τον αποκάλεσε «Δάντη μιας παρηκμασμένης εποχής».

Σε ολόκληρο το έργο του, ο Μποντλαίρ προσπάθησε να ενυφάνει την Ομορφιά με την Κακία, την βία με την ηδονή (Une martyre), καθώς και να καταδείξει την σχέση μεταξύ τους. Παράλληλα με την συγγραφή ποιημάτων σοβαρών (Semper Eadem) και σκανδαλιστικών για την εποχή (Delphine et Hippolyte), κατόρθωσε επίσης να εκφράσει την μελαγχολία (Mœsta et errabunda) και την νοσταλγία (L' Invitation au voyage).

Ο πατέρας του Μποντλαίρ ήταν άνθρωπος μορφωμένος, αφοσιωμένος στα ιδανικά του Διαφωτισμού και ερασιτέχνης ζωγράφος. Με τον θάνατό του το 1827 άφησε στον Κάρολο πλούσια πνευματική κληρονομιά. Έναν χρόνο αργότερα, η μητέρα του παντρεύτηκε τον Συνταγματάρχη Οπίκ, πράξη που ο Μποντλέρ ποτέ δεν της συγχώρεσε. Ο Ωπίκ ενσάρκωνε για τον Μποντλαίρ όλα όσα στέκονταν ανάμεσά σε αυτόν και σε ό,τι αγαπούσε: την μητέρα του, την ποίηση, το όνειρο, μία ζωή χωρίς δυστυχή περιστατικά. Επιστρέφοντας από το Λύκειο το 1839, ο Μποντλαίρ αποφασίζει να ζήσει την ζωή του ενάντια στις παραδοσιακές αστικές αξίες που ενσαρκώνει η μητέρα του και ο πατριός του. Αποπειράται να ταξιδέψει ως τις Ινδίες, αλλά τελικά αποτυχαίνει. Το ταξίδι αυτό, ωστόσο, πρόκειται να ερεθίσει την φαντασία και την έμπνευσή του (αγάπη για την θάλασσα, οράματα τόπων εξωτικών).

Μετά την επιστροφή του στο Παρίσι συνδέεται με την Ζαν Ντυβάλ (Jeanne Duval), μια νεαρή μιγάδα, η οποία θα τον μυήσει στις ηδονές αλλά και στις πληγές του πάθους. Δανδής και χρεωμένος, τίθεται υπό δικαστική επιτήρηση το 1842 και διάγει άθλιο βίο. Αρχίζει να συνθέτει πληθώρα ποιημάτων για την συλλογή «Τα Άνθη του Κακού». Ως κριτικός τέχνης και δημοσιογράφος μάχεται τις μεγαλόστομες μορφές του Ρομαντισμού. Το 1848 συμμετέχει στην επανάσταση των οδοφραγμάτων και λέγεται ότι παροτρύνει τους επαναστάτες να πυροβολήσουν τον πατριό του, Οπίκ. Αργότερα, συνάδει με την απέχθεια των Γκυστάβ Φλωμπέρ και Ουγκό για την κυβέρνηση του Ναπολέοντος Γ΄. Τα Άνθη του Κακού εκδίδονται το 1857 και στην συνέχεια καταδικάζονται μερικώς «για προσβολή των δημοσίων και των καλών ηθών». Η επόμενη έκδοση του 1861 είναι εμπλουτισμένη, αναδομημένη αλλά και ακρωτηριασμένη κατά έξι ποιήματα (Les bijoux, Le Léthé, À celle qui est trop gaie, Lesbos, Femmes damnées (το πρώτο ποίημα της συλλογής), Les métamorphoses du vampire), την δημοσίευση των οποίων απαγόρευσε ο δικαστής Πινάρ. Κατόπιν, ο ποιητής φεύγει για το Βέλγιο και εγκαθίσταται στις Βρυξέλλες, όπου συγγράφει ένα φυλλάδιο για το Βέλγιο, το οποίο και θεωρεί καρικατούρα της γαλλικής αστικής τάξης. Επίσης, συναντά εκεί τον Φελισιέν Ροπ, ο οποίος θα εικονογραφήσει τα Άνθη.

Πεθαίνει στο Παρίσι από πάρεση και αφασία το 1867. Ενταφιάζεται στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς (6ο τμήμα), στον ίδιο τάφο με τον πατριό και την μητέρα του. Η τρίτη έκδοση των «Ανθέων» (1868) δεν θα βρει τον Μποντλέρ εν ζωή. Μετά τον θάνατό του, η λογοτεχνική του κληρονομιά δημοπρατήθηκε και τελικά αγοράστηκε από τον εκδότη Μισέλ Λεβί για 750 φράγκα. Η δικαστική απόφαση του 1857 δεν ανακλήθηκε πριν από το 1949, οπότε και έγινε αποκατάσταση του πλήρους έργου του Μποντλέρ.

http://el.wikipedia.org/wiki/Σαρλ_Μπωντλαίρ

Σήμερα ... 9/4 Δ΄ Χαιρετισμοί, Αγίου Ευψυχίου μάρτυρος

Ευψύχιος, Εύψυχος, Ευψύχης, Ευψυχία, Ευψυχούλα, Ευψυχίτσα, Ψυχούλα

 

Η παρεξηγημένη γλυστρίδα

 

για μεγέθυνση ροδάκι προβολή εικόνας φακός+-

Όπως παλιά...

Εικόνες απο το παλιό άλμπουμ με χρώματα σχέδια όνειρα 

καθώς πλησιάζει καλοκαίρι θα αδράξουμε ευκαιρίες να νοιώσουμε παιδιά 

να παίξουμε με πάζλ απο μνήμες και όχι μόνο ... όπως παλιά....

για μεγέθυνση προβολή εικόνας  φακός +-

 

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Ο ΠΙΚΑΣΟ;

Ο Πικάσο μικρός
"Αγαπητοί αναγνώστες, Αν κάποιο έργο τέχνης δες σας αρέσει, σας απωθεί ή σας προκαλεί αηδία μη διστάζετε να εξωτερικεύσετε τα αισθήματα σας. Μπορεί να έχετε εσείς περισσότερο δίκιο από εκείνους που προσποιούνται ότι εκστασιάζονται επειδή δεν τολμούν να εκφραστούν ειλικρινώς, φοβούμενοι μήπως θεωρηθούν ακαλλιέργητοι. Η απάτη και ο τυχοδιωκτισμός θάλλουν και στο χώρο των καλλιτεχνών, όπως και παντού αλλού".
Αυτό το κράτησα από μια δημοσίευση που βρήκα κάποτε χωρίς να έχω κρατήσει την πηγή του. Δύσκολα βρίσκω ανθρώπους που να είναι αντικειμενικοί κυρίως στην κριτική τους με τους εικαστικούς καλλιτέχνες και το έργο τους που μας αφορά εδώ. Έχουμε συνηθίσει στους αναγνωρισμένους καλλιτέχνες να βλέπουμε τις παλαβομάρες, τις υπερβολές τους στον χαρακτήρα τους και στο έργο τους σαν δικαιολογημένες, πράγμα που δεν θα το κάναμε για οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο. Λέμε: Αυτοί που τους αναγνώρισαν, κάτι θα ξέρουν που δεν είναι ανάγκη να το ξέρουμε εμείς. Με αυτόν τον τρόπο όμως αποποιούμαστε της ευθύνης μας. Αυτή η στάση μας είναι ένα κατάλοιπο της εποχής της φεουδαρχίας, όπου δεν επιτρεπόταν η προσωπική κρίση των πολιτών και όλα οριζόταν από τον φεουδάρχη που τον προσκυνούσαν σαν θεό.
Όμως κάποτε πρέπει επιτέλους να αναλάβουμε την ευθύνη μας. Αν δεν μπορούμε να έχουμε δική μας κρίση για έναν καλλιτέχνη, που αυτό δεν μας κοστίζει, πως θα υποστηρίξουμε όταν χρειαστεί, αυτό που θέλουμε για τον εαυτό μας και την κοινωνία, όταν αυτό μπορεί με κάποιον τρόπο κάτι να μας κοστίζει; Και δεν είναι μόνον το έργο των καλλιτεχνών που χρειάζεται να κρίνουμε αν προσφέρει κάτι στον άνθρωπο και την ζωή για να αξίζει τόσο η προβολή του και τα λεφτά που πουλιέται. Ο Νίτσε έχει πει ότι "πρέπει να μαντέψει κανείς τον ζωγράφο για να καταλάβει την εικόνα". Δηλαδή, για να κρίνεις έναν έργο, χρειάζεται να γνωρίζεις τον καλλιτέχνη".
Ένας καταστροφικός χαρακτήρας ας πούμε, μπορεί να παράγει έργο που πηγάζει από την ψυχή του και να στηρίζει την ζωή;
Σαν δύσκολο μας φαίνεται.
Ένα παράδειγμα σε αυτό, είναι ο Πικάσο. Σε μια κρίση ειλικρίνειας εξομολογείται ότι δεν εκτιμάει καθόλου το έργο του:
Συνέντευξη Πικάσο στο διάσημο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι
Πικάσο: « Ικανοποίησα σοφούς και κριτικούς με σαχλαμάρες και αυτοί τόσο περισσότερο με θαύμαζαν»
Για το Βήμα Γιάννης Μαρίνος


"Αυτοπροσωπογρσφία Πικάσο" 1907

«Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι λεπτεπίλεπτοι, οι πλούσιοι , οι αργόσχολοι για να ξεχωρίσουν από το λαό αναζητούν το καινούριο ,το παράδοξο , το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και έπειτα , ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονταν στο κεφάλι, και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν τόσο περισσότερο με θαύμαζαν. Με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια ,αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές , έγινα διάσημος, και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότητα για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις ,κέρδη ,περιουσία ,πλούτη. Και σήμερα- όπως ξέρεις – είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος. Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το κουράγιο να θεωρούμαι καλλιτέχνης με όλη την σημασία της λέξης. Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών του και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η εξομολόγηση μου, πιο θλιβερή οπόσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής».
Παρακάτω θα δούμε και στην προσωπική του ζωή, πόσο άξιζε σαν άνθρωπος. Η μεγάλη αγάπη της μάνας του τον έκανε να νοιώθει ξεχωριστός σαν οντότητα, αλλά το παραχάιδεμα και η χωρίς όρια ελευθερία του από μιαν αδύνατη πατρική φιγούρα, τον έκαναν εγωιστή και σαδιστή με αποτέλεσμα να κάνει να αυτοκτονήσουν και να τρελαθούν πολλά άτομα της οικογενείας του.
Τελειώνοντας την ιστορία του θα δούμε αν και πόσο άξιζε να λέγεται τόσο μεγάλος.


Ο Πικάσο παιδί (αριστερά)


"Πορτρέτο της μάνας του" Πικάσο
Πρωτάνοιξε τα μάτια του στις 25 Οκτωβρίου 1881, στην πλατεία Μερθέντ στη Μάλαγα. Είίναι ζωντανός νεκρός. Ανάσα καμία. Η καρδιά του δεν ανταποκρίνεται. Ο θείος του, ο δόκτωρ Σαλβαδόρ, που η σοβαρότητα της κατάστασης δεν τον εμποδίζει να ανάψει ένα από τα τεράστια πούρα Αβάνας που έχει μαζί του και για τα οποία άλλωστε τρελαίνεται, φυσά καταπάνω του ένα ολάκερο σύννεφο καπνού. Κίνηση εντελώς παράλογη φαινομενικά. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, το μωρό κάνει μια γκριμάτσα και πατάει τις στριγκλιές. Ο καπνός, που τόσο συχνά σκοτώνει, θα έχει για μία φορά αναστήσει κάποιον… Ποιος ξέρει άραγε εάν η μελλοντική αγάπη του καλλιτέχνη για τις πίπες και τα τσιγάρα δεν είναι στην ουσία παρά μια ένδειξη ευγνωμοσύνης για εκείνο τον καπνό, που ο Πικάσο δεν θα βαρεθεί να το διηγείται. Εξιστορώντας τη ζωή του καλλιτέχνη, θα χρειαστεί παραπάνω από μία φορά να μετριάσουμε τις πεποιθήσεις μας, με κάποιες επιφυλάξεις.


Πικάσο αυτοπροσωπογραφία

Ο πατέρας του, ο Χοσέ Ρουίθ Μπλάσκο, καταγόταν από μια οικογένεια της Σιέρα Λεόν, της οποίας τα ίχνη φτάνουν μέχρι τον 15ο αιώνα. Η οικογένειά του αριθμεί ανάμεσα στα μέλη της έναν αρχιεπίσκοπο της Λίμα, έναν αντιβασιλέα του Περού, κι αργότερα έναν ερημίτη που πέθανε στα μέσα του 19ου αιώνα, τίποτα λιγότερο…
Ο παππούς όμως του Πικάσο δεν ήταν του ίδιου βεληνεκούς. Η μόνη ένδειξη που θα μπορούσε να σχετιστεί με το πηγαίο ταλέντο του Πικάσο ήταν η κλίση του πατέρα του, Δον Χοσέ Ρουίθ στην ζωγραφική. Επρόκειτο για έναν άντρα ξεχωριστό, λεπτοκαμωμένο αν και μεγαλόσωμο, με τόσο κόκκινα μαλλιά και γαλανά μάτια, που του έμεινε το παρατσούκλι «ο Άγγλος». Τα πορτρέτα που μας άφησε ο γιος του αποκαλύπτουν ένα ιδιαίτερα μελαγχολικό βλέμμα. Ο Χοσέ θεωρούσε πως είχε αποτύχει στη ζωή του. Είχε πλέον συνειδητοποιήσει πως σε καμία περίπτωση δεν διέθετε τα όπλα εκείνα που έτρεφαν τις νεανικές του φιλοδοξίες. Τον απογοήτευε που δεν θα κατέκλυζαν το σπίτι του πλούσιοι φιλότεχνοι και έμποροι έργων τέχνης προκειμένου να αποκτήσουν όσο - όσο κάποιο από τα έργα του, όπως έκαναν με τους φίλους του Αντόνιο Μουνιόθ Ντεγκρέν ή Μπερνάντο Φεραντίθ ―ιδρυτές της Σχολής της Μάλαγα―, τους οποίους θαύμαζε βαθύτατα. Ζωγράφος κακός και απογοητευμένος, ο Δον Χοσέ δεν παύει ωστόσο ν’ αποτελεί μία πολυσύνθετη προσωπικότητα. Έλεγε πως νιώθει ν’ αγαπάει πιότερο τους φίλους του όταν εκείνοι έχουν πλέον χαθεί. Πράγμα βέβαια που δεν τον εμπόδισε να αποτελέσει μέρος μιας tertulia, ενός είδους κλειστού κύκλου του οποίου τα μέλη επιλέγονταν σύμφωνα με τις κοινωνικές και καλλιτεχνικές τους συγγένειες και είχαν περίεργες ενασχολήσεις. Αργότερα, ο ίδιος ο Πικάσο, σε ένα από τα σχέδιά του, δεν θα διστάσει να απεικονίσει τον πατέρα του, περίεργα ντυμένο με ένα φόρεμα, να επιθεωρεί κάποιο πονηρό κτήριο. Αναμφίβολα, αυτό με την επιγραφή Λόλα Λα Τσάτα, που ήταν ένα από τα αγαπημένα του.
Ο Δον Χοσέ περνά τα βράδια του στο Λίσεο, καλλιτεχνικό στέκι προορισμένο αποκλειστικά για την αστική κοινωνία της Μάλαγα. Εκεί φαίνεται πως λάμπει με το πνεύμα του, τις ατάκες, τα λογοπαίγνιά του, τη λεπτή ειρωνεία του ― που γίνεται σταδιακά όλο και πιο πικρόχολη καθώς πληθαίνουν οι απογοητεύσεις. Πρόκειται σαφώς για ένα άτομο τελείως διαφορετικό από τη μητέρα του καλλιτέχνη, τη Μαρία Πικάσο Λόπεθ. Όσο ψηλός ήταν ο σύζυγός της, τόσο μικρόσωμη ήταν η ίδια. Όσο λεπτός ήταν αυτός, τόσο κοντόχοντρη εκείνη. Η ζωή δεν στάθηκε γενναιόδωρη με τη Μαρία Λόπεθ Πικάσο, τη μητέρα του Πάμπλο. Ο πατέρας της, Δον Φρανσίσκο Πικάσο Γκουαρδένα, γεννημένος στη Μάλαγα, όπου η οικογένεια μετρούσε ήδη δύο γενιές εγκατεστημένη, ήταν εύπορος μεγαλοαστός: ζούσε από το εισόδημα που του άφηναν οι αμπελώνες του. Συνεπαρμένος ωστόσο από ένα πνεύμα εξωτισμού και νιώθοντας να τον κατακλύζει η σπιτική ανία, φεύγει για την Κούβα, απ’ όπου και σύντομα σταματά να στέλνει νέα του. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, η οικογένεια μαθαίνει πως είχε πεθάνει από κίτρινο πυρετό, τη στιγμή ακριβώς που, προετοιμάζοντας την επιστροφή του στη Μάλαγα, είχε ήδη αποστείλει τα πράγματά του. Για πολύ καιρό, ετούτος ο μυστηριώδης παππούς έκανε τον Πάμπλο να ονειρεύεται


Πορτρέτο της μάνας του Μαρία , Πικάσο
Η Μαρία παντρεύτηκε τον Χοσέ Ρουίθ, γείτονά της, γεροντοπαλίκαρο πια, στις 8 Δεκεμβρίου 1880.Ο Χοσέ πείστηκε γιαυτόν τον γάμο, ύστερα από τις επίμονες παρακλήσεις του αδερφού του Δον Χοσέ, κληρικού Πάμπλο. που συμμετείχε γενναιόδωρα στα διάφορα έξοδά του, μιας που οι πίνακες του αδελφού του δεν είχαν ζήτηση. ¨ Χοσέ ήταν σαράντα δύο ετών κι εκείνη είκοσι πέντε.
. Μετά το θάνατο του κληρικού, τον Οκτώβριο του 1878, ο Δον Χοσέ έπρεπε στο εξής να εξασφαλίσει νέες πηγές εσόδων προκειμένου να αντικαταστήσει τις πλουσιοπάροχες παροχές του αδελφού του. Είχε βρει βέβαια πρωτύτερα μία θέση βοηθού καθηγητή στο σχέδιο στη Σχολή Καλών Τεχνών του Σαν Τέλμα, αλλά ο μισθός του ήταν παραπάνω κι από πενιχρός. Για καλή του τύχη, ένα από τα άλλα αδέλφια του, ο δόκτωρ Σαλβαδόρ Ρουίθ, ο μόνος στον οποίο θα μπορούσε εφεξής να υπολογίζει, ήταν αρκετά επιφανής στη Μάλαγα, έτσι ώστε να καταφέρει να τον προωθήσει στη θέση του συντηρητή του νέου δημοτικού μουσείου. Εννιά μήνες ακριβώς μετά την τελετή του γάμου, η Μαρία Πικάσο ήταν ήδη έγκυος.
Ο Πικάσο γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 1881, βαφτίζεται τον αμέσως επόμενο μήνα, στις 10 δηλαδή του Νοέμβρη, στην ενοριακή εκκλησία του Σαντιάγκο. Ένας πρώτος τομέας που θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει πως από πολύ νωρίς φορτώθηκε με υπερβολικό βάρος είναι αυτός των ονομάτων που τον συνόδευαν: σαν να μην έφτανε δηλαδή αυτό του Πάμπλο ―ως φόρος τιμής στο θείο του―, καθώς και τα Ντιέγκο, Χοσέ, Φρανθίσκο ντε Πάουλα και Χουάν Νεπομουθένο, του δίνουν ακόμα και τα Μαρία ντε λος Ρεμέδιος, Κρισπίν Κρισπινιάνο και Σαντισίμα Τρινιδάδ…Το είπετό του του “Picasso” είναι το επίθετο της μητέρας του(Maria Picasso y Lopez) και όχι του πατέρα του Jose Ruiz Βlasco.


Η ζωγραφιά του Πικάσο στα 9 του χρόνια
Είχε την απεριόριστη αγάπη της δραστήριας και πρόσχαρης μητέρας του από την οποία κληρονόμησε το έντονο βλέμα του ο Πικάσο που έμοιαζε να διαπερνά όλους εκείνους στους οποίους εστίαζε, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που τους έκανε να αισθάνονται αμήχανα…
Στο πέρασμα των χρόνων, η Δόνια Μαρία δεν θα χάσει ποτέ ευκαιρία προκειμένου να δικαιολογήσει τον απεριόριστο θαυμασμό που έτρεφε για το γιο της. «...Ήταν» θα πει «ένας άγγελος κι ένας δαίμονας συνάμα ομορφιάς. Κανείς δεν μπορούσε να μην γυρίσει να τον κοιτάξει». Αυτός ο αφελής, σχεδόν παιδιάστικος θαυμασμός της μητέρας για το γιο συνοδευόταν, καθώς φαίνεται, κι από παρόμοια συναισθήματα από την πλευρά της γιαγιάς του Πάμπλο, καθώς κι από τις δυο θείες του, που ήρθαν λίγο αργότερα να μείνουν μαζί τους. Κι όλα τούτα, βέβαια, χωρίς να αναφέρει κανείς τις υπηρέτριες που διαδέχονταν η μία την άλλη Μεγαλωμένος αποκλειστικά από όλες αυτές τις γυναίκες που τον καλομαθαίνουν με τα χάδια και τις περιποιήσεις, υποκλινόμενες σε κάθε του απαίτηση και καπρίτσιο, είναι φυσικό επακόλουθο ύστερα από τόσα χρόνια ο Πάμπλο να συνηθίσει σε τέτοιο βαθμό τις γυναίκες, ώστε να μην μπορεί να κάνει χωρίς αυτές. Κι όχι μόνο συνήθισε να ζει μ’ αυτές, αλλά συνήθισε να απαιτεί από αυτές, χρησιμοποιώντας λογής - λογής συναισθηματικούς εκβιασμούς, κάθε είδους καταχρηστικό προνόμιο, Επρόκειτο για την τέλεια εκπαίδευση ενός ανερχόμενου φαλλοκράτη. Και το πιο σημαντικό ακόμα είναι πως ο Πάμπλο δεν θα αποκτήσει ποτέ έναν αδελφό, με τον οποίο θα μπορούσε να μοιραστεί όλη ετούτη τη γονική τρυφερότητα και έγνοια. Έτσι γίνεται κάπως κατανοητή, η κατοπινή συμπεριφορά του απέναντι στις γυναίκες.


Η ζωγραφιά του Πικάσο στα 15 του χρόνια (1896)

Ο Πικάσο θα αποκτούσε ακόμη δύο αδερφές: στα 1884, την Ντολόρες, την επονομαζόμενη Λόλα, η γέννηση της οποίας του εντυπώνεται με πολύ ιδιαίτερο τρόπο στη μνήμη. Κι ο λόγος ήταν γιατί γεννήθηκε μετά τον μεγάλο σεισμό που κατέστρεψε ολοσχερώς τη Μάλαγα, προκάλεσε το θάνατο εξακοσίων ατόμων και τον τραυματισμό χιλιάδων. Ο Πικάσο σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, θα θυμάται εκείνη τη νύχτα κατά την οποία έπρεπε πάση θυσία να εγκαταλείψουν την πόλη. Η μητέρα του είχε δέσει βιαστικά μια μαντίλα στο κεφάλι της κι ο πατέρας του είχε τυλίξει τον Παμπλίτο σε μια κουβέρτα από την οποία μόλις και μετά βίας πρόβαλλε το κεφαλάκι του. Τρία χρόνια αργότερα, στα 1887, θα γεννηθεί η δεύτερη αδελφή του, η Kονθεπθιόν, που η οικογένεια συνηθίζει να αποκαλεί χαϊδευτικά Κόντσα ή Κοντσίτα, ένα ξανθό, λεπτεπίλεπτο κι εύθραυστο κοριτσάκι, η αγαπημένη του αδελφού της. Σ’ αυτόν λοιπόν το γυναικωνίτη, του οποίου άλλωστε ήταν και ο απόλυτος πασάς, μεγάλωσε το παιδί…»

Οι πληροφορίες είναι από το εξαιρετικό βιβλίο «Πάμπλο Πικάσο» Ανρί Ζιντέλ που το προτείνω σε όσους θέλουν να μάθουν περισσότερα για τον Πικάσο.

συνέχεια

http://texni-zoi.blogspot.com/2013/02/blog-post_28.html?spref=fb

Διονύσιος Σολωμός

Ο Διονύσιος Σολωμός (8 Απριλίου 1798 - 9 Φεβρουαρίου 1857) ήταν Έλληνας ποιητής, περισσότερο γνωστός για τη συγγραφή του ποιήματος Ύμνος εις την Ελευθερίαν, οι πρώτες δύο στροφές του οποίου έγιναν ο εθνικός ύμνος της Ελλάδας. Κεντρικό πρόσωπο της Επτανησιακής σχολής, ο Διονύσιος Σολωμός θεωρήθηκε και θεωρείται ο εθνικός ποιητής της Ελλάδας, όχι μόνον γιατί έγραψε τον Εθνικό Ύμνο, αλλά και γιατί αξιοποίησε την προγενέστερη ποιητική παράδοση (κρητική λογοτεχνία, Δημοτικό τραγούδι) και ήταν ο πρώτος που καλλιέργησε συστηματικά τη δημοτική γλώσσα και άνοιξε τον δρόμο για τη χρησιμοποίησή της στη λογοτεχνία, αλλάζοντας ακόμη περισσότερο τη στάθμη της. Σύμφωνα με τις απόψεις του δημιουργούσε «από τον ρωμαντισμό μαζί με τον κλασικισμό ένα [...]είδος μιχτό, αλλά νόμιμο[...]».

Εκτός από τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν, τα σπουδαιότερα έργα του είναι: Ο Κρητικός, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Ο Πόρφυρας, Η Γυναίκα της Ζάκυθος, Λάμπρος. Το βασικό χαρακτηριστικό της ποιητικής παραγωγής του είναι η αποσπασματική μορφή: κανένα από τα ποιήματα που έγραψε μετά τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν δεν είναι ολοκληρωμένο και με ελάχιστες εξαιρέσεις, τίποτα δεν δημοσιεύτηκε από τον ίδιο. Ο Κώστας Βάρναλης περιέγραψε εύστοχα την αποσπασματικότητα του σολωμικού έργου με τη φράση «...(Ο Σολωμός) πάντα τα έγραφε, αλλά ποτές του δεν τα έγραψε»

http://el.wikipedia.org/wiki/Διονύσιος_Σολωμός

Ο Διονύσιος Σολωμός (Ζάκυνθος, 8 Απριλίου 1798 − Κέρκυρα, 9 Φεβρουαρίου 1857) ήταν Έλληνας ποιητής, πιο πολύ γνωστός για τη συγγραφή του ποιήματος «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», οι πρώτες δύο στροφές του οποίου έγιναν ο εθνικός ύμνος της Ελλάδας και ύστερα της Κύπρου. Κεντρικό πρόσωπο της Επτανησιακής σχολής, ο Διονύσιος Σολωμός θεωρήθηκε και θεωρείται ο εθνικός ποιητής των Ελλήνων, όχι μόνο γιατί έγραψε τον Εθνικό Ύμνο, αλλά και διότι αξιοποίησε την προγενέστερη ποιητική παράδοση (κρητική λογοτεχνία, Δημοτικό τραγούδι) και ήταν ο πρώτος που καλλιέργησε συστηματικά τη δημοτική γλώσσα και άνοιξε το δρόμο για τη χρησιμοποίησή της στη λογοτεχνία, αλλάζοντας ακόμη περισσότερο τη στάθμη της. Σύμφωνα με τις απόψεις του δημιουργούσε «από το ρομαντισμό μαζί με το κλασικισμό ένα [...]είδος μικτό, αλλά νόμιμο[...]».

Εκτός από τον Ύμνον εις την Ελευθερίαν, τα σπουδαιότερα έργα του είναι: Ο Κρητικός, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Ο Πόρφυρας, Η Γυναίκα της Ζάκυθος, Λάμπρος. Το βασικό χαρακτηριστικό της ποιητικής παραγωγής του είναι η αποσπασματική μορφή: κανένα από τα ποιήματα που έγραψε μετά τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν δεν είναι ολοκληρωμένο και με ελάχιστες εξαιρέσεις, τίποτα δεν δημοσιεύτηκε από τον ίδιο. Ο Κώστας Βάρναλης περιέγραψε εύστοχα την αποσπασματικότητα του σολωμικού έργου με τη φράση «...(Ο Σολωμός) πάντα τα έγραφε, αλλά ποτές του δεν τα έγραψε».

Η ημερομηνία θανάτου του (9 Φεβρουαρίου) έχει οριστεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας.

Πάμπλο Πικάσο

Ο Πάμπλο Ντιέγο Χοσέ Φρανσίσκο ντε Πάουλα Χουάν Νεμοπουσένο Μαρία ντε λος Ρεμέδιος Σιπριάνο ντε λα Σαντίσιμα Τρινιδάδ Ρουίς αϊ Πικάσο ή απλά Πάμπλο Πικάσο (25 Οκτωβρίου 1881 - 8 Απριλίου 1973) ήταν Ισπανός ζωγράφος. Είναι ένας από τους κυριότερους Ισπανούς εκπροσώπους της τέχνης του 20ου αιώνα, συνιδρυτής μαζί με τον Ζωρζ Μπρακ του κυβισμού και με σημαντική συνεισφορά στη διαμόρφωση και εξέλιξη της μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης.

Αν και ο Πικάσο ήταν πρώτα απ' όλα ζωγράφος (στην πραγματικότητα θεωρούσε ότι ένας καλλιτέχνης οφείλει να ζωγραφίζει για να μπορεί να θεωρηθεί αληθινός καλλιτέχνης), εργάστηκε επίσης με μικρά κεραμικά και χάλκινα γλυπτά, ενώ έγραψε ακόμη και ποιήματα. Ο ίδιος αυτοπροσδιοριζόταν και ως ποιητής λέγοντας "Je suis aussi un poète", δηλαδή "είμαι κι εγώ ένας ποιητής". Θεωρείται πως μέσα από τα ποιήματά του, ο Πικάσο εξέφρασε πιο έντονα την σχέση του με τον υπερρεαλισμό. Ξεκίνησε τη συγγραφή τους το 1934 και συλλογές αυτών δημοσιεύτηκαν αργότερα στα περιοδικά Cahiers d' Art (Τετράδια τέχνης) και La Caceta de Arte.

Το διασημότερο ίσως έργο του Πικάσο είναι η Γκερνίκα (ή Γκερνίκα, με λατινική απόδοση στα ελληνικά), η απεικόνιση του Γερμανικού βομβαρδισμού της πόλης της Ισπανίας Γκερνίκα. Αυτός ο μεγάλος καμβάς περιγράφει την απανθρωπιά, την βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου. Η διαδικασία της ζωγραφικής του πίνακα αποτυπώθηκε σε μια σειρά φωτογραφιών από τη διασημότερη ερωμένη του Πικάσσο, την Dora Maar, μια διακεκριμένη καλλιτέχνιδα. Η Γκερνίκα έμεινε κρεμασμένη στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης για πολλά χρόνια και ο Πικάσο είχε δηλώσει πως δε θα επέστρεφε στην Ισπανία προτού αποκατασταθεί πλήρως η δημοκρατία. Το 1981 η Γκερνίκα επιστράφηκε στην Ισπανία και εκτέθηκε αρχικά στο Casón del Buen Retiro και κατόπιν στο Μουσείο ντελ Πράδο. Το 1992 ο πίνακας μεταφέρθηκε στην οριστική του θέση στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία στη Μαδρίτη, του οποίου έγινε το διασημότερο και σπουδαιότερο έκθεμα.

Ο Πικάσο ήταν εξαιρετικά ταλαντούχος ως ζωγράφος και ως σχεδιαστής, ακόμη και για τα δεδομένα των μεγαλύτερων καλλιτεχνών του κόσμου. Εργάστηκε εξίσου με ελαιογραφίες, υδατογραφίες, παστέλ, κάρβουνο, μολύβι και μελάνι. Απέδωσε σύνθετες σκηνές ως απλές γεωμετρικές μορφές στα έργα του Κυβισμού, αλλά δημιούργησε επίσης και μεγαλοπρεπή ρεαλιστικά πορτραίτα. Τα σκίτσα του με μελάνι και μολύβι φίλων του από την εποχή του Κυβισμού και κατόπιν, εκτιμούνται για την υποτιμημένη οικειότητα τους, και είναι παραδείγματα των δεξιοτήτων του. Ο Πικάσσο κινήθηκε με ευκολία στις τέχνες παρά την περιορισμένη ακαδημαϊκή του κατάρτιση (παρακολούθησε μόνο ένα έτος στη βασιλική ακαδημία της Μαδρίτης). Τα ταλέντα του αυξήθηκαν από μια αυστηρή αίσθηση καθήκοντος στην εργασία του, που κράτησε μέχρι τα τελευταία έτη της μακρόχρονης ζωής του. Πέθανε σε ηλικία 92 ετών το 1973 και τάφηκε δίπλα στην σύζυγο του Ζακλίν στον κήπο του κάστρου Βωβενάργκ, που του ανήκε, στο χωριό Βωβενάργκ της Γαλλίας.

http://el.wikipedia.org/wiki/Πάμπλο_Πικάσο

«Ευτυχία εδώ ή λίγο πιο πέρα»

«Ευτυχία εδώ ή λίγο πιο πέρα»

Μια φορά κι έναν καιρό, πολλές φορές κι αμέτρητους καιρούς, με ήλιο ή με φεγγάρι, με ζέστη ή με κρύο, εδώ ή λίγο πιο πέρα, κοντά σε θάλασσα ή σε βουνό, μέσα σε κάστρα ή μέσα σε στάβλους, γεννιόταν ο άνθρωπος. Το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής. Μα…
Πώς είναι δυνατό αυτό που μοιάζει τόσο απλό και εύκολο να θεωρείται το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής;
Πώς είναι δυνατό αυτό που μοιάζει τόσο απλό και εύκολο κάποιοι άνθρωποι να μην μπορούν να το αποκτήσουν ποτέ;
Ναι, το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής!
Το μεγαλύτερο θαύμα για μια γυναίκα και η μεγαλύτερη ανάγκη στη ζωή της. Γιατί μια γυναίκα, από τότε που κοριτσάκι θα ανακαλύψει τη φύση της, θα περιμένει τον έρωτα, έναν ιδανικό γάμο, όμως περισσότερο απ’ όλα θα νιώσει ένα ξεχωριστό γαργαλητό στα σπλάχνα της που θα της ζητά να κρατήσει στην αγκαλιά της ένα μικρό μωράκι για να το νανουρίσει.
Μια κούκλα, δυο κούκλες, προσωρινά υποκατάστατα, μέχρι να μεγαλώσει και να γίνει μάνα.

Μακαρόνια σόγιας με σάλτσα ντομάτας και μανιτάρια

 

Μακαρόνια σόγιας με σάλτσα ντομάτας και μανιτάρια
Είναι απλή σάλτσα, εύκολη να γίνει και δεν περιλαμβάνει καθόλου σοτάρισμα και λάδι που αυξάνουν τις θερμίδες στο φαγητό σου. Ιδανική επιλογή για να μειωθεί το λίπος από την κοιλιά στα πλαίδια μιας ισορροπημένης διατροφής.
• 500 γρ. τοματοχυμό
• 1 κονσέρβα τοματάκια κομμένα σε κυβάκια
• 200 γρ. μανιτάρια κομμένα σε φετούλες
• 2 μεγάλα κρεμμύδια ψιλοκομμένα
• 2 πιπεριές κομμένες σε καρεδάκια
• 5-6 μικρές καυτερές πιπερίτσες ψιλοκομμένες
• 3 σκλείδες σκόρδο λιωμένο
• Ρίγανη, βασιλικό και 1 φύλλο δάφνης
• 1 πακέτο μακαρόνια σόγιας

Βάλε όλα τα υλικά όπως είναι σε μια μεγάλη κατσαρόλα και άφησε το μείγμα να πάρει βράση

Χαμήλωσε τη φωτιά, σκέπασε και άφησε να σιγοβράσει για 45 λεπτά

Εν τω μεταξύ ετοίμασε τα μακαρόνια σόγιας σύμφωνα με τις οδηγίες της συσκευασίας

Σέρβιρε με λίγο τριμμένο τυρί
tlife.gr

Σήμερα... 8/4

Των Αποστόλων Αγάβου Ασυγκρίτου Ερμού Ηρωδίωνος Ρούφου και Φλέγοντος, Κελεστίνου Πάπα Ρώμης, Μάρτυρος Παυσιλύπου

 

Σουπιά πιλάφι

 

Σουπιά πιλάφι

Μερίδες: 5

Πολύ εύκολη | Νηστίσιμη

Υλικά
1 σουπιά μεγάλη [αγόρασα καθαρισμένη κατεψυγμένη]
1 κρεμμύδι ξερό μεγάλο τριμμένο
2 ντομάτες πολτοποιημένες με το χέρι
1 κουταλιά σούπας κοφτή πελτέ
μισό ποτήρι νερού κρασί λευκό
μισό φλυτζάνι ελαιόλαδο
2 φύλλα δάφνη
3-4 κόκους μπαχάρι
αλάτι-πιπέρι
λίγη ζάχαρη
1 και 1\2 ποτήρι ζεστό νερό
1 φλυτζάνι ρύζι καρολίνα 

 

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Βάζουμε το λάδι στην κατσαρόλα  ρίχνουμε και το κρεμμύδι να μαραθεί .προσθέτουμε και την σουπιά  κομμένη σε κομματάκια ,και σοτάρουμε για λίγο και σβήνουμε με το κρασί .Μετά απο 5 λεπτά περίπου προσθέτουμε την ντομάτα  ,τον πελτέ,το αλατοπίπερο,την ζάχαρη [λίγη1\2 κουταλάκι του γλυκού]την δάφνη,το μπαχάρι ,και το νερό.Χαμηλώνω την θερμοκρασία  και τα μαγειρεύω για 1 ώρα, Προσθέτω αν χρειαστεί νερό [πάντα ζεστό ]και βάζω και το ρύζι .Σε 10 λεπτά  περίπου είναι έτοιμο ,δοκιμάστε το να δείτε  .Στο σερβίρισμα ρίχνουμε λίγο μαιντανό στο πιάτο μας .Πολύ ωραίο φαγητό !!   

Κήπος: Προετοιµάστε τα φυτά σας

Κήπος: Προετοιµάστε τα φυτά σας
Ηρθε ο καιρός να ετοιμάσετε τα φυτά σας για να υποδεχτούν την άνοιξη. Άλλωστε, οι τρεις επόμενοι μήνες είναι η εποχή που τα φυτά αναγεννιούνται και μεταμορφώνονται και, αν τα έχετε προετοιμάσει σωστά, θα επωφεληθούν από τις αλλαγές και θα δώσουν το μέγιστο της ανάπτυξής τους. Πρέπει, λοιπόν, να βάλετε στο πρόγραμμα τις ακόλουθες κηποτεχνικές εργασίες.
Κλάδεμα
Είναι η κατάλληλη εποχή για να κάνετε τα απαραίτητα κλαδέματα στον κήπο ή το μπαλκόνι. Συγκεκριμένα, θα πρέπει ήδη να έχετε κλαδέψει τις τριανταφυλλιές, ενώ είναι η κατάλληλη στιγμή να κλαδέψετε τα κωνοφόρα, αλλά και τα καρποφόρα δέντρα. Επίσης, καλό είναι να ψαλιδίσετε τώρα τους θάμνους, για να κρατήσουν το σχήμα τους, και να αφαιρέσετε τους «λαίμαργους» βλαστούς και τις παραφυάδες, που εξασθενούν τα φυτά. Μην ξεχνάτε ότι φυλλοβόλα δέντρα, θάμνοι και αναρριχώμενα που ανθίζουν πριν από την εμφάνιση φύλλων θα πρέπει να κλαδευτούν αφού ολοκληρωθεί η ανθοφορία τους.

Λίπανση
Καθώς ο καιρός ζεσταίνει, μπορείτε να ξεκινήσετε να λιπαίνετε τα φυτά. Στον κήπο, στα δέντρα και τους θάμνους χρησιμοποιήστε υδροδιαλυτό λίπασμα σε στερεή μορφή, το οποίο όμως δεν πρέπει να ρίχνετε κοντά στο λαιμό του φυτού. Μετά τη λίπανση, θυμηθείτε να κάνετε ένα καλό πότισμα, ώστε να είστε βέβαιοι ότι το λίπασμα διαλύθηκε και απορροφήθηκε από το χώμα. Για τις γλάστρες, προτιμήστε λιπάσματα σε υγρή μορφή, που απορροφώνται καλύτερα και δεν κινδυνεύουν να κάψουν τα φυτά. Σε αυτή την περίπτωση, μην ξεχνάτε να επαναλαμβάνετε τακτικά τη λίπανση, καθώς με το πότισμα τα θρεπτικά στοιχεία ξεπλένονται. Όποιο είδος λιπάσματος κι αν χρησιμοποιήσετε, φροντίστε το φυτό να είναι καλά ενυδατωμένο. Αν παρουσιάζει σημάδια δίψας, κάντε πρώτα ένα καλό πότισμα και μετά ρίξτε το λίπασμα.

Σκάλισμα
Από τα νερά της βροχής ή το πότισμα μπορεί να έχει δημιουργηθεί σκληρή κρούστα στην επιφάνεια του εδάφους. Τώρα είναι η κατάλληλη εποχή για να σκαλίσετε το χώμα και να ενσωματώσετε σε αυτό κομπόστ ή καλά χωνεμένη κοπριά. Με ένα προσεγμένο σκάλισμα, θα μπορεί το φυτό να αερίζεται και να ποτίζεται πιο σωστά και οι ρίζες του να αναπτύσσονται καλύτερα. Επίσης, θα καταπολεμήσετε και πιθανές προσβολές στο χώμα, που θα προκαλέσουν προβλήματα στα φυτά. Τέλος, καθώς θα ασχολείστε με το σκάλισμα, είναι ευκαιρία να φτιάξετε ξανά τους λάκκους γύρω από τα δέντρα, που πιθανώς έχουν χαλάσει από τις βροχές.

Καθαρισμός
Τα φύλλα από τα φυλλοβόλα δέντρα και τους θάμνους έχουν πέσει, οπότε θα πρέπει να καθαρίσετε τον κήπο και τις γλάστρες σας από τα πεσμένα φύλλα. Επίσης, καθαρίστε τα φυτά από ξερά ή σπασμένα κλαδιά και ξερά φύλλα που δεν έχουν πέσει ακόμη. Αφαιρέστε τα ώριμα λουλούδια από τους ανθοφόρους θάμνους και τα εποχιακά. Επιπλέον, μπορείτε να αρχίσετε να καθαρίζετε τον κήπο, τα παρτέρια και τις γλάστρες από τα άγρια χόρτα και τα ζιζάνια, επειδή όμως είναι λίγο νωρίς ακόμη, ίσως χρειαστεί να επαναλάβετε τη διαδικασία αργότερα.

Μεταφύτευση
Είναι η κατάλληλη στιγμή για να μεταφυτέψετε τα φυτά που χρειάζονται μεγαλύτερες γλάστρες στο μπαλκόνι σας. Επίσης, να αλλάξετε θέσεις σε θάμνους και δέντρα μέσα στον κήπο. Μην ξεχάσετε να προετοιμάσετε κατάλληλα τα φυτά που θα μεταφυ­τευτούν, να προστατέψετε το ριζικό τους σύστημα κατά την αφαίρεση από το χώμα, αλλά και κατά τη μεταφορά. Σε κάθε περίπτωση, η μεταφύτευση πρέπει να γίνεται με μεγάλη προσοχή και σωστή προετοιμασία.

Φύτεμα εποχιακών και βολβών
Με τα εποχιακά και τους βολβούς θα δώσετε χρώμα στον κήπο και τη βεράντα. Είναι η κατάλληλη εποχή να φυτέψετε βολβούς ή έτοιμα φυτά από το φυτώριο ή και να σπείρετε. Προετοιμάστε καλά τους χώρους που θα φυτευτούν τα εποχιακά, σκαλίζοντας, καθαρίζοντας και τοποθετώντας κοπριά τουλάχιστον 3 εβδομάδες νωρίτερα. Τα φυτά που θα πάρετε έτοιμα από φυτώριο είναι ήδη ανθισμένα ή θα ανθίσουν σε λίγες ημέρες. Όσα θα σπείρετε ή οι βολβοί που θα φυτέψετε τώρα, θα ανθίσουν το καλοκαίρι ή και αργότερα. Δημιουργήστε γλάστρες ή παρτέρια με έντονα χρώματα. Χρησιμοποιήστε εποχιακά με ίδιο χρώμα ή δημιουργήστε συνθέσεις με χρωματική ποικιλία.


Πολλαπλασιασμός των φυτών
Αν δεν θέλετε να αγοράζετε έτοιμα φυτά, μπορείτε να αναπαράγετε τα φυτά σας με σπόρο ή με τμήμα τους.

Με σπόρο
Σε ένα ρηχό δοχείο ή κιβώτιο, τοποθετήστε χώμα. Με ένα σκαλιστήρι, χαράξτε αυλάκια στο χώμα και ρίξτε σπόρους του αγαπημένου σας φυτού. Οι αποστάσεις είναι ανάλογες του μεγέθους του σπόρου. Το σπόρο μπορείτε να τον προμηθευτείτε από τα ειδικά μαγαζιά ή να τον μαζέψετε από τα ώριμα στελέχη των φυτών. Αφού τοποθετήσετε τους σπόρους, σκεπάστε τους με λίγο χώμα και πατήστε τους ελαφρά ώστε να έχουν καλή επαφή με το χώμα. Ποτίστε προσεκτικά, για να μην ξεθαφτούν, και τοποθετήστε το δοχείο σε προστατευμένο ή και σε κλειστό σημείο, με θερμοκρασία γύρω στους 15-20 βαθμούς Κελσίου.

●Όλα τα φυτά παράγονται με σπόρο: τα εποχιακά (π.χ. σκυλάκια, πετούνιες, ζίνιες), όλα τα λαχανικά, ο μαϊντανός κλπ.

Με μοσχεύματα
Τα μοσχεύματα είναι τμήματα του φυτού που κόβονται και φυτεύονται σε κατάλληλο υπόστρωμα για να δημιουργηθεί ένα νέο φυτό. Τα μοσχεύματα, ανάλογα με το είδος του φυτού, είναι βλαστοί, βλαστοί με φύλλα και έναν οφθαλμό ή φύλλα με μίσχο. Κόβουμε το αντίστοιχο τμήμα από το φυτό και το τοποθετούμε σε άμμο ή κάποιο ειδικό φυτόχωμα ή σε σκέτο νερό, μέχρι να βγάλει ρίζες, και στη συνέχεια να το φυτέψουμε σε γλαστράκια.
● Έτσι πολλαπλασιάζονται τα γεράνια, οι βαμβακούλες, η λουίζα, το βιβούρνο, η βουκαμβίλια κ.ά.

Ποιο σπόρο να επιλέξετε;

Οι σπόροι που μαζεύονται από τον κήπο πολλές φορές δεν αναπαράγουν πιστά τα φυτά από τα οποία μαζεύτηκαν, καθώς η επικονίασή τους εξαρτάται από τη γύρη που θα μεταφερθεί με τον αέρα, τα πουλιά ή τα έντομα. Το μάζεμα και η φύλαξη των σπόρων πρέπει να γίνονται προσεκτικά, σε ζεστό και ξερό μέρος, ώστε να εξασφαλίζονται η βλάστησή τους και η ποιότητα των φυτών που θα γεννηθούν. Συνήθως, οι φρέσκοι σπόροι δεν βλασταίνουν, χρειάζονται πρώτα να μείνουν σε μια περίοδο ηρεμίας.

Με καταβολάδες
Οι καταβολάδες δεν κόβονται από το φυτό, αλλά φυτεύονται στο χώμα. Παίρνετε ένα μακρύ και ευλύγιστο βλαστό από το φυτό και το τοποθετείτε σε μια γλάστρα με χώμα. Μετά από 2 περίπου μήνες, το σημείο αυτό έχει βγάλει ρίζες, οπότε και μπορεί να κοπεί από το μητρικό φυτό.
●Έτσι πολλαπλασιάζονται τα μαλακά αναρριχώμενα (π.χ. γιασεμί, φούλι), τα εσπεριδοειδή, κ.ά.

Με παραφυάδες
Οι παραφυάδες είναι βλαστοί που βρίσκονται στη βάση του κορμού ή στις ρίζες των φυτών. Από τέτοια τμήματα είναι εύκολο να παράγουμε νέα φυτά, καθώς έχουν ήδη ρίζες πριν τα αφαιρέσουμε από το φυτό.
●Με αυτό τον τρόπο πολλαπλασιάζεται η δάφνη του Απόλλωνα, η πικροδάφνη κ.ά.

Με διαίρεση
Τα φυτά που έχουν πλούσιο ριζικό σύστημα και σχηματίζουν συστάδες μπορούν να πολλαπλασιαστούν με διαίρεση. Βγάλτε το φυτό από το χώμα, μεταξύ Νοεμβρίου και Μαρτίου, και χωρίστε το σε μικρότερα κομμάτια. Τοποθετήστε τα αμέσως στις νέες τους θέσεις.
●Με αυτή τη μέθοδο θα φτιάξετε νέα φυτά αλόης, ίριδες, αφρικάνικες βιολέτες κ.ά.

vita.gr

Η ποίηση σε πρώτο πλάνο

Για μεγέθυνση πατάτε ροδάκι και ανοίγει νέα καρτέλα με φακό +-

Ελευθ.Τυπος Κυριακής 6-7-2008 

ΒΟΥΤΗΜΑΤΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΟΥ

ΒΟΥΤΗΜΑΤΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΟΥ

ΥΛΙΚΑ
Για τα κουλουράκια
κονιάκ 1 σφηνακι
αμμωνία 20γρ
1 κ.γ. σόδα
ξύσμα απο ενα πορτοκαλι
1 κ.γ. κανέλα
1/2 κ.γ. γαρύφαλλο
αλεύρι μαλακό 1200γρ
ελαιόλαδο 300γρ
ζάχαρη 200γρ
χυμός πορτοκάλι 200γρ

Για την επικάλυψη
2 κ.σ. ζάχαρη κρυσταλλική
250 γραμμάρια σουσάμι
τα ανακατευουμε καλα σε ενα μπολ, και εκει τα
ακουμπαμε απο την μια πλευρα.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Για τα κουλουράκια
1.Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνουμε τη ζάχαρη, το ελαιόλαδο τα κανελογαρίφαλα. Ανακατεύουμε πολύ καλά με σύρμαμέχρι να λιώσει η ζάχαρη και να ενωθεί με το μείγμα.
2.Διαλύουμε την αμμωνία στο μισό χυμό και την προσθέτουμε στα υλικά. Διαλύουμε τη σόδα στον υπόλοιπο χυμό και την προσθέτουμε, όπως και το ξύσμα πορτοκαλιού, και το κονιάκ.
3.Αρχίζουμε να βάζουμε το αλεύρι ζυμώνοντας το μείγμα μέχρι να έχουμε μια μαλακή και αφράτη ζύμη που δεν κολλάει στα χέρια.

Για την επικάλυψη από σουσάμι
Πλάθουμε σε κουλουράκια γ και τα ακουμπαμε στο μπολακι με την ζαχαρη και το σουσαμι, αραδιάζουμε σε λαμαρίνα στρωμένη με αντικολητικο χαρτι.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180β για 25λ.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!

Μπίλι Χόλιντεϊ

Η Μπίλι Χόλιντεϊ (Billie Holiday, 7 Απριλίου 1915 - 17 Ιουλίου 1959) ήταν διακεκριμένη Αμερικανίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός της τζαζ. Περισσότερο γνωστή για τις ερμηνείες της σε συνθέσεις άλλων μουσικών και τις φωνητικές ικανότητές της, η ίδια έγραψε περιορισμένο αριθμό τραγουδιών, ορισμένα από τα οποία συγκαταλέγονται στα κλασικά του τζαζ ρεπερτορίου, όπως τα Lady Sings the Blues και God Bless the Child. Χαρακτηρίζεται συχνά ως η επιφανέστερη τραγουδίστρια στην ιστορία της τζαζ, λαμβάνοντας υπόψη και την επίδραση που άσκησε σε μεταγενέστερους καλλιτέχνες. Ερμήνευσε επίσης τραγούδια του μπλουζ ρεπερτορίου. Θεωρείται πως οι εγκάρδιες ερμηνείες της βρίσκονται στον αντίποδα των περισσότερο χαρούμενων αυτοσχεδιασμών της Έλα Φιτζέραλντ.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ και μεγάλωσε στην πόλη της Βαλτιμόρης. Σε επίσημα έγγραφα εμφανίζεται με μία πληθώρα παραλλαγών του πραγματικού ονόματός της. Ήταν γνωστή κυρίως ως Eleanora Fagan, σύμφωνα με το επώνυμο της μητέρας της, ωστόσο σε νοσοκομειακά έγγραφα αναφέρεται ως Eleanor Harris (ή Elinore στο πιστοποιητικό γέννησής της). Σε παιδική ηλικία απέκτησε το παρωνύμιο Μπίλι, ενώ βαπτίστηκε με το όνομα Eleanor Gough. Παράλληλα ήταν γνωστή ως Ματζ (Madge). Σε εφηβική ηλικία άρχισε να χρησιμοποιεί συστηματικά το όνομα Μπίλι, πιθανώς λόγω της εκτίμησης που έτρεφε για την ηθοποιό του βωβού κινηματογράφου Μπίλι Νταβ (Billie Dove), ενώ αργότερα υιοθέτησε το επώνυμο του πατέρα της, ελαφρά παραλλαγμένο (Halliday), με το οποίο ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία της στο τραγούδι. Ο τζαζ μουσικός Λέστερ Γιανγκ τής έδωσε επίσης το γνωστό παρωνύμιο Lady Day.

Μπίλι Χόλιντεϊ, 23 Μαρτίου 1949, συλλογή Van Vechten

Τα παιδικά της χρόνια χαρακτηρίστηκαν από έντονες δυσκολίες. Ο πατέρας της εγκατέλειψε την οικογένεια αρνούμενος να αναγνωρίσει την πατρότητα της Χόλιντεϊ, κάτι που τελικά έκανε μόνο μετά την πρώτη επαγγελματική επιτυχία της. Ο ίδιος ήταν επίσης μουσικός, παίζοντας κιθάρα σε μεγάλες ορχήστρες (big bands), καθώς και στην ορχήστρα του Φλέτσερ Χέντερσον. Στην αυτοβιογραφία της περιγράφει την κακομεταχείρισή της από συγγενείς με τους οποίους αναγκάστηκε να συμβιώσει όταν η μητέρα της εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, ενώ για σύντομο χρονικό διάστημα φυλακίστηκε για πορνεία. Η ενασχόλησή της με το τραγούδι ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1930, τραγουδώντας σε μικρούς χώρους του Μπρούκλιν. Ο μουσικός παραγωγός και κυνηγός ταλέντων Τζον Χάμοντ ήταν ο πρώτος που διέκρινε τις δυνατότητές της και οργάνωσε τις πρώτες ηχογραφήσεις της, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν σε συνεργασία με τον Μπένι Γκούντμαν. Από το 1935 ηχογραφούσε συστηματικά, αποκτώντας σταδιακά ένα ευρύτερο ακροατήριο. Υπήρξε από τις πρώτες Αφροαμερικανίδες τραγουδίστριες που συμμετείχαν σε ορχήστρα λευκών, συνεργαζόμενη με τον Άρτι Σο (Artie Shaw) το 1938, και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940 αποτελούσε μία από τις δημοφιλέστερες τραγουδίστριες. Την ίδια περίοδο, πολλά προβλήματα σημάδευαν την προσωπική ζωή της, σε αντιδιαστολή με την επιτυχημένη επαγγελματική εξέλιξή της. Άρχισε να χρησιμοποιεί ναρκωτικές ουσίες καταδικαζόμενη σε φυλάκιση το 1947, ενώ συνδέθηκε συχνά με συντρόφους που την κακομεταχειρίστηκαν. Σε συνδυασμό με την εξάρτηση από το αλκοόλ, η υγεία της επιδεινώθηκε. Συνέχισε να τραγουδά και να περιοδεύει μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950, ωστόσο η φωνή της τραχύνθηκε εμφανώς από τις καταχρήσεις. Πέθανε από κίρρωση του ήπατος σε ηλικία 44 ετών και σε δεινή οικονομική κατάσταση, έχοντας απωλέσει τα κέρδη της από τη μουσική.