Σήμερα 18/9... Αγίας Αριάδνης μάρτυρος, Οσίου Ευμενίου αρχιεπισκόπου Γορτύνης, Αγίου Κάστορος μάρτυρος, Οσίου Ρωμύλου

Τριανταφυλλιές στο Μοναστηρικό Μύρτους (φ.Μ.Κυμάκη)

Αγίας Αριάδνης μάρτυρος, Οσίου Ευμενίου αρχιεπισκόπου Γορτύνης, Αγίου Κάστορος μάρτυρος, Οσίου Ρωμύλου

για μεγέθυνση ροδάκι ν ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Μάνος Λοΐζος

17 Σεπτεμβρίου 1982 (39 χρόνια πριν) πέθανε:

Μάνος Λοΐζος Έλληνας συνθέτης

Ο Μάνος Λοΐζος (Αλεξάνδρεια, 22 Οκτωβρίου 1937 - Μόσχα, 17 Σεπτεμβρίου 1982) ήταν Έλληνας συνθέτης, ένας από τους σημαντικότερους της εποχής του.

Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1937 στην Αλεξάνδρεια (ή σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες στη Λάρνακα και λίγο αργότερα μετανάστευσαν οικογενειακώς στην Αίγυπτο προς αναζήτηση καλύτερης ζωής) και πέθανε σε νοσοκομείο στη Μόσχα, στις 17 Σεπτεμβρίου 1982


Βιογραφία

Είχε κυπριακή και ελλαδίτικη καταγωγή (ο πατέρας του, Ανδρέας Λοΐζου, καταγόταν και ήταν κάτοικος των Αγιών Βαβατσινιάς -χωριό της επαρχίας Λάρνακας- και η μητέρα του, Δέσποινα Μανάκη, καταγόταν από τη Ρόδο). Από μικρή ηλικία ασχολείται με τη μουσική: στην ηλικία των επτά ετών μελετά βιολί, αρχικά ερασιτεχνικά κι έπειτα στο Εθνικό Ωδείο της Αλεξάνδρειας.

Αφού αποφοίτησε από το Αβερώφειο Γυμνάσιο το 1955 ήλθε στην Αθήνα με σκοπό να σπουδάσει. Αρχικά γράφτηκε στην Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά στις αρχές του 1956 την εγκαταλείπει με σκοπό να φοιτήσει στην Ανωτάτη Εμπορική. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα φοιτά στην Σχολή Βακαλό θέλοντας να σπουδάσει ζωγραφική. Το 1960 εγκαταλείπει τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο και εργάζεται περιστασιακά προκειμένου να επιβιώσει: άλλοτε ως σερβιτόρος, άλλοτε ως γραφίστας σε διαφημιστικές εταιρείες, άλλοτε ως μουσικός σε μπουάτ.

Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Στα τέλη του 1961 αρχές του 1962 συμμετέχει σε μια πρωτοβουλία συγκρότησης του Συλλόγου Φίλων της Ελληνικής Μουσικής Την άνοιξη του 1962 χρησιμοποιείται από τον Μίκη Θεοδωράκη ως διευθυντής της χορωδίας του Συλλόγου Φίλων της Ελληνικής Μουσικής στις παραστάσεις της Όμορφης Πόλης. Ο Μάνος Λοΐζος φιλοξενείται στο σπίτι της πρώην συζύγου του καθηγητή των γαλλικών που είχε στην Αλεξάνδρεια, της Διδούς Πετροπούλου, η οποία εργαζόταν στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Αυτή θα συστήσει τον νεαρό μουσικό στον Μίμη Πλέσσα, ο οποίος μεσολαβεί στη δισκογραφική εταιρεία Φιντέλιτυ. Το 1962 ηχογραφεί το πρώτο του σαρανταπεντάρι Το τραγούδι του δρόμου σε στίχους Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και ερμηνεία από τον Γιώργο Μούτσιο.

Τον Μάρτιο του 1965 παντρεύεται την πρώτη του σύζυγο Μάρω Λήμνου. Μαζί της αποκτά και μία κόρη, τη Μυρσίνη. Όταν επιβλήθηκε η Χούντα των Συνταγματαρχών έφυγε για την Αγγλία, τον Σεπτέμβριο του 1967, για να επιστρέψει πάλι στην Ελλάδα στις αρχές της επόμενης χρονιάς.Το 1971 γνωρίζει τη δεύτερη σύζυγό του, την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη. Το 1972 θα αποτελέσει ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος (ΕΜΣΕ), που συστήνεται για την καταπολέμηση της κασετοπειρατείας και της λογοκρισίας. Το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 1973 θα συλληφθεί στο σπίτι του στο Χολαργό και θα κρατηθεί για δέκα ημέρες. Το 1978 θα παντρευτεί την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη και την ίδια χρονιά θα γίνει πρόεδρος της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος.

Τον Οκτώβριο του 1981 μπήκε στο Γενικό Κρατικό νοσοκομείο με περικαρδίτιδα και νεφρική ανεπάρκεια και στο τέλος του χρόνου ταξίδεψε στη Μόσχα για ιατρικές εξετάσεις. Στις 8 Ιουνίου του 1982 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και νοσηλεύτηκε για ένα μήνα σε νοσοκομείο. Τον Αύγουστο ταξίδεψε για νοσηλεία στη Μόσχα, όπου στις 7 Σεπτεμβρίου υπέστη δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο. Απεβίωσε δέκα ημέρες αργότερα, στις 17 Σεπτεμβρίου του 1982, σε ηλικία 45 ετών.

Συνεργάστηκε με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Φώντα Λάδη και τον Γιάννη Νεγρεπόντη και Δημήτρη Χριστοδούλου στους στίχους και με τους ερμηνευτές Στέλιο Καζαντζίδη, Μαρία Φαραντούρη, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Χάρις Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Γιάννη Καλατζή, Δήμητρα Γαλάνη κ.ά. Τελευταίος δίσκος του ήταν τα "Γράμματα στην Αγαπημένη" σε στίχους του Τούρκου ποιητή Ναζίμ Χικμέτ με απόδοση στα ελληνικά του Γιάννη Ρίτσου.

To 2007 χαρακτηρίστηκε από τον μουσικό χώρο ως έτος Μάνου Λοΐζου τιμώντας τα 70 χρόνια από τη γέννησή του και τα 25 χρόνια από τον θάνατό του.

Πασιφλόρα

Πασιφλόρα

πηγή: http://anoixti-matia.blogspot.gr/2011/07/blog-post_1301.html?spref=fb
Πασιφλόρα : το ιατρικό φυτό της χρονιάς
 

 Το φυτό πασιφλόρα (passiflora incarnata) ανακηρύχθηκε Ιατρικό Φυτό της Χρονιάς 2011 από την ομάδα μελέτης του πανεπιστήμιου Βίρτσμπουργκ για την ιστορική εξέλιξη των φυτών που χρησιμοποιούνται στην ιατρική.

Η ομάδα μελέτης που εδρεύει στη Γερμανία υπογραμμίζει ότι το φυτό αυτό βοηθά στην ανακούφιση της νευρικής ανησυχίας, των συμπτωμάτων της ήπιας αϋπνίας και των γαστρεντερικών διαταραχών που συνδέονται με τη νευρικότητα και προσθέτει επίσης ότι αποδείχθηκε ότι είναι αποτελεσματικό και στην αντιμετώπιση των αγχωτικών καταστάσεων. Αντίθετα με πολλά ψυχοφάρμακα, δεν επηρεάζει το μυϊκό σύστημα, γεγονός που καθιστά ακίνδυνη τη λήψη της οποιαδήποτε ώρα της ημέρας.

Η ίδια επιστημονική ομάδα ανακοίνωσε ότι το πιο αποτελεσματικό στην ιατρική συστατικό του φυτού προέρχεται από τα φύλλα του. Ωστόσο οι επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι δεν είναι σίγουροι ποια συγκεκριμένα συστατικά του φυτού ευθύνονται για τις ευεργετικές του ιδιότητες, εκτιμάται όμως ότι η ιαματική του δράση οφείλεται σε κάποια μόρια, τα λεγόμενα φλαβονοειδή που ηρεμούν και καταστέλλουν το άγχος κι επιδρούν επί συγκεκριμένων νευροδιαβιβαστών.

Η πασιφλόρα είναι ένα φυτό που προέρχεται από τα τροπικά δάση της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Περισσότερο από 400 είδη της είναι γνωστά ανά τον κόσμο, πολλά εκ των οποίων είναι εδώδιμα. Μόνο η ποικιλία όμως maracuya edulis - φρούτα του πάθους- έχουν εμπορική αξία όπως αναφέρεται στη μελέτη.

Από το 1999, η ομάδα μελέτης επιλέγει το ιατρικό φυτό της χρονιάς με βάση «το πολιτιστικό του ενδιαφέρον και την ιατρική του ιστορία» και αποδεικνύει τις ιαματικές του ιδιότητες.
(**Ο κισσός ήταν το ιατρικό φυτό του 2010).

Μιχάλης Γιαννάτος

17 Σεπτεμβρίου 2013 (8 χρόνια πριν) πέθανε:

Μιχάλης Γιαννάτος Έλληνας ηθοποιός

Ο Μιχάλης Γιαννάτος (Κωνσταντινούπολη 11 Ιουλίου 1941 - 17 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη όταν η παρουσία των Ελλήνων ήταν ακόμα μεγάλη. Εγκατέλειψε τη γενέτειρά του και έφυγε για την Ελλάδα το 1964 κατά τη διάρκεια των απελάσεων.

Χαρακτηριστική φυσιογνωμία στον ελληνικό κινηματογράφο, είναι από τους λίγους που «βγήκε» από τα εγχώρια καλλιτεχνικά σύνορα.

Καριέρα

Σπούδασε στη δραματική σχολή του Ντίνου Δημόπουλου και πρωτοεμφανίστηκε ως επαγγελματίας ηθοποιός στην ταινία Οι Στιγματισμένοι του Γιώργου Ζερβουλάκου το 1966. Μαθητής ακόμη, έπαιξε στην θεατρική παράσταση Καπετάν Μιχάλης δίπλα στον Μάνο Κατράκη.

Κατά τη μεγάλη κινηματογραφική του καριέρα, εμφανίστηκε σε πάνω από 100 ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και παραστάσεις. Ήταν ένας από τους αγαπημένους ηθοποιούς του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, στις ταινίες του οποίου συμμετείχε πάντα μετά την ταινία Μεγαλέξανδρος το 1981.

Μιλούσε άπταιστα πέντε γλώσσες: Ελληνικά, Τουρκικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Ισπανικά. Αυτό τον βοήθησε αρκετά στην καριέρα του, ιδιαίτερα στη συμμετοχή του σε μεγάλες ξένες παραγωγές όπως Το Εξπρές του Μεσονυχτίου του Άλαν Πάρκερ, Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι του Τζον Μάντεν, Μόναχο του Στίβεν Σπίλμπεργκ και άλλες.

Δούλεψε δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς όπως ο Άντονι Κουίν, Τζον Χερτ, Νίκολας Κέιτζ, Πενέλοπε Κρουθ, Κρίστιαν Μπέιλ, Έρικ Μπάνα και Ντάνιελ Κρεγκ.

Έπαιξε επίσης στην ταινία Πολίτικη Κουζίνα του Τάσου Μπουλμέτη και στην Ευρωπαϊκή συμπαραγωγή Le Dernier Seigneur des Balkans (ελλ. Ο Τελευταίος Άρχοντας των Βαλκανίων).

Προσωπική ζωή

Ήταν παντρεμένος με τη Χάιδω, με την οποία και ήταν μαζί μέχρι και το θάνατό του. Μαζί είχαν τρία παιδιά: τον Γεράσιμο (γεννημένος το 1979), τον Ιωάννη (γεννημένος το 1980) και τη Μαρία (γεννημένη το 1982).

Από το 1979, όταν γεννήθηκε ο πρώτος του γιος, ο Γιαννάτος έπιασε δουλειά ως ρεσεψιονίστ στο ξενοδοχείο Κάραβελ, για να μπορέσει να τα βγάλει πέρα, κρατώντας παράλληλα τις καλλιτεχνικές του δραστηριότητες. Ο γιος του Γεράσιμος είπε: "Με αυτή τη δουλειά [ρεσεψιονίστ] ζούσαμε. Από το 1979, που γεννήθηκα εγώ, μέχρι το 1996, δούλευε νυχτερινή βάρδια στη ρεσεψιόν, ως τηλεφωνητής, στο Κάραβελ. Αυτή ήταν η κύρια δουλειά του."

Θάνατος

Ο Γιαννάτος απεβίωσε στις 17 Σεπτεμβρίου 2013 σε ηλικία 72 ετών έπειτα από καρδιακή ανακοπή, καθώς παρακολουθούσε αγώνα ποδοσφαίρου μαζί με φίλους του στη γειτονιά. Όπως ο γιος του αναφέρει, κανείς από τους φίλους του δεν κατάλαβε ότι είχε "φύγει" μέχρι τη στιγμή που τον φώναξαν και δεν ανταποκρίθηκε.

Ο Έλληνας Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, Πάνος Παναγιωτόπουλος, εξέφρασε τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια. Στη δήλωσή του ανέφερε: "Ο Μιχάλης Γιαννάτος υπήρξε ένας εκλεκτός ηθοποιός, που ενσάρκωσε ρόλους σε πολλές σημαντικές Ελληνικές αλλά και διάσημες ξένες ταινίες. Ήταν όμως κι ένας από κείνους τους καλλιτέχνες και, κατά βάθος, ένας από κείνους τους ανθρώπους, που αποδεικνύουν καθημερινά ότι δεν είναι ανάγκη να έχεις τον πρώτο ρόλο για να πρωταγωνιστείς"

Καλλυντικά από φρούτα

Καλλυντικά από φρούτα

Κάντε τα φρούτα ... καλλυντικά!

Ανάμεσα στα φρούτα που καταναλώνουμε συχνά, υπάρχουν αρκετά που παρουσιάζουν κοσμητολογικό ενδιαφέρον. Μπορείτε με αυτά να παρασκευάσετε μάσκες, γαλακτώματα και λοσιόν και να περιποιηθείτε την επιδερμίδα σας με φυσικά συστατικά.

Δοκιμάστε το αβοκάντο που ο πολτός του έχει αντιρυτιδικές, καταπραϋντικές, επουλωτικές και ενυδατικές ιδιότητες, και ενδείκνυται για τα ξηρά δέρματα. Ο πολτός εφαρμόζεται ως μάσκα, δύο έως τρεις φορές την εβδομάδα, για μισή ώρα. Η καλλυντική χρήση του ελαίου του αβοκάντου είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν σαπωνοποιείται, γι’ αυτό και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στην κοσμητολογία, ως βάση για τη δημιουργία καλλυντικών προϊόντων.

Αξιοποιήστε τα λεμόνια που έχετε στο σπίτι σας. Τονωτικός, στυπτικός και απολεπιστικός, ο χυμός του λεμονιού ενδείκνυται για τα λιπαρά δέρματα με διεσταλμένους πόρους, καθώς και για την αντιμετώπιση του επιχείλιου έρπητα. Ως ισορροπιστής των τριχοειδών αγγείων, απαλύνει την ερυθρότητα της επιδερμίδας. Επίσης, αποχρωματίζει τα χέρια από τις κηλίδες και συγχρόνως τα μαλακώνει και ενισχύει τα νύχια. Ο χυμός του λεμονιού, σκέτος ή διαλυμένος σε μεταλλικό νερό ή ροδόνερο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως λοσιόν για την καθημερινή φροντίδα του δέρματος. Η χρήση του στα μαλλιά βοηθά στην ελαστικότητα και τη λάμψη της τρίχας. Επίσης, ένας φυσικός τρόπος λεύκανσης των δοντιών είναι το τρίψιμο με φλούδα λεμονιού. Χτυπήστε ένα ασπράδι αβγού μέχρι να σφίξει, προσθέστε χυμό λεμονιού και ανακατέψτε καλά, απλώστε το στο πρόσωπο και αφήστε να δράσει για δέκα λεπτά, μία φορά την εβδομάδα.

Το κυδώνι έχει και αυτό την αξία του για την επιδερμίδα σας. Από τους σπόρους του «χρυσού μήλου» μπορούμε να παρασκευάσουμε μια μαλακτική και καταπραϋντική λοσιόν, η οποία βοηθά στη θεραπεία των ξηρών μαλλιών. Μουλιάζουμε 50 γραμμάρια κουκούτσια σε ένα λίτρο κρύο νερό, για τρεις μέρες, κατόπιν φιλτράρουμε και απλώνουμε τη λοσιόν μετά το λούσιμο, κάνοντας μασάζ. Την αφήνουμε να δράσει μερικά λεπτά και την ξεβγάζουμε. Αυτή η θεραπεία πρέπει να εφαρμόζεται μία φορά την εβδομάδα, για δύο μήνες. Την ίδια λοσιόν μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε για τον καθαρισμό των ξηρών, ερεθισμένων δερμάτων, καθώς και ως κομπρέσα πάνω σε σκασμένα χείλη. Για να αποσυμφορήσετε τα βλέφαρα και να ξεκουράσετε τα μάτια, μπορείτε να τοποθετήσετε πάνω τους φέτες από φρέσκο κυδώνι.

Το πορτοκάλι, εκτός ότι είναι θρεπτικό για τον οργανισμό μας, μπορεί να αξιοποιηθεί και η καταπραϋντική και στυπτική ιδιότητα του, που βοηθά στη σύσφιγξη της λιπαρής επιδερμίδας και των διεσταλμένων πόρων. Απλώστε πάνω στο πρόσωπο τον τριμμένο πολτό ή τις λεπτές φέτες του πορτοκαλιού και αφήστε να δράσει για μισή ώρα. Εφαρμόστε τη θεραπεία δύο φορές την εβδομάδα.

zougla.gr

Ρουθ Φούλτον Μπένεντικτ

17 Σεπτεμβρίου 1948 (73 χρόνια πριν) πέθανε:

Ρουθ Μπένεντικτ Αμερικανίδα ανθρωπολόγος και λαογράφος

Η Ρουθ Φούλτον Μπένεντικτ (Ruth Fulton Benedict, 5 Ιουνίου 1887 – 17 Σεπτεμβρίου 1948) ήταν Αμερικανίδα ανθρωπολόγος και λαογράφος.

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και σπούδασε στο ιδιωτικό κολέγιο Vassar College, από το οποίο αποφοίτησε το 1909. Το 1919 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, υπό την εποπτεία του Γερμανοαμερικανού ανθρωπολόγου Φραντς Μποάζ, του λεγόμενου και «Πατέρα της Αμερικανικής Ανθρωπολογίας». Έλαβε το διδακτορικό της δίπλωμα το 1923 και έγινε και η ίδια μέλος του εκπαιδευτικού προσωπικού της σχολής. Πρωτοπόρος του τομέα της, η πρώτη γυναίκα στην χώρα που ηγείτο ενός τέτοιου ακαδημαϊκού πεδίου, υπήρξε πρόεδρος της Αμερικανικής Ανθρωπολογικής Εταιρείας (American Anthropological Association) και εξέχον μέλος της Αμερικανικής Λαογραφικής Εταιρείας (American Folklore Society). Το 1947 εκλέχθηκε μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.

Στις εργασίες της ασχολήθηκε με τις σχέσεις μεταξύ της προσωπικότητας, της τέχνης, της γλώσσας και του πολιτισμού, καταλήγοντας στην άποψη πως τα προσωπικά χαρακτηριστικά δεν εμφανίζονται ως απομονωμένα και αυτάρκη μέσα στους πολιτισμούς, αλλά κάθε πολιτισμός εμφανίζει ένα συλλογικό είδος προσωπικότητας, την οποία ονόμασε με τον όρο gestalt (σχήμα, μορφή, χαρακτηριστικό). Η θέση της αυτή παρουσιάστηκε στο έργο της Patterns of Culture (1934), στο οποίο εξέταζε τη συμπεριφορά τριών ιθαγενών πολιτισμών της Βόρειας Αμερικής και του Νότιου Ειρηνικού. Μαζί με τη μαθήτριά της, ανθρωπολόγο Μάργκαρετ Μηντ, θεωρούνται οι εισηγήτριες της «διαμορφωτικής προσέγγισης» (configurationalist approach) της ψυχολογικής ανθρωπολογίας, που είναι μια ανθρωπολογική προσέγγιση των πολιτισμών.

Γνωστό έργο της αποτελεί επίσης το βιβλίο Το χρυσάνθεμο και το ξίφος (The Chrysanthemum and the Sword, 1946), μια σημαντική μελέτη για τον πολιτισμό και την κοινωνία της Ιαπωνίας. Λιγότερο γνωστό είναι το έργο της The Races of Mankind (Οι αγώνες της Ανθρωπότητας), σε συνεργασία με τη συνάδελφό της στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, Τζιν Γουέλτφις. Πρόκειται για ένα φυλλάδιο εικονογραφημένων ιστοριών, το οποίο προοριζόταν για τον αμερικανικό στρατό στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και περιέχει επιστημονικές θέσεις κατά ρατσιστικών αντιλήψεων του Άξονα.

Ήταν παντρεμένη με τον Στάνλεϊ Μπένεντικτ, βιοχημικό του Cornell Medical College. Όμως, είναι ευρέως γνωστή η ερωτική της σχέση με τη μαθήτριά της Μάργκαρετ Μηντ. Απεβίωσε το 1948 από καρδιακή προσβολή.

Σοφίας καί των θυγατέρων αυτής, Αγίας Αγαθοκλείας μάρτυρος, Οσίου Ολβιανού, Αγίου Παντολέοντος, Αγίου Πηλέως

Ροζ Ιβίσκος (φ.Μ.Κυμάκη)

Σοφίας καί των θυγατέρων αυτής, Αγίας Αγαθοκλείας μάρτυρος, Οσίου Ολβιανού, Αγίου Παντολέοντος, Αγίου Πηλέως

Για μεγεθυνση ροδακι να ανοιξει καρτελα με φακο +-

Σίλο, συγγραφικό ψευδώνυμο του Μάριο Λουίς Ροδρίγκες Κόμπος (Mario Luis Rodríguez Cobos, 6 Ιανουαρίου 1938 – 16 Σεπτεμβρίου 2010)

16 Σεπτεμβρίου 2010 (11 χρόνια πριν) πέθανε:

Σίλο Αργεντινός συγγραφέας και πνευματιστής

Ο Σίλο, συγγραφικό ψευδώνυμο του Μάριο Λουίς Ροδρίγκες Κόμπος (Mario Luis Rodríguez Cobos, 6 Ιανουαρίου 1938 – 16 Σεπτεμβρίου 2010) ήταν Αργεντίνος συγγραφέας, φιλόσοφος και ψυχολόγος, δημιουργός του ρεύματος του Οικουμενικού ή Νέου Ανθρωπισμού . Ομάδες μελέτης οργανώθηκαν γύρω από τα έργα του και δημιούργησαν το Ανθρωπιστικό Κίνημα.

Ο Σίλο γεννήθηκε στη Μεντόσα της Αργεντινής. Το 2001, στην ετήσια τακτική συνάντηση της Επιτροπής Γενικού Συντονισμού του Ανθρωπιστικού Κινήματος, το υψηλότερο επίπεδο συνδιαλλαγής όσων εμπλέκονται στην οργανωτική δομή του, στη Μαδρίτη της Ισπανίας, ο Σίλο ανακοίνωσε την απόσυρσή από την ενεργό συμμετοχή στο Ανθρωπιστικό Κίνημα κι άφησε τη μελλοντική εξέλιξη στα χέρια της συλλογικότητας ανθρώπων που ο ίδιος είχε δημιουργήσει.

Από τότε, ο Σίλο ξεκίνησε ένα νέο εγχείρημα, γνωστό ως το "Μήνυμα του Σίλο". Πρόκειται για μια εργασία πνευματικής ανάπτυξης, βασισμένη σε κάποιες από τις αρχαιότερες μορφές διαλογισμού, που ανέπτυξε ο Σίλο τη δεκαετία του 1960 και ονομάζεται "Εργασία με τη Δύναμη".

Το Σεπτέμβριο του 2006, ο Σίλο ξεκίνησε μια νέα εκστρατεία παγκόσμιου πυρηνικού αφοπλισμού, τονίζοντας ότι τα πυρηνικά αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή στον σημερινό κόσμο.

Πέθανε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Μεντόσα στις 16 Σεπτέμβρη 2010

βικιπαίδεια

Ο Φράνσις Πάρκμαν (16 Σεπτεμβρίου 1823 – 8 Νοεμβρίου 1893)

16 Σεπτεμβρίου 1823 (198 χρόνια πριν) γεννήθηκε:

Φράνσις Πάρκμαν Αμερικανός ιστορικός
Φράνσις Πάρκμαν, Αμερικανός ιστορικός και συγγραφέας, γνωστός κυρίως από το έργο του “Η Λεωφόρος του Όρεγκον”

Ο Φράνσις Πάρκμαν (16 Σεπτεμβρίου 1823 – 8 Νοεμβρίου 1893) ήταν Αμερικανός ιστορικός και συγγραφέας, γνωστός κυρίως από το έργο του “Η Λεωφόρος του Όρεγκον” (The Oregon Trail: Sketches of Prairie and Rocky-Mountain Life). Το ενδιαφέρον του Πάρκμαν για τη γαλλική κυριαρχία στην Αμερική έδωσε θέμα σε ένα πλήθος ιστορικών του έργων. Τα έργα του μέχρι και σήμερα θεωρούνται αυθεντική πηγή της αμερικανικής ιστορίας.

Ο Φράνσις Πάρκμαν γεννήθηκε στη Βοστώνη στις 16 Σεπτεμβρίου του 1823, Όταν ήταν ακόμα παιδί περνούσε πολλές ώρες διαβάζοντας ιστορίες της αμερικανικής ηπείρου. Οι απέραντες μακρινές βορειοδυτικές εκτάσεις ασκούσαν μεγάλη γοητεία στο νεαρό Πάρκμαν. Μία μέρα πήρε την απόφαση να πραγματοποιήσει το ταξίδι του προς το Όρεγκον, γι’ αυτό δεν είναι παράξενο που ο Πάρκμαν έστρεψε όλο του το ενδιαφέρον στην ιστορία. Ο Φράνσις κινητοποιούσε τη φαντασία του για να οραματιστεί την ιστορία της γαλλικής κυριαρχίας στην Αμερική, όπως θα μπορούσε να ήταν στην πραγματικότητα. Μελέτησε τους αγώνες μεταξύ των Γάλλων και των Άγγλων και νέος ακόμη είχε γίνει αυθεντία σ’ αυτό το θέμα.

Πρωτοετής ακόμα φοιτητής, ο Φράνσις Πάρκμαν αποφάσισε να γράψει την ιστορία της Γαλλικής κυριαρχίας στην Αμερική και χρησιμοποιούσε τις διακοπές για να μελετήσει τη γαλλική κατοχή. Το 1845, όταν ήταν 22 ετών, ο Πάρκμαν ταξίδεψε στις δυτικές και βορειοδυτικές περιοχές και έφτασε ως το Σεντ Λούις. Εκείνη την εποχή είχε συγκεντρώσει όλο του το ενδιαφέρον στην εξακρίβωση όλων των στοιχείων της συνωμοσίας του Ποντιάκ. Τον επόμενο χρόνο, 1846, ο Πάρκμαν εξερεύνησε τις ιστορικές τοποθεσίες της δυτικής Πενσυλβάνιας. Τότε άρχισε και το πιο επικίνδυνο ταξίδι του, δια ξηράς από το δυτικό Μιζούρι στο Όρεγκον. Ο Φράνσις Πάρκμαν μόλις είχε τελειώσει το κολλέγιο, όταν άρχισε το ταξίδι του, που θα πραγματοποιούσε τα παιδικά του σχέδια και θα τον ανέδειχνε ως τον κορυφαίο ιστορικό της εποχής του.


Ο Πάρκμαν δεν έμεινε ικανοποιημένος από τις περιγραφές της ζωής των Ινδιάνων, που μάθαινε από τα περιοδικά της εποχής του. Αποφάσισε να ζήσει ο ίδιος με τους Ινδιάνους στους καταυλισμούς τους και να μάθει τη γλώσσα τους, για να μπορέσει να τους περιγράψει σωστά στα βιβλία του. Ο Πάρκμαν διατηρούσε πολλές από τις συνηθισμένες αντιλήψεις της εποχής για τους Ινδιάνους πολεμιστές, απέρριψε όμως πολύ περισσότερες και έδωσε μία καινούργια και πλατύτερη αντίληψη του Ινδιάνου και του τρόπου ζωής του. Εντούτοις, ο Πάρκμαν πίστευε ότι η κατάκτηση και η εκτόπιση των Ινδιάνων αντιπροσώπευε την πρόοδο και το θρίαμβο του “πολιτισμού” πάνω στον “πρωτογονισμό”.
συνέχεια


https://www.timesnews.gr/fransis-parkman-amerikanos-istorikos-ke-syngrafeas-gnostos-kyrios-apo-ergo-tou-leoforos-tou-oregkon/

Ο σερ Ρόναλντ Ρος (Sir Ronald Ross, 13 Μαΐου 1857 - 16 Σεπτεμβρίου 1932)...

Ο σερ Ρόναλντ Ρος (Sir Ronald Ross, 13 Μαΐου 1857 - 16 Σεπτεμβρίου 1932) ήταν Βρεττανός γεννημένος στην Ινδία γιατρός ο οποίος έλαβε το Νόμπελ Ιατρικής το 1902 για την εργασία του πάνω στην ελονοσία. Η ανακάλυψή του παρασίτου της ελονοσίας στο γαστρεντερικό σωλήνα των κουνουπιών οδήγησαν το Ρος στο συμπέρασμα ότι η ελονοσία μεταδόθηκε από τα κουνούπια, και έθεσε τα θεμέλια για την καταπολέμηση της ασθένειας. Ήταν αρκετά πολυμαθής, γράφοντας μια σειρά από ποιήματα, δημοσίευσε αρκετά μυθιστορήματα, και συνέθεσε τραγούδια. Ήταν επίσης ερασιτέχνης καλλιτέχνης και μαθηματικός. Εργάστηκε στην ινδική ιατρική υπηρεσία για 25 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της υπηρεσίας έκανε την πρωτοποριακή ιατρική ανακάλυψη. Μετά την παραίτηση από την υπηρεσία του στην Ινδία, προσχώρησε στη Σχολή Τροπικής Ιατρικής του Λίβερπουλ, και συνέχισε ως καθηγητής και πρόεδρος της Τροπικής Ιατρικής του Ινστιτούτου για 10 χρόνια. Το 1926 έγινε επικεφαλής διευθυντής του Ινστιτούτου και Νοσοκομείου Ρος Τροπικών Νόσων, που ιδρύθηκε προς τιμήν των έργων του. Παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του. 

βικιπαίδεια

Ντόναλντ Ντακ (πλήρες όνομα Ντόναλντ Φάουντλιροϊ Ντακ, αγγλικά Donald Duck)

Ο Ντόναλντ Ντακ (πλήρες όνομα Ντόναλντ Φάουντλιροϊ Ντακ, αγγλικά Donald Duck) είναι χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων της Ντίσνεϋ. Η πρώτη του εμφάνιση σε ταινία έγινε το 1934. Ο Ντόναλντ Ντακ σχεδιάστηκε από τους Αρτ Μπάμπιτ και Ντικ Χουέμερ, ενώ είναι και ο χαρακτήρας που έχει παίξει στις περισσότερες ταινίες κινουμένων σχεδίων (173 συνολικά, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε μέχρι το 1995). Η πρώτη εμφάνιση του Ντόναλντ ήταν στο καρτούν της Silly Symphonies The Wise Little Hen.  Ως το 1985 η χαρακτηριστική φωνή του Ντόναλντ ανήκε στον ηθοποιό Κλάρενς Νας.  Μετά το θάνατο του Νας, στη διάσημη πάπια δάνεισε τη φωνή του ο Τόνι Ανσέλμο. 

Προφίλ

Ο Ντόναλντ Ντακ είναι μία περιπετειώδης πάπια. Είναι έξυπνος, πονηρός, οξύθυμος, καλόκαρδος, μονίμως άφραγκος, κατά καιρούς τεμπέλης και το πιο άτυχο παπί του κόσμου.

Είναι γιος της Βολκάνας Μακ Ντακ αδελφής του Σκρούτζ Μακ Ντακ.

Ζει μαζί με τα τρία ανίψια του (Χιούη, Λιούη, Ντιούη), των οποίων έχει την κηδεμονία, στην Λιμνούπολη, πολιτεία της Καλισότα. Μένει σε μια μονοκατοικία η οποία ανήκει στον τσιγκούνη θείο του Σκρουτζ Μακ Ντακ, ακριβώς δίπλα στο σπίτι του πιο ανυπόφορου εχθρού του, του κυρίου Τζόουνς, με τον οποίο δίνουν "ομηρικές" μάχες.

Στην ίδια πόλη μένουν και άλλοι χαρακτήρες όπως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ (ο τσιγκούνης θείος του), ο Φέθρυ (ξάδερφος του Ντόναλντ και μεγάλος γκαφατζής), ο Γκαστόνε (ο εκνευριστικά τυχερός του ξάδερφος που είναι και αντίζηλός του) και η μεγάλη αγάπη του, η Νταίζυ Ντακ.

Επίσης στην ίδια πόλη μένει ο εφευρέτης Κύρος Γρανάζης, καθώς και μία πληθώρα άλλων χαρακτήρων που πλαισιώνουν πολύ όμορφα το Duck Universe.

Έξω από την πόλη, μένει στο αγρόκτημα της η Γιαγιά Ντακ. Μαζί με την Γιαγιά Ντακ, ζει και ο τεμπέλης βοηθός της Πασχάλης Χήνος.

Όταν επισκέπτεται ο Ντόναλντ την Γιαγιά Ντακ, τον βρίσκουμε συχνά να κοιμάται μαζί με τον Πασχάλη κάτω από ένα δέντρο.

Τις νύχτες ο Ντόναλντ φοράει την μάσκα του και χρησιμοποιώντας τον εξοπλισμό που του έχει φτιάξει ο Κύρος Γρανάζης, μάχεται ενάντια σε εγκληματίες ως υπερήρωας με το όνομα Φάντομ Ντακ, και σώζει την πόλη από το κακό.
Δημιουργία

Ένας σημαντικός δημιουργός του Ντόναλντ Ντακ είναι ο Καρλ Μπαρκς (1901-2000), ο οποίος δημιούργησε και εμπλούτισε την προσωπικότητα του, πλαισιώνοντας τον με ένα πλήθος συγγενών, φίλων και εχθρών που έγιναν επίσης αθάνατοι όπως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ, ο Γκαστόνε και οι Μουργόλυκοι. Άλλος σημαντικός σχεδιαστής του ήρωα είναι ο Ντον Ρόσα.
ΥποδοχήΟ ζωγράφος και κριτικός τέχνης Άντι Γουόρχολ ανέφερε ότι: "Η ιδιοφυής ιδέα του Γουόλτ Ντίσνεϋ ήταν το ότι διάλεξε ένα τόσο κοινό πλάσμα, όπως η πάπια, και την έκανε εξαιρετικά ανθρώπινη".

Μαρία Κάλλας (Νέα Υόρκη, 2 Δεκεμβρίου 1923 - Παρίσι, 16 Σεπτεμβρίου 1977)

16 Σεπτεμβρίου 1977 (44 χρόνια πριν) πέθανε:

Μαρία Κάλλας Ελληνίδα υψίφωνος

Η Μαρία Κάλλας (Νέα Υόρκη, 2 Δεκεμβρίου 1923 - Παρίσι, 16 Σεπτεμβρίου 1977), γεννημένη ως Μαρία Άννα Σοφία Καικιλία Καλογεροπούλου (στον τόπο της γέννησής της είχε καταχωρηθεί ως Σοφία Καικιλία Κάλος), ήταν κορυφαία Ελληνίδα υψίφωνος και η πλέον γνωστή παγκοσμίως ντίβα της όπερας.
Καταγωγή και Πρώτα Χρόνια


Οι γονείς της, Ευαγγελία Δημητριάδη (από την Κωνσταντινούπολη) και Γιώργος Καλογερόπουλος (από το Νεωχόρι Ιθώμης Μεσσηνίας), είχαν δύο παιδιά την Υακίνθη (αργότερα Τζάκις) και τον Βασίλη που πέθανε από τύφο όταν ήταν μόλις 2 ετών. Η οικογένεια μεταναστεύει στις Η.Π.Α. από την Αθήνα και γεννιέται η Μαρία Κάλλας. Εκεί το πρώτο διάστημα πέρασαν δύσκολα αφού δεν δινόταν στον πατέρα της άδεια άσκησης επαγγέλματος. Αργότερα ο πατέρας της άνοιξε φαρμακείο. Σύμφωνα με μαρτυρία της μητέρας της, Ευαγγελίας Δημητριάδου - Καλογεροπούλου, η Κάλλας γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 1923, ενώ στην ταυτότητά της αναφερόταν η 2 Δεκεμβρίου, ημερομηνία στην οποία επέμενε και η ίδια. Το 1929 ο πατέρας της αλλάζει το οικογενειακό επώνυμο από Καλογερόπουλος σε Callas. Τρία χρόνια αργότερα η Μαρία ξεκινά τα πρώτα μαθήματα πιάνου μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της Υακίνθη. Σε ηλικία 11 ετών έλαβε το πρώτο βραβείο ως "σολίστ" σε διαγωνισμό παιδικών φωνών που είχε διοργανώσει ο ραδιοφωνικός σταθμός της Νέας Υόρκης W.O.R. Βέβαια οι γονείς τις ερχόντουσαν συχνά σε αντιπαραθέσεις και γι'αυτό χώρισαν. Οι δύο αδελφές και η μητέρα τους γυρίζουν στην Ελλάδα όπου διαμένουν σε σπίτι φίλων
Ζωή και σταδιοδρομία
Πρώτες ερμηνείες

Η ακρόασή της από τον Έντουαρντ Τζόνσον, διευθυντή της Όπερας, φέρνει την προσφορά δύο ρόλων στα έργα "Φιντέλιο" του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν και "Μαντάμ Μπατερφλάι" του Τζάκομο Πουτσίνι. Η Κάλλας απορρίπτει τους ρόλους. Δε θέλει να τραγουδήσει τον "Φιντέλιο" στα αγγλικά, ενώ αισθάνεται πολύ εύσωμη ώστε να ερμηνεύσει την αιθέρια "Μπάτερφλάι".

Η γνωριμία της με τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Αρένας της Βερόνα, Τζοβάννι Τζενατέλλο την οδηγεί στην Ιταλία. Εκεί στις 3 Αυγούστου 1947 κάνει την πρώτη της εμφάνιση στην Αρένα της Βερόνα με τη "Τζοκόντα" του Αμιλκάρε Πονκιέλι. Τον ίδιο χρόνο ερμηνεύει την Ιζόλδη από το "Τριστάνος και Ιζόλδη" στη Βενετία υπό την καθοδήγηση του μαέστρου Τούλιο Σεραφίν. Συνάμα έρχεται και η γνωριμία της με τον μουσικόφιλο Ιταλό βιομήχανο Τζοβάννι Μπατίστα Μενεγκίνι, με τον οποίο παντρεύονται στις 21 Απριλίου 1949. Ο Μενεγκίνι έχοντας και ρόλο μάνατζερ άσκησε καταλυτική επιρροή στην καριέρα της Κάλλας, υποβάλλοντάς την σε δίαιτα με σκοπό να αποκτήσει καλύτερη εμφάνιση και αποτρέποντάς την από κάθε βιοτική ενασχόληση με την οικονομική κάλυψη, που της παρείχε. Έτσι τον ίδιο χρόνο η Κάλλας κάνει καλλιτεχνικές εμφανίσεις στο Μπουένος Άιρες και το 1950 στο Μεξικό

βικιπαίδεια

Ντέιβιντ Κόπερφιλντ (αγγλικά: David Copperfield, πραγματικό όνομα: David Seth Kotkin, 16 Σεπτεμβρίου 1956)

16 Σεπτεμβρίου 1956 (65 χρόνια πριν) γεννήθηκε:

Ντέιβιντ Κόπερφιλντ Αμερικανός ταχυδακτυλουργός

Ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ (αγγλικά: David Copperfield, πραγματικό όνομα: David Seth Kotkin, 16 Σεπτεμβρίου 1956) είναι Αμερικανός ταχυδακτυλουργός. Έχει χαρακτηριστεί από το Forbes ως ο περισσότερο εμπορικά επιτυχημένος μάγος στην ιστορία..

Οι τηλεοπτικές παραγωγές του Κόπερφιλντ έχουν κερδίσει 21 βραβεία Emmy σε σύνολο 38 υποψηφιοτήτων. Ευρύτερα γνωστός για το συνδυασμό της αφήγησης και της ψευδαίσθησης. Ο Κόπερφιλντ έχει κερδίσει 11 Guinness World Records, ένα αστέρι στο Hollywood Walk of Fame, και τον τίτλο του ιππότη από τη γαλλική κυβέρνηση, Έχει ονομαστεί ως ένας Ζωντανός Θρύλος από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ. Ο Κόπερφιλντ έχει μέχρι στιγμής πουλήσει 40 εκατομμύρια εισιτήρια με κέρδος πάνω από 4 δισ. δολαρίων, το οποίο είναι περισσότερο από κάθε άλλο σόλο καλλιτέχνη στην ιστορία.

βικιπαίδεια

Παπούα Νέα Γουινέα

16 Σεπτεμβρίου 1975 (46 χρόνια πριν):

Η Παπούα Νέα Γουινέα αποκτά την ανεξαρτησία της από την Αυστραλία.

Η Παπούα Νέα Γουινέα (γράφεται και Παπούα-Νέα Γουινέα, επίσημα: Ανεξάρτητο Κράτος της Παπουασίας-Νέας Γουινέας ) είναι νησιωτικό κράτος στην Ωκεανία, που βρίσκεται βόρεια της Αυστραλίας και νότια του Ισημερινού και περιλαμβάνει το ανατολικό τμήμα της νήσου της Νέας Γουινέας και μερικά συμπλέγματα νησιών. Πρωτεύουσα είναι το Πορτ Μόρεσμπι. Αποτελεί ανεξάρτητο κράτος από το 1975. Είναι από τις πλέον αγροτικές περιοχές στον κόσμο, καθώς μόνο το 18% του συνολικού πληθυσμού ζουν στις πόλεις. Η χώρα επίσης αποτελεί μία από τις πλέον ανεξερεύνητες στον κόσμο, τόσο πολιτιστικά όσο και γεωγραφικά. Πιστεύεται ότι στο εσωτερικό της χώρας υπάρχουν πολλά άγνωστα ακόμα είδη χλωρίδας και πανίδας.

Αρχαιολογία και εξερευνήσεις

Πληθυσμοί από Μελανήσιους και Παπούα κατοικούσαν στην περιοχή όπου βρίσκεται η σημερινή χώρα πριν από χιλιάδες χρόνια. Τα λείψανα από την παρουσία ανθρώπων ανάγονται σε 50.000 χρόνια πριν. Στα υψίπεδα της Νέας Γουινέας αναπτύχθηκε αυτόνομα η γεωργία πριν από 9.000 χρόνια. Το 18ο αιώνα εισήχθη στη Νέα Γουινέα η γλυκοπατάτα, αφού προηγουμένως έφτασε στις Μολούκες από την Πορτογαλία, που την είχαν μεταφέρει από το Νέο Κόσμο Από το 16ο αιώνα Ευρωπαίοι θαλασσοπόροι εντόπισαν μέρος των ακτών της χώρας. Ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε στα νησιά ήταν ο Αντόνιο ντ' Αμπρέου το 1512. Αυτός ακολουθήθηκε από τον Ίνιγκο Ορτίς δε Ρέτες, ο οποίος ανακήρυξε τα νησιά κτήση της Ισπανίας, το 1545. Στον τελευταίο οφείλεται και το όνομα Νέα Γουινέα, επειδή είχε παρατηρήσει την ομοιότητα των ανθρώπων του νησιού με εκείνους που είχε δει νωρίτερα στον Κόλπο της Γουινέας. Η ορεινή ενδοχώρα της νησιωτικής χώρας παρέμενε ανεξερεύνητη ως το τέλος του 19ου αιώνα. Η μαλαϊκή λέξη «Παπούα» περιγράφει τα σγουρά μαλλιά των Μελανήσιων κατοίκων.


Αποικιοκρατία

Το 1884 οι νοτιοανατολικές περιοχές της Νέας Γουινέας καταλαμβάνονται από τους Βρετανούς ενώ οι νοτιοδυτικές από τους Γερμανούς. Η Ολλανδία έθεσε υπό τον έλεγχό της το 1898 μεγάλο μέρος της Νέας Γουινέας (ο καθορισμός των συνόρων είχε γίνει ήδη από το 1855). Το 1904 η Αυστραλία αναλαμβάνει τον έλεγχο του βρετανικού τομέα και το 1906 η αποικία έγινε μέλος της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας, λαμβάνοντας την ονομασία Γη της Παπουασίας. Ο στόλος της Αυστραλίας έφτασε στο γερμανικό τομέα το 1914 και επέβαλε παράδοση άνευ όρων. Το 1920, η Κοινωνία των Εθνών ανέθεσε στην Αυστραλία την εντολή διοίκησης της άλλοτε γερμανικής Νέας Γουινέας και του αρχιπελάγους Βίσμαρκ. Από το 1942 έως το 1945 η περιοχή τελεί υπό Ιαπωνική κατοχή. Το 1946 τα Ηνωμένα Έθνη έδωσαν εντολή διοίκησης της βόρειας Νέας Γουινέας και του αρχιπελάγους Βίσμαρκ στην Αυστραλία. Το καθεστώς του δυτικού τμήματος του νησιού παρέμεινε υπό αμφισβήτηση. Η Ινδονησία διεκδίκησε και έλαβε εντολή από τον ΟΗΕ (1963) να προσαρτήσει το δυτικό τμήμα, το οποίο αποτελεί επαρχία της. Στο ανατολικό τμήμα ο έλεγχος δόθηκε στην Αυστραλία, η οποία παραχώρησε καθεστώς αυτοκυβέρνησης, το 1973.


Ανεξαρτησία

Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1975 η Παπούα Νέα Γουινέα απέκτησε την ανεξαρτησία της και πρώτος πρωθυπουργός έγινε ο Μάικλ Σομάρε.

Σήμερα 16/9 ... Αγίας Ευφημίας, Αγίας Λουντμίλας, Αγίας Μελιτινής μάρτυρος

η αυλή του Αγ. Γεωργίου στην Ιεράπετρα

Αγίας Ευφημίας, Αγίας Λουντμίλας, Αγίας Μελιτινής μάρτυρος

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Οριάνα Φαλάτσι ή Φαλλάτσι (Oriana Fallaci, 29 Ιουνίου 1929 - 15 Σεπτεμβρίου 2006)

Η Οριάνα Φαλάτσι ή Φαλλάτσι (Oriana Fallaci, 29 Ιουνίου 1929 - 15 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας. Ενεργή στις πολιτικές εξελίξεις σε όλη την διάρκεια της ζωής της, κάλυψε τους περισσότερους πολέμους της δεκαετίας του 1970 αλλά και τις επαναστάσεις της εποχής της. Έχει πάρει συνεντεύξεις από τα πιο ισχυρά και διάσημα πρόσωπα των δεκαετιών 1960 και 1970 οι οποίες έχουν εκδοθεί σε βιβλίο με τίτλο "Intervista con la storia".
Μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, επικέντρωσε την προσοχή της στον ισλαμικό εξτρεμισμό αλλά και στο Ισλάμ γενικότερα, του οποίου έγινε τελικά πολέμιος.
Περισσότερο γνωστή στην Ελλάδα είναι εξαιτίας του ερωτικού δεσμού που διατηρούσε με τον Αλέκο Παναγούλη.

Γεννήθηκε στη Φλωρεντία. Γνωστά έργα της είναι το Ένας άντρας: μια ιστορία, στο οποίο αναφέρεται στη σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη, το Γράμμα σε ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ, το Η οργή και η περηφάνια και το Ινσαλλάχ. Το πιο επιτυχημένο εμπορικά βιβλίο της, The Rage and The Pride, που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι προκαλεί το μίσος εναντίον των μουσουλμάνων. Τα τελευταία χρόνια ζούσε στο Μανχάταν, τη δεύτερη πατρίδα της όπως αποκαλούσε. Για πολλά χρόνια ζούσε γνωρίζοντας ότι έχει καρκίνο στο στήθος απο τον οποίο και πέθανε τελικά. Απο καρκίνο είχε πεθάνει και η μητέρα της κατα την περίοδο που η Φαλάτσι έπνιγε το πένθος της για τον άντρα της ζωής της, Α. Παναγούλη, γράφοντας το βιβλίο Ένας Άντρας.

Η προσωπική της ζωή παρέμεινε στάσιμη μετά το χαμό του συντρόφου της, όπως αποκαλούσε τον Αλέκο Παναγούλη, καθως δεν δημιούργησε δική της οικογένεια. Πιστή της φίλη για αρκετά χρόνια υπήρξε η Ιζαμπέλα Ροσελίνι.

Κατά το 2000 υπήρξε πολέμια συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας Σομαλών μεταναστών στη Φλωρεντία. Σύμφωνα με περιγραφές που δίνει στο έργο της Η οργή και η περηφάνια κατάφερε, με προσωπική πρωτοβουλία που ανέλαβε, να ενεργοποιήσει την ιταλική αστυνομία και να τις διαλύσει.

Πέθανε στη Φλωρεντία στις 15 Σεπτεμβρίου του 2006

Ασάφεια

Ας υποθέσουμε πως κάποιος μας ζητάει να του δώσουμε έναν σωρό από σιτάρι ως πληρωμή για το έργο που έχει κάνει. Προφανώς ένας κόκκος σιταριού δεν είναι σωρός αλλά ούτε και δύο κόκκοι σιταριού κάνουν έναν σωρό. Μήπως όμως αν ρίξουμε τρεις κόκκους σιταριού στο έδαφος, αυτοί κάνουν έναν σωρό; Η απάντηση είναι και πάλι όχι. Όμως αν συνεχίσουμε να ρίχνουμε κόκκους, τότε θα έρθει κάποια στιγμή που θα σχηματιστεί ένας σωρός από κόκκους σιταριού. Το πρόβλημα είναι πως δεν είναι προκαθορισμένο τι καθιστά έναν σωρό από κόκκους σιταριού! 

 

Αυτό το παράδοξο είναι γνωστό ως σόφισμα τοῦ σωρείτη και εισήχθη από τον Εὐβουλίδη τὸν Μιλήσιο. Ένα παρόμοιο παράδοξο είναι το λεγόμενο πρόβλημα των φαλακρών. Αν κάποιος δεν έχει καμία τρίχα στο κεφάλι του, προφανώς είναι φαλακρός. Αν όμως έχει μία, δύο ή περισσότερες τρίχες, τι συμβαίνει; Ένα διαφορετικό είδος «παραδόξου» είναι το εξής: η Λίλα έχει ύψος 1,75m, την καθιστά αυτό ψηλή ή όχι; Η απάντηση εξαρτάται από το περιβάλλον. Αν για παράδειγμα η Λίλα είναι ανάμεσα σε καλαθοσφαιριστές, προφανώς είναι κοντή. Από την άλλη αν είναι ανάμεσα σε πυγμαίους, είναι ψηλή.

 

 Κοινός παρανομαστής όλων των προηγούμενων παραδειγμάτων είναι ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι ασαφή. Τούτο σημαίνει πως η ασάφεια αναφέρεται σε περιπτώσεις όπου δεν είναι εύκολο ή απλό να καθορίσουμε τι έχει ή δεν έχει μια ιδιότητα ή ένα χαρακτηριστικό. Όμως αυτό δεν αποτελεί ορισμό της ασάφειας.

Ο Βρετανός φιλόσοφος Bertrand Russell ήταν ο πρώτος που επιχείρησε να ορίσει την έννοια της ασάφειας. Πιο συγκεκριμένα ο Russell [1] την όρισε ως εξής:

Μια αναπαράσταση είναι ασαφής αν η σχέση ενός συστήματος αναπαράστασης προς ένα αναπαριστώμενο σύστημα δεν είναι απλά ένα προς ένα αλλά ένα προς πολλά.

Με άλλα λόγια, όταν η αναπαράσταση ενός αντικειμένου μπορεί να γίνει με πολλά και διαφορετικά αντικείμενα και όχι με ένα μοναδικό, τότε μιλάμε για ασάφεια. Ο Russel παρουσιάζει ως τυπικό παράδειγμα ασάφειας μια φωτογραφία ενός προσώπου τόσο τσαλακωμένη που μπορεί κάλλιστα να αναπαριστά την Λίλα, την Άννα ή την Στέλλα (εννοείται βέβαια πως τα πρόσωπα αυτά μοιάζουν κάπως).

Στο σημείο αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό να τονισθεί πως η ασάφεια είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τη γενικότητα αλλά και την έννοια του διφορούμενου. Όπως αναφέρει ο Russel μία πρόταση είναι γενική αν αναφέρεται σε μία γενική έννοια π.χ. «αυτός είναι ένας άντρας» η οποία μπορεί να επαληθευτεί από ένα αριθμό γεγονότων όπως για παράδειγμα το «αυτός» να είναι ο Σάκης, ο Νίκος ή ο Γιώργος. Από την άλλη μια πρόταση είναι διφορούμενη αν μπορεί να έχει τουλάχιστον δύο διαφορετικές σημασίες την ίδια στιγμή. Για παράδειγμα, η πρόταση «Έφαγε τα μπισκότα στον καναπέ» μπορεί να σημαίνει πως κάποιος έφαγε τα μπισκότα που ήταν στον καναπέ ή πως κάποιος πήρε και έφαγε τα μπισκότα του πάνω στον καναπέ.
συνέχεια

https://mwsaiko.blogspot.com/2012/09/blog-post_1353.html?spref=bl 

Αγίου Βησσαρίωνος εν Λαρίση, Αγίου Νικήτα μάρτυρος

Μαστιχάκι (φ.Μ.Κυμάκη)

Αγίου Βησσαρίωνος εν Λαρίση, Αγίου Νικήτα μάρτυρος

Για μεγέθυνση ροδακι να ανοιξει καρτελα με φακο +-

Τα σχολεία άνοιξαν!

Τα σχολεία άνοιξαν!

Τα σχολεία άνοιξαν! Τέλος η ανεμελιά. Τέλος τα ξενύχτια και στη συνέχεια ο αναίσθητος ύπνος. Τώρα κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Τώρα χρειάζεται οργάνωση μέθοδος και καλή διαχείρηση χρόνου.
 
Θέλω να ευχηθώ σε όλους που έχουν σχέση με το θέμα
ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Ιδιαιτέρως εύχομαι καλή και μεγάλη υπομονή στις μανούλες που έχουν πρωτάκια
προπαντός μήν εκνευρίζεστε !
διότι αυτό μεταδίδεται στο παιδί με αποτέλεσμα να αντιπαθήσει την προσπάθεια για μάθηση .
Αν νιώθει καλά από την αρχή με το θέμα του διαβάσματος
θα μπορέσει να κτίσει σωστά το μέλλον του.

ΚΑΛΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!

 

Ο Τίμιος Σταυρός στην κορυφή του Ψηλορείτη.

 

Ο Τίμιος Σταυρός στην κορυφή του Ψηλορείτη.
Ο Ψηλορείτης (ή οροσειρά Ίδης) είναι το πιο ψηλό βουνό της Κρήτης με 2456 μέτρα ύψος. Κάποτε καταφύγιο των επαναστατών, σήμερα των βοσκών .Μια άγονη ορεινή αγκαλιά. Βρίσκεται περίπου στο μέσον του Νησιού, και απλώνεται στους δύο Νομούς, Ηρακλείου και Ρεθύμνου, και κυρίως στην Επαρχία Μυλοποτάμου.
Έχει 5 κορυφές οι οποίες ξεπερνούν τα 2000 μέτρα: ο Τίμιος Σταυρός
(2456 μ.), ο Αγκαθιάς (2424 μ.), η Στολίστρα (2325 μ.), η Βουλομένου (2267
μ.) και ο Κούσσακας (2209 μ.).
Από την κορφή του Ψηλορείτη, μπορεί κανείς να δει ολόκληρη σχεδόν την Κρήτη, μεγάλη έκταση από το Λυβικό πέλαγος προς τα νότια, και το Κρητικό πέλαγος προς τα βόρεια. Πολλά από τα νησιά του Αιγαίου Πελάγου και προ πάντων η Σαντορίνη φαίνονται καθαρά, καθώς και οι νότιες ακτές της Πελοπονήσου (οΤαΰγετος). 

 
Ο Ψηλορείτης ανέκαθεν προκαλούσε δέος στους επισκέπτες του.Κάθε χρόνο πολλοί πιστοί ανεβαίνουν στον Ψηλορείτη με προορισμό το γραφικό εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού που γιορτάζει στις 14 Σεπτεμβρίου και βρίσκεται στην κορυφή του βουνού. Η ανάβαση πραγματοποιείται την παραμονή της γιορτής του Τιμίου Σταυρού.
Τα 2.456 μέτρα υψόμετρο, το εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού διαιωνίζει την πανάρχαια συνήθεια λατρείας των Ιερών Κορυφής.
.Η εκκλησία είναι χτισμένη με την τεχνική κατασκευής των "μιτάτων", των πέτρινων κυκλικών κατασκευών των βοσκών του Ψηλορείτη, δηλαδή από πέτρες τοποθετημένες με τέτοιο τρόπο που ημία δένει την επόμενη χωρίς κονιάμα. Είναι μετόχι της Μονής Δισκουρίου (ανήκει στο Δήμο Κουλούκωνα) που βρίσκεται στη ρίζα της βόρειας πλαγιάς του Ψηλορείτη, και γιορτάζει στις 14 Σεπτεμβρίου, ημέρα κατά την οποία προσκυνητές από ολόκληρη την Κρήτη ανεβαίνουν για προσκύνημα. 

Το εκκλησάκι κατά τη διάρκεια του χειμώνα σκεπάζεται από χιόνι, ενώ κατά τους θερινούς μήνες μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν προσωρινό καταφύγιο για διανυκτέρευση.Στο πλάτωμα γύρω από το εκκλησάκι και ειδικά στην νότια προστατευμένη πλευρά του υπάρχει η δυνατότητα για υπαίθρια διανυκτέρευση, αλλά απαιτείται κατάλληλος εξοπλισμός εξαιτίας των χαμηλών θερμοκρασιών που αναπτύσσονται την νύχτα.
Πολλοί κάτοικοι των χωριών της περιοχής του Ψηλορείτη ακόμα και σήμερα πιστεύουν πως τα μεσάνυχτα της μεγάλης γιορτής του Σταυρού ένας φωτεινός σταυρός φτερουγίζει από τη μια βουνοκορφή της Κρήτης στην άλλη, όπου υπάρχει ναός του Τιμίου Σταυρού.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

Ο Χρόνος, παππούς των δώδεκα μηνών κι όχι πατέρας τους, όπως λαθεμένα πιστεύει ο κόσμος, διηγείται μια μέρα στη συγγραφέα τις σκανταλιές, τις τρέλες και τα καμώματα των εγγονών του, δηλαδή των παιδιών της κόρης του της Άνοιξης και των τριών γιων του: του Καλοκαιριού, του Φθινοπώρου και του Χειμώνα. Ύστερα της ζητά να γράψει τις ιστορίες αυτές «σαν παραμύθια» και να τις βάλει σε τέσσερα ίδια βιβλία

. . . Στο βιβλίο ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ, ο Σεπτέμβρης, ο Οκτώβρης και ο Νοέμβρης, όμοια σαν τα παιδιά των ανθρώπων, αντιμετωπίζουν καθένα τα δικά του προβλήματα, τις δικές του τις δυσκολίες, χωρίς να παύουν να παίζουν και να γελούν, αλλά και χωρίς να παραλείπουν να μας θυμίζουν με πρωτότυπο τρόπο όσα γνωρίζουμε από την παράδοση για τους φθινοπωρινούς μήνες. 

Συγγραφέας: Πέτροβιτς - Ανδρουτσοπούλου Λότη
Εκδότης: Εκδόσεις Πατάκη 

Σήμερα 14/9 ... Ύψωσις Τιμίου Σταυρού, Αγίου Θεοκλέους μάρτυρος

Στην Επισκοπή Ιεράπετρας

Ύψωσις Τιμίου Σταυρού, Αγίου Θεοκλέους μάρτυρος

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Ναός Τιμίου Σταυρού στ’ Αόρι

Ναός Τιμίου Σταυρού στ’ Αόρι

Ο μονόχωρος ναός του Τιμίου Σταυρού βρίσκεται στην κορυφή ορεινού εξάρματος, μία ιδιαίτερα προνομιακή θέση από την οποία κατοπτεύεται στο σύνολό της ολόκληρη η ακτογραμμή δυτικά της Ιεράπετρας.

Πρόκειται για ταπεινή κατασκευή χωρίς περίτεχνα λαξευτά στοιχεία στο εσωτερικό της οποίας διατηρούνται τμήματα αξιόλογου τοιχογραφικού διακόσμου. Συγκεκριμένα στην κόγχη του Ιερού Βήματος κάτω από τον Παντοκράτορα εικονίζεται, αντί των συλλειτουργούντων ιεραρχών, η Κοινωνία των Αποστόλων.

 Η σπάνια για έναν μονόχωρο ναό με ενσωματωμένη στην κόγχη Αγία Τράπεζα, παράσταση της Κοινωνίας, λόγω του εξαιρετικά περιορισμένου χώρου αποδίδεται σε μικρή κλίμακα. Ένα ακόμη σπάραγμα τοιχογραφίας διατηρείται στον δυτικό τοίχο. Πρόκειται για τον Επιτάφιο Θρήνο, παράσταση στην οποία κυριαρχεί ο Σταυρός σε μεγάλη κλίμακα.

Οι τρεις παραστάσεις δεν είναι βέβαιο ότι ανήκουν σε μία ενιαία φάση διακόσμησης. Πέρα από τον αποσπασματικό τους χαρακτήρα είναι βέβαιο ότι έχουν υποστεί μεγάλη χρωματική αλλοίωση που οφείλεται σε υψηλές θερμοκρασίες, προφανώς λόγω πυρκαϊάς που προκλήθηκε, άγνωστο πότε, στο εσωτερικό του ναού. Η αλλοίωση των χρωμάτων καθώς και η γενικότερα κακή κατάσταση διατήρησης δεν μας επιτρέπει να κάνουμε ασφαλείς τεχνοτροπικές παρατηρήσεις. Ωστόσο, ο Παντοκράτορας φαίνεται να ακολουθεῑ πρότυπα του 14ου αιώνα. Αντίθετα μεταγενέστερη πρέπει να είναι η παράσταση της Αποκαθήλωσης που πιθανόν σχετίζεται με οψιμότερα εικονογραφικά πρότυπα.

περισσότερα εδώ
http://www.imis.gr/el/%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-11056

Σήμερα 13/9 ... Αγίου Αριστείδου μάρτυρος, Ιερομάρτυρος Κορνηλίου

καπουτσίνο στις Μουρνιές (φ.Μ.Κυμάκη)

Αγίου Αριστείδου μάρτυρος, Ιερομάρτυρος Κορνηλίου

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Σήμερα 12/9 ... Απόδοσις της εορτής του Γενεσίου της Θεοτόκου, Ιερομαρτύρων Αυτονόμου και Κουρνούτου επισκόπου Ικονίου

οι στάμνες στις Μουρνιές (φ.Μ.Κυμάκη)

Απόδοσις της εορτής του Γενεσίου της Θεοτόκου, Ιερομαρτύρων Αυτονόμου 

και Κουρνούτου επισκόπου Ικονίου

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Σήμερα 11/9... Αγίας Ευανθίας μάρτυρος, Οσίου Ευφροσύνου του μαγείρου

μωβ καμπανάκια πένθιμα (φ.Μ.Κυμάκη)

 Αγίας Ευανθίας μάρτυρος, Οσίου Ευφροσύνου του μαγείρου

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Σήμερα 10/9 ... Αποστόλου Κλήμεντος, Αγίων Μηνοδώρας και Μητροδώρας μαρτύρων, Αγίας Πουλχερίας της παρθένου

Φούλι απο τη Χαβάη (φ.Μ.Κυμάκη)

Αποστόλου Κλήμεντος, Αγίων Μηνοδώρας και Μητροδώρας μαρτύρων, 

Αγίας Πουλχερίας της παρθένου

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Σήμερα 9/9... Σύναξις Αγίων Ιωακείμ και Άννης

πού βρίσκει το κουράγιο κι ανθίζει...; (φ.Μ.Κυμάκη)

 

Σύναξις Αγίων Ιωακείμ και Άννης

για μεγέθυνση ροδάκι ν ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη του Αναλφαβητισμού

H 8η Σεπτεμβρίου έχει ανακηρυχτεί Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη του Αναλφαβητισμού (αγγλικά: International Literacy Day) από την ΟΥΝΕΣΚΟ στις 17 Νοεμβρίου 1965. Εορτάστηκε για πρώτη φορά το 1966. Σκοπός της είναι να αναδείξει τη σημασία της καταπολέμησης του αναλφαβητισμού για τα άτομα, τις κοινότητες και τις κοινωνίες. Με αφορμή αυτήν την ημέρα διοργανώνονται εορτασμοί ανά τον κόσμο. . Εκτιμάται ότι 781 εκατομμύρια ενήλικοι ζουν χωρίς βασικές ικανότητας αλφαβητισμού, από τα οποίους τα 2/3 είναι γυναίκες. Επίσης, περίπου 103 εκατομμύρια παιδιά δεν έχουν πρόσβαση σε σχολείο και, έτσι, δε μαθαίνουν να διαβάζουν, να γράφουν ή να μετρούν. Σύμφωνα με την "Αναφορά Παγκόσμιας Παρατήρησης για την Εκπαίδευση για όλους - 2006" (αγγλ.:"Global Monitoring Report on Education for All (2006)") της ΟΥΝΕΣΚΟ , η Νότια και η Δυτική Ασία έχουν το χαμηλότερο περιφερειακό ποσοστό αλφαβητισμού (58.6%) και ακολουθούνται από την υποσαχάρια Αφρική (59.7%) και τα αραβικά κράτη (62.7%). Οι χώρες με το χαμηλότερο ποσοστό αλφαβητισμού είναι η Μπουρκίνα Φάσο (12.8%), ο Νίγηρας (14.4%) και το Μαλί (19%). Η αναφορά δείχνει μια ξεκάθαρη σχέση ανάμεσα στον αναλφαβητισμό και τις χώρες με οξύ πρόβλημα φτώχειας, καθώς και τον αναλφαβητισμό και προκαταλήψεων εις βάρος των γυναικών. Ο ΟΗΕ ορίζει ως αναλφαβητισμό την αδυναμία να διαβάσει ή να γράψει κανείς μια απλή πρόταση σε οποιαδήποτε γλώσσα. Έτσι, αυτά τα ποσοστά αναφέρονται μόνο στο βασικό, και όχι τον περιεκτικότερο, αλφαβητισμό. Στην Ελλάδα αναλφάβητος θεωρείται όποιος δεν έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του στο εξατάξιο δημοτικό σχολείο, ενώ άλλες χώρες για να χαρακτηρίσουν κάποιον εγγράμματο αρκούνται στη γνώση γραφής και ανάγνωσης. Στην Ελλάδα, το ποσοστό των εγγράμματων ενηλίκων φθάνει το 91% του πληθυσμού (94% άνδρες και 88% γυναίκες, ποσοστό ιδιαίτερα χαμηλό για μια χώρα - μέλος της Ε.Ε., 560 χιλιάδες Eλληνίδες δεν έχουν τελειώσει το δημοτικό). Αντίθετα, το ποσοστό των εγγραμμάτων ανηλίκων ως 15 ετών κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα (99,5% στο σύνολο - 99,4% στους άνδρες και 99,5% στις γυναίκες).

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΕΡΑ Ή ΚΑΡΔΙΩΤΙΣΣΑ.

 

Σήμερα 8 Σεπτέμβρη ,η εκκλησία μας γιορτάζει την ημέρα της γέννησης της θεοτόκου.

Στην Κρήτη, αυτή την μέρα γιορτάζεται και η Παναγιά Κερά ή Καρδιώτισσα, ένα ιστορικό μοναστήρι σε απόσταση 50χλμ. Νοτιοανατολικά του Ηρακλείου λίγο πριν το χωριό Κερά, το οποίο πήρε το όνομά του από τη μονή αυτή. Κατά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο το μοναστήρι χρησιμοποιήθηκε από τον Ελληνικό απελευθερωτικό στρατό.

Δεν είναι εξακριβωμένο πότε ιδρύθηκε η Μονή. Από έγγραφα του κώδικα της μονής φαίνεται ότι αρχικά ήταν μετόχι της Μονής Αγκαράθου. Η ονομασία της προέρχεται από την πολύ παλιά εικόνα της Παναγίας. Πρόκειται για εικόνα της Βρεφοκρατούσας, η οποία κρατά το βρέφος Ιησού στην αριστερή αγκαλιά της, πάνω στην καρδιά, γι’ αυτό ονομάστηκε και Καρδιώτισσα. . Η εικόνα εκλάπη από το μοναστήρι το 1498 από Έλληνα έμπορο και μεταφέρθηκε στο ναό του Αγίου Ματθαίου στην οδό Merulana στη Ρώμη. Το 1866 μεταφέρθηκε εκ νέου στο ναό του Αγίου Αλφόνσου, στον Εσκυλίνο Λόφο.

Η σημερινή εικόνα της Παναγίας που βρίσκεται στο μοναστήρι αποτελεί αντίγραφο αυτής και ζωγραφίστηκε το 1735. Ακόμα και το αντίγραφο αυτής της εικόνας θεωρείται θαυματουργό. Πρόκειται για έργο αγνώστου ζωγράφου.

Σύμφωνα με την παράδοση, η θαυματουργή αυτή εικόνα βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη την ταραγμένη περίοδο των εικονομαχιών, κατά την διάρκεια της οποίας οι πολέμιοι της ορθοδοξίας, κατέστρεφαν όλες τις Άγιες εικόνες. Η πανέμορφη αυτή εικόνα της Παναγίας, για να αποφύγει την καταστροφή της από τους εικονομάχους, άνοιξε τα φτερά της και πέταξε μακριά, στην νήσο Κρήτη όπου εγκαταστάθηκε στο μοναστήρι της Παναγίας Κεράς στο όρος Δίκτυ.

Ο εικονομάχος αυτοκράτορας Θεόφιλος άκουσε για τα θαύματα αυτής της εικόνας και διέταξε να την βρουν και να την φέρουν πίσω στην Κωνσταντινούπολη για να την καταστρέψει με τα ίδια του τα χέρια.

Η θαυματουργή όμως αυτή εικόνα ξέφυγε δυο φορές από τους διώκτες της και επέστρεφε πάντα στον ναό της. Την τρίτη φορά, για να μην ξαναφύγει την έδεσαν σε ένα μαρμάρινο κίονα με μία χοντρή αλυσίδα, ως την στιγμή που εκλάπη. Σήμερα ο κίονας και η αλυσίδα βρίσκονται στη μονή. Λένε μάλιστα, ότι μια από αυτές τις φορές, καθώς η εικόνα πλησίαζε από την Κωνσταντινούπολη στο μοναστήρι, ακούμπησε σε ένα απότομο ψηλό βράχο και άφησε «το αποτύπωμά της» που διακρίνεται ακόμα και σήμερα. Η τοποθεσία αυτή λέγεται σήμερα «Αποτύπωση».

Χαρακτηριστικές είναι οι παμπάλαιες τοιχογραφίες του 14ου αιώνα, πολύ ταλαιπωρημένες από τον χρόνο. Περιλαμβάνουν 7 σκηνές από το βίο της Παναγίας. Στο μεσαίο και στο νότιο κλίτος οι τοιχογραφίες χρονολογούνται κοντά στο 1320 και ιστορούνται ο ευαγγελικός κύκλος και η παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας.

Η Παναγία Κερά πέρασε περιπέτειες και καταστροφές ενώ απετέλεσε προπύργιο απελευθερωτικών αγώνων. Σε αυτό συντελούσε και η θέση της, καθώς αποτελεί πύλη ανάμεσα στους νομούς Ηρακλείου και Λασιθίου. Το έτος ίδρυσης, μας είναι άγνωστο, όμως πιθανότατα είναι κτίσμα της Β΄ Βυζαντινής περιόδου 961 – 1211μ.Χ. Η ανακαίνιση της μονής οφείλεται στην οικογένεια των Μαγγανάρηδων (17ος μ.Χ. αιώνας).

Η Παναγία Κερά σήμερα είναι γυναικείο μοναστήρι.

Όπως παλιά....

Εικόνες απ το παλιό λεύκωμα που μας ταξιδεύουν σε σκέψεις αισθήσεις και συναισθήματα....

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Η μόδα πάντα πάνω απ όλα για τον επιτυχημένο

Τα αγαπημένα γαιδουράκια παραδίπλα ξεκινούν για το στρουμφοχωριό

Ο Πιτ εν δράσει και ένα κοκτέιλ εν βράσει....

Το ήσυχο ατελιέ δίπλα στα θορυβώδη πλοία ...πόσο αντίθετες ζωές ....

Ελία Καζάν (7 Σεπτεμβρίου 1909, Καισάρεια- 28 Σεπτεμβρίου 2003, Νέα Υόρκη)

 


Ηλίας Καζαντζόγλου


Ο Ελία Καζάν (7 Σεπτεμβρίου 1909, Καισάρεια- 28 Σεπτεμβρίου 2003, Νέα Υόρκη) ήταν ελληνικής καταγωγής Αμερικανός σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου.


Το κανονικό του όνομα ήταν Ηλίας Καζαντζόγλου. Ήταν ο σκηνοθέτης που ανέδειξε τον Μάρλον Μπράντο και τον Γουόρεν Μπίτι. Συνέβαλε στην καθιέρωση της προσέγγισης του ηθοποιού με βάση τη μέθοδο, που είχε αναπτύξει ο Κωνσταντίν Στανισλάβσκι.


Να σημειωθεί ότι οδήγησε 21 ηθοποιούς στις υποψηφιότητες των Όσκαρ. Ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός στο θέατρο Group Theatre όπου παρέμεινε στη περίοδο 1932-1939. Το 1942 μεταπήδησε στη σκηνοθεσία παρουσιάζοντας τη πρώτη του παράσταση "Με τα δόντια" του Γουάιλντερ. Έκτοτε άρχισε ν΄ ανεβάζει με αυξανόμενη επιτυχία έργα διάσημων αμερικανών συγγραφέων.
Εν τω μεταξύ το 1945 άρχισε να «γυρίζει» κινηματογραφικές ταινίες όπου και έγινε διάσημος στο Broadway, σκηνοθετώντας, ανάμεσα σε άλλα, τα έργα «Ένα δένδρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν» (1945), «Το μεγάλο κατηγορώ» (1946), «Συμφωνία Κυρίων» (1947), «Λεωφορείον ο πόθος» (1951), «Βίβα Ζαπάτα» (1952), «Το λιμάνι της αγωνίας» (1954), «Ένα πρόσωπο στο πλήθος» (1957), «Άγριο ποτάμι» (1960), «ο Θάνατος του Εμποράκου», «Ανατολικά της Εδέμ»,το «Αμέρικα - Αμέρικα» και «Λυσσασμένη Γάτα». Τιμήθηκε με δύο βραβεία Όσκαρ σκηνοθεσίας για τα έργα Συμφωνία Κυρίων και Το Λιμάνι της Αγωνίας, ενώ ήταν τρεις φορές υποψήφιος για τα έργα Λεωφορείο ο πόθος, Ανατολικά της Εδέμ και America, America, αντίστοιχα. Το 1999 η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου του απένειμε Τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο του έργου του.


Ο Ηλίας Καζάν μαζί με τον Λη Στράνσμπεργκ ίδρυσαν τη περίφημη δραματική Σχολή Actor's Studio.


Η μαύρη σελίδα στην καριέρα του ήταν η συνεργασία του το 1952 με την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων, κατά την οποία κατέδωσε συναδέλφους του ως κομμουνιστές (βλ. Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ).


Φιλμογραφία


Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλυν/Χαμένα νιάτα (A tree grows in Brooklyn, 1945)
θάλασσα από γρασίδι/Η παραστρατημένη μητέρα (The Sea of Grass, 1947)
Το μεγάλο κατηγορώ (Boomerang!, 1947)
Συμφωνία Κυρίων (Gentleman's Agreement, 1947)
Πίνκι, η μιγάς (Pinky, 1949)
Πανικός στους δρόμους (Panic in the streets, 1950)
Λεωφορείον ο Πόθος (A streetcar named desire, 1951)
Βίβα Ζαπάτα (Viva Zapata!, 1952)
Δραπέτες του τρόμου (Man on a tightrope, 1953)
Το λιμάνι της αγωνίας (On the waterfront, 1954)
Ανατολικά της Εδέμ (East of Eden, 1955)
Η φωνή του πόθου (Baby Doll, 1956)
Μια μορφή μέσα στο πλήθος (A face in the crowd, 1957)
Λάσπη στ' αστέρια (Wild river, 1960)
Πυρετός στο αίμα (Splendor in the grass, 1961)
America, America (1963)
Ο συμβιβασμός (The arrangement, 1969)
Οι επισκέπτες (The visitors, 1972)
Ο τελευταίος μεγιστάνας (The last tycoon, 1976)

Σήμερα 7/9 ... Οσίας Κασσιανής της μοναχής, Αγίου Σώζοντος μάρτυρος

 

Η Κασσιανή 

 Η Κασσιανή ή Κασ(σ)ία, ή Εικασία, ή Ικασία (μεταξύ 805 και 810 - πριν το 865) ήταν βυζαντινή ηγουμένη, ποιήτρια, συνθέτρια, και υμνογράφος στην οποία κα αποδίδεται το ψαλλόμενο την Μεγάλη Τρίτη τροπάριο που αρχίζει με τις λέξεις: "Κύριε η εν πoλλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή..".
Η ζωή και το έργο της καλύπτεται από μια ασάφεια. Αρχικά, το όνομά της, το οποίο απαντάται στις πηγές με τις τέσσερις προηγούμενες παραλλαγές. Το πρώτο, (Κασσιανή), προέκυψε επειδή ίσως το όνομά της δεν ήταν συνηθισμένο και της δόθηκε όνομα καλογερικό, δηλαδή τη θηλυκή μορφή του γνωστού καλογερικού ονόματος Κασσιανός. Το δεύτερο, (Κασ(σ)ία), χρησιμοποιείται από την ίδια στην ακροστιχίδα του μοναδικού σωζόμενου κανόνα της. Τέλος οι δύο τελευταίες παραλλαγές, (Εικασία ή Ικασία), προέκυψαν από το λάθος ενός αντιγραφέα που προσέθεσε το γράμμα «Ι».
Πρώτος βυζαντινός χρονογράφος που παρέχει στοιχεία περί της ζωής της Κασσιανής είναι ο Συμεών ο Μάγιστρος, τον οποίο και ακολουθούν πολλοί άλλοι μεταξύ δε αυτών ο Λέων ο Γραμματικός, ο Ιωάννης Ζωναράς κ.ά. Η Κασσιανή είναι μία από τους πρώτους μεσαιωνικούς συνθέτες τα έργα των οποίων σώζονται αλλά και μπορούν να ερμηνευτούν από σύγχρονους ειδικούς και μουσικούς. Περίπου 50 από τους ύμνους έχουν διασωθεί και 23 από αυτούς περιλαμβάνονται στα λειτουργικά βιβλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο ακριβής αριθμός τους είναι εξαιρετικά δυσχερές να προσδιοριστεί, καθώς πολλοί ύμνοι αποδίδονται σε διαφορετικά πρόσωπα σε διάφορα χειρόγραφα, ενώ συχνά δε σώζεται το όνομα του υμνογράφου.
Επιπλέον, σώζονται 789 μη λειτουργικοί της στίχοι. Πρόκειται κυρίως για «γνωμικά», όπως για παράδειγμα το παρακάτω:

«Απεχθάνομαι τον πλούσιο άντρα που γκρινιάζει σαν να ήταν φτωχός.»
Τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία σαν αγία στις 7 Σεπτεμβρίου.

----------------------------------------------------------------------------

Ο Άγιος Σώζων έζησε τον 3ο αιώνα και πέθανε με μαρτυρικό θάνατο. Από τα τέλη του 19ου αιώνα είναι πολιούχος της Λήμνου.
Βιογραφικά

Ο Άγιος Σώζων έζησε τον 3ο αιώνα και πριν γίνει Χριστιανός ονομαζόταν Ταράσιος. Καταγόταν από τη Λυκαονία της Μικρασίας αλλά ζούσε στην Κιλικία και ήταν βοσκός. Κάποτε βρέθηκε στην Πομπηιούπολη της Κιλικίας. Εκεί, είδε ένα χρυσό άγαλμα της θεάς Άρτεμης. Τότε απέκοψε το χέρι του αγάλματος και μοίρασε το χρυσάφι σε φτωχούς χριστιανούς. Όμως έγινε αντιληπτός, συνελήφθη και πέθανε με μαρτυρικό θάνατο.

Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 7 Σεπτεμβρίου.

Ακίρα Κουροσάβα ( 23 Μαρτίου 1910 — 6 Σεπτεμβρίου 1998)

Ο Ακίρα Κουροσάβα ( 23 Μαρτίου 1910 — 6 Σεπτεμβρίου 1998) ήταν Ιάπωνας σκηνοθέτης ταινιών και σεναριογράφος. Θεωρείται ένας απο τους καλύτερους και πιο σημαντικόυς σκηνοθέτες όλων των εποχών, έχοντας γυρίσει πάνω απο 30 ταινίες και έχοντας επηρεάσει πολλούς γνωστούς σκηνοθέτες. Είναι αναμφίβολα ο γνωστότερος στην Δύση Ιάπωνας σκηνοθέτης. Έλαβε τον Χρυσό Λέοντα για την ταινία Rashômon, δύο Χρυσούς Φοίνικες για τις ταινίες Kagemusha και Ran και ένα τιμητικό Όσκαρ το 1990. Το 1999, το CNN τον ονόμασε "Ασιάτη του Αιώνα" στην κατηγορία "Τέχνες, Λογοτεχνία και Κουλτούρα". Ανάμεσα στις πιο αναγνωρισμένες του ταινίες είναι τα Οι Επτά Σαμουράι (1954), Ρασομόν (1950), Ραν (1985), Ikiru (1952), Yojimbo (1961), High and Low (1963), Ο Θρόνος του Αίματος (1957), Το Μυστικό Φρούριο (1958) και Kagemusha (1980).

Τα πρώτα χρόνια

Ο Ακίρα Κουροσάβα γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου του 1910 στην Όμορι (Τόκιο), τελευταίο των οκτώ παιδιών του Ισαμού (Isamu) και της Σίμα (Shima) Κουροσάβα. Αρχικά ήθελε να γίνει ζωγράφος, αλλά δεν έγινε δεκτός στην Ακαδημία Τεχνών. Το 1936 γίνεται βοηθός του σκηνοθέτη Γιαμαμότο Κατζίρο (Yamamoto Kajirô), που δούλευε σε μια γιαπωνέζικη εταιρεία παραγωγής ταινιών.

Στην εταιρεία αυτή ο Κουροσάβα γυρίζει την πρώτη του ταινία: "Σουγκάτα Σανσίρο" (Sugata Sanshiirô) (1943), μια ταινία δράσης που σύντομα έγινε δημοφιλής. Στα επόμενα χρόνια ο Κουροσάβα παράγει ταινίες πιο απλές και εμπορικές, όπως η συνέχεια του Σουγκάτα Σανσίρο (1945), οι οποίες γεννιούνται υπό τον έλεγχο της στρατιωτικής κυβέρνησης της Ιαπωνίας, που λογοκρίνει αυστηρά ολόκληρη την πνευματική δημιουργία της εποχής και ευνοεί κυρίως την παραγωγή λογοτεχνικών και κινηματογραφικών έργων με πατριωτικό περιεχόμενο. Η συνέχεια του Σουγκάτα Σανσίρο είναι, εξ' αιτίας αυτής της πίεσης εκ μέρους της κυβέρνησης, μια πατριωτική ταινία που σκοπεύει να δείξει στο κοινό την υπεροχή της γιαπωνέζικης πολεμικής τέχνης (τζούντο) απέναντι σ' εκείνη των εχθρών των Ιαπώνων, των Αμερικανών (μποξ). Για τον Κουροσάβα, που συμπορευόταν με την αριστερά, η οποία στην Ιαπωνία της δεκαετίας του '20 είχε παίξει μεγάλο ρόλο κυρίως για την νέα γενιά, η εμπειρία της αντίδρασης εκ μέρους των συντηρητικών τάξεων και ομάδων της Ιαπωνίας, της έλλειψης ελευθερίας και του πολέμου υπήρξε σημαντικότατη.

Η πρώτη ταινία του μετά τον πόλεμο ήταν το Δεν λυπόμαστε την νεολαία μας. Το 1948, κυκλοφόρησε το Μεθυσμένος Άγγελος , το οποίο γνώρισε μεγάλη κριτική αναγνώριση, και εδραίωσε τον Κουροσάβα ως έναν από τους πιο σημαντικούς νέους σκηνοθέτες της Ιαπωνίας. Στην ταινία πρωταγωνιστούσε ο τότε άγνωστος Τοσίρο Μιφούνε, που έπειτα έγινε ένας από τους πιο γνωστούς και αναγνωρισμένους Ιάπωνες ηθοποιούς, και πρωταγωνίστησε σε 15 ακόμα ταινίες του Κουροσάβα.

Ρενέ-Φρανσουά-Αρμάν Προυντόμ (René-François-Armand Prudhomme) (Παρίσι 16 Μαρτίου 1839 - Γαλλία 6 Σεπτεμβρίου 1907)

6 Σεπτεμβρίου 1907 (114 χρόνια πριν) πέθανε:

Συλί Προυντόμ Γάλλος συγγραφέας

Ο Ρενέ-Φρανσουά-Αρμάν Προυντόμ (René-François-Armand Prudhomme) (Παρίσι 16 Μαρτίου 1839 - Γαλλία 6 Σεπτεμβρίου 1907), γνωστός ως Συλί Προυντόμ (Sully Prudhomme), ήταν Γάλλος ποιητής και δοκιμιογράφος, νικητής του πρώτου Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1901.

Ο Προυντόμ αρχικά σπούδασε για να γίνει μηχανικός αλλά άλλαξε τα ενδιαφέροντά του προς τη φιλοσοφία και την ποίηση. Δήλωσε πως ο σκοπός του ήταν να δημιουργήσει επιστημονική ποίηση για την μοντέρνα εποχή. Ως χαρακτήρας ήταν συνειδητοποιημένος και μελαγχολικός και ήταν μέλος της Παρνασσισμού, αν και την ίδια στιγμή το έργο του επιδεικνύει χαρακτηριστικά αμιγώς δικά του.
Ο πατέρας του Προυντόμ ήταν καταστηματάρχης. Ο Προυντόμ φοίτησε στο Λύκειο Βοναπάρτη (Lycée Bonaparte) αλλά διέκοψε τις σπουδές του. Εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στην περιοχή Creusot, στο χυτήριο Schneidersteel και έπειτα ξεκίνησε να σπουδάζει νομική σε ένα συμβολαιογραφικό γραφείο. Η ευνοϊκή υποδοχή των πρώιμων ποιημάτων του τον ενθάρρυνε να ξεκινήσει μια λογοτεχνική καριέρα.