Λέοναρντ Κόεν ή Κοέν (αγγλικά: Leonard Norman Cohen, 21 Σεπτεμβρίου 1934 – 7 Νοεμβρίου 2016)

Ο Λέοναρντ Κόεν ή Κοέν (αγγλικά: Leonard Norman Cohen, 21 Σεπτεμβρίου 1934 – 7 Νοεμβρίου 2016) ήταν Καναδός λογοτέχνης, συνθέτης και τραγουδιστής.

Θεωρείτο μουσικός της ποπ, αν και τα τραγούδια του — κυρίως μπαλάντες — είχαν πολλά στοιχεία από την αμερικανική μουσική κάντρι και την μουσική των ευρωπαϊκών καμπαρέ. Τα κύρια θέματα της δημιουργίας του ήταν η θρησκεία, ο έρωτας και η μοναξιά, χωρίς ωστόσο να λείπουν και οι τοποθετήσεις σε κοινωνικοπολιτικά θέματα όπως ο πόλεμος, οι εκτρώσεις, κ.λπ.

Γεννήθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά. Ο πατέρας του ήταν ευκατάστατος εβραίος έμπορος υφασμάτων. Σε ηλικία έξι ετών, ο Κόεν έχασε τον πατέρα του και αυτό τον σημάδεψε για όλη του την ζωή. Έφηβος έμαθε κιθάρα και έγινε μέλος του μουσικού γκρουπ Buckskin Boys, το οποίο έπαιζε μουσική κάντρι. Αργότερα, τον καιρό που ήταν σπουδαστής στο Πανεπιστήμιο McGill εξέδωσε τα πρώτα του ποιήματα που τον έκαναν γνωστό στους καναδικούς λογοτεχνικούς κύκλους. Το 1960 αγοράζει ένα σπίτι στην Ύδρα, στην οποία θα διαμείνει για αρκετά χρόνια, όπου συνέχισε να γράφει. Με το μυθιστόρημα Beautiful Losers (Θαυμάσιοι αποτυχημένοι, 1966), γνώρισε παγκόσμια επιτυχία ως συγγραφέας. Ωστόσο, το 1967 αποφάσισε να εγκατασταθεί στις ΗΠΑ για να αφοσιωθεί στην μουσική.

Σε συναυλίες φολκ στις ΗΠΑ το 1967, η τραγουδίστρια Τζούντυ Κόλινς (Judy Collins) έκανε γνωστό το τραγούδι του Κόεν Suzanne. Έτσι την ίδια χρονιά, ο Κόεν μπόρεσε να κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο με τίτλο Songs of Leonard Cohen. Ακολούθησαν πολλοί άλλοι δίσκοι, μεταξύ των οποίων και ο δίσκος Songs of Love and Hate που περιέχει το τραγούδι - ύμνο στην αγάπη και τη μοναξιά Famous Blue Raincoat (1971) με την φωνή της Τζένιφερ Γουορνς (Jennifer Warnes).

Το 1992 κυκλοφόρησε τον πιο πολιτικοποιημένο δίσκο του με τίτλο The Future, και δύο χρόνια κατόπιν αποφάσισε να γίνει βουδιστής, μέχρι που χειροτονήθηκε μοναχός. Αλλά το 1999 εγκατέλειψε τον μοναστικό βίο, για να εκδώσει δύο ακόμα δίσκους. Το 2005, το όνομα του Κόεν βρέθηκε ξανά στις στήλες των εφημερίδων, επειδή ο επί χρόνια μάνατζέρ του τον εξαπάτησε, κλέβοντας το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων του καλλιτέχνη.

Ο Κόεν δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά ήταν πατέρας δύο παιδιών, του Άνταμ (1972) και της Λόρκα (1974), που απέκτησε με τη Σούζαν Έλροντ (Suzanne Elrod).

Το 2010 τιμήθηκε με Τιμητικό Γκράμι για το σύνολο της προσφοράς του.

Πέθανε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στις 7 Νοεμβρίου του 2016.

Άρτουρ Σοπενχάουερ, ή Αρθούρος Σοπενάουερ (Arthur Schopenhauer, Γκντανσκ (Ντάντσιχ), Πρωσία , 22 Φεβρουαρίου 1788 − Φρανκφούρτη, Γερμανία, 21 Σεπτεμβρίου 1860)

Ο Άρτουρ Σοπενχάουερ, ή Αρθούρος Σοπενάουερ (Arthur Schopenhauer, Γκντανσκ (Ντάντσιχ), Πρωσία , 22 Φεβρουαρίου 1788 − Φρανκφούρτη, Γερμανία, 21 Σεπτεμβρίου 1860) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, ιδεαλιστής, συνεχιστής, κατά τα λεγόμενα του, του Καντ και λάτρης του 'θείου', όπως τον αποκαλούσε, Πλάτωνα. Γνωστός κυρίως από το βιβλίο του "ο κόσμος ως βούληση και ως παράσταση", ο Σοπενχάουερ ίδρυσε μία νέα φιλοσοφία, επίκεντρο της οποίας είναι η βούληση, ως μεταφυσική αρχή κατανόησης του κόσμου αλλά και του ίδιου του ατόμου. Ήταν ο πρώτος σημαντικός Ευρωπαίος φιλόσοφος που εισήγαγε την ινδική φιλοσοφία στον δυτικό τρόπο σκέψης.

Ο Σοπενχάουερ ήταν γνωστός για τον αθεϊστικό πεσιμισμό του και την φιλοσοφική του διαύγεια. Στην ηλικία των 25 δημοσίευσε τη διδακτορική διατριβή του με τίτλο «Επί της τετραπλής ρίζας του επαρκούς λόγου», η οποία εξέταζε αν η αιτιότητα καθαυτή μπορεί να προσκομίσει απαντήσεις για τον κόσμο μας. Το σημαντικότερο έργο του Σοπενxάουερ, Ο Κόσμος ως Βούληση και ως Παράσταση, τόνιζε τον ρόλο του κύριου κινήτρου δράσης των ανθρώπων, το οποίο ο Σοπενxάουερ ονόμαζε Βούληση. Η ανάλυση της Βούλησης οδήγησε τον Σοπενxάουερ στο συμπέρασμα ότι οι συναισθηματικές, σωματικές και σεξουαλικές επιθυμίες δεν μπορούν ποτέ να εκπληρωθούν ολοκληρωτικά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Σοπενxάουερ να κατατείνει προς ένα τρόπο ζωής που απέρριπτε τις ανθρώπινες επιθυμίες, παρόμοιο με αυτόν που διδάσκουν ο Βουδισμός και οι Βέδες.

Η μεταφυσική ανάλυση της Βούλησης από μέρους του Σοπενxάουερ, η άποψή του πάνω στο κίνητρο και την επιθυμία, και ο αφοριστικός τρόπος γραφής του επηρέασαν πολλούς γνωστούς ανθρώπους του πνεύματος όπως ο Φρειδερίκος Νίτσε, ο Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Σίγκμουντ Φρόυντ, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες και άλλοι.

Σήμερα 21/9 ... Προφήτου Ιωνά

Προφήτου Ιωνά

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Τα "ψυχολογικά κρούσματα"

 Άρθρο από παλιό περιοδικό ΤΥΠΕΤ

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Από την προϊστοορική αρχαιότητα μέχρι σήμερα

 Ένα άρθρο από παλιό περιοδικό ΤΥΠΕΤ

Για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Άπτον Μπελ Σίνκλερ (Upton Beall Sinclair, Jr, 20 Σεπτεμβρίου 1878 - 25 Νοεμβρίου 1968)

Ο Άπτον Μπελ Σίνκλερ (Upton Beall Sinclair, Jr, 20 Σεπτεμβρίου 1878 - 25 Νοεμβρίου 1968) ήταν Αμερικανός μυθιστοριογράφος και πολιτικός συγγραφέας, ο οποίος άφησε τη σφραγίδα του στη σύγχρονη αμερικανική κοινωνία, συγγράφοντας πάνω από 90 βιβλία, έχοντας κερδίσει ένα βραβείο Βραβείο Πούλιτζερ στην κατηγορία Μυθοπλασίας το 1943 για το μυθιστόρημά του "The Dragon's teeth", και επηρεάζοντας γενικά την πολιτική και κοινωνική ζωή των Η.Π.Α. με τις μεταρρυθμιστικές ιδέες του.

Ο Σίνκλερ έζησε φτωχικά με τον αλκοολικό πατέρα του και πλούσια με τους παππούδες του, και έτσι τα αντιφατικά βιώματά του έγιναν η μαγιά για τις κατοπινές σοσιαλιστικές του πεποιθήσεις. Αποφοίτησε από το Κολέγιο της Πόλης της Νέας Υόρκης το 1897 και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Το 1906, το έκτο κατά σειράν έργο του, Η Ζούγκλα, αποτέλεσε σταθμό τόσο για τη δική του καταξίωση όσο και για την ιστορία του νατουραλιστικού, προλεταριακού μυθιστορήματος. Ήταν μυθιστόρημα εμπνευσμένο από τη δημοσιογραφική του έρευνα για τις συνθήκες εργασίας στη βιομηχανία ζωικών τροφίμων, που είχε ως αποτέλεσμα τη θέσπιση νομικών διατάξεων για τις προδιαγραφές παραγωγής. Ο Σίνκλερ συνέβαλε στην ίδρυση της Αμερικανικής Ένωσης Πολιτικών Ελευθεριών το 1920. Στο συγγραφικό του έργο ακολούθησε μια σειρά με θέματα της επικαιρότητας, όπως το Πετρέλαιο (1927), που αναφερόταν σε μια αληθινή υπόθεση διαφθοράς πολιτικών προσώπων, και η Βοστόνη (1928), βιβλίο βασισμένο στην υπόθεση Σάκο και Βαντσέτι. Όσα έργα του Σίνκλερ συμβάδιζαν με την κομμουνιστική προπαγάνδα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή στην τότε Ρωσία. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης ο Σίνκλερ οργάνωσε ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα σοσιαλιστικών αρχών για την καταπολέμηση της φτώχειας, και μάλιστα το 1934 κατέβηκε στις εκλογές ως υποψήφιος κυβερνήτης της Καλιφόρνιας με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, χωρίς όμως να εκλεγεί. Η επόμενη μεγάλη συγγραφική επιτυχία του ήταν μια σειρά έντεκα μυθιστορημάτων βασισμένων σε σύγχρονα ιστορικά γεγονότα, όπως το Τέλος του κόσμου (1940) και τα Δόντια του δράκου (1942), που του χάρισε και το Βραβείο Πούλιτζερ. Το 1934 έγραψε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο Αμερικανικό προκεχωρημένο φυλάκιο: Βιβλίο αναμνήσεων, το οποίο αργότερα αναδιαμορφωμένο και συμπληρωμένο το εξέδωσε υπό τον τίτλο Η αυτοβιογραφία του Άπτον Σίνκλερ (1962). Τέλος δημοσιοποίησε μια συλλογή επιστολών του με το βιβλίο Η ζωή μου σε επιστολές (1960).

Η Μάχη του Μαραθώνα

 

Η Μάχη του Μαραθώνα (αρχαία ελληνικά Μάχη τοῦ Μαραθῶνος), που διεξήχθη τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο του 490 π.Χ, αποτελεί σύγκρουση μεταξύ των Ελλήνων (Αθηναίοι και Πλαταιείς) και των Περσών κατά την πρώτη εισβολή των Περσών στην Ελλάδα.

Μετά την αποτυχία της Ιωνικής Επανάστασης, ο Δαρείος συγκέντρωσε μεγάλη δύναμη για να εκδικηθεί την Αθήνα και την Ερέτρια, οι οποίες είχαν βοηθήσει τους Ίωνες, κατά την Ιωνική Επανάσταση. Το 492 π.Χ, έστειλε δύναμη, υπό την ηγεσία του Μαρδόνιου αλλά ο περσικός στόλος καταστράφηκε από τρικυμία παραπλέοντας τον Άθω. Τελικά το 490 π.Χ., υπό τη διοίκηση του Δάτη και του Αρταφέρνη, ο περσικός στρατός κατέλαβε τις Κυκλάδες, κατέστρεψε την Ερέτρια και στρατοπέδευσε στον Μαραθώνα, όπου τους αντιμετώπισε δύναμη Αθηναίων και Πλαταιέων. Η μάχη έληξε με αποφασιστική νίκη των Ελλήνων - που οφειλόταν στην στρατιωτική ιδιοφυΐα του Μιλτιάδη - και οι Πέρσες αναγκάσθηκαν να φύγουν στην Ασία.

Η μάχη του Μαραθώνα έδειξε στους Έλληνες ότι μπορούσαν να νικήσουν τους Πέρσες. Κατά τους σύγχρονους ιστορικούς και μελετητές, αποτελεί μια από τις σημαντικότερες στιγμές στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Οι ρίζες της εχθρότητας Ελλήνων και Περσών βρίσκονται στην Ιωνική Επανάσταση. Η Ιωνική Επανάσταση απείλησε τη σταθερότητα της Περσικής Αυτοκρατορίας, γι' αυτό και ο Δαρείος ορκίστηκε να τιμωρήσει τις ελληνικές πόλεις που συμμετείχαν σε αυτή, όπως η Αθήνα και η Ερέτρια οι οποίες είχαν αποστείλει στους επαναστάτες βοήθεια από είκοσι τριήρεις και πέντε τριήρεις αντίστοιχα. 

Ο Δαρείος Α' της Περσίας, όπως τον φαντάστηκε ένας Έλληνας ζωγράφος (4ος αιώνας π.Χ.)

Η Ιωνική Επανάσταση έληξε με νίκη του περσικού στόλου το 493 π.Χ και αργότερα ο Δαρείος επέκτεινε την αυτοκρατορία του στο Ανατολικό Αιγαίο και στην Προποντίδα. Το 492 π.Χ, καθώς η Ιωνική Επανάσταση είχε λήξει, ο Δαρείος έστειλε στρατό, υπό την ηγεσία του Μαρδονίου, ο οποίος ανέκτησε τη Θράκη και ανάγκασε τους Μακεδόνες να συμμαχήσουν με την Περσία. Τελικά, όμως, ο περσικός στόλος καταστράφηκε λόγω θύελλας έξω από τη χερσόνησο του Άθω.

Μετά από δύο έτη, ο Δαρείος - που είχε συμβούλους στην αυλή του τους εξόριστους από την Αθήνα Πεισιστρατίδες και τον επίσης εξόριστο βασιλιά της Σπάρτης Δημάρατο - έστειλε στρατό στην Ελλάδα, υπό την ηγεσία του Αρταφέρνη (γιο του σατράπη των Σαρδέων) και του Δάτη (Μήδου ναύαρχου), με διαταγές να καταλάβουν τις Κυκλάδες, να τιμωρήσουν τη Νάξο για την αντίσταση κατά των Περσών (πριν την Ιωνική Επανάσταση) και να τιμωρήσουν τις πόλεις της Αθήνας και της Ερέτριας. Αφού κατέλαβαν το Αιγαίο, οι Πέρσες επιτέθηκαν στην Ερέτρια. Παρά την αντίστασή της, ο Εύφορβος ο Αλκιμάχου και ο Φίλαγρος ο Κυνέου άνοιξαν τις πύλες της πόλης στους Πέρσες, οι οποίοι την κατέστρεψαν και έστειλαν πολλούς αιχμάλωτους στην Περσία. Τότε, οι Πέρσες κινήθηκαν προς την Αθήνα.
 

Πρελούδιο

Αναπαράσταση αγκυροβολημένων πλοίων κατά τη μάχη του Μαραθώνα
 

Στρατηγική και τακτική

Οι Πέρσες, αφού πέρασαν την Αττική, στρατοπέδευσαν στον Μαραθώνα (40 χιλιόμετρα από την Αθήνα) μετά από συμβουλή του Ιππία. Αρχηγός της αθηναϊκής δύναμης ήταν ο Μιλτιάδης, ο οποίος ήξερε καλά τις περσικές τακτικές, γι' αυτό και οι Αθηναίοι αποφάσισαν να κλείσουν τις δύο εξόδους των στενών του Μαραθώνα. Ταυτόχρονα, ο Φειδιππίδης, κήρυκας και δρομέας από την Αθήνα, στάλθηκε στη Σπάρτη για να ζητήσει βοήθεια, αλλά οι Σπαρτιάτες, επικαλούμενοι θρησκευτικούς λόγους, απάντησαν ότι θα στείλουν στρατό μετά την πανσέληνο. Μόνο χίλιοι οπλίτες από τις Πλαταιές έφθασαν στον Μαραθώνα για να βοηθήσουν τους Αθηναίους.

Ακόμα και αν οι Αθηναίοι συγκέντρωναν όλους τους διαθέσιμους οπλίτες στο Μαραθώνα, η αριθμητική υπεροχή των Περσών θα ήταν τουλάχιστον δύο προς ένα. Επιπλέον, αν τους συγκέντρωναν όλους στο Μαραθώνα, οι Πέρσες θα μπορούσαν να επιτεθούν στην Αθήνα χωρίς να συναντήσουν αντίσταση και μια πιθανή ήττα στον Μαραθώνα θα σήμαινε την καταστροφή της Αθήνας, καθώς δεν θα είχε στρατό για να αμυνθεί. Γι' αυτό οι Αθηναίοι αποφάσισαν να κλείσουν τις δύο εξόδους των στενών, όπου μπορούσαν να περιμένουν τους Σπαρτιάτες - αυτό θα δυσκόλευε τους Πέρσες να επιτεθούν στην Αθήνα.

Για πέντε ημέρες, οι δύο στρατοί δεν αποφάσιζαν να επιτεθούν ο ένας στον άλλο. Τα πλευρά των Αθηναίων, όπως δηλώνει ο Κορνήλιος Νέπως, ήταν καλά προστατευμένα από τους ψηλούς λόφους. Κατά τον Τομ Χόλλαντ, αυτό εξυπηρετούσε τη στρατηγική των Αθηναίων, οι οποίοι περίμεναν την άφιξη των Σπαρτιατών.Οι Αθηναίοι είχαν στη διοίκηση τους δέκα στρατηγούς, ένα από κάθε φυλή - πολέμαρχος ήταν ο Καλλίμαχος ο Αφιδναίος. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι κάθε ημέρα διοικούσε ένας στρατηγός - γι' αυτό, ο Μιλτιάδης αποφάσισε να επιτεθεί την ημέρα, κατά την οποία διοικητής του στρατού θα ήταν ο ίδιος. Κατά τους σύγχρονους ιστορικούς, οι Αθηναίοι θα διακινδύνευαν πολλά αν επιτίθεντο πριν την άφιξη των Σπαρτιατών.

Ούτε οι Πέρσες ούτε οι Έλληνες ήθελαν να διακινδυνεύσουν μάχη. Παρ' ολ' αυτά, παραμένει άγνωστη η αιτία που οδήγησε τους Αθηναίους να επιτεθούν. Σύμφωνα με μια εκδοχή, οι Αθηναίοι είχαν μάθει από τους Ίωνες ότι οι Πέρσες απομάκρυναν τον ιππικό τους - αυτό αναφέρεται στο λεξικό «Σούδα»:


Δάτιδος ἐμβαλόντος εἰς τὴν Ἀττικὴν τοὺς Ἴωνας φασιν, ἀναχωρήσαντος αὐτοῦ, ἀνελθόντας ἐπἰ τὰ δένδρα σημαίνειν τοῖς Ἀθηναίοις ὡς εἶεν χωρὶς οἱ ἱππεῖς, καὶ Μιλτιάδην συνιέντα τὴν ἀναχώρησιν αὐτῶν συμβαλεῖν οὕτως καὶ νικῆσαι, ὅθεν καὶ τῆν παροιμίαν λεχθῆναι ἐπὶ τῶν τὴν τάξιν διαλυόντων

Υπήρξαν πολλές παραλλαγές της θεωρίας αυτής, αλλά σύμφωνα με ιστορικούς, το περσικό ιππικό είχε μεταφερθεί στα πλοία, έτσι ώστε να επιτεθεί στην Αθήνα όσο το πεζικό θα αντιμετώπιζε τους Αθηναίους στον Μαραθώνα - αυτή η παραλλαγή βασίζεται στην αναφορά του Ηροδότου, ότι το περσικό πεζικό έπλευσε γύρω από το Σούνιο για να επιτεθεί στην Αθήνα. Κατά τον Λάζενμπι, οι Πέρσες βάδισαν για να επιτεθούν στους Αθηναίους, κάτι που οδήγησε στην αρχή της μάχης - αργότερα όμως, βλέποντας τους Πέρσες να προωθούνται, οι Αθηναίοι αποφάσισαν να τους επιτεθούν. Δεν είναι σαφές ποια από τις δύο θεωρίες είναι η ορθότερη, παρ'όλα αυτά είναι αποδεκτή κάποια δραστηριότητα των Περσών κατά την πέμπτη μέρα.

Οι Πέρσες είχαν κυρίως ελαφρύ πεζικό, το οποίο δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει σε μετωπική επίθεση (όπως αποδείχθηκε στις Θερμοπύλες (480 π.Χ.) και στις Πλαταιές (479 π.Χ.) - γι' αυτό οι Πέρσες ήταν διστακτικοί και απρόθυμοι να επιτεθούν. Η στατική αμυντική θέση, κατά τον Λάζενμπι, είχε λίγη λογική για τους Έλληνες καθώς οι οπλίτες ήταν περισσότερο δυνατοί σε μάχη σώμα με σώμα. Αν η απουσία του περσικού ιππικού οδήγησε σε αθηναϊκή επίθεση, σημαίνει ότι ένα μειονέκτημα για τους Αθηναίους (η πλαγιοκόπηση από το περσικό ιππικό) μετατρέπονταν σε κύριο πλεονέκτημα - αλλά είναι πιθανό ότι οι Πέρσες επιτέθηκαν, γι' αυτό και οι Αθηναίοι αντέδρασαν.

Κατά μια άλλη εκδοχή, ίσως οι Πέρσες επιτέθηκαν επειδή έμαθαν (ή υποψιάστηκαν) για πιθανές ενισχύσεις από τη Σπάρτη - είτε κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να μείνουν για πολύ ακόμη στον Μαραθώνα.

συνέχεια στη βικιπαίδεια

Γιώργος Σεφέρης

Γιώργος Σεφέρης

Ο Γιώργος Σεφέρης (Σμύρνη 29 Φεβρουαρίου / 13 Μαρτίου 1900 – Αθήνα 20 Σεπτεμβρίου 1971) είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και εκ των δύο μοναδικών βραβευμένων με το Νόμπελ Λογοτεχνίας Ελλήνων, μαζί με τον Οδυσσέα Ελύτη.
Το πραγματικό του όνομα ήταν Γεώργιος Σεφεριάδης. Γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 29 Φεβρουαρίου/ 13 Μαρτίου[1] του 1900 και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Στέλιου και της Δέσπως (το γένος Γ. Τενεκίδη) Σεφεριάδη. Το 1906 αρχίζει η μαθητική του εκπαίδευση στο Λύκειο Χ. Αρώνη. Το 1914, εποχή κατά την οποία άρχισε να γράφει τους πρώτους στίχους του, με το ξέσπασμα του Μεγάλου Πολέμου κατά τη θερινή περίοδο του έτους, η οικογένεια μετανάστευσε στην Ελλάδα. Ο Γιώργος Σεφέρης ενεγράφη στο Πρότυπο Κλασσικό Γυμνάσιο Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1917. Στις 14 Ιουλίου του ίδιου έτους, η μητέρα του μαζί με τους δύο γιους και την κόρη της Ιωάννα (μετέπειτα σύζυγο Κ. Τσάτσου) μετέβη στο Παρίσι, όπου ο πατέρας τους Στέλιος εργαζόταν ως δικηγόρος. Ο Γιώργος Σεφέρης έμεινε εκεί μέχρι το καλοκαίρι του 1924, ακολουθώντας σπουδές λογοτεχνίας και αποκτώντας το πτυχίο της Νομικής, οπότε μετέβη στο Λονδίνο για την τελειοποίηση των αγγλικών του εν όψει των εξετάσεων στο Υπoυργείο Εξωτερικών.
Ο Γιώργος Σεφέρης το 1963

Το 1925 επιστρέφει στην Αθήνα και το 1927 διορίζεται στη διπλωματική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών ως ακόλουθος πρεσβείας. Κατά το ίδιο έτος πεθαίνει η μητέρα του, Δέσπω. Τον Ιούλιο του 1928 δημοσιεύει στη Νέα Εστία, επώνυμα ως Γ. Σεφεριάδης, το "Μια βραδιά με τον Κύριο Τεστ", μετάφραση έργου του Βαλερί. Το 1929 συνοδεύει τον Εδουάρδο Εριό σε ταξίδι του στην Ελλάδα. Τον Μάιο του 1931 εκδίδεται με το ψευδώνυμο Γ. Σεφέρης η "Στροφή" και τον ίδιο χρόνο διορίζεται υποπρόξενος και έπειτα διευθύνων του ελληνικού Γενικού Προξενείου του Λονδίνου, όπου θα παραμείνει μέχρι και το 1934. Τον Μάιο του 1932 δημοσιεύεται το έργο του Μια νύχτα στην ακρογιαλιά και τον Οκτώβριο η Στέρνα, αφιερωμένη στον Γιώργο Αποστολίδη. Το 1933 ο πατέρας του, Στέλιος, εκλέγεται Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών και εγγράφεται ως μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1934 ο Γ. Σεφέρης επιστρέφει στην Αθήνα και τον Ιανουάριο του 1935 αρχίζει η συνεργασία του με τις εκδόσεις Νέα Γράμματα, αναδημοσιεύοντας τη Στέρνα. Το 1936 διορίζεται πρόξενος στη Κορυτσά, όπου θα παραμείνει μέχρι το 1938. Στις 13 Φεβρουαρίου του 1937 δημοσιεύει στα Νέα Γράμματα επιστολή του περί της δημοτικής γλώσσας. Το 1938 μετατίθεται στην Αθήνα ως προϊστάμενος της Διεύθυνσης Εξωτερικού Τύπου του Υφυπουργείου Τύπου και Πληροφοριών.

Το 1941 ο Γιώργος Σεφέρης νυμφεύεται τη Μαρία Ζάννου και στις 22 Απριλίου το ζεύγος ακολουθεί την ελληνική κυβέρνηση, που μέσω Κρήτης στις 16 Μαΐου καταφθάνει στην Αίγυπτο και παραμένει στην Αλεξάνδρεια. Τον Αύγουστο ο Γιώργος Σεφέρης συνοδεύει την Πριγκίπισσα Διαδόχου Φρειδερίκη και τα δύο της παιδιά, Σοφία και Κωνσταντίνο, στο Γιοχάνεσμπουργκ και από εκεί στην Πραιτόρια υπηρετώντας στην εκεί Ελληνική Πρεσβεία μέχρι το 1942. Λόγω της διπλωματικής ιδιότητάς του, η ζωή του Γιώργου Σεφέρη χαρακτηριζόταν από συνεχείς μετακινήσεις. Έτσι, ως ακόλουθος κι αργότερα ως πρέσβης, υπηρέτησε σε πολλές ελληνικές πρεσβείες του εξωτερικού, γεγονός το οποίο καθόρισε σημαντικά το έργο του.

Αν και η παιδεία και εκπαίδευσή του του ήταν περισσότερο ευρωπαϊκή παρά ελληνική, εκείνος όχι μόνο δεν απαρνήθηκε την ελληνική λογοτεχνία, αλλά την καλλιέργησε σε βάθος με σκοπό να την ανανεώσει. Η ποίησή του επηρεάστηκε από τον Έλιοτ (T.S Elliot), τον Κλωντέλ, το Βαλερί και τον Πάουντ (Ezra Pound). Το γεγονός όμως που χάραξε ανεξίτηλα τη σφραγίδα του στη συνείδηση του ποιητή ήταν η εθνική καταστροφή του 1922 κι ο ξεριζωμός του μικρασιατικού ελληνισμού.

Το 1963 η φήμη του Σεφέρη ξεφεύγει από τα εθνικά όρια και εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Καρπός της η βράβευσή του με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας από τη Σουηδική Ακαδημία Επιστημών. Είναι ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με το παγκοσμίως ανώτερο βραβείο πνευματικής προσφοράς. Έως σήμερα ακολούθησε μόνο ο Οδυσσέας Ελύτης, το 1979. Το 1967 η δικτατορία των Συνταγματαρχών κατέλυσε το Σύνταγμα στην Ελλάδα αναστέλλοντας τις ατομικές ελευθερίες. Ο Σεφέρης εκδηλώθηκε έντονα εναντίον της τόσο γραπτά όσο και με δημόσιες ρητές δηλώσεις του. Στις 28 Μαρτίου 1969 ο Σεφέρης μίλησε για πρώτη φορά δημόσια εναντίον της Χούντας και γι' αυτό το λόγο του αφαιρέθηκε ο τίτλος του πρέσβη επί τιμή, καθώς και το δικαίωμα χρήσης διπλωματικού διαβατηρίου.

Δύο χρόνια αργότερα, στις 20 Σεπτεμβρίου του 1971, ο Γιώργος Σεφέρης πέθανε και η κηδεία του εξελίχθηκε σε σιωπηρή πορεία κατά της δικτατορίας.Μετά τον θάνατό του εκδόθηκε το προσωπικό του ημερολόγιο με τίτλο «Μέρες…» καθώς και το «Πολιτικό» του ημερολόγιο.
Χαρακτηριστικά τnς ποίησης του Γ. Σεφέρη
Προτομή του Γιώργου Σεφέρη.

Περιεχόμενο

α) Είναι μια ποίηση που εμφανίζεται ως απαισιόδοξη, βαρύθυμη και μελαγχολική, απ' την οποία όμως δεν απουσιάζουν εκλάμψεις αισιοδοξίας
β) Ο λόγος του είναι συμβολικός και υπαινικτικός
γ) Βασικά θέματα του η αρχαία και νεότερη ελληνική παράδοση και η συνάντησή της με τον σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτισμό, η μελαγχολία για τη μοίρα του ελληνισμού, η νοσταλγία του απόδημου και οι χαμένες πατρίδες.

Εργογραφία
Ποιητικές συλλογές

Στροφή, Εστία, Αθήνα 1931
Πάνω σ' έναν ξένο στίχο, Εστία, Αθήνα 1931
Η Στέρνα, Εστία, Αθήνα 1932
Σχέδια στο περιθώριο, ανάτυπο από Τα Νέα Γράμματα, Αθήνα 1935
Μυθιστόρημα, Κασταλία, Αθήνα 1935
Γυμνοπαιδία, ανάτυπο από Τα Νέα Γράμματα, Αθήνα 1936
Τετράδιο Γυμνασμάτων (1928-1937), τυπ. Ταρουσοπούλου, Αθήνα 1940
Ημερολόγιο καταστρώματος Α΄, τυπ. Ταρουσοπούλου, Αθήνα 1940
Ημερολόγιο καταστρώματος Β΄, ιδιωτική έκδοση, Αλεξάνδρεια 1944
Ημερολόγιο καταστρώματος Β΄, Ίκαρος, Αθήνα 1945
Τελευταίος σταθμός, ανάτυπο από Το Τετράδιο, 1947
Κίχλη, Ίκαρος, Αθήνα 1947
Ημερολόγιο καταστρώματος Γ΄ (με τον τίτλο Κύπρον, οὗ μ'ἐθέσπισεν), Ίκαρος, Αθήνα 1955
Τρία κρυφά ποιήματα, τυπ. Γαλλικού Ινστιτούτου, Αθήνα 1966
Τετράδιο Γυμνασμάτων Β΄, Ίκαρος, 1976 (μεταθανάτια έκδοση)

Μυθιστορήματα

Έξι νύχτες στην Ακρόπολη, Ερμής, Αθήνα 1974 (μεταθανάτια έκδοση)
Βαρνάβας Καλοστέφανος, Μ. Ι. Ε. Τ., Αθήνα 2007 (μεταθανάτια έκδοση, ημιτελές)

Δοκίμια

Δοκιμές, τυπ. Γιούλη, Κάιρο 1944
Δοκιμές, Φέξης, Αθήνα 1962
Εκλογή από τις Δοκιμές, Γαλαξίας, Αθήνα 1966
Δοκιμές, Ίκαρος, Αθήνα 1992 (μεταθανάτια έκδοση)

Μεταφράσεις

Θ. Σ. Έλιοτ, Η έρημη χώρα και άλλα ποιήματα, Ίκαρος, Αθήνα 1949
Θ. Σ. Έλιοτ, Φονικό στην Εκκλησιά, Ίκαρος, Αθήνα 1963
Αντιγραφές, Ίκαρος, Αθήνα 1965
Άσμα Ασμάτων, χ.ε., Αθήνα 1965
Η Αποκάλυψη του Ιωάννη, Ίκαρος, Αθήνα 1966
http://el.wikipedia.org/wiki/Γιώργος_Σεφέρης

Σήμερα 20/9 ... Αγαπίου και Θεοπίστου, Ευσταθίου μεγαλομάρτυρος και συνοδείας: Θεοπίστης

στις Μουρνιές

Αγαπίου και Θεοπίστου, Ευσταθίου μεγαλομάρτυρος και συνοδείας: Θεοπίστης

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Πάουλο Φρέιρε (Paulo Freire, 19/9/1921-2/5/1997)

19 Σεπτεμβρίου 1921 (100 χρόνια πριν) γεννήθηκε:

Πάουλο Φρέιρε Βραζιλιάνος εκπαιδευτικός και φιλόσοφος

Ο Πάουλο Φρέιρε (Paulo Freire, 19/9/1921-2/5/1997) ήταν παιδαγωγός και φιλόσοφος από τη Βραζιλία.
Γεννήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1921 στο Ρεσίφε της Βραζιλίας. Η παιδική του ηλικία και η κοινωνική του ζωή περιστρέφονται γύρω απ’ το παιχνίδι και κυρίως το ποδόσφαιρο. Σε αυτή την ηλικία έπαιζε με τα υπόλοιπα φτωχά παιδιά της γειτονιάς του και όταν ενηλικιώθηκε, αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στη βελτίωση των συνθηκών της ζωής των φτωχών. Το 1943 ο Freire γράφτηκε στη Νομική Σχολή στο Πανεπιστήμιο του Recife. Σπούδασε επίσης φιλοσοφία. Αργότερα εργάστηκε ως καθηγητής σε σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το 1944 παντρεύτηκε την Elza Maia Costa De Oliveira κι έκαναν πέντε παιδιά. Το 1961 διορίστηκε διευθυντής του τμήματος Πολιτισμικής Επέκτασης του Πανεπιστημίου του Recife. Το 1967 δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο στη Βραζιλία με τίτλο «Educacao como Practics de Liberdade». Το πιο διάσημο βιβλίο του είναι η «Παιδαγωγική των Καταπιεσμένων». Η «Παιδαγωγική των Καταπιεσμένων» δημοσιεύτηκε στην αγγλική το 1970 και στα ισπανικά. Το 1986 η σύζυγός του Elza πέθανε και ο Freire έπεσε σε βαρύ πένθος για πολύ καιρό. Αργότερα παντρεύτηκε την Maria Araujo. Ο Paulo Freire ήταν μέχρι πρόσφατα μέλος του Κέντρου για τη μελέτη της ανάπτυξης και της κοινωνικής αλλαγής και έκτακτος καθηγητής του Κέντρου Μελετών για την εκπαίδευση και την ανάπτυξη του πανεπιστημίου του Χαρβαρντ. Στη Χιλή είχε τη θέση του Συμβούλου στο Ινστιτούτο Ερευνών και Εκπαίδευσης για την αγροτική μεταρρύθμιση της UNESCO. Προηγουμένως ήταν γενικός γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας και γενικός συντονιστής του Εθνικού Προγράμματος ενάντια στον αναλφαβητισμό των ενηλίκων στη Βραζιλία..

συνέχεια στη βικιπαίδεια

Σήμερα 19/9 ... Αγίου Σαββατίου μάρτυρος

Αγιος Τίτος Ηράκλειο

Αγίου Σαββατίου μάρτυρος

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Σήμερα 18/9... Αγίας Αριάδνης μάρτυρος, Οσίου Ευμενίου αρχιεπισκόπου Γορτύνης, Αγίου Κάστορος μάρτυρος, Οσίου Ρωμύλου

Τριανταφυλλιές στο Μοναστηρικό Μύρτους (φ.Μ.Κυμάκη)

Αγίας Αριάδνης μάρτυρος, Οσίου Ευμενίου αρχιεπισκόπου Γορτύνης, Αγίου Κάστορος μάρτυρος, Οσίου Ρωμύλου

για μεγέθυνση ροδάκι ν ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Μάνος Λοΐζος

17 Σεπτεμβρίου 1982 (39 χρόνια πριν) πέθανε:

Μάνος Λοΐζος Έλληνας συνθέτης

Ο Μάνος Λοΐζος (Αλεξάνδρεια, 22 Οκτωβρίου 1937 - Μόσχα, 17 Σεπτεμβρίου 1982) ήταν Έλληνας συνθέτης, ένας από τους σημαντικότερους της εποχής του.

Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1937 στην Αλεξάνδρεια (ή σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες στη Λάρνακα και λίγο αργότερα μετανάστευσαν οικογενειακώς στην Αίγυπτο προς αναζήτηση καλύτερης ζωής) και πέθανε σε νοσοκομείο στη Μόσχα, στις 17 Σεπτεμβρίου 1982


Βιογραφία

Είχε κυπριακή και ελλαδίτικη καταγωγή (ο πατέρας του, Ανδρέας Λοΐζου, καταγόταν και ήταν κάτοικος των Αγιών Βαβατσινιάς -χωριό της επαρχίας Λάρνακας- και η μητέρα του, Δέσποινα Μανάκη, καταγόταν από τη Ρόδο). Από μικρή ηλικία ασχολείται με τη μουσική: στην ηλικία των επτά ετών μελετά βιολί, αρχικά ερασιτεχνικά κι έπειτα στο Εθνικό Ωδείο της Αλεξάνδρειας.

Αφού αποφοίτησε από το Αβερώφειο Γυμνάσιο το 1955 ήλθε στην Αθήνα με σκοπό να σπουδάσει. Αρχικά γράφτηκε στην Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά στις αρχές του 1956 την εγκαταλείπει με σκοπό να φοιτήσει στην Ανωτάτη Εμπορική. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα φοιτά στην Σχολή Βακαλό θέλοντας να σπουδάσει ζωγραφική. Το 1960 εγκαταλείπει τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο και εργάζεται περιστασιακά προκειμένου να επιβιώσει: άλλοτε ως σερβιτόρος, άλλοτε ως γραφίστας σε διαφημιστικές εταιρείες, άλλοτε ως μουσικός σε μπουάτ.

Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Στα τέλη του 1961 αρχές του 1962 συμμετέχει σε μια πρωτοβουλία συγκρότησης του Συλλόγου Φίλων της Ελληνικής Μουσικής Την άνοιξη του 1962 χρησιμοποιείται από τον Μίκη Θεοδωράκη ως διευθυντής της χορωδίας του Συλλόγου Φίλων της Ελληνικής Μουσικής στις παραστάσεις της Όμορφης Πόλης. Ο Μάνος Λοΐζος φιλοξενείται στο σπίτι της πρώην συζύγου του καθηγητή των γαλλικών που είχε στην Αλεξάνδρεια, της Διδούς Πετροπούλου, η οποία εργαζόταν στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Αυτή θα συστήσει τον νεαρό μουσικό στον Μίμη Πλέσσα, ο οποίος μεσολαβεί στη δισκογραφική εταιρεία Φιντέλιτυ. Το 1962 ηχογραφεί το πρώτο του σαρανταπεντάρι Το τραγούδι του δρόμου σε στίχους Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και ερμηνεία από τον Γιώργο Μούτσιο.

Τον Μάρτιο του 1965 παντρεύεται την πρώτη του σύζυγο Μάρω Λήμνου. Μαζί της αποκτά και μία κόρη, τη Μυρσίνη. Όταν επιβλήθηκε η Χούντα των Συνταγματαρχών έφυγε για την Αγγλία, τον Σεπτέμβριο του 1967, για να επιστρέψει πάλι στην Ελλάδα στις αρχές της επόμενης χρονιάς.Το 1971 γνωρίζει τη δεύτερη σύζυγό του, την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη. Το 1972 θα αποτελέσει ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος (ΕΜΣΕ), που συστήνεται για την καταπολέμηση της κασετοπειρατείας και της λογοκρισίας. Το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 1973 θα συλληφθεί στο σπίτι του στο Χολαργό και θα κρατηθεί για δέκα ημέρες. Το 1978 θα παντρευτεί την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη και την ίδια χρονιά θα γίνει πρόεδρος της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος.

Τον Οκτώβριο του 1981 μπήκε στο Γενικό Κρατικό νοσοκομείο με περικαρδίτιδα και νεφρική ανεπάρκεια και στο τέλος του χρόνου ταξίδεψε στη Μόσχα για ιατρικές εξετάσεις. Στις 8 Ιουνίου του 1982 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και νοσηλεύτηκε για ένα μήνα σε νοσοκομείο. Τον Αύγουστο ταξίδεψε για νοσηλεία στη Μόσχα, όπου στις 7 Σεπτεμβρίου υπέστη δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο. Απεβίωσε δέκα ημέρες αργότερα, στις 17 Σεπτεμβρίου του 1982, σε ηλικία 45 ετών.

Συνεργάστηκε με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Φώντα Λάδη και τον Γιάννη Νεγρεπόντη και Δημήτρη Χριστοδούλου στους στίχους και με τους ερμηνευτές Στέλιο Καζαντζίδη, Μαρία Φαραντούρη, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Χάρις Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Γιάννη Καλατζή, Δήμητρα Γαλάνη κ.ά. Τελευταίος δίσκος του ήταν τα "Γράμματα στην Αγαπημένη" σε στίχους του Τούρκου ποιητή Ναζίμ Χικμέτ με απόδοση στα ελληνικά του Γιάννη Ρίτσου.

To 2007 χαρακτηρίστηκε από τον μουσικό χώρο ως έτος Μάνου Λοΐζου τιμώντας τα 70 χρόνια από τη γέννησή του και τα 25 χρόνια από τον θάνατό του.

Πασιφλόρα

Πασιφλόρα

πηγή: http://anoixti-matia.blogspot.gr/2011/07/blog-post_1301.html?spref=fb
Πασιφλόρα : το ιατρικό φυτό της χρονιάς
 

 Το φυτό πασιφλόρα (passiflora incarnata) ανακηρύχθηκε Ιατρικό Φυτό της Χρονιάς 2011 από την ομάδα μελέτης του πανεπιστήμιου Βίρτσμπουργκ για την ιστορική εξέλιξη των φυτών που χρησιμοποιούνται στην ιατρική.

Η ομάδα μελέτης που εδρεύει στη Γερμανία υπογραμμίζει ότι το φυτό αυτό βοηθά στην ανακούφιση της νευρικής ανησυχίας, των συμπτωμάτων της ήπιας αϋπνίας και των γαστρεντερικών διαταραχών που συνδέονται με τη νευρικότητα και προσθέτει επίσης ότι αποδείχθηκε ότι είναι αποτελεσματικό και στην αντιμετώπιση των αγχωτικών καταστάσεων. Αντίθετα με πολλά ψυχοφάρμακα, δεν επηρεάζει το μυϊκό σύστημα, γεγονός που καθιστά ακίνδυνη τη λήψη της οποιαδήποτε ώρα της ημέρας.

Η ίδια επιστημονική ομάδα ανακοίνωσε ότι το πιο αποτελεσματικό στην ιατρική συστατικό του φυτού προέρχεται από τα φύλλα του. Ωστόσο οι επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι δεν είναι σίγουροι ποια συγκεκριμένα συστατικά του φυτού ευθύνονται για τις ευεργετικές του ιδιότητες, εκτιμάται όμως ότι η ιαματική του δράση οφείλεται σε κάποια μόρια, τα λεγόμενα φλαβονοειδή που ηρεμούν και καταστέλλουν το άγχος κι επιδρούν επί συγκεκριμένων νευροδιαβιβαστών.

Η πασιφλόρα είναι ένα φυτό που προέρχεται από τα τροπικά δάση της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Περισσότερο από 400 είδη της είναι γνωστά ανά τον κόσμο, πολλά εκ των οποίων είναι εδώδιμα. Μόνο η ποικιλία όμως maracuya edulis - φρούτα του πάθους- έχουν εμπορική αξία όπως αναφέρεται στη μελέτη.

Από το 1999, η ομάδα μελέτης επιλέγει το ιατρικό φυτό της χρονιάς με βάση «το πολιτιστικό του ενδιαφέρον και την ιατρική του ιστορία» και αποδεικνύει τις ιαματικές του ιδιότητες.
(**Ο κισσός ήταν το ιατρικό φυτό του 2010).

Μιχάλης Γιαννάτος

17 Σεπτεμβρίου 2013 (8 χρόνια πριν) πέθανε:

Μιχάλης Γιαννάτος Έλληνας ηθοποιός

Ο Μιχάλης Γιαννάτος (Κωνσταντινούπολη 11 Ιουλίου 1941 - 17 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη όταν η παρουσία των Ελλήνων ήταν ακόμα μεγάλη. Εγκατέλειψε τη γενέτειρά του και έφυγε για την Ελλάδα το 1964 κατά τη διάρκεια των απελάσεων.

Χαρακτηριστική φυσιογνωμία στον ελληνικό κινηματογράφο, είναι από τους λίγους που «βγήκε» από τα εγχώρια καλλιτεχνικά σύνορα.

Καριέρα

Σπούδασε στη δραματική σχολή του Ντίνου Δημόπουλου και πρωτοεμφανίστηκε ως επαγγελματίας ηθοποιός στην ταινία Οι Στιγματισμένοι του Γιώργου Ζερβουλάκου το 1966. Μαθητής ακόμη, έπαιξε στην θεατρική παράσταση Καπετάν Μιχάλης δίπλα στον Μάνο Κατράκη.

Κατά τη μεγάλη κινηματογραφική του καριέρα, εμφανίστηκε σε πάνω από 100 ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και παραστάσεις. Ήταν ένας από τους αγαπημένους ηθοποιούς του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, στις ταινίες του οποίου συμμετείχε πάντα μετά την ταινία Μεγαλέξανδρος το 1981.

Μιλούσε άπταιστα πέντε γλώσσες: Ελληνικά, Τουρκικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Ισπανικά. Αυτό τον βοήθησε αρκετά στην καριέρα του, ιδιαίτερα στη συμμετοχή του σε μεγάλες ξένες παραγωγές όπως Το Εξπρές του Μεσονυχτίου του Άλαν Πάρκερ, Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι του Τζον Μάντεν, Μόναχο του Στίβεν Σπίλμπεργκ και άλλες.

Δούλεψε δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς όπως ο Άντονι Κουίν, Τζον Χερτ, Νίκολας Κέιτζ, Πενέλοπε Κρουθ, Κρίστιαν Μπέιλ, Έρικ Μπάνα και Ντάνιελ Κρεγκ.

Έπαιξε επίσης στην ταινία Πολίτικη Κουζίνα του Τάσου Μπουλμέτη και στην Ευρωπαϊκή συμπαραγωγή Le Dernier Seigneur des Balkans (ελλ. Ο Τελευταίος Άρχοντας των Βαλκανίων).

Προσωπική ζωή

Ήταν παντρεμένος με τη Χάιδω, με την οποία και ήταν μαζί μέχρι και το θάνατό του. Μαζί είχαν τρία παιδιά: τον Γεράσιμο (γεννημένος το 1979), τον Ιωάννη (γεννημένος το 1980) και τη Μαρία (γεννημένη το 1982).

Από το 1979, όταν γεννήθηκε ο πρώτος του γιος, ο Γιαννάτος έπιασε δουλειά ως ρεσεψιονίστ στο ξενοδοχείο Κάραβελ, για να μπορέσει να τα βγάλει πέρα, κρατώντας παράλληλα τις καλλιτεχνικές του δραστηριότητες. Ο γιος του Γεράσιμος είπε: "Με αυτή τη δουλειά [ρεσεψιονίστ] ζούσαμε. Από το 1979, που γεννήθηκα εγώ, μέχρι το 1996, δούλευε νυχτερινή βάρδια στη ρεσεψιόν, ως τηλεφωνητής, στο Κάραβελ. Αυτή ήταν η κύρια δουλειά του."

Θάνατος

Ο Γιαννάτος απεβίωσε στις 17 Σεπτεμβρίου 2013 σε ηλικία 72 ετών έπειτα από καρδιακή ανακοπή, καθώς παρακολουθούσε αγώνα ποδοσφαίρου μαζί με φίλους του στη γειτονιά. Όπως ο γιος του αναφέρει, κανείς από τους φίλους του δεν κατάλαβε ότι είχε "φύγει" μέχρι τη στιγμή που τον φώναξαν και δεν ανταποκρίθηκε.

Ο Έλληνας Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, Πάνος Παναγιωτόπουλος, εξέφρασε τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια. Στη δήλωσή του ανέφερε: "Ο Μιχάλης Γιαννάτος υπήρξε ένας εκλεκτός ηθοποιός, που ενσάρκωσε ρόλους σε πολλές σημαντικές Ελληνικές αλλά και διάσημες ξένες ταινίες. Ήταν όμως κι ένας από κείνους τους καλλιτέχνες και, κατά βάθος, ένας από κείνους τους ανθρώπους, που αποδεικνύουν καθημερινά ότι δεν είναι ανάγκη να έχεις τον πρώτο ρόλο για να πρωταγωνιστείς"

Καλλυντικά από φρούτα

Καλλυντικά από φρούτα

Κάντε τα φρούτα ... καλλυντικά!

Ανάμεσα στα φρούτα που καταναλώνουμε συχνά, υπάρχουν αρκετά που παρουσιάζουν κοσμητολογικό ενδιαφέρον. Μπορείτε με αυτά να παρασκευάσετε μάσκες, γαλακτώματα και λοσιόν και να περιποιηθείτε την επιδερμίδα σας με φυσικά συστατικά.

Δοκιμάστε το αβοκάντο που ο πολτός του έχει αντιρυτιδικές, καταπραϋντικές, επουλωτικές και ενυδατικές ιδιότητες, και ενδείκνυται για τα ξηρά δέρματα. Ο πολτός εφαρμόζεται ως μάσκα, δύο έως τρεις φορές την εβδομάδα, για μισή ώρα. Η καλλυντική χρήση του ελαίου του αβοκάντου είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν σαπωνοποιείται, γι’ αυτό και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στην κοσμητολογία, ως βάση για τη δημιουργία καλλυντικών προϊόντων.

Αξιοποιήστε τα λεμόνια που έχετε στο σπίτι σας. Τονωτικός, στυπτικός και απολεπιστικός, ο χυμός του λεμονιού ενδείκνυται για τα λιπαρά δέρματα με διεσταλμένους πόρους, καθώς και για την αντιμετώπιση του επιχείλιου έρπητα. Ως ισορροπιστής των τριχοειδών αγγείων, απαλύνει την ερυθρότητα της επιδερμίδας. Επίσης, αποχρωματίζει τα χέρια από τις κηλίδες και συγχρόνως τα μαλακώνει και ενισχύει τα νύχια. Ο χυμός του λεμονιού, σκέτος ή διαλυμένος σε μεταλλικό νερό ή ροδόνερο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως λοσιόν για την καθημερινή φροντίδα του δέρματος. Η χρήση του στα μαλλιά βοηθά στην ελαστικότητα και τη λάμψη της τρίχας. Επίσης, ένας φυσικός τρόπος λεύκανσης των δοντιών είναι το τρίψιμο με φλούδα λεμονιού. Χτυπήστε ένα ασπράδι αβγού μέχρι να σφίξει, προσθέστε χυμό λεμονιού και ανακατέψτε καλά, απλώστε το στο πρόσωπο και αφήστε να δράσει για δέκα λεπτά, μία φορά την εβδομάδα.

Το κυδώνι έχει και αυτό την αξία του για την επιδερμίδα σας. Από τους σπόρους του «χρυσού μήλου» μπορούμε να παρασκευάσουμε μια μαλακτική και καταπραϋντική λοσιόν, η οποία βοηθά στη θεραπεία των ξηρών μαλλιών. Μουλιάζουμε 50 γραμμάρια κουκούτσια σε ένα λίτρο κρύο νερό, για τρεις μέρες, κατόπιν φιλτράρουμε και απλώνουμε τη λοσιόν μετά το λούσιμο, κάνοντας μασάζ. Την αφήνουμε να δράσει μερικά λεπτά και την ξεβγάζουμε. Αυτή η θεραπεία πρέπει να εφαρμόζεται μία φορά την εβδομάδα, για δύο μήνες. Την ίδια λοσιόν μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε για τον καθαρισμό των ξηρών, ερεθισμένων δερμάτων, καθώς και ως κομπρέσα πάνω σε σκασμένα χείλη. Για να αποσυμφορήσετε τα βλέφαρα και να ξεκουράσετε τα μάτια, μπορείτε να τοποθετήσετε πάνω τους φέτες από φρέσκο κυδώνι.

Το πορτοκάλι, εκτός ότι είναι θρεπτικό για τον οργανισμό μας, μπορεί να αξιοποιηθεί και η καταπραϋντική και στυπτική ιδιότητα του, που βοηθά στη σύσφιγξη της λιπαρής επιδερμίδας και των διεσταλμένων πόρων. Απλώστε πάνω στο πρόσωπο τον τριμμένο πολτό ή τις λεπτές φέτες του πορτοκαλιού και αφήστε να δράσει για μισή ώρα. Εφαρμόστε τη θεραπεία δύο φορές την εβδομάδα.

zougla.gr

Ρουθ Φούλτον Μπένεντικτ

17 Σεπτεμβρίου 1948 (73 χρόνια πριν) πέθανε:

Ρουθ Μπένεντικτ Αμερικανίδα ανθρωπολόγος και λαογράφος

Η Ρουθ Φούλτον Μπένεντικτ (Ruth Fulton Benedict, 5 Ιουνίου 1887 – 17 Σεπτεμβρίου 1948) ήταν Αμερικανίδα ανθρωπολόγος και λαογράφος.

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και σπούδασε στο ιδιωτικό κολέγιο Vassar College, από το οποίο αποφοίτησε το 1909. Το 1919 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, υπό την εποπτεία του Γερμανοαμερικανού ανθρωπολόγου Φραντς Μποάζ, του λεγόμενου και «Πατέρα της Αμερικανικής Ανθρωπολογίας». Έλαβε το διδακτορικό της δίπλωμα το 1923 και έγινε και η ίδια μέλος του εκπαιδευτικού προσωπικού της σχολής. Πρωτοπόρος του τομέα της, η πρώτη γυναίκα στην χώρα που ηγείτο ενός τέτοιου ακαδημαϊκού πεδίου, υπήρξε πρόεδρος της Αμερικανικής Ανθρωπολογικής Εταιρείας (American Anthropological Association) και εξέχον μέλος της Αμερικανικής Λαογραφικής Εταιρείας (American Folklore Society). Το 1947 εκλέχθηκε μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.

Στις εργασίες της ασχολήθηκε με τις σχέσεις μεταξύ της προσωπικότητας, της τέχνης, της γλώσσας και του πολιτισμού, καταλήγοντας στην άποψη πως τα προσωπικά χαρακτηριστικά δεν εμφανίζονται ως απομονωμένα και αυτάρκη μέσα στους πολιτισμούς, αλλά κάθε πολιτισμός εμφανίζει ένα συλλογικό είδος προσωπικότητας, την οποία ονόμασε με τον όρο gestalt (σχήμα, μορφή, χαρακτηριστικό). Η θέση της αυτή παρουσιάστηκε στο έργο της Patterns of Culture (1934), στο οποίο εξέταζε τη συμπεριφορά τριών ιθαγενών πολιτισμών της Βόρειας Αμερικής και του Νότιου Ειρηνικού. Μαζί με τη μαθήτριά της, ανθρωπολόγο Μάργκαρετ Μηντ, θεωρούνται οι εισηγήτριες της «διαμορφωτικής προσέγγισης» (configurationalist approach) της ψυχολογικής ανθρωπολογίας, που είναι μια ανθρωπολογική προσέγγιση των πολιτισμών.

Γνωστό έργο της αποτελεί επίσης το βιβλίο Το χρυσάνθεμο και το ξίφος (The Chrysanthemum and the Sword, 1946), μια σημαντική μελέτη για τον πολιτισμό και την κοινωνία της Ιαπωνίας. Λιγότερο γνωστό είναι το έργο της The Races of Mankind (Οι αγώνες της Ανθρωπότητας), σε συνεργασία με τη συνάδελφό της στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, Τζιν Γουέλτφις. Πρόκειται για ένα φυλλάδιο εικονογραφημένων ιστοριών, το οποίο προοριζόταν για τον αμερικανικό στρατό στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και περιέχει επιστημονικές θέσεις κατά ρατσιστικών αντιλήψεων του Άξονα.

Ήταν παντρεμένη με τον Στάνλεϊ Μπένεντικτ, βιοχημικό του Cornell Medical College. Όμως, είναι ευρέως γνωστή η ερωτική της σχέση με τη μαθήτριά της Μάργκαρετ Μηντ. Απεβίωσε το 1948 από καρδιακή προσβολή.

Σοφίας καί των θυγατέρων αυτής, Αγίας Αγαθοκλείας μάρτυρος, Οσίου Ολβιανού, Αγίου Παντολέοντος, Αγίου Πηλέως

Ροζ Ιβίσκος (φ.Μ.Κυμάκη)

Σοφίας καί των θυγατέρων αυτής, Αγίας Αγαθοκλείας μάρτυρος, Οσίου Ολβιανού, Αγίου Παντολέοντος, Αγίου Πηλέως

Για μεγεθυνση ροδακι να ανοιξει καρτελα με φακο +-

Σίλο, συγγραφικό ψευδώνυμο του Μάριο Λουίς Ροδρίγκες Κόμπος (Mario Luis Rodríguez Cobos, 6 Ιανουαρίου 1938 – 16 Σεπτεμβρίου 2010)

16 Σεπτεμβρίου 2010 (11 χρόνια πριν) πέθανε:

Σίλο Αργεντινός συγγραφέας και πνευματιστής

Ο Σίλο, συγγραφικό ψευδώνυμο του Μάριο Λουίς Ροδρίγκες Κόμπος (Mario Luis Rodríguez Cobos, 6 Ιανουαρίου 1938 – 16 Σεπτεμβρίου 2010) ήταν Αργεντίνος συγγραφέας, φιλόσοφος και ψυχολόγος, δημιουργός του ρεύματος του Οικουμενικού ή Νέου Ανθρωπισμού . Ομάδες μελέτης οργανώθηκαν γύρω από τα έργα του και δημιούργησαν το Ανθρωπιστικό Κίνημα.

Ο Σίλο γεννήθηκε στη Μεντόσα της Αργεντινής. Το 2001, στην ετήσια τακτική συνάντηση της Επιτροπής Γενικού Συντονισμού του Ανθρωπιστικού Κινήματος, το υψηλότερο επίπεδο συνδιαλλαγής όσων εμπλέκονται στην οργανωτική δομή του, στη Μαδρίτη της Ισπανίας, ο Σίλο ανακοίνωσε την απόσυρσή από την ενεργό συμμετοχή στο Ανθρωπιστικό Κίνημα κι άφησε τη μελλοντική εξέλιξη στα χέρια της συλλογικότητας ανθρώπων που ο ίδιος είχε δημιουργήσει.

Από τότε, ο Σίλο ξεκίνησε ένα νέο εγχείρημα, γνωστό ως το "Μήνυμα του Σίλο". Πρόκειται για μια εργασία πνευματικής ανάπτυξης, βασισμένη σε κάποιες από τις αρχαιότερες μορφές διαλογισμού, που ανέπτυξε ο Σίλο τη δεκαετία του 1960 και ονομάζεται "Εργασία με τη Δύναμη".

Το Σεπτέμβριο του 2006, ο Σίλο ξεκίνησε μια νέα εκστρατεία παγκόσμιου πυρηνικού αφοπλισμού, τονίζοντας ότι τα πυρηνικά αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή στον σημερινό κόσμο.

Πέθανε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Μεντόσα στις 16 Σεπτέμβρη 2010

βικιπαίδεια

Ο Φράνσις Πάρκμαν (16 Σεπτεμβρίου 1823 – 8 Νοεμβρίου 1893)

16 Σεπτεμβρίου 1823 (198 χρόνια πριν) γεννήθηκε:

Φράνσις Πάρκμαν Αμερικανός ιστορικός
Φράνσις Πάρκμαν, Αμερικανός ιστορικός και συγγραφέας, γνωστός κυρίως από το έργο του “Η Λεωφόρος του Όρεγκον”

Ο Φράνσις Πάρκμαν (16 Σεπτεμβρίου 1823 – 8 Νοεμβρίου 1893) ήταν Αμερικανός ιστορικός και συγγραφέας, γνωστός κυρίως από το έργο του “Η Λεωφόρος του Όρεγκον” (The Oregon Trail: Sketches of Prairie and Rocky-Mountain Life). Το ενδιαφέρον του Πάρκμαν για τη γαλλική κυριαρχία στην Αμερική έδωσε θέμα σε ένα πλήθος ιστορικών του έργων. Τα έργα του μέχρι και σήμερα θεωρούνται αυθεντική πηγή της αμερικανικής ιστορίας.

Ο Φράνσις Πάρκμαν γεννήθηκε στη Βοστώνη στις 16 Σεπτεμβρίου του 1823, Όταν ήταν ακόμα παιδί περνούσε πολλές ώρες διαβάζοντας ιστορίες της αμερικανικής ηπείρου. Οι απέραντες μακρινές βορειοδυτικές εκτάσεις ασκούσαν μεγάλη γοητεία στο νεαρό Πάρκμαν. Μία μέρα πήρε την απόφαση να πραγματοποιήσει το ταξίδι του προς το Όρεγκον, γι’ αυτό δεν είναι παράξενο που ο Πάρκμαν έστρεψε όλο του το ενδιαφέρον στην ιστορία. Ο Φράνσις κινητοποιούσε τη φαντασία του για να οραματιστεί την ιστορία της γαλλικής κυριαρχίας στην Αμερική, όπως θα μπορούσε να ήταν στην πραγματικότητα. Μελέτησε τους αγώνες μεταξύ των Γάλλων και των Άγγλων και νέος ακόμη είχε γίνει αυθεντία σ’ αυτό το θέμα.

Πρωτοετής ακόμα φοιτητής, ο Φράνσις Πάρκμαν αποφάσισε να γράψει την ιστορία της Γαλλικής κυριαρχίας στην Αμερική και χρησιμοποιούσε τις διακοπές για να μελετήσει τη γαλλική κατοχή. Το 1845, όταν ήταν 22 ετών, ο Πάρκμαν ταξίδεψε στις δυτικές και βορειοδυτικές περιοχές και έφτασε ως το Σεντ Λούις. Εκείνη την εποχή είχε συγκεντρώσει όλο του το ενδιαφέρον στην εξακρίβωση όλων των στοιχείων της συνωμοσίας του Ποντιάκ. Τον επόμενο χρόνο, 1846, ο Πάρκμαν εξερεύνησε τις ιστορικές τοποθεσίες της δυτικής Πενσυλβάνιας. Τότε άρχισε και το πιο επικίνδυνο ταξίδι του, δια ξηράς από το δυτικό Μιζούρι στο Όρεγκον. Ο Φράνσις Πάρκμαν μόλις είχε τελειώσει το κολλέγιο, όταν άρχισε το ταξίδι του, που θα πραγματοποιούσε τα παιδικά του σχέδια και θα τον ανέδειχνε ως τον κορυφαίο ιστορικό της εποχής του.


Ο Πάρκμαν δεν έμεινε ικανοποιημένος από τις περιγραφές της ζωής των Ινδιάνων, που μάθαινε από τα περιοδικά της εποχής του. Αποφάσισε να ζήσει ο ίδιος με τους Ινδιάνους στους καταυλισμούς τους και να μάθει τη γλώσσα τους, για να μπορέσει να τους περιγράψει σωστά στα βιβλία του. Ο Πάρκμαν διατηρούσε πολλές από τις συνηθισμένες αντιλήψεις της εποχής για τους Ινδιάνους πολεμιστές, απέρριψε όμως πολύ περισσότερες και έδωσε μία καινούργια και πλατύτερη αντίληψη του Ινδιάνου και του τρόπου ζωής του. Εντούτοις, ο Πάρκμαν πίστευε ότι η κατάκτηση και η εκτόπιση των Ινδιάνων αντιπροσώπευε την πρόοδο και το θρίαμβο του “πολιτισμού” πάνω στον “πρωτογονισμό”.
συνέχεια


https://www.timesnews.gr/fransis-parkman-amerikanos-istorikos-ke-syngrafeas-gnostos-kyrios-apo-ergo-tou-leoforos-tou-oregkon/

Ο σερ Ρόναλντ Ρος (Sir Ronald Ross, 13 Μαΐου 1857 - 16 Σεπτεμβρίου 1932)...

Ο σερ Ρόναλντ Ρος (Sir Ronald Ross, 13 Μαΐου 1857 - 16 Σεπτεμβρίου 1932) ήταν Βρεττανός γεννημένος στην Ινδία γιατρός ο οποίος έλαβε το Νόμπελ Ιατρικής το 1902 για την εργασία του πάνω στην ελονοσία. Η ανακάλυψή του παρασίτου της ελονοσίας στο γαστρεντερικό σωλήνα των κουνουπιών οδήγησαν το Ρος στο συμπέρασμα ότι η ελονοσία μεταδόθηκε από τα κουνούπια, και έθεσε τα θεμέλια για την καταπολέμηση της ασθένειας. Ήταν αρκετά πολυμαθής, γράφοντας μια σειρά από ποιήματα, δημοσίευσε αρκετά μυθιστορήματα, και συνέθεσε τραγούδια. Ήταν επίσης ερασιτέχνης καλλιτέχνης και μαθηματικός. Εργάστηκε στην ινδική ιατρική υπηρεσία για 25 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της υπηρεσίας έκανε την πρωτοποριακή ιατρική ανακάλυψη. Μετά την παραίτηση από την υπηρεσία του στην Ινδία, προσχώρησε στη Σχολή Τροπικής Ιατρικής του Λίβερπουλ, και συνέχισε ως καθηγητής και πρόεδρος της Τροπικής Ιατρικής του Ινστιτούτου για 10 χρόνια. Το 1926 έγινε επικεφαλής διευθυντής του Ινστιτούτου και Νοσοκομείου Ρος Τροπικών Νόσων, που ιδρύθηκε προς τιμήν των έργων του. Παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του. 

βικιπαίδεια

Ντόναλντ Ντακ (πλήρες όνομα Ντόναλντ Φάουντλιροϊ Ντακ, αγγλικά Donald Duck)

Ο Ντόναλντ Ντακ (πλήρες όνομα Ντόναλντ Φάουντλιροϊ Ντακ, αγγλικά Donald Duck) είναι χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων της Ντίσνεϋ. Η πρώτη του εμφάνιση σε ταινία έγινε το 1934. Ο Ντόναλντ Ντακ σχεδιάστηκε από τους Αρτ Μπάμπιτ και Ντικ Χουέμερ, ενώ είναι και ο χαρακτήρας που έχει παίξει στις περισσότερες ταινίες κινουμένων σχεδίων (173 συνολικά, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε μέχρι το 1995). Η πρώτη εμφάνιση του Ντόναλντ ήταν στο καρτούν της Silly Symphonies The Wise Little Hen.  Ως το 1985 η χαρακτηριστική φωνή του Ντόναλντ ανήκε στον ηθοποιό Κλάρενς Νας.  Μετά το θάνατο του Νας, στη διάσημη πάπια δάνεισε τη φωνή του ο Τόνι Ανσέλμο. 

Προφίλ

Ο Ντόναλντ Ντακ είναι μία περιπετειώδης πάπια. Είναι έξυπνος, πονηρός, οξύθυμος, καλόκαρδος, μονίμως άφραγκος, κατά καιρούς τεμπέλης και το πιο άτυχο παπί του κόσμου.

Είναι γιος της Βολκάνας Μακ Ντακ αδελφής του Σκρούτζ Μακ Ντακ.

Ζει μαζί με τα τρία ανίψια του (Χιούη, Λιούη, Ντιούη), των οποίων έχει την κηδεμονία, στην Λιμνούπολη, πολιτεία της Καλισότα. Μένει σε μια μονοκατοικία η οποία ανήκει στον τσιγκούνη θείο του Σκρουτζ Μακ Ντακ, ακριβώς δίπλα στο σπίτι του πιο ανυπόφορου εχθρού του, του κυρίου Τζόουνς, με τον οποίο δίνουν "ομηρικές" μάχες.

Στην ίδια πόλη μένουν και άλλοι χαρακτήρες όπως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ (ο τσιγκούνης θείος του), ο Φέθρυ (ξάδερφος του Ντόναλντ και μεγάλος γκαφατζής), ο Γκαστόνε (ο εκνευριστικά τυχερός του ξάδερφος που είναι και αντίζηλός του) και η μεγάλη αγάπη του, η Νταίζυ Ντακ.

Επίσης στην ίδια πόλη μένει ο εφευρέτης Κύρος Γρανάζης, καθώς και μία πληθώρα άλλων χαρακτήρων που πλαισιώνουν πολύ όμορφα το Duck Universe.

Έξω από την πόλη, μένει στο αγρόκτημα της η Γιαγιά Ντακ. Μαζί με την Γιαγιά Ντακ, ζει και ο τεμπέλης βοηθός της Πασχάλης Χήνος.

Όταν επισκέπτεται ο Ντόναλντ την Γιαγιά Ντακ, τον βρίσκουμε συχνά να κοιμάται μαζί με τον Πασχάλη κάτω από ένα δέντρο.

Τις νύχτες ο Ντόναλντ φοράει την μάσκα του και χρησιμοποιώντας τον εξοπλισμό που του έχει φτιάξει ο Κύρος Γρανάζης, μάχεται ενάντια σε εγκληματίες ως υπερήρωας με το όνομα Φάντομ Ντακ, και σώζει την πόλη από το κακό.
Δημιουργία

Ένας σημαντικός δημιουργός του Ντόναλντ Ντακ είναι ο Καρλ Μπαρκς (1901-2000), ο οποίος δημιούργησε και εμπλούτισε την προσωπικότητα του, πλαισιώνοντας τον με ένα πλήθος συγγενών, φίλων και εχθρών που έγιναν επίσης αθάνατοι όπως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ, ο Γκαστόνε και οι Μουργόλυκοι. Άλλος σημαντικός σχεδιαστής του ήρωα είναι ο Ντον Ρόσα.
ΥποδοχήΟ ζωγράφος και κριτικός τέχνης Άντι Γουόρχολ ανέφερε ότι: "Η ιδιοφυής ιδέα του Γουόλτ Ντίσνεϋ ήταν το ότι διάλεξε ένα τόσο κοινό πλάσμα, όπως η πάπια, και την έκανε εξαιρετικά ανθρώπινη".

Μαρία Κάλλας (Νέα Υόρκη, 2 Δεκεμβρίου 1923 - Παρίσι, 16 Σεπτεμβρίου 1977)

16 Σεπτεμβρίου 1977 (44 χρόνια πριν) πέθανε:

Μαρία Κάλλας Ελληνίδα υψίφωνος

Η Μαρία Κάλλας (Νέα Υόρκη, 2 Δεκεμβρίου 1923 - Παρίσι, 16 Σεπτεμβρίου 1977), γεννημένη ως Μαρία Άννα Σοφία Καικιλία Καλογεροπούλου (στον τόπο της γέννησής της είχε καταχωρηθεί ως Σοφία Καικιλία Κάλος), ήταν κορυφαία Ελληνίδα υψίφωνος και η πλέον γνωστή παγκοσμίως ντίβα της όπερας.
Καταγωγή και Πρώτα Χρόνια


Οι γονείς της, Ευαγγελία Δημητριάδη (από την Κωνσταντινούπολη) και Γιώργος Καλογερόπουλος (από το Νεωχόρι Ιθώμης Μεσσηνίας), είχαν δύο παιδιά την Υακίνθη (αργότερα Τζάκις) και τον Βασίλη που πέθανε από τύφο όταν ήταν μόλις 2 ετών. Η οικογένεια μεταναστεύει στις Η.Π.Α. από την Αθήνα και γεννιέται η Μαρία Κάλλας. Εκεί το πρώτο διάστημα πέρασαν δύσκολα αφού δεν δινόταν στον πατέρα της άδεια άσκησης επαγγέλματος. Αργότερα ο πατέρας της άνοιξε φαρμακείο. Σύμφωνα με μαρτυρία της μητέρας της, Ευαγγελίας Δημητριάδου - Καλογεροπούλου, η Κάλλας γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 1923, ενώ στην ταυτότητά της αναφερόταν η 2 Δεκεμβρίου, ημερομηνία στην οποία επέμενε και η ίδια. Το 1929 ο πατέρας της αλλάζει το οικογενειακό επώνυμο από Καλογερόπουλος σε Callas. Τρία χρόνια αργότερα η Μαρία ξεκινά τα πρώτα μαθήματα πιάνου μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της Υακίνθη. Σε ηλικία 11 ετών έλαβε το πρώτο βραβείο ως "σολίστ" σε διαγωνισμό παιδικών φωνών που είχε διοργανώσει ο ραδιοφωνικός σταθμός της Νέας Υόρκης W.O.R. Βέβαια οι γονείς τις ερχόντουσαν συχνά σε αντιπαραθέσεις και γι'αυτό χώρισαν. Οι δύο αδελφές και η μητέρα τους γυρίζουν στην Ελλάδα όπου διαμένουν σε σπίτι φίλων
Ζωή και σταδιοδρομία
Πρώτες ερμηνείες

Η ακρόασή της από τον Έντουαρντ Τζόνσον, διευθυντή της Όπερας, φέρνει την προσφορά δύο ρόλων στα έργα "Φιντέλιο" του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν και "Μαντάμ Μπατερφλάι" του Τζάκομο Πουτσίνι. Η Κάλλας απορρίπτει τους ρόλους. Δε θέλει να τραγουδήσει τον "Φιντέλιο" στα αγγλικά, ενώ αισθάνεται πολύ εύσωμη ώστε να ερμηνεύσει την αιθέρια "Μπάτερφλάι".

Η γνωριμία της με τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Αρένας της Βερόνα, Τζοβάννι Τζενατέλλο την οδηγεί στην Ιταλία. Εκεί στις 3 Αυγούστου 1947 κάνει την πρώτη της εμφάνιση στην Αρένα της Βερόνα με τη "Τζοκόντα" του Αμιλκάρε Πονκιέλι. Τον ίδιο χρόνο ερμηνεύει την Ιζόλδη από το "Τριστάνος και Ιζόλδη" στη Βενετία υπό την καθοδήγηση του μαέστρου Τούλιο Σεραφίν. Συνάμα έρχεται και η γνωριμία της με τον μουσικόφιλο Ιταλό βιομήχανο Τζοβάννι Μπατίστα Μενεγκίνι, με τον οποίο παντρεύονται στις 21 Απριλίου 1949. Ο Μενεγκίνι έχοντας και ρόλο μάνατζερ άσκησε καταλυτική επιρροή στην καριέρα της Κάλλας, υποβάλλοντάς την σε δίαιτα με σκοπό να αποκτήσει καλύτερη εμφάνιση και αποτρέποντάς την από κάθε βιοτική ενασχόληση με την οικονομική κάλυψη, που της παρείχε. Έτσι τον ίδιο χρόνο η Κάλλας κάνει καλλιτεχνικές εμφανίσεις στο Μπουένος Άιρες και το 1950 στο Μεξικό

βικιπαίδεια

Ντέιβιντ Κόπερφιλντ (αγγλικά: David Copperfield, πραγματικό όνομα: David Seth Kotkin, 16 Σεπτεμβρίου 1956)

16 Σεπτεμβρίου 1956 (65 χρόνια πριν) γεννήθηκε:

Ντέιβιντ Κόπερφιλντ Αμερικανός ταχυδακτυλουργός

Ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ (αγγλικά: David Copperfield, πραγματικό όνομα: David Seth Kotkin, 16 Σεπτεμβρίου 1956) είναι Αμερικανός ταχυδακτυλουργός. Έχει χαρακτηριστεί από το Forbes ως ο περισσότερο εμπορικά επιτυχημένος μάγος στην ιστορία..

Οι τηλεοπτικές παραγωγές του Κόπερφιλντ έχουν κερδίσει 21 βραβεία Emmy σε σύνολο 38 υποψηφιοτήτων. Ευρύτερα γνωστός για το συνδυασμό της αφήγησης και της ψευδαίσθησης. Ο Κόπερφιλντ έχει κερδίσει 11 Guinness World Records, ένα αστέρι στο Hollywood Walk of Fame, και τον τίτλο του ιππότη από τη γαλλική κυβέρνηση, Έχει ονομαστεί ως ένας Ζωντανός Θρύλος από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ. Ο Κόπερφιλντ έχει μέχρι στιγμής πουλήσει 40 εκατομμύρια εισιτήρια με κέρδος πάνω από 4 δισ. δολαρίων, το οποίο είναι περισσότερο από κάθε άλλο σόλο καλλιτέχνη στην ιστορία.

βικιπαίδεια

Παπούα Νέα Γουινέα

16 Σεπτεμβρίου 1975 (46 χρόνια πριν):

Η Παπούα Νέα Γουινέα αποκτά την ανεξαρτησία της από την Αυστραλία.

Η Παπούα Νέα Γουινέα (γράφεται και Παπούα-Νέα Γουινέα, επίσημα: Ανεξάρτητο Κράτος της Παπουασίας-Νέας Γουινέας ) είναι νησιωτικό κράτος στην Ωκεανία, που βρίσκεται βόρεια της Αυστραλίας και νότια του Ισημερινού και περιλαμβάνει το ανατολικό τμήμα της νήσου της Νέας Γουινέας και μερικά συμπλέγματα νησιών. Πρωτεύουσα είναι το Πορτ Μόρεσμπι. Αποτελεί ανεξάρτητο κράτος από το 1975. Είναι από τις πλέον αγροτικές περιοχές στον κόσμο, καθώς μόνο το 18% του συνολικού πληθυσμού ζουν στις πόλεις. Η χώρα επίσης αποτελεί μία από τις πλέον ανεξερεύνητες στον κόσμο, τόσο πολιτιστικά όσο και γεωγραφικά. Πιστεύεται ότι στο εσωτερικό της χώρας υπάρχουν πολλά άγνωστα ακόμα είδη χλωρίδας και πανίδας.

Αρχαιολογία και εξερευνήσεις

Πληθυσμοί από Μελανήσιους και Παπούα κατοικούσαν στην περιοχή όπου βρίσκεται η σημερινή χώρα πριν από χιλιάδες χρόνια. Τα λείψανα από την παρουσία ανθρώπων ανάγονται σε 50.000 χρόνια πριν. Στα υψίπεδα της Νέας Γουινέας αναπτύχθηκε αυτόνομα η γεωργία πριν από 9.000 χρόνια. Το 18ο αιώνα εισήχθη στη Νέα Γουινέα η γλυκοπατάτα, αφού προηγουμένως έφτασε στις Μολούκες από την Πορτογαλία, που την είχαν μεταφέρει από το Νέο Κόσμο Από το 16ο αιώνα Ευρωπαίοι θαλασσοπόροι εντόπισαν μέρος των ακτών της χώρας. Ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε στα νησιά ήταν ο Αντόνιο ντ' Αμπρέου το 1512. Αυτός ακολουθήθηκε από τον Ίνιγκο Ορτίς δε Ρέτες, ο οποίος ανακήρυξε τα νησιά κτήση της Ισπανίας, το 1545. Στον τελευταίο οφείλεται και το όνομα Νέα Γουινέα, επειδή είχε παρατηρήσει την ομοιότητα των ανθρώπων του νησιού με εκείνους που είχε δει νωρίτερα στον Κόλπο της Γουινέας. Η ορεινή ενδοχώρα της νησιωτικής χώρας παρέμενε ανεξερεύνητη ως το τέλος του 19ου αιώνα. Η μαλαϊκή λέξη «Παπούα» περιγράφει τα σγουρά μαλλιά των Μελανήσιων κατοίκων.


Αποικιοκρατία

Το 1884 οι νοτιοανατολικές περιοχές της Νέας Γουινέας καταλαμβάνονται από τους Βρετανούς ενώ οι νοτιοδυτικές από τους Γερμανούς. Η Ολλανδία έθεσε υπό τον έλεγχό της το 1898 μεγάλο μέρος της Νέας Γουινέας (ο καθορισμός των συνόρων είχε γίνει ήδη από το 1855). Το 1904 η Αυστραλία αναλαμβάνει τον έλεγχο του βρετανικού τομέα και το 1906 η αποικία έγινε μέλος της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας, λαμβάνοντας την ονομασία Γη της Παπουασίας. Ο στόλος της Αυστραλίας έφτασε στο γερμανικό τομέα το 1914 και επέβαλε παράδοση άνευ όρων. Το 1920, η Κοινωνία των Εθνών ανέθεσε στην Αυστραλία την εντολή διοίκησης της άλλοτε γερμανικής Νέας Γουινέας και του αρχιπελάγους Βίσμαρκ. Από το 1942 έως το 1945 η περιοχή τελεί υπό Ιαπωνική κατοχή. Το 1946 τα Ηνωμένα Έθνη έδωσαν εντολή διοίκησης της βόρειας Νέας Γουινέας και του αρχιπελάγους Βίσμαρκ στην Αυστραλία. Το καθεστώς του δυτικού τμήματος του νησιού παρέμεινε υπό αμφισβήτηση. Η Ινδονησία διεκδίκησε και έλαβε εντολή από τον ΟΗΕ (1963) να προσαρτήσει το δυτικό τμήμα, το οποίο αποτελεί επαρχία της. Στο ανατολικό τμήμα ο έλεγχος δόθηκε στην Αυστραλία, η οποία παραχώρησε καθεστώς αυτοκυβέρνησης, το 1973.


Ανεξαρτησία

Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1975 η Παπούα Νέα Γουινέα απέκτησε την ανεξαρτησία της και πρώτος πρωθυπουργός έγινε ο Μάικλ Σομάρε.

Σήμερα 16/9 ... Αγίας Ευφημίας, Αγίας Λουντμίλας, Αγίας Μελιτινής μάρτυρος

η αυλή του Αγ. Γεωργίου στην Ιεράπετρα

Αγίας Ευφημίας, Αγίας Λουντμίλας, Αγίας Μελιτινής μάρτυρος

για μεγέθυνση ροδάκι να ανοίξει καρτέλα με φακό +-

Οριάνα Φαλάτσι ή Φαλλάτσι (Oriana Fallaci, 29 Ιουνίου 1929 - 15 Σεπτεμβρίου 2006)

Η Οριάνα Φαλάτσι ή Φαλλάτσι (Oriana Fallaci, 29 Ιουνίου 1929 - 15 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας. Ενεργή στις πολιτικές εξελίξεις σε όλη την διάρκεια της ζωής της, κάλυψε τους περισσότερους πολέμους της δεκαετίας του 1970 αλλά και τις επαναστάσεις της εποχής της. Έχει πάρει συνεντεύξεις από τα πιο ισχυρά και διάσημα πρόσωπα των δεκαετιών 1960 και 1970 οι οποίες έχουν εκδοθεί σε βιβλίο με τίτλο "Intervista con la storia".
Μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, επικέντρωσε την προσοχή της στον ισλαμικό εξτρεμισμό αλλά και στο Ισλάμ γενικότερα, του οποίου έγινε τελικά πολέμιος.
Περισσότερο γνωστή στην Ελλάδα είναι εξαιτίας του ερωτικού δεσμού που διατηρούσε με τον Αλέκο Παναγούλη.

Γεννήθηκε στη Φλωρεντία. Γνωστά έργα της είναι το Ένας άντρας: μια ιστορία, στο οποίο αναφέρεται στη σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη, το Γράμμα σε ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ, το Η οργή και η περηφάνια και το Ινσαλλάχ. Το πιο επιτυχημένο εμπορικά βιβλίο της, The Rage and The Pride, που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι προκαλεί το μίσος εναντίον των μουσουλμάνων. Τα τελευταία χρόνια ζούσε στο Μανχάταν, τη δεύτερη πατρίδα της όπως αποκαλούσε. Για πολλά χρόνια ζούσε γνωρίζοντας ότι έχει καρκίνο στο στήθος απο τον οποίο και πέθανε τελικά. Απο καρκίνο είχε πεθάνει και η μητέρα της κατα την περίοδο που η Φαλάτσι έπνιγε το πένθος της για τον άντρα της ζωής της, Α. Παναγούλη, γράφοντας το βιβλίο Ένας Άντρας.

Η προσωπική της ζωή παρέμεινε στάσιμη μετά το χαμό του συντρόφου της, όπως αποκαλούσε τον Αλέκο Παναγούλη, καθως δεν δημιούργησε δική της οικογένεια. Πιστή της φίλη για αρκετά χρόνια υπήρξε η Ιζαμπέλα Ροσελίνι.

Κατά το 2000 υπήρξε πολέμια συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας Σομαλών μεταναστών στη Φλωρεντία. Σύμφωνα με περιγραφές που δίνει στο έργο της Η οργή και η περηφάνια κατάφερε, με προσωπική πρωτοβουλία που ανέλαβε, να ενεργοποιήσει την ιταλική αστυνομία και να τις διαλύσει.

Πέθανε στη Φλωρεντία στις 15 Σεπτεμβρίου του 2006

Ασάφεια

Ας υποθέσουμε πως κάποιος μας ζητάει να του δώσουμε έναν σωρό από σιτάρι ως πληρωμή για το έργο που έχει κάνει. Προφανώς ένας κόκκος σιταριού δεν είναι σωρός αλλά ούτε και δύο κόκκοι σιταριού κάνουν έναν σωρό. Μήπως όμως αν ρίξουμε τρεις κόκκους σιταριού στο έδαφος, αυτοί κάνουν έναν σωρό; Η απάντηση είναι και πάλι όχι. Όμως αν συνεχίσουμε να ρίχνουμε κόκκους, τότε θα έρθει κάποια στιγμή που θα σχηματιστεί ένας σωρός από κόκκους σιταριού. Το πρόβλημα είναι πως δεν είναι προκαθορισμένο τι καθιστά έναν σωρό από κόκκους σιταριού! 

 

Αυτό το παράδοξο είναι γνωστό ως σόφισμα τοῦ σωρείτη και εισήχθη από τον Εὐβουλίδη τὸν Μιλήσιο. Ένα παρόμοιο παράδοξο είναι το λεγόμενο πρόβλημα των φαλακρών. Αν κάποιος δεν έχει καμία τρίχα στο κεφάλι του, προφανώς είναι φαλακρός. Αν όμως έχει μία, δύο ή περισσότερες τρίχες, τι συμβαίνει; Ένα διαφορετικό είδος «παραδόξου» είναι το εξής: η Λίλα έχει ύψος 1,75m, την καθιστά αυτό ψηλή ή όχι; Η απάντηση εξαρτάται από το περιβάλλον. Αν για παράδειγμα η Λίλα είναι ανάμεσα σε καλαθοσφαιριστές, προφανώς είναι κοντή. Από την άλλη αν είναι ανάμεσα σε πυγμαίους, είναι ψηλή.

 

 Κοινός παρανομαστής όλων των προηγούμενων παραδειγμάτων είναι ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι ασαφή. Τούτο σημαίνει πως η ασάφεια αναφέρεται σε περιπτώσεις όπου δεν είναι εύκολο ή απλό να καθορίσουμε τι έχει ή δεν έχει μια ιδιότητα ή ένα χαρακτηριστικό. Όμως αυτό δεν αποτελεί ορισμό της ασάφειας.

Ο Βρετανός φιλόσοφος Bertrand Russell ήταν ο πρώτος που επιχείρησε να ορίσει την έννοια της ασάφειας. Πιο συγκεκριμένα ο Russell [1] την όρισε ως εξής:

Μια αναπαράσταση είναι ασαφής αν η σχέση ενός συστήματος αναπαράστασης προς ένα αναπαριστώμενο σύστημα δεν είναι απλά ένα προς ένα αλλά ένα προς πολλά.

Με άλλα λόγια, όταν η αναπαράσταση ενός αντικειμένου μπορεί να γίνει με πολλά και διαφορετικά αντικείμενα και όχι με ένα μοναδικό, τότε μιλάμε για ασάφεια. Ο Russel παρουσιάζει ως τυπικό παράδειγμα ασάφειας μια φωτογραφία ενός προσώπου τόσο τσαλακωμένη που μπορεί κάλλιστα να αναπαριστά την Λίλα, την Άννα ή την Στέλλα (εννοείται βέβαια πως τα πρόσωπα αυτά μοιάζουν κάπως).

Στο σημείο αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό να τονισθεί πως η ασάφεια είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τη γενικότητα αλλά και την έννοια του διφορούμενου. Όπως αναφέρει ο Russel μία πρόταση είναι γενική αν αναφέρεται σε μία γενική έννοια π.χ. «αυτός είναι ένας άντρας» η οποία μπορεί να επαληθευτεί από ένα αριθμό γεγονότων όπως για παράδειγμα το «αυτός» να είναι ο Σάκης, ο Νίκος ή ο Γιώργος. Από την άλλη μια πρόταση είναι διφορούμενη αν μπορεί να έχει τουλάχιστον δύο διαφορετικές σημασίες την ίδια στιγμή. Για παράδειγμα, η πρόταση «Έφαγε τα μπισκότα στον καναπέ» μπορεί να σημαίνει πως κάποιος έφαγε τα μπισκότα που ήταν στον καναπέ ή πως κάποιος πήρε και έφαγε τα μπισκότα του πάνω στον καναπέ.
συνέχεια

https://mwsaiko.blogspot.com/2012/09/blog-post_1353.html?spref=bl 

Αγίου Βησσαρίωνος εν Λαρίση, Αγίου Νικήτα μάρτυρος

Μαστιχάκι (φ.Μ.Κυμάκη)

Αγίου Βησσαρίωνος εν Λαρίση, Αγίου Νικήτα μάρτυρος

Για μεγέθυνση ροδακι να ανοιξει καρτελα με φακο +-

Τα σχολεία άνοιξαν!

Τα σχολεία άνοιξαν!

Τα σχολεία άνοιξαν! Τέλος η ανεμελιά. Τέλος τα ξενύχτια και στη συνέχεια ο αναίσθητος ύπνος. Τώρα κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Τώρα χρειάζεται οργάνωση μέθοδος και καλή διαχείρηση χρόνου.
 
Θέλω να ευχηθώ σε όλους που έχουν σχέση με το θέμα
ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Ιδιαιτέρως εύχομαι καλή και μεγάλη υπομονή στις μανούλες που έχουν πρωτάκια
προπαντός μήν εκνευρίζεστε !
διότι αυτό μεταδίδεται στο παιδί με αποτέλεσμα να αντιπαθήσει την προσπάθεια για μάθηση .
Αν νιώθει καλά από την αρχή με το θέμα του διαβάσματος
θα μπορέσει να κτίσει σωστά το μέλλον του.

ΚΑΛΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!

 

Ο Τίμιος Σταυρός στην κορυφή του Ψηλορείτη.

 

Ο Τίμιος Σταυρός στην κορυφή του Ψηλορείτη.
Ο Ψηλορείτης (ή οροσειρά Ίδης) είναι το πιο ψηλό βουνό της Κρήτης με 2456 μέτρα ύψος. Κάποτε καταφύγιο των επαναστατών, σήμερα των βοσκών .Μια άγονη ορεινή αγκαλιά. Βρίσκεται περίπου στο μέσον του Νησιού, και απλώνεται στους δύο Νομούς, Ηρακλείου και Ρεθύμνου, και κυρίως στην Επαρχία Μυλοποτάμου.
Έχει 5 κορυφές οι οποίες ξεπερνούν τα 2000 μέτρα: ο Τίμιος Σταυρός
(2456 μ.), ο Αγκαθιάς (2424 μ.), η Στολίστρα (2325 μ.), η Βουλομένου (2267
μ.) και ο Κούσσακας (2209 μ.).
Από την κορφή του Ψηλορείτη, μπορεί κανείς να δει ολόκληρη σχεδόν την Κρήτη, μεγάλη έκταση από το Λυβικό πέλαγος προς τα νότια, και το Κρητικό πέλαγος προς τα βόρεια. Πολλά από τα νησιά του Αιγαίου Πελάγου και προ πάντων η Σαντορίνη φαίνονται καθαρά, καθώς και οι νότιες ακτές της Πελοπονήσου (οΤαΰγετος). 

 
Ο Ψηλορείτης ανέκαθεν προκαλούσε δέος στους επισκέπτες του.Κάθε χρόνο πολλοί πιστοί ανεβαίνουν στον Ψηλορείτη με προορισμό το γραφικό εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού που γιορτάζει στις 14 Σεπτεμβρίου και βρίσκεται στην κορυφή του βουνού. Η ανάβαση πραγματοποιείται την παραμονή της γιορτής του Τιμίου Σταυρού.
Τα 2.456 μέτρα υψόμετρο, το εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού διαιωνίζει την πανάρχαια συνήθεια λατρείας των Ιερών Κορυφής.
.Η εκκλησία είναι χτισμένη με την τεχνική κατασκευής των "μιτάτων", των πέτρινων κυκλικών κατασκευών των βοσκών του Ψηλορείτη, δηλαδή από πέτρες τοποθετημένες με τέτοιο τρόπο που ημία δένει την επόμενη χωρίς κονιάμα. Είναι μετόχι της Μονής Δισκουρίου (ανήκει στο Δήμο Κουλούκωνα) που βρίσκεται στη ρίζα της βόρειας πλαγιάς του Ψηλορείτη, και γιορτάζει στις 14 Σεπτεμβρίου, ημέρα κατά την οποία προσκυνητές από ολόκληρη την Κρήτη ανεβαίνουν για προσκύνημα. 

Το εκκλησάκι κατά τη διάρκεια του χειμώνα σκεπάζεται από χιόνι, ενώ κατά τους θερινούς μήνες μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν προσωρινό καταφύγιο για διανυκτέρευση.Στο πλάτωμα γύρω από το εκκλησάκι και ειδικά στην νότια προστατευμένη πλευρά του υπάρχει η δυνατότητα για υπαίθρια διανυκτέρευση, αλλά απαιτείται κατάλληλος εξοπλισμός εξαιτίας των χαμηλών θερμοκρασιών που αναπτύσσονται την νύχτα.
Πολλοί κάτοικοι των χωριών της περιοχής του Ψηλορείτη ακόμα και σήμερα πιστεύουν πως τα μεσάνυχτα της μεγάλης γιορτής του Σταυρού ένας φωτεινός σταυρός φτερουγίζει από τη μια βουνοκορφή της Κρήτης στην άλλη, όπου υπάρχει ναός του Τιμίου Σταυρού.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

Ο Χρόνος, παππούς των δώδεκα μηνών κι όχι πατέρας τους, όπως λαθεμένα πιστεύει ο κόσμος, διηγείται μια μέρα στη συγγραφέα τις σκανταλιές, τις τρέλες και τα καμώματα των εγγονών του, δηλαδή των παιδιών της κόρης του της Άνοιξης και των τριών γιων του: του Καλοκαιριού, του Φθινοπώρου και του Χειμώνα. Ύστερα της ζητά να γράψει τις ιστορίες αυτές «σαν παραμύθια» και να τις βάλει σε τέσσερα ίδια βιβλία

. . . Στο βιβλίο ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ, ο Σεπτέμβρης, ο Οκτώβρης και ο Νοέμβρης, όμοια σαν τα παιδιά των ανθρώπων, αντιμετωπίζουν καθένα τα δικά του προβλήματα, τις δικές του τις δυσκολίες, χωρίς να παύουν να παίζουν και να γελούν, αλλά και χωρίς να παραλείπουν να μας θυμίζουν με πρωτότυπο τρόπο όσα γνωρίζουμε από την παράδοση για τους φθινοπωρινούς μήνες. 

Συγγραφέας: Πέτροβιτς - Ανδρουτσοπούλου Λότη
Εκδότης: Εκδόσεις Πατάκη