άλλα ντ άλλα κουτρουβάλα: Σήμερα 27 Μαΐου Οσίου Ιωάννου Ρώσσου Νέου Ομολογητού: στο ρουφ γκαρντεν της αξέχαστης Θείας μας (φ.Μ.Κυμάκη) Σήμερα 27 Μαϊου Αγίου Αλυπίου μάρτυρος, Οσίου Θεράποντος ηγουμένου Λευκής Λίμνης, Ο...
|
|
||||
|
|
|||||
|
|
||||
|
| |||||
Παρασκευή, Μαΐου 27, 2022
Σήμερα 27 Μαΐου Οσίου Ιωάννου Ρώσσου Νέου Ομολογητού
Σήμερα 27 Μαϊου Αγίου Αλυπίου μάρτυρος,
Σήμερα 27 Μαϊου Αγίου Αλυπίου μάρτυρος,
Οσίου Θεράποντος ηγουμένου Λευκής Λίμνης,
Οσίου Ιωάννου του Ρώσου
Αλύπιος, Αλυπία,
Θεράπων
Πέμπτη, Μαΐου 26, 2022
Φυσική κρέμα σύσφιξης για τον λαιμό
άλλα ντ άλλα κουτρουβάλα: Φυσική κρέμα σύσφιξης για τον λαιμό: Φυσική κρέμα σύσφιξης για τον λαιμό Υλικά ~ 2 κουταλιές έλαιο σόγιας ~ 1 κουταλιά λάδι καρύδας ~ 2 κουταλάκια ροδακινέλαιο ~ 1 κουτ...
Amsterdam bed-ins
As the Vietnam War raged in 1969, John Lennon and his wife Yoko Ono held two week-long Bed-ins for Peace, one at the Hilton Hotel in Amsterdam and one at the Queen Elizabeth Hotel in Montreal, each of which were intended to be nonviolent protests against wars, and experimental tests of new ways to promote peace. The idea is derived from a "sit-in", in which a group of protesters remains seated in front of or within an establishment until they are evicted, arrested, or their demands are met.
The public proceedings were filmed, and later turned into a documentary Bed Peace, which was made available for free on YouTube in August 2011 by Yoko Ono, as part of her website "Imagine Peace".
Amsterdam bed-ins
Knowing their March 20, 1969, marriage would be a huge press event, Lennon and Ono decided to use the publicity to promote world peace. They spent their honeymoon in the presidential suite (Room 702) at the Amsterdam Hilton Hotel for a week between March 25 and 31, inviting the world's press into their hotel room every day between 9 a.m. and 9 p.m. After their nonconformist artistic expressions (cf. Bari: 33), such as the nude cover of the Two Virgins album, the press were expecting them to be having sex, but instead the couple were just sitting in bed, wearing pajamas—in Lennon's words "like angels"—talking about peace with signs over their bed reading "Hair Peace" and "Bed Peace". After seven days, they flew to Vienna, Austria, where they held a Bagism press conference.
During April 1969, Lennon and Ono sent acorns to the heads of state in various countries around the world in hopes that they would plant them as a symbol of peace. Their marriage ("You can get married in Gibraltar near Spain"), the first bed-in ("Talking in our beds for a week"), the Vienna press conference ("Made a lightning trip to Vienna...The newspapers said..."), and the acorns ("Fifty acorns tied in a sack") were all mentioned in the song "The Ballad of John and Yoko".
Due to the couple's very public image, the Amsterdam bed-in was greeted by fans, and received a great deal of press coverage. Following the event, when asked if he thought the bed-in had been successful, Lennon became rather frustrated. He insisted that the failure of the press to take the couple seriously was part of what he and Ono wanted: "It's part of our policy not to be taken seriously. Our opposition, whoever they may be, in all manifest forms, don't know how to handle humour. And we are humorous."However, Ono also earned controversy in the Jewish community for claiming during the press conference that Jewish women could've changed Hitler by becoming his girlfriend and sleeping with him for 10 days. It was acknowledged that some Nazis, including Nazi "First Lady" Magda Goebbels, had at one point in their lives had Jewish lovers.
Κυβέλη
Η Κυβέλη (Σμύρνη 13 Ιουλίου 1888 - Αθήνα 26 Μαΐου 1978) υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες Ελληνίδες ηθοποιούς και επί σειρά ετών κυριάρχησε σε ρόλους κωμικούς και δραματικούς (commedienne) μαζί με τη σύγχρονη και κατά ορισμένους εφάμιλλή της Μαρίκα Κοτοπούλη.
Λέγεται ότι γεννήθηκε στη Σμύρνη (σύμφωνα με άλλες εκδοχές το 1884 ή το 1887) και από τη νηπιακή της ηλικία βρέθηκε υπό την προστασία του Δημητρίου Λεονάρδου (ανώτερου δημόσιου υπαλλήλου) και των θετών γονέων της, του παπουτσή Αναστάσιου Αδριανού και της συζύγου του Μαρίας, που εργαζόταν στην οικία Λεονάρδου και η οποία είχε βρει τη μικρή έκθετη Κυβέλη το 1890, με ένα μενταγιόν στο λαιμό που έφερε το όνομά της.
Το θεατρικό της ταλέντο αναπτύχθηκε αυθόρμητα στις προσπάθειες που κατέβαλε για να ξαναφέρει το χαμόγελο στους θετούς γονείς της, που είχαν χάσει τον γιο τους στη Βραζιλία. Στο σπίτι του ζεύγους Αδριανού γνώρισε τη μικρή Κυβέλη ο καθηγητής ορθοφωνίας και απαγγελίας Μ. Σιγάλας, ο οποίος, αφού της έδωσε κάποια σειρά μαθημάτων το Μάρτιο του 1901, την παρουσίασε σε επίδειξη των μαθητριών του. Η Κυβέλη Αδριανού πήρε το πρώτο βραβείο που στάθηκε αφορμή για να αλλάξουν τα σχέδια των γονιών της να την κάνουν μοδίστρα.
Την ίδια εποχή άρχισε να λειτουργεί η Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου και η Κυβέλη γράφτηκε σ΄ αυτήν παρότι δεν είχε συμπληρώσει τα 15 της χρόνια. Τρεις μήνες όμως μετά, το Σεπτέμβριο του 1901, η σχολή εκείνη έκλεισε και προσέλαβε την Κυβέλη ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος στο θεατρικό όμιλο της Νέας σκηνής, που άρχισε τότε να καταρτίζεται από νεαρούς ερασιτέχνες, μεταξύ των οποίων ήταν ο Σωτήρης Σκίπης, ο Μήτσος Μυράτ, ο Διονύσης Δεβάρης, ο Άγγελος Σικελιανός και η αδελφή του Ελένη Πασαγιάννη. Στην πρώτη εμφάνιση της «Νέας Σκηνής» στη θεατρική παράσταση που δόθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών προς τιμή Ρουμάνων φοιτητών του Πανεπιστημίου, η Κυβέλη εμφανίζεται για πρώτη φορά στον πρωταγωνιστικό ρόλο ως Ιουλιέτα, στη πασίγνωστη σκηνή του κήπου του γνωστού έργου του Σαίξπηρ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα.
Την επιτυχία της εκείνη ακολούθησαν οι εμφανίσεις της στην «Άλκηστη» του Ευριπίδη ως θεραπαινίδα, στην «Αγριόπαπια» του Ίψεν ως Εδβίγη, στη «Λοκαντιέρα» του Κάρλο Γκολντόνι ως θεατρινούλα, εκ των οποίων η θεατρική αναγνώρισή της υπήρξε γενική τόσο εκ μέρους του κοινού όσο και των κριτικών του θεάτρου. Έκτοτε αποτέλεσε κύριο πρόσωπο της Νέας Σκηνής και από τον ρόλο «του κακόμοιρου» που υποδύθηκε στο έργο του Αλφόνς Ντωντέ «Αρλεζιάνα» (28 Ιουλίου 1902) άρχισε να μεσουρανεί στη θεατρική σκηνή.
Μήτσος Αλεξανδρόπουλος
Ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος (26 Μαΐου 1924 – 19 Μαΐου 2008) είναι βραβευμένος Έλληνας συγγραφέας.
Ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος γεννήθηκε στις 26 Μαΐου 1924 στην Αμαλιάδα Ηλείας. Το 1942 εντάχθηκε στο ΕΑΜ Νέων, μετά στην ΕΠΟΝ και αργότερα στο ΚΚΕ. Παρακολούθησε μαθήματα στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εγκατέλειψε τις σπουδές του τις οποίες συνέχισε μετά την απελευθέρωση.
Το 1947 στρατεύεται αλλά λιποτακτεί.
Το 1948 περνά ως μαχητής στο Αρχηγείο Ηπείρου, στου οποίου την εφημερίδα «Καθημερινά Νέα», έστελνε χρονογραφήματα για τις μάχες με το ψευδώνυμο «Σφυρής». Σε κάποια μάχη τραυματίστηκε βαριά και στάλθηκε σε νοσοκομείο στην Αλβανία. Επιστρέφει στο Αρχηγείο Ηπείρου αλλά λόγω αναπηρίας ασχολείται αποκλειστικά με τα «Καθημερινά Νέα» σαν πολεμικός ανταποκριτής. Παράλληλα δημοσιεύει αγωνιστικού περιεχομένου πεζογραφικά κείμενα και ποιήματα σε έντυπα όπως η «Εξόρμηση» κ.α..
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και τα χρόνια του εμφυλίου έφυγε ως πολιτικός πρόσφυγας στο Βουκουρέστι όπου ασχολήθηκε με το εκδοτικό του ΚΚΕ «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις». Το 1953 καταδικάστηκε από το στρατοδικείο Ιωαννίνων τρις εις θάνατον. Το 1956 μετακινήθηκε στη Μόσχα.
Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε από την Ρουμανία, δημοσιεύοντας κείμενα στα ελληνικά και στα ρώσικα και με αυτόν τον τρόπο έγινε γνωστός στον ελλαδικό χώρο.
Στη Σοβιετική Ένωση ο Αλεξανδρόπουλος σπούδασε στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο Μόσχας και για αρκετό διάστημα στράφηκε στη συντήρηση αγιογραφιών και στη μελέτη της ρωσικής λογοτεχνίας και λαϊκής παράδοσης. Το 1959 νυμφεύθηκε την μελετήτρια της ελληνικής λογοτεχνίας και μεταφράστρια του Καβάφη στα ρώσικα, Σόνια Ιλίνσκαγια. Στην Ελλάδα γύρισε το 1975 και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Το 1963 τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό αντιστασιακού διηγήματος της Επιθεώρησης Τέχνης για το διήγημα ''Κορυσχάδες" και με τα διεθνή λογοτεχνικά βραβεία Τολστόι (1978) και Γκόρκι (1979) για τις μελέτες και μεταφράσεις του από τη ρωσική λογοτεχνία και το 1981 με το πρώτο βραβείο μυθιστορηματικής βιογραφίας για Το ψωμί και το βιβλίο: ο Γκόρκι. Το 1985 με το βραβείο Τουμανιάν για το Οι Αρμένηδες: ταξίδι στη χώρα τους και την ιστορία τους, (Αρμενία, Ερεβάν) που μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στα αρμενικά το 1984. Το 2007 του απονεμήθηκε το μετάλλιο Πούσκιν και το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του το 2001. Ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος τοποθετείται στους Έλληνες συγγραφείς της |[Ιστορία της νεότερης Ελλάδας|μεταπολεμικής περιόδου]].
Σημαντικό μέρος του έργου του αποτελούν επίσης οι λογοτεχνικές μεταφράσεις και οι βιογραφίες του για Ρώσους συγγραφείς όπως οι Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Άντον Τσέχωφ, Μαξίμ Γκόρκι, Νικολάι Γκόγκολ, Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι, Όσιπ Μάντελσταμ κ.ά.
Με αφορμή τον θάνατό του, η Εταιρεία Συγγραφέων εξέδωσε ανακοίνωση η οποία αναφέρει για τον Αλεξανδρόπουλο: ''στον ακαταπόνητο άνθρωπο των γραμμάτων που εισέφερε σημαντικά σε όλα τα επιμέρους είδη της πεζογραφίας με διηγήματα, μυθιστορήματα, βιογραφίες, και για μισό περίπου αιώνα αποτέλεσε έναν μοναδικό κόμβο μεταξύ της σύγχρονης ελληνικής και της ρωσικής λογοτεχνίας..." Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, ιταλικά, βουλγαρικά. Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Μαΐου 2008 από καρκίνο.
Οι διακοπές της γιαγιάς
άλλα ντ άλλα κουτρουβάλα: Οι διακοπές της γιαγιάς: Οι εκπρόσωποι της τρίτης ηλικίας είναι ευνοημένοι στις διακοπές. Έχοντας αφήσει πίσω τους τις επαγγελματικές και τις οικογενειακές υποχρεώ...
Κυδώνια ποσέ
άλλα ντ άλλα κουτρουβάλα: Κυδώνια ποσέ: Ένα ελληνικό δροσερό επιδόρπιο... Υλικά • 4 κυδώνια καθαρισμένα και κομμένα στα τέσσερα • 1/2 μπουκάλι άσπρο γλυκό κρασί • 4 αστεροειδεί...
Σήμερα 26 Μαϊου Αγίου Αλφαίου, Αγίου Κάρπου του Απ...
άλλα ντ άλλα κουτρουβάλα: Σήμερα 26 Μαϊου Αγίου Αλφαίου, Αγίου Κάρπου του Απ...: Δέντρο με ροζ άνθη για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει με φακό Σήμερα 26 Μαϊου Αγίου Αλφαίου, Αγίου Κάρπου του Αποστόλου, Αγίου Συνεσίου Χ...
Ὁ Ἅγιος Ἀλέξανδρος ὁ Νεομάρτυρας ὁ Δερβίσης |
|
|
| Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ἀλέξανδρος καταγόταν ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη καὶ ἔμενε στὴν περιοχὴ τῆς Λαοδηγίας ἢ Λαγωδιανῆς (σημερινὴ Λαοδηγήτρια). Οἱ γονεῖς του, θέλοντας νὰ διαφυλάξουν τὴν σωφροσύνη τοῦ υἱοῦ τους ἀπὸ τὶς κακόβουλες ἐπιθυμίες κάποιου Τούρκου, ἀναγκάστηκαν νὰ τὸν φυγαδεύσουν στὴ Σμύρνη. Ἐκεῖ ὁ Ἀλέξανδρος βρῆκε ἐργασία στὸ σπίτι ἑνὸς Τούρκου πασᾶ, ὁ ὁποῖος εἴτε δι’ ἀπάτης εἴτε διὰ τῆς βίας, κατόρθωσε νὰ τὸν πείσει νὰ ἀλλαξοπιστήσει. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονός, ὁ Ἀλέξανδρος ἐγκατέλειψε τὴ Σμύρν ... |
| περισσότερα... |
|
|
||||
|
| |||||
Τετάρτη, Μαΐου 25, 2022
Σήμερα 25 Μαϊου Μνήμη της τρίτης ευρέσεως ...
άλλα ντ άλλα κουτρουβάλα: Σήμερα 25 Μαϊου Μνήμη της τρίτης ευρέσεως ...: Λευκός Ιβίσκος (φ Μ.Κυμάκη) Σήμερα 25 Μαϊου Μνήμη της τρίτης ευρέσεως της τίμιας κεφαλής του βαπτιστού Ιωάννου Προδρόμου, Μαρτύρων Κελεσ...
|
|
||||
|
| |||||
Τρίτη, Μαΐου 24, 2022
Σήμερα 24 Μαϊου Αγίου Μελετίου, Οσίου Συμεών
άλλα ντ άλλα κουτρουβάλα: Σήμερα 24 Μαϊου Αγίου Μελετίου, Οσίου Συμεών: χρυσές μαργαρίτες (φ.Μ.Κυμάκη) Για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει με φακό Σήμερα 24 Μαϊου Αγίου Μελετίου και συν αυτώ Μαρτύρων Χρόνια Πολλά!!...
Ὁ Ὅσιος Συμεὼν ὁ ἐν τῷ Θαυμαστῷ ὄρει
|
|
|
| Ὁ Ὅσιος Συμεὼν γεννήθηκε στὴν Ἀντιόχεια, ἀπὸ τὴν ὁποία καταγόταν καὶ ἡ μητέρα του Μάρθα, ἐνῶ ὁ πατέρας του Ἰωάννης καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἔδεσσα καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ (527 – 565 μ.Χ.). Σὲ ἡλικία ἕξι ἐτῶν, ἀφοῦ ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ τὸν πατέρα του, ὁ ὁποῖος φονεύθηκε μέσα στὴν οἰκία του ποὺ κατέρρευσε ἀπὸ σεισμό, μὲ θεία ὑπόδειξη ὁδηγήθηκε στὴ Σελεύκεια καὶ παραδόθηκε στὴν πνευματικὴ προστασία καὶ καθοδήγηση τοῦ περίφημου γιὰ τὶς ἀρετές του ἀσκητὴ Ἰωάννου, ὁ ὁποῖος ... |
| περισσότε |
Ὁ Ἅγιος Μελέτιος ὁ στρατηλάτης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Μάρτυρες |
|
|
| Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ Μάρτυρες κατάγονταν ἀπὸ τὴν Γαλατία καὶ ἔζησαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Ἀντωνίνου (138 – 160 μ.Χ.). Κατηγορήθηκαν στὸν ἡγεμόνα τῶν Ταβιανῶν Μάξιμο καὶ διώκονταν ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς. Ὅταν συνελήφθηκαν, ὁδηγήθηκαν ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνος, ὁ ὁποῖος τοὺς διέταξε νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα. Οἱ Ἅγιοι ἀρνήθηκαν καὶ τότε ἄρχισαν τὰ βασανιστήρια. Τοὺς καταξέσχισαν τὰ πλευρά, τοὺς κτύπησαν μὲ σιδερόσφαιρες τοὺς ἀστραγάλους καὶ κάρφωσαν τὰ πόδια τους σὲ ξύλα. Στὴν συνέχεια τοὺς ἔχυσαν σ ... |
| περισσότερα |
Δευτέρα, Μαΐου 23, 2022
Σήμερα 23 Μαϊου Μαρτύρων Σελεύκου και Σαλωνά , Όσι...
άλλα ντ άλλα κουτρουβάλα: Σήμερα 23 Μαϊου Μαρτύρων Σελεύκου και Σαλωνά , Όσι...: για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει με φακό Σήμερα 23 Μαϊου Μαρτύρων Σελεύκου και Σαλωνά του Ρωμαίου, Οσιομάρτυρος Λουκά εν Μυτιλήνη, Μυροφόρ...
|
|
||||||||
Ἡ Ἁγία Μαρία ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ
Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἦταν σύζυγος τοῦ Κλωπᾶ καὶ μητέρα τοῦ
Ἰωσῆ. Ἀκολούθησε τὸν Χριστὸ μέχρι τὸν Γολγοθᾶ καὶ μαζὶ μὲ τὴν Μητέρα
Αὐτοῦ καὶ τὴ Μαρία τὴν Μαγδαληνὴ εἶδε τὴ σταύρωση καὶ τὴν ταφὴ Αὐτοῦ.
Κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη.
| |||||||||
Κυριακή, Μαΐου 22, 2022
Σήμερα 22 Μαΐου Αγίων Αιμιλίου
άλλα ντ άλλα κουτρουβάλα: Σήμερα 22 Μαΐου Αγίων Αιμιλίου: Στις Μουρνιές Σήμερα 22 Μαΐου Αγίων Αιμιλίου και Κάστου, Αγίου Κοδράτου μάρτυρος Για μεγέθυνση ροδάκι να ανοιξει με φακό
|
|
||||
|
|
|||||
|
|
||||
|
| |||||
Σάββατο, Μαΐου 21, 2022
Χάρρυ Κλυνν
Ο Χάρρυ Κλυνν γεννήθηκε στην Καλαμαριά, 2 Απριλίου 1940 από φτωχή οικογένεια Πόντιων προσφύγων, τον Νίκο και την Κυριακή Τρανταφυλλίδη και απεβίωσε στην Καλαμαριά, 21 Μαΐου 2018), γεννημένος ως Βασίλης Τριανταφυλλίδης, ήταν Έλληνας κωμικός και σατιρικός ηθοποιός.
Εξαιτίας των δυσμενών οικονομικών συνθηκών, ωθήθηκε στην εργασία από την ηλικία των 5 ετών. Παράλληλα φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο και στο Γυμνάσιο Kαλαμαριάς και αργότερα στο Ε΄ Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης.
Η συμμετοχή του σε μια βραδιά ταλέντων του Γιώργου Οικονομίδη άλλαξε τη ζωή του καθώς, εκτός από το πρώτο βραβείο, «κέρδισε» και μια πρόταση από τον Οικονομίδη να τον ακολουθήσει στην Αθήνα.
Για τρία χρόνια, ο Οικονομίδης υπήρξε δάσκαλος και οδηγός του. Συγχρόνως με τις σπουδές του στην Δραματική Σχολή του Kατσέλη, εμφανίστηκε περιστασιακά σε κοσμικά κέντρα, όπως το «Kάστρο»,το «Tροκαντερό», το «Bράχος» , το «Γκρην Παρκ» και το «Άλσος» .
Στη συνέχεια άρχισε να δουλεύει σε διάφορες ταβέρνες, αναψυκτήρια και καμπαρέ, που ανθούσαν εκείνη την εποχή, ενώ για μια τριετία ως πρώτος νουμερίστας και παρουσιαστής προγράμματος.
Άρχισε να γίνεται πιο γνωστός μετά τη συμμετοχή του σε δύο ταινίες («Γάμος αλά Ελληνικά» και «Τα 201 Καναρίνια»), στις αρχές της δεκαετίας του 1960, και μετά τις πρώτες θεατρικές εμφανίσεις του στα θέατρα Ακροπόλ και Χατζηχρήστου.
Το 1964 έκανε μερικές εμφανίσεις στο Μόντρεαλ. Αυτή η περίοδος διήρκεσε 10 χρόνια και δούλεψε στις HΠA και στον Kαναδά σε κέντρα της ελληνικής διασποράς και σε καφεθέατρα ως stand up comedian (νέο είδος, που το εισήγαγε αργότερα στην Ελλάδα), ως ηθοποιός σε underground παραστάσεις και ως συγγραφέας σατιρικών κειμένων. Συνεργάστηκε επίσης για πολλά χρόνια με τα περιοδικά «Playboy», «Village» και «On the double» και με την εφημερίδα «Daily Worker».
Στο Σικάγο παντρεύτηκε την γυναίκα του, Χαρίκλεια, και απέκτησε το πρώτο από τα τρία παιδιά του, τον Νίκο - ο σκηνοθέτης Νίκος Τριανταφυλλίδης (απεβίωσε το 2016) . Αργότερα απέκτησε τον δεύτερο γιο του, τον Αποστόλη, στο Μόντρεαλ. Η κόρη του Κορίνα γεννήθηκε στην Αθήνα.
Τον χειμώνα του 1974 γύρισε στην Ελλάδα και πρωτοεμφανίστηκε στις μπουάτ της Πλάκας : στον «Aιγόκερω», στον «Zυγό» και στην «Διαγώνιο». Στη συνέχεια δούλεψε σε νυχτερινά κέντρα «Διογένης», «Δειλινά» και «Στορκ».
Άρχισε να γίνεται γνωστός μετά την κυκλοφορία του πρώτου του δίσκου «Για δέσιμο», από τη δισκογραφική εταιρεία Columbia το φθινόπωρο του 1978. Αυτός ο δίσκος αλλά και οι υπόλοιποι δίσκοι του βρίσκονται για χρόνια στις πρώτες θέσεις των δισκογραφικών charts ενώ οι ταινίες του σπάνε όλα τα ρεκόρ των εισιτηρίων.
Το 1998 έγινε η πρώτη του ζωγραφική έκθεση στον «Εικαστικό Κύκλο». Από το 2006 ζούσε στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης, όπου έγραφε βιβλία (έχουν κυκλοφορήσει 12 βιβλία του), έπαιζε στο θέατρο, ζωγράφιζε (έχει κάνει 8 ατομικές εκθέσεις) και ηγούνταν της μείζονος αντιπολίτευσης στο Δήμο Καλαμαριάς.
Στο Ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 ψήφισε «Όχι».
Σήμερα 21 Μαΐου Αγίων Κων/νου κ Ελένης
άλλα ντ άλλα κουτρουβάλα: Σήμερα 21 Μαΐου Αγίων Κων/νου κ Ελένης: Στο Μύρτος με στύλ Σήμερα 21 Μαΐου Αγίων Κων/νου και Ελένης Χρόνια πολλά! Κων/νος Κων/να Ελένη Για μεγεθυνση ροδακι να ανοιξει με φακό
|
|
||||
Ελένη της Κωνσταντινουπόλεως
Η Φλαβία Ιουλία Ελένη, (λατ.: Flavia Iulia Helena Augusta, 248/9 - 328/9) επίσης γνωστή ως Αγία Ελένη, Ελένη Αυγούστα και Ελένη της Κωνσταντινουπόλεως, ήταν Ελληνίδα Μικρασιάτισσα αυτοκράτειρα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Καταγόταν από εύπορη τάξη της ελληνικής πόλης Δρέπανο στη Βιθυνία της Μικράς Ασίας και έγινε σύζυγος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνστάντιου Χλωρού.
Γέννηση και καταγωγή
Η Ελένη γεννήθηκε το 248 ή το 249 μ.Χ. στο Δρέπανο (σημερινή Γιάλοβα) της Βιθυνίας της Μικράς Ασίας. Αργότερα, ο Μέγας Κωνσταντίνος μετονόμασε το Δρέπανο σε Ελενόπολις (ή Ελενούπολις), για να τιμήσει τη μητέρα του. Τη χρονολογία γέννησης τη συμπεραίνουμε από την πληροφορία που δίνει ο Ευσέβιος της Καισαρείας (VC., 3.46) ότι η Ελένη πέθανε σε ηλικία 80 χρονών, σε συνδυασμό με άλλα ιστορικά στοιχεία.
Ο πατέρας της ήταν ξενοδόχος. Ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων (De obit. Theod.,42) την αποκαλεί «stabularia», γυναίκα δηλαδή η οποία εργαζόταν σε πανδοχείο (χαρακτηρισμός μάλλον με αρνητική απόχρωση την εποχή εκείνη), ενώ ο Φιλοστόργιος στην Εκκλησιαστική του Ιστορία (Hist. Eccl., 2.16) την κατηγορεί ότι ήταν «κοινή γυναίκα», όχι πολύ διαφορετική από τις πόρνες. Ο Ευτρόπιος (Breviarium 10.2) αναφέρει ότι γεννήθηκε «ex obscuriore matrimonio», δηλαδή είναι εντελώς άγνωστες οι μητρικές της καταβολές. Οι πληροφορίες αυτές πρέπει να εξετάζονται με ιδιαίτερη προσοχή και σε συνάρτηση με τη στάση που κρατάει ο κάθε ιστορικός συγγραφέας έναντι του γιου της. Ίσως ο Ευσέβιος να υπερβάλει λίγο, όταν εξυμνεί την αρετή και την ευφυΐα της Ελένης, εντούτοις, η ενασχόλησή της με τη μελέτη του Ευαγγελίου και τα διδάγματα του Χριστιανισμού, από την παιδική ακόμη ηλικία, σκιαγραφούν μια νέα γυναίκα που διήγαγε αξιοπρεπή βίο χωρίς να σκανδαλίζει την κοινωνία του καιρού της.
Η πληροφορία που δίνουν ορισμένοι Άγγλοι χρονογράφοι του Μεσαίωνα, ότι δηλαδή η Ελένη ήταν Βρετανίδα πριγκίπισσα, κόρη βασιλιά, είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ιστορικά ανυπόστατη. Μάλλον οφείλεται σε λανθασμένη ερμηνεία κάποιας φράσης του Κωνσταντίνου: Στο τέταρτο κεφάλαιο του πανηγυρικού λόγου, που εκφώνησε ο Μέγας Κωνσταντίνος κατά τους γάμους του με τη Φαύστα, αναφέρει ότι ο ίδιος τιμούσε τη Βρετανία «oriendo», δηλαδή από την αρχή, από τα πρώτα του χρόνια. Πιθανόν, θεωρήθηκε ότι στο σημείο αυτό αναφερόταν στη γέννησή του, στην πραγματικότητα όμως ο Κωνσταντίνος αναφερόταν στις απαρχές της βασιλείας του, η οποία ξεκίνησε στη Βρετανία (στο Γιορκ ανακηρύχθηκε Καίσαρας).
Κωνστάντιος και γέννηση του Μεγάλου Κωνσταντίνου
Δεν είναι γνωστό πότε γνώρισε για πρώτη φορά τον Κωνστάντιο[1]. Ο ιστορικός Τίμοθι Μπαρνς έχει προτείνει ότι ο Κωνστάντιος, όταν υπηρετούσε τον Αυτοκράτορα Αυρηλιανό, θα μπορούσε να την είχε γνωρίσει ενώ ήταν στρατοπεδευμένος στη Μικρά Ασία σε εκστρατεία εναντίον της Ζηνοβίας. Λέγεται ότι όταν γνωρίστηκαν, φορούσαν πανομοιότυπα ασημένια βραχιόλια. Ο Κωνστάντιος είδε σε αυτήν το άλλο μισό του, που του έστειλε ο Θεός. Ο Barnes επισημαίνει έναν επιτάφιο στη Νικομήδεια ενός των υπασπιστών του Αυρηλιανού, που θα μπορούσε να υποδηλώνει την παρουσία του αυτοκράτορα στην περιοχή της Βιθυνίας λίγο μετά το 270[2]. Η ακριβής νομική φύση της σχέσης μεταξύ της Ελένης και του Κωνστάντιου επίσης δεν είναι γνωστή. Οι πηγές είναι ασαφείς σε αυτό το σημείο, άλλοτε αποκαλώντας την Ελένη "σύζυγο" του Κωνστάντιου, και κάποιες φορές, ακολουθώντας την απορριπτική προπαγάνδα του αντιπάλου του Κωνστάντιου Μαξέντιου[3], αποκαλώντας την "παλλακίδα" του[1]. Ο Ιερώνυμος, προφανώς μπερδεμένος από την ασαφή ορολογία των δικών του πηγών, την αποκαλεί και με τους δύο τρόπους[4].
Κάποιοι μελετητές, όπως ο ιστορικός Γιαν Ντίβερς, ισχυρίζονται ότι ο Κωνστάντιος και η Ελένη ήταν μαζί με συμβίωση αναγνωρισμένη de facto, αλλά όχι με τον νόμο[5]. Άλλοι, όπως ο Τίμοθι Μπαρνς, ισχυρίζονται ότι είχαν μεταξύ τους επίσημο γάμο, με βάση ότι οι πηγές που το ισχυρίζονται αυτό είναι πιο αξιόπιστες[6].
Η Ελένη γέννησε τον μελλοντικό αυτοκράτορα Μεγάλο Κωνσταντίνο στις 27 Φεβρουαρίου με αβέβαιο έτος λίγο μετά το 270[7] (πιθανόν γύρω στο 272)[8]. Εκείνη την εποχή ήταν στην Ναϊσσό (Νις)[9]. Προκειμένου να έχει μία γυναίκα πιο αρμόζουσα στο κύρος του, ο Κωνστάντιος χώρισε την Ελένη κάποια στιγμή πριν το 289 και παντρεύτηκε τη Φλαβία Μαξιμιανή Θεοδώρα, κόρη του Μαξιμιανού.[10] Οι αφηγηματικές πηγές χρονολογούν το γάμο το 293, αλλά η συλλογή Panegyrici Latini (ελληνικά: Λατινικά Πανηγυρικά, μια συλλογή από δώδεκα αρχαίες ρωμαϊκές και ύστερες πανηγυρικές πεζογραφικές εκφράσεις γραμμένες στα λατινικά) του 289 αναφέρεται στο ζευγάρι ως νιόπαντρο.[11] Η Ελένη και ο γιος της στάλθηκαν στην αυλή του Διοκλητιανού στη Νικομήδεια, όπου ο Κωνσταντίνος μεγάλωσε ως μέλος του στενού κύκλου της Αυλής. Η Ελένη δεν ξαναπαντρεύτηκε, και έζησε για κάποιο καιρό στην αφάνεια, αν και κοντά στο μοναχογιό της, ο οποίος είχε μεγάλο σεβασμό και αγάπη γι' αυτήν.
Η Ελένη στην αυλή του Μεγάλου Κωνσταντίνου
Εικόνα των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, 14ος αι., Εθνικό Μουσείο Νυρεμβέργης.
Αυτό το κενό στις πληροφορίες, που αφορούν τη ζωή της Ελένης, διακόπτεται το 306 μ.Χ. Τότε ο Κωνσταντίνος, μετά τον θάνατο του πατέρα του, ανακηρύσσεται από τους στρατιώτες στο Εβόρακον (σημερινό York) της Βρετανίας ως Καίσαρας, οπότε και καλεί τη μητέρα του κοντά του. Έτσι, η Ελένη βρίσκεται στην αυλή του γιου της στους Τρεβήρους (σημερινό Trier της Γερμανίας) και στη Ρώμη. Σχετικές ενδείξεις για τη διαμονή της στη γερμανική επαρχία της Αυτοκρατορίας αποτελούν τα ερείπια και οι τοιχογραφίες του ανακτόρου της πόλης Τρηρ. Στη Ρώμη μετέβη πιθανόν μετά τη νίκη του Μ. Κωνσταντίνου στη Μιλβία Γέφυρα, όπου ηττήθηκε ο Μαξέντιος.
Έζησε από κοντά όλη την πορεία του Κωνσταντίνου (Καίσαρας, Αύγουστος, Αυτοκράτορας) και κάτι ακόμη πιο σημαντικό, το περίφημο όραμα του μεγάλου Κωνσταντίνου το 312 μ.Χ., πριν τη μάχη της Μιλβίας Γέφυρας: το φωτεινό σταυρό με την επιγραφή «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ». Τότε, η Ελένη πρέπει να έλαβε το χριστιανικό βάπτισμα, σε ηλικία 60 περίπου ετών, έπειτα από πολυετή κατήχηση, προετοιμασία και αφοσίωση στα διδάγματα του χριστιανισμού. Αντιμετωπίζεται με πολύ σκεπτικισμό η πληροφορία που μας δίνει ο Ευσέβιος (VC, 3.47), ότι ήταν ο Κωνσταντίνος που οδήγησε την Ελένη στο χριστιανισμό, κυρίως αν λάβουμε υπόψη μας το γεγονός ότι ο ίδιος ο Μέγας Κωνσταντίνος, όσο κι αν προστάτεψε το Χριστιανισμό και σταμάτησε τους διωγμούς, ασπάστηκε τη νέα θρησκεία πολύ αργότερα στη ζωή του και βαπτίστηκε χριστιανός λίγο πριν τον θάνατό του.
Στην αυτοκρατορική Αυλή, η Ελένη πρέπει να κατείχε εξέχουσα θέση. Ήδη πριν το 324, ο Μέγας Κωνσταντίνος της είχε απονείμει τον τίτλο της Nobilissma Femina και έκοψε νομίσματα με τη μορφή της. Μετά το 324, και αφού νίκησε τον αντίπαλό του Λικίνιο, την ονόμασε Αυγούστα. Ακόμη, στον Φόρο (Forum, Αγορά) της Κωνσταντινούπολης, ύψωσε τις στήλες «Κωνσταντίνου και Ελένης». Της παραχώρησε το ανάκτορο στο Σεσσόριο του Λατερανού, όπου της έκτισε και έναν ωραίο ναό. Εκεί η Ελένη ζούσε μια διακριτική ζωή, αφιερωμένη σε φιλανθρωπικά έργα και στη διάδοση της χριστιανικής διδασκαλίας. Υπέδειξε μάλιστα στον γιο της να ιδρύσει δημόσια πτωχοκομεία, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία (κατά παραχώρηση, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε το σύγχρονο όρο «κρατική πρόνοια», του οποίου σκαπανέας φαίνεται ότι υπήρξε η Ελένη).
Το ταξίδι της στους Αγίους Τόπους
Ο ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που ιδρύθηκε από την Αγία Ελένη στη Σύλλη Ικονίου της Μικράς Ασίας το 327.
Τη θέση της όμως στην Ιστορία, η Ελένη την οφείλει στο ταξίδι της στην Παλαιστίνη και τις υπόλοιπες ανατολικές επαρχίες της Αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (325 μ.Χ.) πληροφορήθηκε για την κατάσταση που επικρατούσε στους Αγίους Τόπους και προς το τέλος του 326 μ.Χ. αναχώρησε για την Ιερουσαλήμ, με σκοπό να φέρει στο φως τα διάφορα μέρη, στα οποία έζησε και δίδαξε ο Χριστός. To 327 μ.Χ. η Ελένη καθοδόν προς την Ιερουσαλήμ σταμάτησε στη Σύλλη Ικονίου της Μικράς Ασίας. Εκεί υπήρχαν λαξευμένοι ναοί των πρώτων χριστιανικών εποχών και αποφάσισε να χτίσει έναν ναό στη Σύλλη για τους χριστιανούς αφιερωμενο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Ο Ναός σώζεται μέχρι σήμερα.[12] Στο διάστημα αυτό (δηλαδή από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο μέχρι και την αναχώρησή της), έζησε τα γεγονότα του θανάτου του εγγονού της καίσαρα Κρίσπου, μεγαλύτερου γιου του Μ. Κωνσταντίνου και της δεύτερης συζύγου του Μ. Κωνσταντίνου, Φαύστας, μητριάς του Κρίσπου, που αμφότεροι θανατώθηκαν. Μολονότι δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένο, σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Βίκτωρα Σέξτο Αυρήλιο (Caes. 41.11-12), η εκτέλεση του Κρίσπου έγινε κατά διαταγή του πατέρα του, Μεγάλου Κωνσταντίνου, έπειτα από κατηγορία της Φαύστας ότι ο Κρίσπος τη βίασε ή αποπειράθηκε να τη βιάσει. Καθώς η Ελένη επέκρινε αυστηρότατα τον γιο της για τη σκληρή πράξη του και τον ώθησε να ερευνήσει περαιτέρω τις κατηγορίες που ειπώθηκαν εις βάρος του Κρίσπου, ο Κωνσταντίνος, σύμφωνα με τον ίδιο ιστορικό, διέταξε την εκτέλεση και της γυναίκας του Φαύστας (πρβλ. τα λήμματα «Κρίσπος» και «Φαύστα»). Υπάρχει και η εκδοχή, ο Κωνσταντίνος να παρέδωσε τη Φαύστα στη διάθεση της Ελένης προκειμένου να αποφασίσει η ίδια την τιμωρία της, αν και δεν είναι απολύτως βέβαιο αν η Ελένη ήταν στη Ρώμη, όταν εκτελέστηκε η Φαύστα ή είχε ήδη αναχωρήσει για τους Αγίους Τόπους. Πάντως, ένα κίνητρο ακόμη που της αποδίδεται για τη δύσκολη αυτή περιοδεία, είναι η συγχώρεση που ζητούσε από τον Θεό για τις πράξεις του γιου της (πρέπει να είναι η μοναδική περίοδος που οι σχέσεις του Κωνσταντίνου και της μητέρας του διήλθαν κρίση, χωρίς όμως να άρει και την εύνοιά του από το πρόσωπό της).
Ο Ευσέβιος περιγράφει με λεπτομέρειες το ταξίδι της Ελένης (VC, 3.42-47). Το παρουσιάζει ως ένα ευλαβέστατο προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, κατά το οποίο η Ελένη επιδιδόταν σε πράξεις φιλανθρωπίας συντηρώντας ολόκληρες κοινότητες, ανεγείροντας ιδρύματα κοινής ωφελείας με αυτοκρατορικές επιχορηγήσεις και ιδρύοντας μονές. Κάποιοι σύγχρονοι ιστορικοί όμως εκφράζουν ορισμένες επιφυλάξεις για το κατά πόσο τα κίνητρα της Ελένης πήγαζαν αποκλειστικά από τη θερμή χριστιανική της πίστη. Είναι πιθανόν, το κύρος του μεγάλου Κωνσταντίνου να είχε κλονιστεί μετά από την υιοκτονία και συζυγοκτονία που είχε διαπράξει. Έτσι, σκοπός της Ελένης ίσως ήταν να κατευνάσει τη δυσαρέσκεια των κατοίκων στις ανατολικές περιοχές της αυτοκρατορίας.
Μπορεί η απόφαση της Ελένης να οφείλεται σε όλους τους προαναφερθέντες λόγους. Το γεγονός όμως ότι σε τόσο μεγάλη ηλικία (πρέπει να ήταν περίπου 78 χρονών, όταν ξεκίνησε την περιοδεία της) ανέλαβε μία τόσο κοπιαστική αποστολή, καταδεικνύει μία γυναίκα με εξαιρετική δύναμη χαρακτήρα και ισχυρή θέληση.
Στη Βηθλεέμ και τον Γολγοθά διεξήγαγε μεγάλες ανασκαφές, κατά τις οποίες βρέθηκαν οι τόποι της Γέννησης, της Σταύρωσης και της Ανάστασης του Χριστού. Εκεί, αφού έδωσε εντολή να κατεδαφιστεί ο ναός της Αφροδίτης από τον Γολγοθά, η Ελένη ανέγειρε με αυτοκρατορικές χορηγίες τους μεγαλοπρεπείς ναούς της Γέννησης (στη Βηθλεέμ) και της Ανάστασης (στο λόφο του Γολγοθά), που μέχρι σήμερα αποτελούν τα σημαντικότερα μνημεία του Χριστιανισμού.
Η Ελένη και η εύρεση του Τιμίου Σταυρού
Η μεγάλη δόξα της Ελένης, μεταξύ προπάντων των χριστιανικών πληθυσμών, οφείλεται στην εύρεση του Τιμίου Σταυρού. Οι ιστορικοί διατηρούν κάποιες επιφυλάξεις για το κατά πόσο η παράδοση αυτή αποτελεί ιστορικό γεγονός. Ο Ευσέβιος, παρόλο που δίνει λεπτομερείς πληροφορίες για τα έργα της Ελένης στα Ιεροσόλυμα, δεν αναφέρει την ανακάλυψη του Τιμίου Σταυρού. Από τα γραπτά του αγίου Κυρίλλου, Πατριάρχη Ιεροσολύμων, φαίνεται ξεκάθαρα ότι τεμάχιο του ιερού κειμηλίου βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα στα τέλη του 340. Ο ίδιος Πατριάρχης, μετά το 351, γράφει στον αυτοκράτορα Κωνστάντιο Β΄, γιο του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ότι ο Σταυρός ανακαλύφθηκε στα χρόνια του Κωνσταντίνου, δεν αναφέρει όμως ποιος τον βρήκε (Ep. ad Const., 3 PG 33, 1168B). Ο Ρουφίνος είναι εκείνος, που στη δική του «Εκκλησιαστική Ιστορία», συνδέει την Ελένη με την εύρεση του Τιμίου Σταυρού (Hist. Eccl 10, 7-8). Όπως και να έχει, τόσο η Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και η Καθολική έχουν εγκολπωθεί τη σχετική παράδοση, η οποία ήδη από το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (η Ελένη πέθανε στο πρώτο μισό του 4ου αιώνα).
Ο θάνατός της
Αφού ολοκλήρωσε το ταξίδι της στην Ανατολή, η Ελένη εγκαταστάθηκε στη Νικομήδεια. Εκεί απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών έχοντας στο πλευρό της το γιο της Κωνσταντίνο, όπως μας πληροφορεί ο Ευσέβιος (VC, 3.46). Το γεγονός ότι από τις αρχές του 329 μ.Χ. σταματάει απότομα η κοπή νομισμάτων με τη μορφή της, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο θάνατός της επήλθε στα τέλη του 328 ή στις αρχές του 329. Ενταφιάστηκε με βασιλικές τιμές στη Ρώμη, στο μαυσωλείο της οδού Λαβικάνας. Αργότερα, το σώμα της μεταφέρθηκε στις κατακόμβες Πέτρου και Μαρκελλίνου. Η πορφυρή σαρκοφάγος που περιείχε το σκήνωμά της, σήμερα βρίσκεται στο μουσείο του Βατικανού.
Η Εκκλησία την ανακήρυξε αγία και ισαπόστολο. Η μνήμη της εορτάζεται από τους Ορθοδόξους, μαζί με το γιο της Κωνσταντίνο, στις 21 Μαΐου (την ίδια μέρα η μνήμη της εορτάζεται και από την Λουθηρανική εκκλησία), ενώ από τους Καθολικούς στις 18 Αυγούστου (η Καθολική Εκκλησία δεν έχει κατατάξει στους αγίους της το Μέγα Κωνσταντίνο).
Λείψανα
Απότμημα του ιερού λειψάνου της Αγίας Ελένης βρίσκεται στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ιπποδρομίου Θεσσαλονίκης και στον ναό Saint-Leu-Saint-Gilles στο Παρίσι.[13][14]
Το μαυσωλείο της Αγίας Ελένης στη Ρώμη.
Η Αγία Ελένη στην τέχνη
Η Αγία Ελένη, έργο του Τσίμα ντα Κονελιάνο, 1495. 40 Χ 32 εκ., Εθνική Πινακοθήκη της Γουάσινγκτον, ΗΠΑ.
Στην αγιογραφία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η Ελένη απεικονίζεται με πολυτελή αυτοκρατορικά ενδύματα, μαζί με το Μέγα Κωνσταντίνο, ενώ ανάμεσά τους βρίσκεται ο Τίμιος Σταυρός. Λίγες είναι οι εικόνες, όπου έχει αγιογραφηθεί μόνο η αγία Ελένη. Από τις σπανιότερες είναι μια φορητή εικόνα του 1500, όπου η αγία στέκεται δίπλα στον Εσταυρωμένο. Πιο πρόσφατα, τον 20ο αιώνα, εικόνα μόνο της αγίας Ελένης έχει αγιογραφήσει ο αγιορείτης μοναχός Μιχαήλ.
Στη δυτική τέχνη, η αγία Ελένη και πάλι παρουσιάζεται ντυμένη ως βασίλισσα, συνδέεται όμως μόνο με τον Σταυρό και όχι και με τον Κωνσταντίνο. Από τους γνωστότερους πίνακες ζωγραφικής είναι «Το όραμα της αγίας Ελένης» του Πάολο Βερονέζε (Paolo Veronese), φιλοτεχνημένος στα 1528.
Η αγία Ελένη στην ελληνική λαϊκή παράδοση
Μικρά Ασία και Σινά
Η αγία Ελένη, λόγω της μεγάλης φιλανθρωπικής δράσης που ανέλαβε και του έργου που επιτέλεσε στους Αγίους Τόπους και τη Μικρά Ασία, είναι ιδιαίτερα αγαπητή μεταξύ των χριστιανών. Ο ελληνικός λαός έχει συνδέσει πλήθος παραδόσεις με το όνομά της. Μαζί με το γιο της Κωνσταντίνο, θεωρούνται προστάτες των προσκυνητών στους Αγίους Τόπους. «Με τη βοήθεια του αγίου Κωνσταντίνου να πάτε και με την ευχή της αγίας Ελένης να γυρίσετε» έλεγε ο Μικρασιατικός Ελληνισμός.
Στη Σύλλη Ικονίου της Μικράς Ασίας η Αγία Ελένη έκτισε ναό, ο οποίος διατηρείται μέχρι σήμερα. Στην Ιερά Μονή Όρους Σινά, η αγία Ελένη ανέγειρε παρεκκλήσι αφιερωμένο στην Παναγία και αμυντικό πύργο για την προστασία των μοναχών από επιθέσεις των νομάδων της περιοχής. Ο πύργος σώζεται μέχρι σήμερα και αποκαλείται «πύργος της αγίας Ελένης».
Αναστενάρια από την Ανατολική Θράκη
Τα Αναστενάρια είναι έθιμο με κύριο χαρακτηριστικό την εκτέλεση πυροβασίας, δηλαδή βαδίσματος με γυμνά πόδια πάνω στρώμα πυρακτωμένων κάρβουνων. Είναι κατεξοχήν συνδεδεμένο με εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμή της αγίας Ελένης (και του αγίου Κωνσταντίνου) και προέρχεται από τη Θράκη. Τα Αναστενάρια πραγματοποιούνται σε χωριά όπου κατοικούν Θρακιώτες πρόσφυγες όπως στη Μαυρολεύκη της Δράμας, στην Αγία Ελένη Σερρών, στην Κερκίνη Σερρών, στο Στρυμωνικό Σερρών, στον Λαγκαδά, στη Μελίκη Ημαθίας.
Η πλειοψηφία των κατοίκων στα χωριά αυτά είναι απόγονοι θρακών προσφύγων. Οι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη κατέφυγαν στη βο΄ρεια Ελλάδα έπειτα από τους τραγικούς διωγμούς της περιόδου 1914-1922, κατά τους οποίους διώχτηκαν βίαια από τα χωριά τους (όπως το χωριό Κωστί της Ανατολικής Θράκης). Οι πρόσφυγες έφεραν το έθιμο στις νέες τους πατρίδες και η παράδοσή τους το θέλει να συνδέεται με το εξής θαύμα: όταν οι Έλληνες διώκονταν από την Ανατολική Θράκη, το χωριό τους το Κωστί είχε πυρποληθεί και ο ναός των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης είχε παραδοθεί στις φλόγες. Οι κάτοικοι ήθελαν πάρα πολύ να πάρουν από τη φλεγόμενη εκκλησία την εφέστια εικόνα των αγίων, να την έχουν για στήριγμα και βοήθεια στις δύσκολες στιγμές που τους περίμεναν, αλλά η μεγάλη φωτιά που κατέστρεφε το ναό τους απέτρεπε. Όμως, κάποιος τόλμησε να διακινδυνεύσει τη ζωή του και να εισέλθει στο ναό. Τότε, μέσα στις φλόγες που κατέστρεφαν τα ιερά κειμήλια, είδε τους δυο αγίους να τον σκεπάζουν με τους μανδύες τους, να τον καθοδηγούν μέσα από τους πυκνούς καπνούς στο σημείο που βρισκόταν η παλαίφατη εικόνα τους και να τον οδηγούν και πάλι έξω. Έτσι, ο άνθρωπος αυτός πέρασε μέσα από τη φωτιά με ασφάλεια και έβγαλε έξω την εικόνα, την οποία οι φλόγες δεν είχαν αγγίξει. Σε ανάμνηση λοιπόν αυτού του θαύματος, κάθε χρόνο στις 21 Μαΐου, τελούνται τα Αναστενάρια. Το έθιμο αυτό σχετίζεται με αρχαίες διονυσιακές τελετές.[15]
Νησιά
Σε πάρα πολλές περιοχές της Ελλάδας, διηγούνται στις τοπικές τους ιστορίες ότι η Αγία πέρασε και ευλόγησε τα μέρη τους ιδρύοντας εκκλησίες είτε πηγαίνοντας προς τα Ιεροσόλυμα είτε επιστρέφοντας. Η Ρόδος, η Κάλυμνος, η Τήλος, το Καστελόριζο (όπου με τον άγιο Κωνσταντίνο είναι οι πολιούχοι του νησιού), η Νάξος, η Πάρος είναι μερικά μόνο από τα ελληνικά νησιά που επαίρονται ότι φιλοξένησαν την Ελένη.
Στην Πάρο, η Αγία Ελένη προσευχήθηκε να την αξιώσει η Παναγία να βρει το Σταυρό και έταξε να χτίσει ναό στο όνομά Της. Αργότερα, εκπλήρωσε το τάμα της και έχτισε το ναό που σήμερα επονομάζεται Παναγία η Εκατονταπυλιανή. Το σωζόμενο κτίσμα είναι έργο της εποχής του Ιουστινιανού, όμως κατά τις αναστηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του 1960, με την επίβλεψη του ακαδημαϊκού Αναστάσιου Ορλάνδου, αποδείχτηκε ότι η παράδοση ήταν σωστή: του ιουστινιάνειου ναού προϋπήρχε μια ξυλόστεγη βασιλική της εποχής του Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Κύπρος
Σύμφωνα με το «Χρονικό» του Λεόντιου Μαχαιρά, στο χωριό Μαρί της Κύπρου αποβιβάστηκε η Ελένη, γι’ αυτό και ο ποταμός που υπάρχει εκεί ονομάστηκε Βασιλοπόταμος.
Η παράδοση λέει ότι η Κύπρος μαστιζόταν από πολλά χρόνια ανομβρίας. Η ξηρασία την είχε ερημώσει, οι κάτοικοι είχαν φύγει και όσοι απόμειναν βασανίζονταν από πείνα, δίψα κι από τα δηλητηριώδη φίδια που είχαν κατακλύσει το νησί. Η αγία Ελένη προσευχήθηκε και τότε άνοιξαν οι ουρανοί. Καταρρακτώδεις βροχές πότισαν τη διψασμένη γη και για πρώτη φορά, έπειτα από πάρα πολλά χρόνια, εμφανίστηκε ουράνιο τόξο στον ουρανό. Γι’ αυτό και το ουράνιο τόξο αποκαλείται από τον κυπριακό λαό «ζωνάρι της Αγίας Ελένης».
Άλλη παράδοση της Κύπρου αναφέρει ότι η αγία Ελένη παγίδευσε σε ένα λάκκο 40 διαβόλους και από πάνω έχτισε ένα εκκλησάκι αφιερωμένο σε εκείνη και στον άγιο Κωνσταντίνο. Το λαό δε φαίνεται να απασχολεί το αντιφατικό στοιχείο ότι κανείς δε χτίζει εκκλησία αφιερωμένη στο όνομά του. Έτσι, οι διάβολοι παραμένουν εκεί μέχρι σήμερα, γιατί η χάρη της αγίας δεν τους αφήνει να φύγουν.
Στην Κύπρο, η αγία ίδρυσε σύμφωνα με την παράδοση τρία μοναστήρια: την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, έπειτα από θεϊκή αποκάλυψη, όπου άφησε τμήμα του Τιμίου Σταυρού, το σταυρό του καλού ληστή και ένα από τα καρφιά της Σταύρωσης. Το μοναστήρι βρίσκεται 9 χλμ. δυτικά του δρόμου Λευκωσίας-Λεμεσού, σε υψόμετρο 750 μέτρων και όλο το βουνό ονομάστηκε Σταυροβούνι από το Τίμιο Ξύλο που φιλοξενείται σε αυτό. Το μοναστήρι προς τιμήν της Ελένης ονομάζεται και «Βασιλομονάστηρο».
Η δεύτερη μονή είναι η μονή Τιμίου Σταυρού Ομόδους λίγο έξω από το χωριό Όμοδος (ετυμολογείται από το λατινικό “Homodeus”, το σπίτι του Θεού). Η μονή υπήρχε ήδη όταν έφτασε στην Κύπρο η Ελένη, αλλά άφησε κομμάτι από τον ιερό Κάνναβο (το σχοινί με το οποίο είχαν δέσει το Χριστό πάνω στο Σταυρό) και έτσι συνδέθηκε με το όνομά της. Την πληροφορία αυτή μας δίνει ο χρονογράφος Κυπριανός και είναι η μόνη που έχουμε για το πρώτο χτίσιμο της μονής.
Τέλος, στη νότια πλευρά του όρους Πενταδάκτυλου βρίσκεται το παλαίφατο μοναστήρι της Αγίας Τριάδος, που αποκαλείται και «Μονή της αγίας Ελένης».
Κρήτη
Γιατί η αγία Ελένη δε γιορτάζεται ποτέ μόνη της: Στα Πεζά Πεδιάδος, στην Κρήτη, τη Μεγάλη Παρασκευή οι γυναίκες τραγουδούν ένα αριστουργηματικό «Μοιρολόι» της Παναγιάς. Σε αυτό, τα δύο θεία πρόσωπα, η Παναγία και ο Χριστός, διεξάγουν ένα διάλογο, ο οποίος συγκλονίζει με την ανθρωπιά του. Όταν αντικρίζει το Γιο Της στο σταυρό, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε ευαγγελική περικοπή ή σχετική πατερική διδαχή, η Παναγία θέλει απεγνωσμένα να αυτοκτονήσει. Όμως ο Εσταυρωμένος Την αποτρέπει από την απελπισμένη πράξη: Αν αυτοκτονήσει η Παναγία, το ίδιο θα πράττουν και οι υπόλοιπες απορφανεμένες μητέρες. Πρέπει να δείξει υπομονή και κουράγιο, για να αντλούν θάρρος και παρηγοριά και οι άλλες μάνες που στο πέρασμα των αιώνων θα χάνουν τα παιδιά τους. Έτσι, η Παναγία επιστρέφει σπίτι της και με τις γειτόνισσές της στρώνει το τραπέζι «της παρηγοριάς». Εκείνη τη στιγμή περνάει από το σπίτι και η αγία Ελένη: « Κι η Αγιά Ελένη πέρασε από το παραθύρι:/ - «Ποιος είδε γιον εις το Σταυρό και μάνα στο τραπέζι;»/ - Άψαλτη κι αλειτούργητη νά’σαι Αγιά Ελένη,/που δεν επαρηγόρησες τη μάνα την καημένη». Επειδή λοιπόν η Ελένη φάνηκε σκληρή και χλεύασε την Παναγία, τη στιγμή που Εκείνη θρηνούσε, δεν έχει εκκλησίες στο όνομά της, ούτε γιορτάζεται ποτέ μόνη της. Ο λαός και πάλι αδιαφορεί για το γεγονός ότι η αγία Ελένη έζησε περίπου 300 χρόνια μετά από τη Σταύρωση. Με ένα απλοϊκό μύθο, θέλει να εξηγήσει το «αξιοπερίεργο» ότι μια αγία δεν έχει αποκλειστικά δική της γιορτή.[εκκρεμεί παραπομπή]
ΒασιλικόςΟ μυρωδάτος και χιλιοτραγουδισμένος βασιλικός, το πολυαγαπημένο φυτό του ελληνικού λαού, συνδέεται με την Ελένη. Όταν η αγία είχε φτάσει στα Ιεροσόλυμα, δεν ήξερε πού να σκάψει για να βρει τον Τίμιο Σταυρό. Καθώς βάδιζε προβληματισμένη, μύρισε ένα υπέροχο άρωμα. Ψάχνοντας να δει από πού προέρχεται η εξαίσια ευωδιά, εντόπισε ένα μέρος όπου ήταν γεμάτο από πράσινους θάμνους, αυτοί ήταν που μύριζαν τόσο όμορφα. Τότε κατάλαβε ότι έπρεπε να σκάψει σε αυτό το σημείο και εκεί, κάτω από τη ρίζα του εύοσμου φυτού βρήκε το Σταυρό του Χριστού. Από τότε το ταπεινό αυτό φυτό ονομάστηκε «βασιλικός», επειδή φύτρωσε στο σημείο που σταυρώθηκε ο «Βασιλιάς του κόσμου» και επειδή οδήγησε τη Βασίλισσα να βρει το ιερό κειμήλιο. https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%B1_%CE%95%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B7
Παρασκευή, Μαΐου 20, 2022
Ανδρέας Βώκος, ή Ανδρέας Μιαούλης
Ο Ανδρέας Βώκος, ή Ανδρέας Μιαούλης γεννήθηκε στην Ύδρα, 20 Μαΐου 1769 και απεβίωσε στον Πειραιά 11 Ιουνίου 1835) ήταν Έλληνας πλοιοκτήτης, πολιτικός και ναύαρχος και έπαιξε σποιυδαίο ρόλο στον αγώνα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, και αργότερα στην πολιτική ζωή του τόπου.
Ασχολήθηκε με τη ναυτιλία και είχε σημαντική περιουσία. Κατά την επανάσταση ανέλαβε την αρχηγία του ελληνικού στόλου με επιτυχία σε πολλές ναυθμαχίες . Υπό την διοίκησή του ο ελληνικός στόλος συμμετείχε νικηφόρα στις ναυμαχίες των Πατρών, των Σπετσών, της Σάμου, του Γέροντα, της Μεθώνης και του κάβο Μπαμπά ενώ ιδιαίτερα σημαντική κρίνεται η συμβολή του στον εφοδιασμό της πόλεως του Μεσολογγίου κατά την πολιορκία της τελευταίας. Το 1827, και με αφορμή την επικείμενη αντικατάστασή του από τον Βρετανό ναύαρχο Κόχραν, υπέβαλε την παραίτησή του από την αρχηγία του στόλου.
Με την άφιξη Ιωάννη Καποδίστρια ανέλαβε, για δεύτερη φορά, την αρχηγία του ελληνικού στόλου συνεισφέροντας στην πάταξη της πειρατείας στο Αιγαίο. Όμως, ήρθε σε ρήξη με τον Καποδίστρια, παραιτήθηκε και προσχώρησε στην αντιπολίτευση, Τον Ιούλιο του 1831 επικεφαλής μικρού στρατιωτικού σώματος αποβιβάστηκε στον Πόρο καταλαμβάνοντας μέρος του μικρού ελληνικού στόλου και ανατινάζοντας, την 1η Αυγούστου 1831, και ύστερα από σύγκρουση με ρωσικές δυνάμεις, τη φρεγάτα «Ελλάς» και την κορβέτα «Ύδρα».
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ανέλαβε διάφορα αξιώματα στην οθωνική κυβέρνηση (αρχηγός του ναυτικού διευθυντηρίου, γενικός επιθεωρητής του στόλου, σύμβουλος της επικρατείας).
Απεβίωσε στον Πειραιά, και ενταφιάστηκε στη σημερινή Ακτή Μιαούλη.
Παπαφλέσσας
Γεννήθηκε στην Πολιανή Μεσσηνίας το 1786 ή το 1788 και ήταν γιος, του Δημητρίου Δικαίου
Το επίθετο Δικαίος είναι το πραγματικό και υπάρχει ακόμη σήμερα στο χωριό Πολιανή Μεσσηνίας.
"Δικαίος" ήταν μοναστηριακός τίτλος «Το δε Φλέσσας ή Φλεσσαίος, υπάρχει ως παραφθορά του Εφέσιος ή Εφεσαίος.
Το κοσμικό όνομά του ήταν Γεώργιος Δικαίος του Δημητρίου. Φοίτησε στη Σχολή Δημητσάνας, την οποία δεν την τελείωσε και μόνασε το 1816 στο μοναστήρι της Παναγιάς της Βελανιδιάς στην Καλαμάτα, όπου πήρε το όνομα Γρηγόριος (παπάς Φλέσσας εξ ού και το Παπαφλέσσας).
Εξαιτίας του επαναστατικού χαρακτήρα του, ήλθε σε σύγκρουση με τον επίσκοπο Μονεμβασιάς, έφυγε από τη μονή του και πήγε σε άλλο μοναστήρι, της Ρεκίτσας.
Η νέα σύγκρουσή του με Τούρκο αξιωματούχο για τα περιουσιακά της μονής τον παρώθησε να αφήσει την Πελοπόννησο και να περάσει στη Ζάκυνθο, όπου γνώρισε τον Κολοκοτρώνη και αργότερα πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης από τον πατριάρχη Γρηγόριο Ε.
Το 1818 μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν πάντα ενεργό μέλος σε κάθε συνέλευση που γινόταν κατά την προετοιμασία για την επανάσταση και όπου οι συνθήκες απαιτούσαν πάντα πρόθυμος να προσφέρει τις υπηρεσίες του για την πατρίδα.
Από το 1821 ο Παπαφλέσσας ήταν σε συνεχή πολεμική δράση στον αγώνα λαμβάνοντας μέρος σε διάφορες μάχες.
Η τελευταία μάχη του
Στη Μάχη στο Μανιάκι 20 Μαΐου 1825 , βρήκε τον θάνατο πολεμώντας ηρωικά με τους λίγους άνδρες που του είχαν μείνει.
Σύμφωνα με την ιστορία, μετά το τέλος της μάχης ο Ιμπραήμ ζήτησε από τους στρατιώτες του να αναζητήσουν και να βρουν το νεκρό σώμα του Παπαφλέσσα. Όταν το βρήκαν, τους διέταξε να τοποθετήσουν πάνω στο ακέφαλο πτώμα το κεφάλι και να τον στήσουν σε μια βελανιδιά που βρισκόταν εκεί.
Τότε ο Ιμπραήμ πλησίασε το νεκρό Παπαφλέσσα λέγοντας:«Αμαρτία να χαθεί τούτος ο πολέμαρχος!», σε ένδειξη αναγνώρισης της γενναιότητας, της ανιδιοτέλειας και του θάρρους του. διαβάστε περισσότερα στη βικιπαιδεια
Η Μάχη της Κρήτης
Η μάχη για την κατάληψη της Κρήτης κράτησε από τις 20 έως τις 29 Μαϊου 1941 Η γερμανική επίθεση ξεκίνησε με ανελέητο βομβαρδισμό των πόλεων και των χωριών και η απόβαση των Γερμανών στο νησί έγινε με ρίψη αλεξιπτωτιστών σε δυο μέτωπα στο αεροδρόμιο του Μάλεμε και στην ευρύτερη περιοχή των Χανίων. Γρήγορα τα χωριά και οι πόλεις μετατράπηκαν σε πεδίο μάχης.
Η απόφαση για την επίθεση στην Κρήτη ελήφθη από τον ίδιο τον Χίτλερ στις 25 Απριλίου και η επιχείρηση πήρε την κωδική ονομασία "Επιχείρηση Ερμής" βέβαια όπως αποδείχτηκε αργότερα ήταν μια αμυντική επιχείρηση και όχι επιθετική ενώ οι σύμμαχοι γνώριζαν εκ των προτέρων τα ακριβή σχέδια του εχθρού. Οι Γερμανοί είχαν στόχο να εξασφαλίσουν τα νοτιοανατολικά τους νώτα εν όψει της εισβολής τους στη Ρωσσία "Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα" και με εφαλτήριο την Κρήτη να εξορμήσουν στην βόρεια Αφρική.
Να σημειωθεί ότι το νησί υπερασπίζονταν όσοι Έλληνες στρατιώτες είχαν απομείνει στο νησί, καθώς και δυνάμεις της Βρετανικής Κοινοπολιτείας (Βρετανοί Αυστραλοί Νεοζηλανδοί) Το γενικό πρόσταγμα είχε ο Νεοζηλανδός στρατηγός Μπέρναρντ Φρόιμπεργκ βετεράνος του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Οι υπερασπιστές του νησιού ανέρχονταν σε 40.000 περίπου αλλά είχαν ανεπαρκή και απαρχαιωμένο οπλισμό κυρίως οι Έλληνες. Στις μάχες έλαβε μέρος και μεγάλος αριθμός αμάχων με ό,τι όπλο διέθετε από μαχαίρια μέχρι όπλα από τη εποχή της Κρητικής επανάστασης.
Στην περιοχή των Χανίων είχαν εγκατασταθεί ο βασιλιάς Γεώργιος Β και η εξόριστη Ελληνική κυβέρνηση. Οι σύμμαχοι γνώριζαν με μεγάλες λεπτομέρειες το γερμανικό σχέδιο επίθεσης αφού είχαν κατορθώσει για πρώτη φορά να σπάσουν τον γερμανικό κώδικα επικοινωνίας (Επιχείρηση αίνιγμα)
Στις 8 το πρωί της 20 Μαϊου 1941 ο ανοιξιάτικος ουρανός της Κρήτης μαυρίζει απο εκατοντάδες σκουρόχρωμα γερμανικά αεροπλάνα.Η γή σείεται και αμέσως τα πρώτα κύματα των επίλεκτων γερμανικών τμημάτων αρχίζουν να πέφτουν κατά χιλιάδες από τα αμέτρητα γερμανικά αεροπλάνα και ανεμόπτερα.
Οι απώλειες των Γερμανών αλεξιπτωτιστών κατά την πρώτη ημέρα ήταν απρόσμενα μεγάλες γι αυτούς . Αυτοί όμως συνέχισαν απτόητοι τις ρίψεις .Τα πρώτα κύματα των αλεξιπτωτιστών ήταν εύκολη λεία για τους Νεοζηλανδούς και τους Έλληνες που υπερασπίζονταν το Μάλεμε. Μάλιστα πολλοί ήταν οι αλεξιπτωτιστές που σκοτώνονταν στον αέρα . Αλλά και αυτοί που κατάφερναν να φτάσουν στο έδαφος αποδεκατίζονταν από έναν άοπλο και αδάμαστο λαό που γεμάτος σθένος ορμάει με τα μαυρομάνικα τις τσουγκράνες και τα τσαπιά να υπερασπιστεί το νησί του μέχρι τέλους.
Η συμμετοχή χιλιάδων αμάχων γέρων νέων γυναικών παιδιών στις επιχειρήσεις ήταν ένας παράγοντας που δεν είχαν υπολογίσει οι Γερμανοί. Πίστευαν ότι οι Κρητικοί γνωστοί για τα αντιμοναρχικά τους αισθήματα θα τους δέχονταν ως ελευθερωτές.
Η άμυνα γερά κρατεί αλλά προς το βράδυ της επόμενης μέρας οι Γερμανοί καταφέρνουν να καταλάβουν το αεροδρόμιο του Μάλεμε και το κρατούν παρά τις επιθέσεις των υπερασπιστών του νησιού. Απόπειρα των Γερμανών να στείλουν ενισχύσεις από τη θάλασσα συντρίβεται από τον Αγγλικό στόλο με φοβερές απώλειες για τους Γερμανούς αλλά και τους Άγγλους που χάνουν βαριά πολεμικά σκάφη.
Την επόμενη ημέρα οι ρίψεις Γερμανών αλεξιπτωτιστών συνεχίζονται με μεγαλύτερη σφοδρότητα αλλά και περισσότερες απώλειες για τους εισβολείς. Παρά τις εκατόμβες των νεκρών με τις συνεχείς ενισχύσεις που φτάνουν ακατάπαυστα οι Γερμανοί κατορθώνουν να δημιουργήσουν και άλλα προγεφυρώματα τα οποία ενώνονται μεταξύ τους και ετοιμάζονται για γενική επίθεση .Η κατάσταση για τους αμυνόμενους είναι πλέον απελπιστική και την εβδόμη ημέρα αποφασίζεται η εκκένωση της Κρήτης απ'ο τον συμμαχικό στρατό.
Κυρίαρχοι κατακτητές πλέον οι Γερμανοί στρέφονται με λύσσα ενάντια στον άμαχο πληθυσμό για να τον τιμωρήσουν για την ηρωική του αντίσταση. Λεηλατούν , δολοφονούν , καίνε, καταστρέφουν. Μάλιστα πρώτο θύμα των αντίποινων των Γερμανών για τις απώλειές τους σε αλεξιπτωτιστές αποτελεί το χωριό Κάντανος που εξαφανίστηκε εντελώς.Σειρά είχαν και άλλα χωριά τα Ανώγεια η Βιάννος και άλλα...
Στις 23 Μαϊου η Ελληνική κυβέρνηση εγκαταλείπει την Κρήτη ενώ τα αεροδρόμια του νησιού καταλαμβάνουν το ένα μετά το άλλο οι Γερμανοί. Στις 28 Μαϊου οι Γερμανοί είχαν καταφέρει να απωθήσουν τις συμμαχικές δυνάμεις προς τα νότια καθιστώντας τον αγώνα τους μάταιο . Έτσι οι Βρετανοί αποφασίζουν να αποσύρουν τις δυνάμεις της Κοινοπολιτείας από την Κρήτη και να τις μεταφέρουν στην Αίγυπτο. Όσες απο τις μονάδες δεν κατάφεραν να διαφύγουν παραδόθηκαν στους Γερμανούς. Πολλοί Έλληνες μαχητές και μαζί τους 500 Βρετανοί ανέβηκαν στα απρόσιτα βουνά της Κρήτης συνεχίζοντας από εκεί τον αγώνα τους.
Την 1η Ιουνίου με την παράδοση 5000 μαχητών στα Σφακιά έκλεισε η αυλαία της μάχης της Κρήτης.
Η Μάχη της Κρήτης παρά την ατυχή της έκβαση έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Αντέστρεψε τη χρονολογική σειρά των σχεδίων του γερμανικού επιτελείου και καθυστέρησε τη επίθεση κατά της Ρωσσίας δίνοντας την δυνατότητα στους Ρώσσους να κερδίσουν χρόνο για να αμυνθούν.
Η Μάχη της Κρήτης ονομάστηκε και "νεκροταφείο των Γερμανών αλεξιπτωτιστών" εξαιτίας των μεγάλων απωλειών τους, γεγονός που ανάγκασε τον Χίτλερ να διατάξει τον τερματισμό κάθε αεραποβατικής επιχείρησης στο μέλλον, δηλώνοντας μάλιστα ότι η Κρήτη απέδειξε ότι οι ένδοξες μέρες των αλεξιπτωτιστών τελείωσαν. Πάνω απ όλα όμως η σθεναρή αντίσταση των Κρήτών απέδειξε την αιώνια δύναμη ψυχής και υπερηφάνειας που χαρακτηρίζει τους Έλληνες και γίνονται αντικείμενο θαυμασμού για τους ξένους.
Στον Δήμο Ηρακλείου έχει ιδρυθεί και λειτουργεί απο τον Μάιο 1994 το Δημοτικό Μουσείο Μάχης Κρήτης ή Εθνικής Αντίστασης 1941-1945.Εκθέματα του μουσείου αποτελούν 1000 και περισσότερες φωτογραφίες εικόνες απο τη Μάχη της Κρήτης και την Εθνική Αντίσταση
Αγγινάρες με μάραθο και πατάτα
Άλλο ένα φαγητό που συνηθίζεται στον Νομό Λασιθίου στην περιοχή της Ιεράπετρας.
Έχει κάποιες παραλλαγές ανάλογα τα υλικά που διαθέτουμε.
Το υποχρεωτικό στοιχείο είναι το μάραθο.
Έπειτα μπορούμε να βάλομε ό,τι έχομε απο τα ακόλουθα
αγκινάρες,κουκιά δροσερά (όχι μεστωμένα) , πατάτες
μπορούμε να κάνουμε όποιοδήποτε συνδιασμο
δηλαδη αν τα θέλουμε όλα μαζί
ή αν θελουμε δύο από αυτά όποια κι αν είναι
ή αν θέλουμε μόνο ένα από αυτά όποιο κι άν είναι.
Πάντως το μάραθο είναι η βάση...
Εγώ το έφτιαξα με αγκινάρες και πατάτες. Είναι πανεύκολο και πολύ γρήγορο στο ψήσιμο. Σε μισή ώρα είναι έτοιμο.Αυτή η ευκολία ισχύει σε όλους τους συνδυασμούς.
Κατ αρχάς πρέπει να καθαρίσουμε τις αγκινάρες που έγκειται στην ιδιοσυγκρασία του καθενός αν το κάνει ευχάριστα σαν παιχνίδι που τον διασκεδάζει ή αν το κάνει με κόπο . Ευτυχώς εγώ ανήκω στην πρώτη κατηγορία.
Οι αγκινάρες μπορούν να καθαριστούν αρκετή ώρα πριν να ασχοληθούμε με το φαγητό. Δεν βιαζόμαστε για να μην τσιμπηθούμε αν έχουν αγκάθια η οποίες είναι και οι πιο νόστιμες διότι αυτές που δεν έχουν αγκάθια μειονεκτούν ελαφρώς στο θέμα αυτό.
Καθαρίζουμε λοιπόν τις αγκινάρες... κατά το καθάρισμα τρώμε τα φύλλα μαζί με τα παιδιά μας (αν υπάρχουν παιδιά) που είναι όλο βιταμίνες και βοηθούν και στο αδυνάτισμα . Έχουμε ένα μπωλ δίπλα με νερό αλατισμένο όπου έχομε στήψει 2 λεμόνια και βάζουμε μέσα τις καθαρισμένες αγκινάρες που τις κόβουμε στα τέσσερα. Εκεί μπορούν να μείνουν άνετα 1-2 ώρες μέχρι να μαγειρέψουμε.
Επίσης όταν έρθει η ώρα πλένουμε το μάραθο - ένα μάτσο- περίπου 10 κλωνάρια και ετοιμάζουμε τις πατάτες. Όσες αγκινάρες έχω τις μισές πατάτες ίδιου μεγέθους βάζω. Έτσι υπολογίζω τον συνδυασμό. Τα κομμάτια της αγκινάρας πρέπει να είναι περίπου όμοια με τα της πατάτας.
Βάζουμε λοιπόν την κατσαρόλα στη φωτιά - μάτι κουζίνας ό,τι είναι αυτό και βάζουμε μέσα το λάδι . Μέχρι να ζεσταθεί έχω το κρεμμύδι χοντροκομμένο το ρίχνω μέσα και ακολουθούν όλα τα υπόλοιπα αγκινάρες πατάτες μάραθο. Σωτάρω για 2 -3 λεπτά και προσθέτω νερό να μη σκεπαστούν εντελώς να προεξέχουν λίγο ένα εκατοστό από το νερό . Προσθέτω το αλάτι και αφήνω τη φωτιά στο μέτριο.
Κάθε δέκα λεπτά ελέγχω τσιμπώντας και αναπληρώνω το νερό σε χαμηλότερο ύψος τώρα. Στον τρίτο έλεγχο το φαγητό έχει ψηθεί και το νερό είναι λαδερό ζουμί . Εννοείται ότι δοκιμάζουμε καθώς κάθε κουζίνα μπορεί να διαφέρει.
Κάντε το κι εσείς. Είναι νοστιμότατο. Καλή επιτυχία!
Μάχη της Κρήτης & Κατοχή
Μάχη της Κρήτης & Κατοχή
Xαράματα της 20 Μαίου 1941 γερμανικά μεταγωγικά ju 52 απογειώθηκαν από αεροδρόμια της Ηπειρωτικής Ελλάδος για την κατάληψη της ελεύθερης έως τότε Κρήτης.
Η"επιχείρηση Ερμής" προέβλεπε αποστολή επίλεκτων μονάδων για γρήγορη κατάληψη των τριών μεγάλων πόλεων της Κρήτης Ηρακλείου, Χανίων και Ρεθύμνου και των αεροδρομίων της .
Μετά από ένα δεκαήμερο σκληρών αναμετρήσεων, η μάχη της Κρήτης, έληξε με μια "πύρρειο νίκη" των γερμανών και τεράστιες απώλειες της αφρόκρεμας του επίλεκτου σώματος των αλεξιπτωτιστών. Η Κρήτη στην συνέχεια πλήρωσε τραγικά το τίμημα της αντίστασης. Εκτελέσεις,θηριωδίες,συλλήψεις,εμπρησμοί τα αντίποινα των γερμανών σε βάρος του Κρητικού λαού.- (Νικ.Φουκ)
Το χρονικό της Μάχης της Κρήτης 20 Μαΐου 1941:
Στις 6.30 το πρωί αρχίζει η Γερμανική επίθεση. Το αεροδρόμιο του Μάλεμε δέχεται έναν ανελέητο βομβαρδισμό από το επίλεκτο σώμα των γερμανικών αλεξιπτωτιστών.
Το απόγευμα της ίδιας μέρας γίνεται επίθεση στο Ρέθυμνο και το Ηράκλειο. Η επίθεση συνάντησε τη σθεναρή αντίσταση των αμυνομένων που περίμεναν τον εχθρό στα σημεία επιθέσεων αφού οι Άγγλοι γνώριζαν το σχέδιο της Γερμανικής επιθέσεως.
Η Αντίσταση του λαού ήταν καθολική και άμεση. Οι Έλληνες στρατιώτες και οι συμμαχικές δυνάμεις και όσοι από τους κατοίκους είχαν στην κατοχή τους οπλισμό αποδεκάτισαν τα πρώτα κύματα των επιτιθεμένων.
21 Μαΐου 1941 (Δεύτερη μέρα επίθεσης): Κανένα από τα αεροδρόμια δεν είχε περιέλθει στα χέρια των Γερμανών. Οι αλεξιπτωτιστές, που θεωρούνταν το φοβερό και αήττητο όπλο των Γερμανών, είχαν αποδεκατιστεί και βρίσκονταν σε φοβερά δύσκολη θέση. Πολλά από τα αεροπλάνα ή καταρρίπτονται ή συντρίβονται χτυπημένα στο έδαφος. Στο Ηράκλειο και στο Ρέθυμνο αποτυγχάνουν εξ ολοκλήρου .
Οι προσπάθειες των Γερμανών να αποβιβάσουν στρατό από τη θάλασσα δεν είχαν αποτέλεσμα. Ο Αγγλικός στόλος που έπλεε γύρω από το νησί , εξουδετερώνει τη γερμανική νηοπομπή που κινείται προς την Κρήτη. Βυθίζονται 15 επιταγμένα σκάφη με άγνωστο αριθμό θυμάτων.
Το απόγευμα της 21ης Μαΐου. Οι αλεξιπτωτιστές του 1ου συντάγματος καταλαμβάνουν το αεροδρόμιο του Μάλεμε, στο οποίο προσγειώνονται οπλιταγωγά με ένα σύνταγμα της 5ης ορεινής μεραρχίας.
22 Μαΐου 1941: Η Γερμανική αεροπορία εξαπολύει κατά του Αγγλικού ναυτικού σφοδρή επίθεση και βυθίζει πολλά πλοία . Γίνεται προσπάθεια ανακατάληψης του αεροδρομίου του Μάλεμε από ελληνικές και συμμαχικές δυνάμεις χωρίς αποτέλεσμα. Η 5η ορεινή μεραρχία αντεπιτίθεται και διεξάγονται μερικές από τις πιο αιματηρές μάχες όλης της επιχείρησης. Οι Έλληνες και οι σύμμαχοι πολεμούν υποχωρώντας,όμως υποκύπτουν στην τέλεια οργάνωση και τον εξοπλισμό του εχθρού, πράγματα που οι υπερασπιστές της Κρήτης δεν διέθεταν.
23 Μαΐου 1941: Ο Τσόρτσιλ στέλνει μήνυμα στο στρατηγείο και τονίζει «Η μάχη της Κρήτης πρέπει να κερδιθεί».
24 Μαΐου 1941: Οι βομβαρδισμοί των πόλεων της Κρήτης συνεχίζονται. Στα Χανιά οι Γερμανοί παίρνουν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Οι αμυνόμενοι στο Ρέθυμνο και το Ηράκλειο δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν τη μάχη «μέχρι εσχάτων».
25 Μαΐου 1941: Οι Γερμανοί καταλαμβάνουν την Κάντανο 26 Μαΐου 1941: Καταλαμβάνεται ο Γαλατάς. Οι συμμαχικές δυνάμεις μάχονται για να προστατέψουν τα Χανιά. Ο στρατηγός Φρόϊμπεργκ με δήλωσή του επισημαίνει τη δύσκολη θέση στην οποία έχουν περιέλθει οι συμμαχικές δυνάμεις.
27 Μαΐου 1941: Ο αρχιστράτηγος της Μέσης Ανατολής Ουέιβελ στέλνει μήνυμα να αποχωρήσουν οι συμμαχικές δυνάμεις από την Κρήτη. Για τη μεταφορά και διάσωσή τους στέλνονται πλοία του βρετανικού στόλου. Αυτή τη μέρα καταλαμβάνονται τα Χανιά και το λιμάνι της Σούδας.
28 Μαΐου 1941: Αρχίζει η αποχώρηση των συμμαχικών δυνάμεων προς τα Σφακιά. Οι Βρετανοί χωρίς να ενημερώσουν τις Ελληνικές δυνάμεις τη νύχτα εκκενώνουν την πόλη του Ηρακλείου και επιβιβάζονται στα πλοία που για το σκοπό αυτό καταφθάνουν στο λιμάνι. Εν τω μεταξύ Ιταλικά στρατεύματα που προέρχονται από τα Δωδεκάνησα, αποβιβάζονται στην Σητεία και καταλαμβάνουν το νομό Λασιθίου.
29-30 Μαΐου 1941: Ως τις 30 Μαΐου πέφτουν το Ηράκλειο και το Ρέθυμνο κάτω από την πίεση των Γερμανικών δυνάμεων, που προχωρώντας προς ανατολάς ενώνονται με τους αλεξιπτωτιστές. 30 Μαΐου ο στρατηγός Φράϊμπεργκ αποχωρεί από την Κρήτη.
1η Ιουνίου 1941: Ολοκληρώνεται η αποχώρηση των Βρετανικών δυνάμεων, που είχαν συγκεντρωθεί στα νότια παράλια της Κρήτης. Με πλοία του συμμαχικού στόλου μεταφέρονται αρχικά στην Αίγυπτο, μετά στην Νότια Αφρική για να καταλήξουν στο Λονδίνο. Μαζί τους έφυγαν και ο βασιλιάς και η Ελληνική κυβέρνηση.
Οι δυνάμεις που δεν κατορθώνουν να επιβιβαστούν και που ο αριθμός τους ανέρχεται σε 5.500 άτομα περίπου παραδίδονται, συλλαμβάνονται ή καταφεύγουν στα βουνά.
Η Γερμανική κατοχή απλώνεται σε όλο το νησί. Η Γερμανική σημαία κυματίζει παντού, ταυτόχρονα αρχίζει και η αντίσταση του Κρητικού λαού.
Οι επιπτώσεις της μάχης της Κρήτης.
Στην επιχείρηση των 10 ημερών τα θύματα των Γερμανών ήταν τόσο πολλά που ξεπερνούσαν τα θύματα όλου του πολέμου κατά της Ελλάδος.
Ο στρατός πού χάθηκε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την κατάληψη της Κύπρου, της Συρίας, του Ιράκ και πιθανόν της Περσίας. Η επίλεκτη Μεραρχία των Αλεξιπτωτιστών στο μέλλον δεν θα παίξει πια κανένα ρόλο.
Ροφός αυγολέμονο
άλλα ντ άλλα κουτρουβάλα: Ροφός αυγολέμονο: Παραδοσιακή συνταγή από την Λήμνο Υλικά (Για 4 άτομα) 1 ροφός κομμένος οε μερίδες (περίττου 2 κιλά) 1φλιτζάνι λάδι 2-3 μέτρια κρεμμύδια σ...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Δημοφιλείς αναρτήσεις Τελευταίες 7 ημέρες
-
Πολλές φορές η σύγχρονη επιστήμη έχει σκύψει στον τρόπο διατροφής και ζωής των αρχαίων και έχει μελετήσει αρχαία συγγράμματα σε μια προσπά... -
Η βουκαμβίλια ( Bougainvillea sp. ) είναι ένα πολυετές αναρριχώμενο...
-
Ο Τζόνι Βαϊσμίλερ (αγγλ.: Johnny Weissmuller, 2 Ιουνίου 1904 - 20 Ιανουαρίου 1984) ήταν Αμερικανός κολυμβητής, ένας από τους καλύτερου...
-
Κράνα: ένας «άγνωστος» καρπός με σημαντικά οφέλη για την υγεία Εσείς ξέρετε τα κράνα; Αν όχι, θα πρέπει να κάνετε μια προσπάθεια, όχι μόν...
-
Ενισχύουμε το ανοσοποιητικό με 9 τροφές Το ανοσοποιητικό σύστημα αποτελείται από μία περίπλοκη και οργανωμένη ομάδα ιστών και κυττάρων...
-
«Όπλο» κατά της χοληστερίνης το μήλο Η κατανάλωσή του οδηγεί σε μείωση της οξειδωμένης LDL κατά 40% Όλοι γνωρίζουμε τη φράση «ένα...
-
Θεσσαλονικιό Σάμαλι το αγαπημένο μας Έυκολο και γρήγορο Τι χρειαζόμαστε: 800 γραμ.ψιλό σιμιγδάλι 200 γραμ.χοντρό σιμιγδάλι 1 φακελ. μπ...
-
Ανθισμένο το θυμάρι Θυμάρι Kλικ στη φωτογραφία για περισσότερα αγοράσετε Θυμάρι Το γνωστό μας θυμάρι είναι ένας μικρόσωμος θάμνος που α...
-
Εύκολο και φεύγει γρήγορα Ένας συνδιασμός από ποδαράκια και αλυσιδάκια που δημιουργεί ένα δροσερό αεράτο πλεκτό για τα ανοιξιάτικα βράδ...
-
Ο Σταύρος Παράβας (15 Απριλίου 1935 - 15 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας ηθοποιός με αντιδικτατορική δράση. Εξορίστηκε στη Γυάρο. Βιογραφι...
