Κωνσταντίνος Ηλιάκης

 

Ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης ήταν Σμηναγός της Ελληνικής πολεμικής αεροπορίας που σκοτώθηκε από Τούρκο πιλότο, πάνω από το Αιγαίο Πέλαγος, στις 23 Μαΐου 2006.Η καταγωγή του ήταν από τον Κάστελλο Ρεθύμνης και ήταν πατέρας δύο παιδιών 1,5 και 4 χρονών αντίστοιχα.

Επιμελής Ίκαρος, ορκίζεται Ανθυποσμηναγός το καλοκαίρι του 1993 και τοποθετείται στην 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος για να ολοκληρωθεί η πτητική του εκπαίδευση με αεροσκάφη Τ2. Κατόπιν τοποθετήθηκε στην 115 ΠΜ, 340 Mοίρα Βομβαρδισμού στα αεροσκάφη Α-7 Corsair.

Στην διάρκεια αυτών των ετών φοιτά σε διάφορα Σχολεία της ΠΑ, όπως το σχολείο Όπλων και Τακτικής, αποφοίτησε το Πρόγραμμα Τακτικής Ηγεσίας και λόγω του υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης του διακρινόταν σε όλα τα είδη αποστολών. Αυτά σε συνδυασμό με τις ικανότητες και την ευσυνειδησία του τον καθιστούν έναν από τους ποιο ικανούς επαγγελματίες στον χώρο του και έτσι επιλέχθηκε το 2002,να αποτελέσει μέρος του πυρήνα των 10 Ιπταμένων οι οποίοι στάλθηκαν για εκπαίδευση στα νέα F-16 Block 52+ στις ΗΠΑ. Ολοκληρώνει την εκπαίδευση και επιστρέφει στην Ελλάδα, στην 347 Μοίρα στην Αγχίαλο μέχρι να έλθουν τα νέα Αεροπλάνα στην 115 ΠΜ.

Μετά από 8 μήνες, τον Ιούνιο του 2003 παίρνει μετάθεση για την 340 Μοίρα, την αγαπημένη του «Αλεπού», όπου αποκτά επιπλέον εμπειρία στην αναχαίτιση με τα νέα F-16 Block 52+, συμμετέχει στον σχεδιασμό και εκτέλεση Επιχειρήσεων την νύκτα και είναι παράλληλα εκπαιδευτής αέρος.

Στις 23 Μαΐου 2006, έπειτα από θερμό επεισόδιο ελληνικών και τουρκικών μαχητικών, πραγματοποιώντας αναχαίτιση τουρκικού F-16, το αεροσκάφος του Κωνσταντίνου Ηλιάκη κατέπεσε κοντά στην Κάρπαθο.

Λίγο πριν από τις 12.40 το μεσημέρι τουρκικός σχηματισμός μαχητικών αεροσκαφών F-16, στο οποίο συμμετείχε και ένα φωτογραφικό αεροσκάφος RF-4 μπήκε στην περιοχή ευθύνης του FIR Αθηνών από το Νοτιοανατολικό Αιγαίο, κατά την πάγια τουρκική πρακτική, χωρίς να έχει υποβάλει σχέδια πτήσης.

Πιθανότατα η αποστολή ήταν η φωτογράφιση των αντιαεροπορικών συστημάτων S-300 που φιλοξενούνταν στην Κρήτη. Ένα ζεύγος ελληνικών F-16 σηκώθηκε από την αεροπορική βάση της Σούδας για να αναγνωρίσει και να αναχαιτίσει τα τουρκικά μαχητικά. H διαταγή όμως ήταν σαφής: τα ελληνικά μαχητικά δεν έπρεπε να αφήσουν τα τουρκικά αεροσκάφη να πλησιάσουν τα παράλια της Κρήτης και να φωτογραφίσουν ελληνικές εγκαταστάσεις.

Περίπου στις 12.45 το ελληνικό ζεύγος αεροσκαφών είχε πλησιάσει τα τουρκικά. Εκεί συνέβη η σύγκρουση των δύο μαχητικών. Συγκεκριμένα, ο χειριστής του τούρκικου αεροσκάφους RF-4, Χαλί Ιμπραήμ Οσκεμπίρ, κάνοντας έναν δολοφονικό ελιγμό, χτύπησε με το δεξί φτερό την καλύπτρα του αεροσκάφους του Ηλιάκη, με αποτέλεσμα αυτό να πάρει ανεξέλεγκτη πορεία.

Τα συντρίμμια του μαχητικού βρέθηκαν λίγο αργότερα επιβεβαιώνοντας το τραγικό συμβάν, ενώ ο Τούρκος πιλότος κάνοντας χρήση του εκτινασσόμενου καθίσματος, βρέθηκε στη θάλασσα.

Αμέσως σήμανε συναγερμός σε Αθήνα και Άγκυρα. Η ελληνική αεροπορία απογείωσε 40 μαχητικά, ενώ μια ομάδα ΟΥΚ έσπευσε με ελικόπτερο στο σημείο. Παράλληλα, η Άγκυρα απογείωσε 80 μαχητικά αεροσκάφη με αποστολή την επιχείρηση έρευνας και διάσωσης σε εχθρικό έδαφος. Ο Τούρκος πιλότος περισυνελέγη από το διερχόμενο παναμέζικο εμπορικό πλοίο «Gas Century»7, ενώ ο Έλληνας σμηναγός Κώστας Ηλιάκης δεν βρέθηκε ποτέ. Μόνο ίχνη από την φόρμα του και τα προσωπικά του αντικείμενα βρέθηκαν να επιπλέουν στην περιοχή.

Η κρίση ήταν σοβαρή και μπορούσε να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, τις οποίες καμία χώρα δεν επιθυμούσε. Έτσι με πρωτοβουλία της ελληνικής πλευράς επικοινώνησαν τηλεφωνικά οι αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων ναύαρχος Παναγιώτης Χηνοφώτης και ο στρατηγός Χιλμί Οζκιόκ.

Την ώρα που οι δυο αρχηγοί συνομιλούσαν έφτασαν πάνω από το πλοίο με σημαία Παναμά, με διάφορα λίγων λεπτών, δυο ελικόπτερα διάσωσης: ένα ελληνικό και ένα τουρκικό. Ο Τούρκος πιλότος απείλησε με το πιστόλι του τους Έλληνες διασώστες. Μετά από λίγες ώρες και για να εκτονωθεί η κρίση οι ελληνικές αρχές, έδωσαν την άδεια στους Τούρκους διασώστες να παραλάβουν τον πιλότο κι έτσι τυπικά, οι Έλληνες τον παρέδωσαν στην Τουρκία.

Η ανακοίνωση του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας στις 30 Μαΐου 2006, ανακηρύσσει επίσημα νεκρό το σμηναγό Κώστα Ηλιάκη και κάνει σαφή αναφορά ότι κατέπεσε σε αποστολή αναγνώρισης τουρκικών αεροσκαφών εντός της εναέριας περιοχής ευθύνης της ΑΘήνας (FIR Αθηνών): «Την 21:00 της Κυριακής 28 Μαΐου 2006, με τη συμπλήρωση 128 ωρών, ολοκληρώθηκαν οι επιχειρήσεις έρευνας διάσωσης που ακολούθησαν το αεροπορικό δυστύχημα της 23ης Μαΐου 2006 στην περιοχή νοτιοανατολικά της Καρπάθου.

Η συγκέντρωση και η ανάλυση των ευρημάτων, επιβεβαίωσε τον θάνατο του σμηναγού (Ι) Ηλιάκη Κωνσταντίνου. Ο σμηναγός Ηλιάκης, έπεσε κατά την εκτέλεση του καθήκοντος σε αποστολή αναγνώρισης τουρκικών αεροσκαφών εντός του FIR Αθηνών».

Στις 28 Δεκεμβρίου 2006, στην καθιερωμένη τελετή απονομής μεταλλίων και βραβείων από την Ακαδημία Αθηνών, του απονεμήθηκε το αργυρό μετάλλιο αρετής και αυτοθυσίας. Στις 20 Μαΐου 2007 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου προς τιμήν του, στην οδό Ακρωτηρίου στη περιοχή Άγιος Ματθαίος Χανίων. Η χάλκινη προτομή του πιλότου κλάπηκε από αγνώστους στις 2 Δεκεμβρίου 2012 και τελικά βρέθηκε εγκαταλελειμμένη την επόμενη ημέρα σε κοντινή περιοχή. Το 2008 έγινε με αναφορά στη θυσία του η Αδελφοποίηση των Δήμων Χανίων και Καρπάθου. Οδοί με το όνομα του "Σμηναγού Κώστα Ηλιάκη", υπάρχουν προς τιμήν του στην πόλη της Καρπάθου και στο Ηράκλειο Αττικής.

Το μνημείο Ηλιάκη στην Κάρπαθο

Το μνημείο του σμηναγού Ηλιάκη, είναι το δεύτερο μνημείο που κατασκευάζει η Πολεμική Αεροπορία, και αναφέρεται σε θύμα ατυχήματος με τουρκικό αεροσκάφος. Το πρώτο είναι το μνημείο του υποσμηναγού Σιαλμά, στο νησί Άγιος Ευστράτιος, το οποίο μάλιστα είναι ένα από τα μεγαλύτερα μνημεία της Μεσογείου, αφού η διάστασή του με τον περιβάλλοντα χώρο, φθάνει τα 34 μέτρα.

Η ιδέα για την ανέγερση του μνημείου σμηναγού Ηλιάκη στην Κάρπαθο, ανήκει στον επίτιμο αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, πτέραρχο ε.α. Γεώργιο Αυλωνίτη, στο τέλος του 2006. Πρόταση για την ανέγερση του μνημείου, κατέθεσε ο υποπτέραρχος ε.α. Νικόλαος Ήμελλος, ο οποίος ήταν και ο εμπνευστής του μνημείου Σιαλμά. Ο δήμαρχος και το δημοτικό συμβούλιο της Καρπάθου, έλαβαν ομόφωνη απόφαση να παραχωρηθεί το πιο κεντρικό σημείο της πόλης για την ανέγερση του μνημείου. Παράλληλα αποφάσισαν να μετονομαστεί κεντρική οδός της πόλης σε οδό «Ήρωα σμηναγού Κώστα Ηλιάκη». Η πρόταση έγινε αποδεκτή από τη νέα ηγεσία του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας με Αρχηγό τον πτέραρχο ε.α. Ιωάννη Γιάγκο και κατατέθηκαν τα σχέδια για το μνημείο.

Οι εργασίες ξεκίνησαν στις 26 Απριλίου 2007, καθώς θα έπρεπε να είναι έτοιμο στις 23 Μαΐου 2007, οπότε και θα γινόταν η επιμνημόσυνη δέηση της Πολεμικής Αεροπορίας με τη συμπλήρωση ενός χρόνου από το ατύχημα. Λόγω της ιδιαιτερότητας του χώρου, δημιουργήθηκαν δύο όψεις. Μία από την πλευρά του κυρίως δρόμου, όπου απέναντι βρίσκεται το νέο Δημαρχείο και μία άλλη όψη από την πλευρά της θάλασσας, απέναντι από τη νέα μαρίνα του νησιού. Στον παραλιακό δρόμο το μνημείο εκτείνεται σε μήκος 30 μέτρων, και πλάτος 20 μέτρων.

Η όλη κατασκευή στην «καρδιά» της «πρωτεύουσας» του νησιού, τα Πηγάδια, βρίσκεται σε σημείο που ξεχωρίζει και αποπνέει μεγαλοπρέπεια. Δημιουργείται η εντύπωση ενός θαλάσσιου κύματος, που ξεκινά από τον κεντρικό δρόμο μπροστά από το δημαρχείο και σβήνει στη μεριά της θάλασσας, μπροστά στην μαρίνα. Το τεράστιο αυτό κύμα, ύψους περίπου 8 μέτρων, σύμφωνα με τον υποπτέραρχο ε.α. Νικόλαο Ήμελλο, απεικονίζει μία «σελίδα της Ιστορίας» φτιαγμένη από θάλασσα στη Θάλασσα του Καρπάθιου πελάγους. Πάνω, υπάρχει τοποθετημενο το έμβλημα της 343 Μοίρας, της Πολεμικής Αεροπορίας, στην οποία υπηρετούσε ο σμηναγός Ηλιάκης  Το έμβλημα είναι δύο φτερά ανοιγμένα και στο κέντρο ένα αστέρι.

Πάνω στη «θαλασσινή σελίδα», κάτω και δεξιά, υπάρχει η νήσος Κάρπαθος. Ενώ αριστερά πλαισιώνεται με την καλύτερη μαντινάδα που επιλέχθηκε από την Κάρπαθο, στον διαγωνισμό μαντινάδας που προκήρυξε ειδικά για τον Κώστα Ηλιάκη, η δημοτική αρχή Καρπάθου. Στην κορυφή του «κύματος», στο πάνω μέρος, υπάρχει ένα ζευγάρι αεροσκαφών F-16, με τρόπο ώστε να φαίνεται πως ρίχνει τη σκιά του στην Κάρπαθο, για να κρατά καθημερινά συντροφιά στον Σμηναγό Κώστα Ηλιάκη

Το 2007 στη μνήμη του σμηναγού Ηλιάκη, προκηρύχθηκε διαγωνισμός μαντινάδας από τον Δήμο Καρπάθου. Ο διαγωνισμός διεξήχθη σε Κρήτη και Κάρπαθο και υπήρξαν συνολικά 103 συμμετοχές. Οι 45 ήταν από την Κάρπαθο και οι υπόλοιπες 58 από την Κρήτη.

Από το νησί της Καρπάθου επελέγη για να γραφτεί στο μνημείο η παρακάτω μαντινάδα: «Διαβάτη που θ` ακροσταθείς μπροστά στον ανδριάντα μη κλαις γιατί αυτή η γη ήρωες βγάζει πάντα»^[ Από το νησί της Κρήτης, επελέγη για να γραφτεί στο μνημείο η εξής μαντινάδα: «Στον ουρανό ψηλά η ψυχή, στη θάλασσα το σώμα αετός που ναι περήφανος δε το πατεί το χώμα».

Χένρικ Ίψεν 20 Μαρτίου 1828 - 23 Μαΐου 1906

Ο Χένρικ Ίψεν (Henrik Ibsen, 20 Μαρτίου 1828 - 23 Μαΐου 1906) ήταν Νορβηγός θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης. Ως ένας από τους ιδρυτές του μοντερνισμού στο θέατρο, ο Ιψεν αναφέρεται συχνά ως ο πατέρας του ρεαλισμού και ένας από τους πιο επιδραστικούς θεατρικούς συγγραφείς της εποχής του. Σημαντικά του έργα του είναι μεταξύ άλλων τα Πέερ Γκυντ, , Το κουκλόσπιτο, Έντα Γκάμπλερ, Βρυκόλακες, Η αγριόπαπια και Αρχιμάστορας Σόλνες. Είναι ο πιο πολυπαιγμένος θεατρικός συγγραφέας στον κόσμο μετά το Σαίξπηρ ,και Το κουκλόσπιτο ήταν το πιο πολυπαιγμένο έργο στον κόσμο το 2006.

Το πρώτο ποιητικό και θεατρικό έργο του Ιψεν, Πέερ Γκυντ, έχει έντονα σουρρεαλιστικά στοιχεία. Μετά από αυτό ο Ιψεν εγκατέλειψε το στίχο και έγραφε σε ρεαλιστική πρόζα. Αρκετά από τα μεταγενέστερα θεατρικά του έργα θεωρήθηκαν σκανδαλώδη από πολλούς της εποχής του, όταν αναμενόταν το ευρωπαϊκό θέατρο να δίνει πρότυπα αυστηρά ηθικής οικογενειακής ζωής και ευπρέπειας. Στα επόμενα έργα του ο Ιψεν εξέτασε τις πραγματικότητες, που κρύβονταν κάτω από την επιφάνεια, αποκαλύπτοντας πολλά που ήταν ενοχλητικά σε αρκετούς από τους συγχρόνους του. Είχε μια κριτική ματιά και διερευνούσε ελεύθερα τις συνθήκες της ζωής και τα ζητήματα ηθικής. Σύμφωνα με εκτιμήσεις πολλών κριτικών Η αγριόπαπια και το ''Ρόσμερσχολμ συναγωνίζονται για την πρώτη θέση μεταξύ των έργων του. Ο ίδιος ο Ιψεν θεωρούσε ως αριστούργημά του το Ο Αυτοκράτορας και ο Γαλιλαίος.

Ο Ιψεν κατατάσσεται συχνά μεταξύ των πιο διακεκριμένων θεατρικών συγγραφέων της ευρωπαϊκής παράδοσης. Θεωρείται ευρέως ως ο μεγαλύτερος θεατρικός συγγραφέας του 19ου αιώνα. Επηρέασε άλλους θεατρικούς συγγραφείς και μυθιστοριογράφους, όπως οι Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Όσκαρ Γουάιλντ, Άρθουρ Μίλερ, Τζέιμς Τζόυς, Ευγένιος Ο' Νηλ και Μίροσλαβ Κρλέζα. Προτάθηκε για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1902, το 1903 και το 1904.

Ο Ιψεν έγραψε τα έργα του στα Δανική γλώσσα (την κοινή γραπτή γλώσσα Δανίας και Νορβηγίας κατά τη διάρκεια της ζωής του) και αυτά εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο Gyldendal της Δανίας. Αν και τα περισσότερα έργα του τοποθετούνται στη Νορβηγία - συχνά στο Σίεν, την πόλη-λιμάνι όπου μεγάλωσε - ο Ιψεν έζησε 27 χρόνια στην Ιταλία και τη Γερμανία και σπάνια επισκέφτηκε τη Νορβηγία κατά τα πιο παραγωγικά του χρόνια. Γεννημένος στην οικογένεια Πάους-Ιψεν, εμπόρων της ανώτερης μεσαίας τάξης, διαμόρφωσε τα έργα του σύμφωνα με το οικογενειακό του περιβάλλον και συχνά χαρακτήρες με πρότυπο μέλη της οικογένειάς του. Ηταν πατέρας του πρωθυπουργού (1903-1905) Σίγκουρντ Ιψεν. Τα έργα του Ιψεν είχαν έντονη επιρροή στο σύγχρονο πολιτισμό.

Κοτόπουλο γεμιστό στο φούρνο με πατάτες

το καραβάκι επιστρέφει απο Χρυσή - Ιεράπετρα (φ.Μ.Κυμάκη)

 

Σήμερα θα σας παρουσιάσω την συνταγή για γεμιστό κοτόπουλο στο φούρνο με πατάτες

Απο παιδί  θυμάμαι τη γιαγιά μου που την έφτιαχνε και πήγαινε το ταψί στον φούρνο της γειτονιάς-ο φούρνος του Πλακογιαννάκη αν θυμάμαι καλά στα Μανωλιανά της Ιεράπετρας,την θεωρώ  ως παραδοσιακή συνταγή της περιοχής Ιεράπετρας. Ίσως να την έφεραν στην Ιεράπετρα οι πρόσφυγες Μικρασιάτες.

Παρόλο που φαίνεται κάπως... μπελαλίδικη, στην πράξη δεν είναι και τόσο ...περισσότερο μοιάζει με παιχνίδι... μόνο που εδώ παίζουμε και λίγο το γιατρό....

Παίρνουμε ένα κοτόπουλο μεγαλοπό καθώς και 1/4 του κιλού εντόσθια πουλιών απο το σουπερ μαρκετ ή τον κρεοπώλη, είναι εντόσθια κοτόπουλου αλλά πωλούνται με την ονομασία εντόσθια πουλιών....

Πλένουμε τα εντόσθια και τα ψιλοκόβουμε. Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λάδι και ρίχνουμε τα εντόσθια. Σωτάρουμε 5 λεπτά καθώς βάζουμε και αλάτι, πιπέρι, κύμινο ανακατεύοντας.  

Προσθέτουμε 1  1/5 φλυτζάνα ρύζι νυχάκι ή γλασέ  και  σωτάρουμε λίγο ακόμα. Έπειτα προσθέτουμε ένα μέτριο ποτήρι νερό και το αφήνουμε να ψηθεί.

Εν τω μεταξύ πλένουμε το κοτόπουλο , καθαρίζουμε πατάτες 1- 1 1/5 κιλό 

και σε ένα μπολ βάζουμε αλάτι πιπέρι κύμινο και λάδι

Αλείφουμε αρχικά εσωτερικά το κοτόπουλο για να μην γλυστράει απ έξω που θα το κρατάμε μέχρι να τελειώσουμε τη διαδικασία.  

 

Γεμίζουμε το εσωτερικό με την γέμιση που έχουμε ετοιμάσει και ράβουμε με μια έγχρωμη διπλή κλωστή για να φαίνεται και να αντέχει και κλείνουμε το κοτόπουλο.
Το βάζουμε στο ταψί και το αλείφουμε και απ έξω με το λάδι που είχαμε αλείψει και απο μέσα προσθέτουμε και τις πατάτες με αλάτι πιπέρι κύμινο.

 

Ρίχνουμε και λίγη ρίγανη σε όλο το περιεχόμενο του ταψιού καθώς και λάδι όσο χρειάζεται να λαδωθεί όλο. 

 

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 για μια ώρα περίπου.

 

 

Σημαντικό παρατήρηση ¨πρέπει να είναι ψημένη καλά η γέμιση πριν την βάλουμε στην κοιλιά.

Καλή επιτυχία και Καλή όρεξη!!!!

Ζωρζ Σαρή

Η αγαπημένη μου Παχειά Άμμος με τον Άγιο Νικόλαο και η χαράδρα Χα

Ζωρζ Σαρή

Σαν σήμερα, 23 Μαϊου του 1925 γεννήθηκε η αγαπημένη συγγραφέας δεκάδων νεανικών μυθιστορημάτων, μεταφράστρια και ηθοποιός, Ζωρζ Σαρή που πέθανε στα 87 της, στις 9 Ιουνίου του 2012. Ο πατέρας της ήταν Μικρασιάτης και η μητέρα της Γαλλίδα. Η ζωή της ήταν δύσκολη, ήταν όμως και γεμάτη. Ο πόλεμος αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς στα έργα της (η ίδια συμμετείχε στην Αντίσταση και την ΕΠΟΝ), όπως άλλωστε και η πόλη του φωτός, το Παρίσι, όπου έζησε εξορισμένη από το 1947. Πέντε βιβλία που αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε ή να ξαναδιαβάσουμε.

Σήμερα 23/5 ...του Παραλύτου

Του Παραλύτου, Μαρτύρων Σελεύκου και Σαλωνά του Ρωμαίου, Οσιομάρτυρος Λουκά εν Μυτιλήνη, Μυροφόρου Μαρίας του Κλωπά

 για μεγέθυνση ανοίγουμε την εικόνα σε άλλη σελίδα με φακό+-

Βίκτωρ Ουγκώ

Ο Βίκτωρ Ουγκώ (γαλλικά: Victor Marie Vicomte Hugo) (26 Φεβρουαρίου 1802 – 22 Μαΐου 1885) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, ο πλέον σημαντικός και προβεβλημένος εκπρόσωπος του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού.

Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του αντιλήφθηκε το λογοτεχνικό του ταλέντο και ξεκίνησε τις μεταφράσεις έργων από τα λατινικά καθώς και δικές του πρωτότυπες ποιητικές εργασίες. Η αξία του αναγνωρίστηκε σύντομα μέσα στο γαλλικό ακαδημαϊκό κύκλο αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Ταυτόχρονα ασχολήθηκε με την πολιτική μεταλλασσόμενος βαθμιαία από φιλομοναρχικό συντηρητικό σε ριζοσπάστη δημοκρατικό. Την τελευταία περίοδο της ζωής του γνώρισε τη λατρεία του γαλλικού έθνους, ταυτιζόμενος με την ίδια τη Γαλλία, όπως ο ίδιος έλεγε στο ποίημά του Lettre à une femme (Γράμμα σε μία γυναίκα): "Je ne sais plus mon nom, je m'appelle Patrie!" (Δε γνωρίζω πλέον το όνομά μου, ονομάζομαι Πατρίς). Προ πάντων, όμως, ήταν ο ποιητής του νέου κόσμου, ο προφητικός, παραισθησιακός φιλόσοφος και μυθοπλάστης μιας ριζικά νέας εποχής.
http://el.wikipedia.org/wiki/Βίκτωρ_Ουγκώ

Γαλαξίδι Φωκίδας

 

 

 

Το Γαλαξίδι Φωκίδας είναι μια απο τις πιο γραφικές παραθαλάσσιες κωμοπόλεις της Ελλάδας.
Υπήρξε παλιό εμπορικό λιμάνι και τα παλιά αρχοντικά καθώς και οι εκκλησίες είναι δείγματα της ακμής του στο παρελθόν.

 

Το Γαλαξίδι μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα αποτελούσε σημαντικό λιμάνι και οι κάτοικοί του ήταν στην πλειοψηφία ναυτικοί.

Πλέον τα ιστιοφόρα έχουν αντικατασταθεί απο τις Τράτες διότι παρά την στροφή προς τον Τουρισμό υπάρχουν ακόμα δεκάδες Γαλαξιδιώτες που ασχολούνται με τη θάλασσα.

Όπως υποστηρίζουν οι ίδιοι σ αυτα τα νερά υπάρχει πλήθος βακαλάοι μπολαδες γοπες σκορπιοι καραβιδες γαριδες σολούμπαρδοι.

 

Το Γαλαξιδι κατατάσσεται με νόμο στους διατηρητέους παραδοσιακούς οικισμούς. Όλα τα σπίτια ειναι πετρινα και μέχρι δυο ορόφους  διότι όπως λένε και οι κάτοικοί του "όλοι έχουν δικαίωμα στη θέα προς Δελφούς". 

 

Δίπλα στο κεντρικό λιμάνι υπάρχει ένας μικρότερος κόλπος που λέγεται χηρόλακος . Εκεί μαζεύονταν παλιά οι γυναίκες των ναυτικών που χάνονταν στη θάλασσα και θρηνούσαν. 

Το Γαλαξίδι φημίζεται για το ραβανί του είναι η τοπική σπεσιαλιτέ. 

Δεξιά απο το κεντρικό λιμάνι στην Πέρα - Πάντα όπως λένε η ντόπιοι υπάρχει ένα δάσος όπου και η προτομή του εμπνευστή και δημιουργού αυτού. Ήταν ένας δάσκαλος που το 1924 μαζί με τους μαθητές του φύτεψαν τα δεντράκια τότε.

Χάρρυ Κλυνν

Ο Χάρρυ Κλυνν γεννήθηκε στην Καλαμαριά, 2 Απριλίου 1940 από φτωχή οικογένεια Πόντιων προσφύγων, τον Νίκο και την Κυριακή Τρανταφυλλίδη και απεβίωσε στην  Καλαμαριά, 21 Μαΐου 2018), γεννημένος ως Βασίλης Τριανταφυλλίδης, ήταν Έλληνας κωμικός και σατιρικός ηθοποιός.

Εξαιτίας των δυσμενών οικονομικών συνθηκών, ωθήθηκε στην εργασία από την ηλικία των 5 ετών. Παράλληλα φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο και στο Γυμνάσιο Kαλαμαριάς και αργότερα στο Ε΄ Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης. 

Η συμμετοχή του σε μια βραδιά ταλέντων του Γιώργου Οικονομίδη άλλαξε τη ζωή του καθώς, εκτός από το πρώτο βραβείο, «κέρδισε» και μια πρόταση από τον Οικονομίδη να τον ακολουθήσει στην Αθήνα.

Για τρία χρόνια, ο Οικονομίδης υπήρξε δάσκαλος και οδηγός του. Συγχρόνως με τις σπουδές του στην Δραματική Σχολή του Kατσέλη, εμφανίστηκε περιστασιακά σε κοσμικά κέντρα, όπως το «Kάστρο»,το «Tροκαντερό», το «Bράχος» , το «Γκρην Παρκ» και το «Άλσος»  . 

Στη συνέχεια άρχισε να δουλεύει σε διάφορες ταβέρνες, αναψυκτήρια και καμπαρέ, που ανθούσαν εκείνη την εποχή, ενώ για μια τριετία ως πρώτος νουμερίστας και παρουσιαστής προγράμματος. 

Άρχισε να γίνεται πιο γνωστός μετά τη συμμετοχή του σε δύο ταινίες («Γάμος αλά Ελληνικά» και «Τα 201 Καναρίνια»), στις αρχές της δεκαετίας του 1960, και μετά τις πρώτες θεατρικές εμφανίσεις του στα θέατρα Ακροπόλ και Χατζηχρήστου.

Το 1964 έκανε μερικές εμφανίσεις στο Μόντρεαλ. Αυτή η περίοδος διήρκεσε 10 χρόνια και δούλεψε στις HΠA  και στον Kαναδά σε κέντρα της ελληνικής διασποράς και σε καφεθέατρα ως stand up comedian (νέο είδος, που το εισήγαγε αργότερα στην Ελλάδα), ως ηθοποιός σε underground παραστάσεις και ως συγγραφέας σατιρικών κειμένων. Συνεργάστηκε επίσης για πολλά χρόνια με τα περιοδικά «Playboy», «Village» και «On the double» και με την εφημερίδα «Daily Worker».

Στο Σικάγο παντρεύτηκε την γυναίκα του, Χαρίκλεια, και απέκτησε το πρώτο από τα τρία παιδιά του, τον Νίκο - ο σκηνοθέτης Νίκος Τριανταφυλλίδης (απεβίωσε το 2016) . Αργότερα απέκτησε τον δεύτερο γιο του, τον Αποστόλη, στο Μόντρεαλ. Η κόρη του Κορίνα γεννήθηκε στην Αθήνα.

Τον χειμώνα του 1974 γύρισε στην Ελλάδα και πρωτοεμφανίστηκε στις μπουάτ της Πλάκας : στον «Aιγόκερω», στον «Zυγό» και στην «Διαγώνιο». Στη συνέχεια δούλεψε σε νυχτερινά κέντρα «Διογένης», «Δειλινά» και «Στορκ». 

Άρχισε να γίνεται γνωστός μετά την κυκλοφορία του πρώτου του δίσκου «Για δέσιμο», από τη δισκογραφική εταιρεία Columbia το φθινόπωρο του 1978. Αυτός ο δίσκος αλλά και οι υπόλοιποι δίσκοι του βρίσκονται για χρόνια στις πρώτες θέσεις των δισκογραφικών charts ενώ οι ταινίες του σπάνε όλα τα ρεκόρ των εισιτηρίων.

Το 1998 έγινε η πρώτη του ζωγραφική έκθεση στον «Εικαστικό Κύκλο». Από το 2006 ζούσε  στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης, όπου έγραφε βιβλία (έχουν κυκλοφορήσει 12 βιβλία του), έπαιζε στο θέατρο, ζωγράφιζε (έχει κάνει 8 ατομικές εκθέσεις) και ηγούνταν της μείζονος αντιπολίτευσης στο Δήμο Καλαμαριάς.

Στο Ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 ψήφισε «Όχι».

Βίλεμ Αϊντχόφεν

Ο Βίλεμ Αϊντχόφεν γεννήθηκε στο Σεμαράνγκ της Ιάβα, Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες (Ινδονησία) στις 21 Μαΐου 1860 και απεβίωσε στις 29 Σεπτεμβρίου 1927 στο Λέιντεν της Ολλανδίας

Ολανδός γιατρός και φυσιολόγος. επινόησε το πρώτο πρακτικό ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ) το 1895, και για τον λόγο αυτό πήρε το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1924

Ο Αϊντχόφεν ήταν γιος της Λουίζ Μαρί Ματίλντε Κάρολιν και του Γιακόμπ Αϊντχόφεν. Ο πατέρας του, ήταν Ολανδοεβραίος γιατρός και πέθανε όταν ο Βίλεμ ήταν ακόμη παιδί. 

Η μητέρα πήρε τα παιδιά της και γύρισε στην Ολλανδία το 1870 στην Ουτρέχτη. Το 1885, ο Αϊντχόβεν πήρε το πτυχίο της ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης. Έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν το 1886.

Το 1902, έγινε μέλος της Βασιλικής Ολλανδικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.

Έχει ταφεί στο νεκροταφείο του Ούχστχεστ.

1995 η πρώτη κατεδάφιση με δυναμίτη στην Ελλάδα

Σαν σήμερα το 1995 έγινε στην Ελλάδα η πρώτη κατεδάφιση κτηρίου με δυναμίτη.

Υπήρχε ένα κτήριο μισοτελειωμένο που προοριζόταν να εξυπηρετήσει δραστηριότητες του Ερυθρού Σταυρού. Ήταν 15 όροφοι και βρισκόταν στην συμβολή των οδών Μεσογείων και Σλίμαν για 30 χρόνια.

Ιερά Μονή Αρκαδίου

Η Ιερά Μονή Αρκαδίου είναι η σπουδαιότερη ιστορική Μονή στην Κρήτη. 

Ιδρύθηκε από τον μοναχό Αρκάδιο και όχι, όπως λέγεται λανθασμένα, από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αρκάδιο. 

Η πρώτη μορφή της μονής πιθανόν οικοδομήθηκε ή την περίοδο 961-1014, ή τα πρώτα χρόνια της Ενετοκρατίας.

Η Μονή Αρκαδίου.

Η Μονή Αρκαδίου βρίσκεται σε ένα μικρό εύφορο οροπέδιο, σε θέση ορόσημο στη ΒΔ πλαγιά στην Ίδη ή Ψηλορείτης, πάνω από ένα φαράγγι, που συνδέει τις επαρχίες Ρεθύμνου, Μυλοποτάμου και Αμαρίου.

 Βρίσκεται 23 χιλιόμετρα από την πόλη του Ρεθύμνου που η πρώτη φρουριακή μορφή της δημιουργήθηκε την τελευταία περίοδο της Βενετοκρατίας (1210 -1645). 

Το σημαντικότερο μέρος της Μονής Αρκαδίου είναι ο κεντρικός δίκλιτος ναός, το καθολικό. Στο βόρειο κλίτος είναι αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και στο νότιο κλίτος είναι αφιερωμένος στους στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη . Το καθολικό  περιβάλλεται από παχύ αυλότοιχο μέσα στον οποίο υπάρχουν κάποια βοηθητικά κτίσματα. 

Σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει στο καμπαναριό ο ναός ανεγέρθη το 1587. 

Επομένως είναι απο τον καιρό  της Ενετοκρατίας στο νησί. Αυτό φαίνεται απο στοιχεία αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής που μπορεί να καταλάβει ο επισκέπτης.

Ο ναός στην ουσία είναι ανακαίνιση ενός παλαιότερου που χτίστηκε τον 14ο αιώνα. Στις στέγες των κτισμάτων αυτών υπάρχουν επάλξεις- στηθαία, με σκοπιές και θέσεις για τα όπλα. 

Το όλο συγκρότημα είναι σε σχήμα παραλληλόγραμμο με εμβαδό 5.200 τ.μ.

Τα σημαντικότερα κτίσματα της Μονής αυτής είναι:

1. Ο «Ξενών» και το «Ηγουμενείο»
2.  
3. Η «Τράπεζα», (αίθουσα κοινής εστίασης) με ιδιαίτερη αυλή
4.  
5. Τα «Κελαρικά», (μεγάλο θολωτό διαμέρισμα που χωρίζεται σε μαγειρείο, ζυμωτήριο, φούρνο, αρταποθήκη και αλευραποθήκη)
6.  
7. Η «Πυριτιδαποθήκη», μεγάλη επιμήκης αίθουσα χρησιμοποιούμενη παλαιότερα ως «κρασομαγατζές» (οιναποθήκη), που περί το 1866 μετατράπηκε σε πυριτιδαποθήκη όπου στα υφιστάμενα βαρέλια φέρονταν η πυρίτιδα για τη χρήση των όπλων της εποχής
8.  
9. Τα «Μεσοκούμια» που ίσως εκ παραφθοράς του ονόματος ήταν το νοσοκομείο, πρόκειται για μεγάλο επίσης επίμηκες θολωτό διαμέρισμα που χωρίζονταν σε 8 μικρότερους χώρους κελιά
10.  
11. Το «Μουσείο» που διαμορφώθηκε το 1932, από πρώην Ηγουμενείο, υπό τη μέριμνα του τότε επισκόπου Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Τιμόθεου Βενέρη, στο οποίο και φυλάσσονται σπουδαία κειμήλια της Μονής (σκεύη, άμφια, κ.λπ.)
12.  
13. Τα «Κλάουστρα», θολωτά διώροφα κελιά μοναχών
14.  
15. Τα «Κελλία» χώροι κατοικίας των μοναχών που διακρίνονται σε ισόγεια και ανώγεια
16.  
17. Οι «Αποθήκες»
18.  
19. Το σκευοφυλάκιο

Η Μονή Αρκαδίου σήμερα

Στον ίδιο χώρο, εκτός της Μονής Αρκαδίου, στα 80 μ. ΒΔ. της Μονής, στην άκρη του φαραγγιού, βρίσκεται ένα οκταγωνικό κτίριο στο οποίο φυλάσσονται τα οστά των υπερασπιστών της μονής κατά το έτος 1866, λέγεται  Ηρώο που δεσπόζει από μακριά. 

Εκεί ήταν ο ανεμόμυλος της Μονής πιο παλιά. Εκτός της Μονής βρίσκονται οι "στάβλοι" και το λεγόμενο «Δραγατοκάλυβο» το φυλάκιο του Δραγάτη.

Για την ύδρευση της Μονής χρησιμοποιούνταν τρία πηγάδια στα 250 μέτρα,και μία υπόγεια υδατοδεξαμενή μέσα στην αυλή.

Τσανλί Μοναστίρ

Μετά την άλωση της Κρήτης από τους Τούρκους, το 1669, ο Πορθητής πασάς (Κιοπρουλής) απαγόρευσε να κτυπούν καμπάνες στις εκκλησίες και τα μοναστήρια. 

Ο ιεροδιάκονος της Μονής Αρκαδίου, ο Νεόφυτος Πατελάρος, ήταν τουρκομαθής και έσπευσε με δώρα στον πορθητή στο Τυμπάκι της Μεσαράς, όπου είχε εγκαταστήσει το μεγάλο στρατόπεδό του. 

Του ζήτησε λοιπόν να επιτρέψει τουλάχιστον τη χρήση της καμπάνας στη Μονή του Αρκαδίου. 

Ο Πορθητής δεχόμενος τα δώρα κολακευμένος και επέτρεψε κατ΄εξαίρεση χρήση καμπάνας. Λόγω αυτού Μονή Αρκαδίου ονομάστηκε "Τσανλί-Μαναστίρ" ="ζωντανό Μοναστήρι" και εδικαιούτο να χτυπά η καμπάνα στις διάφορες ιεροτελεστίες. Επίσης υπήρχε και ειδική φρουρά για την Μονή που διέμενε στο χωριό Αμνάτος .

Ιστορία της μονής

Ο τουρκικός ζυγός στο νησί της Κρήτης μετρούσε ήδη διακόσια πενήντα χρόνια όταν-μετά από συνεχιζόμενους ξεσηκωμούς-Κρήτες επαναστάτες άρχισαν να συγκεντρώνονται στο Αρκάδι από τις 3 Μαρτίου του 1866 για να φθάσουν το Μάϊο να αριθμούν τους 1.500 πολεμιστές από όλη την Κρήτη που συγκεντρώθηκαν για να εξελέξουν πληρεξουσίους για τις διάφορες επαρχίες της Κρήτης. Η μονή Αρκαδίου από την πρώτη στιγμή της Επανάστασης υπήρξε το επίκεντρο των αγώνων λόγω της σπουδαίας στρατηγικής της σημασίας. Οι Τούρκοι ζήτησαν από τον ηγούμενο Γαβριήλ Μαρινάκη να διώξει την Επαναστατική Επιτροπή από το μοναστήρι με την απειλή ότι θα το καταστρέψουν αλλά ο ηγούμενος αρνήθηκε. Στις 24 Σεπτεμβρίου αφίχθηκε ο συνταγματάρχης του Ε.Σ. Π. Κορωναίος με λίγους εθελοντές και ανακηρύχθηκε αρχηγός. Ο Κορωναίος έκρινε ότι η τοποθεσία δεν ήταν κατάλληλη για άμυνα, όμως ο Ηγούμενος της Μονής Γαβριήλ δεν ήθελε να την εγκαταλείψει. Έτσι προχώρησε σε αμυντικές προπαρασκευές, εγκατέστησε ως φρούραρχο τον ανθυπολοχαγό Ι. Δημακόπουλο και μετέβη στις επαρχίες προς στρατολόγηση πολεμιστών.

Ηγούμενος Γαβριήλ (Γεώργιος Μαρινάκης), έργο αγνώστου, ελαιογραφία σε μουσαμά, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο,Συλλογή 

Ο τουρκικός στρατός, 15.000 άτομα τριάντα κανόνια, υπό τον Μουσταφά Ναϊλή Πασά, εξεστράτευσε εναντίον της Μονής. 

Εκεί ζήτησε από τον ηγούμενο Γαβριήλ να παραδοθεί. Η απάντηση ήταν αρνητική. Στο μοναστήρι υπήρχαν 964 άνθρωποι, 325 άνδρες οι υπόλοιποι γυναικόπαιδα

Η επίθεση ξεκίνησε στις 8 Νοεμβρίου. Στις μάχες διακρίθηκαν οι: Δημακόπουλος, Αδάμ Παπαδάκης, Σπύρος Ολύμπιος, Κούβος, Δενιανάκης, Γαληνάκης. 

Κατά την δεύτερη ημέρα η εξωτερική γραμμή άμυνας διασπάται, σκοτώνεται ο Ηγούμενος Γαβριήλ και φυσικά οι Τούρκοι εισέρχονται στον περίβολο της Μονής. 

Με βέβαιη την αιχμαλωσία και τα επακόλουθα , ο Κωνσταντίνος Γιαμπουδάκης από το Άδελε του Ρεθύμνου κλείνεται με άλλους πολεμιστές και τα γυναικόπαιδα στην πυριτιδαποθήκη. 

Η πυροδότηση των βαρελιών με μπαρούτι προκάλεσε την καταστροφή της Μονής και το θάνατο πολλών Ελλήνων και πολλών Τούρκων εισβολέων. 

Ο κρότος λέγεται ακούστηκε μέχρι το Ηράκλειο. 

Μετά την ανατίναξη, ο Ι. Δημακόπουλος συνέχισε να μάχεται κατά των Τουρκαλβανών στον περίβολο της Μονής. 

Ο ίδιος την 9η Νοεμβρίου αποφάσισε να παραδοθεί όταν έλαβε εγγυήσεις για την ζωή των τελευταίων που μάχονταν. Παρόλα αυτά, την επομένη εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό τόσο αυτός όσο και οι περισσότεροι αιχμάλωτοι.

Από όλες τις θυσίες που πρόσφερε η Κρήτη η πιο σημαντική ήταν στο Αρκάδι. Η μονή Αρκαδίου τόνισε το αίτημα της κρητικής ελευθερίας και ξεσήκωσε τα φιλελληνικά αισθήματα της Ευρώπης, αλλάζοντας τη νοοτροπία και την στάση των Ευρωπαίων ηγετών απέναντι στο Κρητικό ζήτημα.

Μετά την καταστροφή του, το 1866, το Μοναστήρι του Αρκαδίου ανοικοδομήθηκε πλήρως και αναστηλώθηκε στην αρχική του μορφή. 

Ένα μισοκαμένο τέμπλο αριστερά απο την Αγία Τράπεζα και μια μπάλα κανονιού σφηνωμένη στο αιωνόβιο κυπαρίσσι δεξιά απο την εκκλησία μαρτυρούν το αίμα που χύθηκε εκεί πριν 150 χρόνια περίπου.

Η UNESCO έχει χαρακτηρίσει το Αρκάδι Ευρωπαϊκό Μνημείο Ελευθερίας.

Εορτές Μονής

Στις 21 Μαΐου, που γιορτάζει το δεξιό κλίτος του Καθολικού που είναι αφιερωμένο στους Αγίους Ισαποστόλους Κωνσταντίνο και Ελένη,

Στις 6 Αυγούστου, που γιορτάζει το αριστερό κλίτος του Καθολικού που είναι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρα Χριστού,

Στις 8 Νοεμβρίου (των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ), που γιορτάζεται πάνδημα το Ολοκαύτωμα της Ιεράς Μονής Αρκαδίου.

Σαν σήμερα το 2005 "my number one"

Σαν σήμερα το 2005 στον 50 ο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision στο Κίεβο της Ουκρανίας η Ελλάδα πήρε το πρώτο βραβείο με την Έλενα Παπαρίζου στο τραγούδι  "my number one" σε μουσική Χρήστου Δάντη και στίχους Ναταλίας Γερμανού. Ας το θυμηθούμε ...

Η Μάχη της Κρήτης

 

Η μάχη για την κατάληψη της Κρήτης κράτησε από τις 20 έως τις 29 Μαϊου 1941 Η γερμανική επίθεση ξεκίνησε με ανελέητο βομβαρδισμό των πόλεων και των χωριών και η απόβαση των Γερμανών στο νησί έγινε με ρίψη αλεξιπτωτιστών σε δυο μέτωπα στο αεροδρόμιο του Μάλεμε και στην ευρύτερη περιοχή των Χανίων. Γρήγορα τα χωριά και οι πόλεις μετατράπηκαν σε πεδίο μάχης.

Η απόφαση για την επίθεση στην Κρήτη ελήφθη από τον ίδιο τον Χίτλερ στις 25 Απριλίου και η επιχείρηση πήρε την κωδική ονομασία "Επιχείρηση Ερμής" βέβαια όπως αποδείχτηκε αργότερα ήταν μια αμυντική επιχείρηση και όχι επιθετική ενώ οι σύμμαχοι γνώριζαν εκ των προτέρων τα ακριβή σχέδια του εχθρού. Οι Γερμανοί είχαν στόχο να εξασφαλίσουν τα νοτιοανατολικά τους νώτα εν όψει της εισβολής τους στη Ρωσσία "Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα" και με εφαλτήριο την Κρήτη να εξορμήσουν στην βόρεια Αφρική.

Να σημειωθεί ότι το νησί υπερασπίζονταν όσοι Έλληνες στρατιώτες είχαν απομείνει στο νησί, καθώς και δυνάμεις της Βρετανικής Κοινοπολιτείας (Βρετανοί Αυστραλοί Νεοζηλανδοί) Το γενικό πρόσταγμα είχε ο Νεοζηλανδός στρατηγός Μπέρναρντ Φρόιμπεργκ βετεράνος του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Οι υπερασπιστές του νησιού ανέρχονταν σε 40.000 περίπου αλλά είχαν ανεπαρκή και απαρχαιωμένο οπλισμό κυρίως οι Έλληνες. Στις μάχες έλαβε μέρος και μεγάλος αριθμός αμάχων με ό,τι όπλο διέθετε από μαχαίρια μέχρι όπλα από τη εποχή της Κρητικής επανάστασης.

Στην περιοχή των Χανίων είχαν εγκατασταθεί ο βασιλιάς Γεώργιος Β και η εξόριστη Ελληνική κυβέρνηση. Οι σύμμαχοι γνώριζαν με μεγάλες λεπτομέρειες το γερμανικό σχέδιο επίθεσης αφού είχαν κατορθώσει για πρώτη φορά να σπάσουν τον γερμανικό κώδικα επικοινωνίας (Επιχείρηση αίνιγμα)

Στις 8 το πρωί της 20 Μαϊου 1941 ο ανοιξιάτικος ουρανός της Κρήτης μαυρίζει απο εκατοντάδες σκουρόχρωμα γερμανικά αεροπλάνα.Η γή σείεται και αμέσως τα πρώτα κύματα των επίλεκτων γερμανικών τμημάτων αρχίζουν να πέφτουν κατά χιλιάδες από τα αμέτρητα γερμανικά αεροπλάνα και ανεμόπτερα.

Οι απώλειες των Γερμανών αλεξιπτωτιστών κατά την πρώτη ημέρα ήταν απρόσμενα μεγάλες γι αυτούς . Αυτοί όμως συνέχισαν απτόητοι τις ρίψεις .Τα πρώτα κύματα των αλεξιπτωτιστών ήταν εύκολη λεία για τους Νεοζηλανδούς και τους Έλληνες που υπερασπίζονταν το Μάλεμε. Μάλιστα πολλοί ήταν οι αλεξιπτωτιστές που σκοτώνονταν στον αέρα . Αλλά και αυτοί που κατάφερναν να φτάσουν στο έδαφος αποδεκατίζονταν από έναν άοπλο και αδάμαστο λαό που γεμάτος σθένος ορμάει με τα μαυρομάνικα τις τσουγκράνες και τα τσαπιά να υπερασπιστεί το νησί του μέχρι τέλους.

Η συμμετοχή χιλιάδων αμάχων γέρων νέων γυναικών παιδιών στις επιχειρήσεις ήταν ένας παράγοντας που δεν είχαν υπολογίσει οι Γερμανοί. Πίστευαν ότι οι Κρητικοί γνωστοί για τα αντιμοναρχικά τους αισθήματα θα τους δέχονταν ως ελευθερωτές.

Η άμυνα γερά κρατεί αλλά προς το βράδυ της επόμενης μέρας οι Γερμανοί καταφέρνουν να καταλάβουν το αεροδρόμιο του Μάλεμε και το κρατούν παρά τις επιθέσεις των υπερασπιστών του νησιού. Απόπειρα των Γερμανών να στείλουν ενισχύσεις από τη θάλασσα συντρίβεται από τον Αγγλικό στόλο με φοβερές απώλειες για τους Γερμανούς αλλά και τους Άγγλους που χάνουν βαριά πολεμικά σκάφη.

Την επόμενη ημέρα οι ρίψεις Γερμανών αλεξιπτωτιστών συνεχίζονται με μεγαλύτερη σφοδρότητα αλλά και περισσότερες απώλειες για τους εισβολείς. Παρά τις εκατόμβες των νεκρών με τις συνεχείς ενισχύσεις που φτάνουν ακατάπαυστα οι Γερμανοί κατορθώνουν να δημιουργήσουν και άλλα προγεφυρώματα τα οποία ενώνονται μεταξύ τους και ετοιμάζονται για γενική επίθεση .Η κατάσταση για τους αμυνόμενους είναι πλέον απελπιστική και την εβδόμη ημέρα αποφασίζεται η εκκένωση της Κρήτης απ'ο τον συμμαχικό στρατό.

Κυρίαρχοι κατακτητές πλέον οι Γερμανοί στρέφονται με λύσσα ενάντια στον άμαχο πληθυσμό για να τον τιμωρήσουν για την ηρωική του αντίσταση. Λεηλατούν , δολοφονούν , καίνε, καταστρέφουν. Μάλιστα πρώτο θύμα των αντίποινων των Γερμανών για τις απώλειές τους σε αλεξιπτωτιστές αποτελεί το χωριό Κάντανος που εξαφανίστηκε εντελώς.Σειρά είχαν και άλλα χωριά τα Ανώγεια η Βιάννος και άλλα...

Στις 23 Μαϊου η Ελληνική κυβέρνηση εγκαταλείπει την Κρήτη ενώ τα αεροδρόμια του νησιού καταλαμβάνουν το ένα μετά το άλλο οι Γερμανοί. Στις 28 Μαϊου οι Γερμανοί είχαν καταφέρει να απωθήσουν τις συμμαχικές δυνάμεις προς τα νότια καθιστώντας τον αγώνα τους μάταιο . Έτσι οι Βρετανοί αποφασίζουν να αποσύρουν τις δυνάμεις της Κοινοπολιτείας από την Κρήτη και να τις μεταφέρουν στην Αίγυπτο. Όσες απο τις μονάδες δεν κατάφεραν να διαφύγουν παραδόθηκαν στους Γερμανούς. Πολλοί Έλληνες μαχητές και μαζί τους 500 Βρετανοί ανέβηκαν στα απρόσιτα βουνά της Κρήτης συνεχίζοντας από εκεί τον αγώνα τους.

Την 1η Ιουνίου με την παράδοση 5000 μαχητών στα Σφακιά έκλεισε η αυλαία της μάχης της Κρήτης.

Η Μάχη της Κρήτης παρά την ατυχή της έκβαση έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Αντέστρεψε τη χρονολογική σειρά των σχεδίων του γερμανικού επιτελείου και καθυστέρησε τη επίθεση κατά της Ρωσσίας δίνοντας την δυνατότητα στους Ρώσσους να κερδίσουν χρόνο για να αμυνθούν.

Η Μάχη της Κρήτης ονομάστηκε και "νεκροταφείο των Γερμανών αλεξιπτωτιστών" εξαιτίας των μεγάλων απωλειών τους, γεγονός που ανάγκασε τον Χίτλερ να διατάξει τον τερματισμό κάθε αεραποβατικής επιχείρησης στο μέλλον, δηλώνοντας μάλιστα ότι η Κρήτη απέδειξε ότι οι ένδοξες μέρες των αλεξιπτωτιστών τελείωσαν. Πάνω απ όλα όμως η σθεναρή αντίσταση των Κρήτών απέδειξε την αιώνια δύναμη ψυχής και υπερηφάνειας που χαρακτηρίζει τους Έλληνες και γίνονται αντικείμενο θαυμασμού για τους ξένους.

Στον Δήμο Ηρακλείου έχει ιδρυθεί και λειτουργεί απο τον Μάιο 1994 το Δημοτικό Μουσείο Μάχης Κρήτης ή Εθνικής Αντίστασης 1941-1945.Εκθέματα του μουσείου αποτελούν 1000 και περισσότερες φωτογραφίες εικόνες απο τη Μάχη της Κρήτης και την Εθνική Αντίσταση

Μου πήραν τον ήλιο μου - Νικηφόρος Βρεττάκος

ξημέρωμα στο Αιγαίο στο βάθος η Τήνος (φ.Μ.Κυμάκη)

Μου πήραν τον ήλιο μου, αλλά εγώ θα τον βρω.
Κανόνισα μια μυστική συνάντηση μαζί του
όπως εκείνος που πηγαίνει για παράνομο τύπο
ή για παράνομο υλικό.

Θα γιομίσω τον κόρφο μου μεγάλα φύλλα χρυσαφιού και λάμπες για την κρύπτη μου,
πριν μου αφανίσουν την ψυχή να τη κυκλοφορήσω
χέρι με χέρι μες τη νύχτα.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Σήμερα 21/5... Ο Μέγας Κωνσταντίνος και η Αγία Ελένη

Ο Μέγας Κωνσταντίνος και η Αγία Ελένη

Ο Μέγας Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 247 μ.Χ. Γονείς του ήταν ο Κωνσταντίνος ο Α΄ο Χλωρός και μητέρα του η Ελένη απο το Δρέπανο της Βυθυνίας. Ο Κωνσταντίνος σε ηλικία 18 ετών έγινε στρατιωτικός και χάρη στην Ανδρεία και το αγέρωχο φρόνημά του προήχθη γρήγορα στα ανώτατα αξιώματα του στρατού.

Ο Κύριος θέλησε να τον βοηθήσει στον αγώνα του κατά του Μαξεντίου και του Λικίνιου. Έτσι μια μέρα ο Κων/νος είδε στον ουρανό το σημείο του Σταυρού και την επιγραφή "Εν τούτω Νίκα" και κατάλαβε το μήνυμα του Κυρίου.

Ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας που ευνόησε την εκκλησία μετά από τρείς αιώνες διωγμού. Μετέφερε την πρωτεύουσα του κράτους στο αρχαίο Βυζάντιο και έκτισε την Βασσιλίδα των πόλεων Κωνσταντινούπολη. Λίγο πριν πεθάνει αξιώθηκε του Αγίου Βαπτίσματος . Εκοιμήθη 63 ετών 1 Μαϊου 327 μ.Χ.

Ο Κων/νος ενδιαφέρθηκε πολύ για τα Ιερά Σεβάσματα των Χριστιανών και γι αυτό έστειλε την μητέρα του στα Ιεροσόλυμα να εύρει τον Τίμιο Σταυρό.

Μετά την εύρεσή του η Αγία Ελένη αφού τον έκοψε έφτιαξε δυο σταυρούς και τον ένα τον μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Εκοιμήθη ειρηνικά το 327 σε ηλικία 83 ετών.

---

O Αγιος Παχώμιος καταγόταν απο την Μικρά Ρωσσία. Σε νεαρή ηλικία αιχμαλωτίστηκε από τους Τατάρους που τον πούλησαν σε κάποιο Τούρκο στο Ουσάκι της Φιλαδέλφειας για να αποφύγει τον εξισλαμισμό κατέφυγε στη Σμύρνη μετά στη Μονή Αγίου Παύλου στο Άγιο Όρος όπου εκάρη Μοναχός.

Κάποια στιγμή επέστρεψε στο Ουσάκι να διδάξει αλλά τον αναγνώρισαν τον φυλάκισαν και τον αποκεφάλισαν 21 Μαϊου 1730.

Το Ιερό λείψανο βρίσκεται στην Πάτμο στην Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου

Ανδρέας Βώκος, ή Ανδρέας Μιαούλης

Ο Ανδρέας Βώκος, ή Ανδρέας Μιαούλης γεννήθηκε στην Ύδρα, 20 Μαΐου 1769  και απεβίωσε  στον  Πειραιά 11 Ιουνίου 1835) ήταν Έλληνας πλοιοκτήτης, πολιτικός και ναύαρχος και έπαιξε σποιυδαίο ρόλο στον αγώνα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, και αργότερα στην πολιτική ζωή του τόπου.

Ασχολήθηκε με τη ναυτιλία και είχε σημαντική περιουσία. Κατά την επανάσταση ανέλαβε την αρχηγία του ελληνικού στόλου με επιτυχία σε πολλές ναυθμαχίες . Υπό την διοίκησή του ο ελληνικός στόλος συμμετείχε νικηφόρα στις ναυμαχίες των Πατρών, των Σπετσών, της Σάμου, του Γέροντα, της Μεθώνης και του κάβο Μπαμπά ενώ ιδιαίτερα σημαντική κρίνεται η συμβολή του στον εφοδιασμό της πόλεως του Μεσολογγίου κατά την πολιορκία της τελευταίας. Το 1827, και με αφορμή την επικείμενη αντικατάστασή του από τον Βρετανό ναύαρχο Κόχραν, υπέβαλε την παραίτησή του από την αρχηγία του στόλου.

Με την άφιξη Ιωάννη Καποδίστρια ανέλαβε, για δεύτερη φορά, την αρχηγία του ελληνικού στόλου συνεισφέροντας στην πάταξη της πειρατείας στο Αιγαίο. Όμως, ήρθε σε ρήξη με τον Καποδίστρια, παραιτήθηκε  και προσχώρησε στην αντιπολίτευση, Τον Ιούλιο του 1831 επικεφαλής μικρού στρατιωτικού σώματος αποβιβάστηκε στον Πόρο καταλαμβάνοντας μέρος του μικρού ελληνικού στόλου και ανατινάζοντας, την 1η Αυγούστου 1831, και ύστερα από σύγκρουση με ρωσικές δυνάμεις, τη φρεγάτα «Ελλάς» και την κορβέτα «Ύδρα».

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ανέλαβε διάφορα αξιώματα στην οθωνική κυβέρνηση (αρχηγός του ναυτικού διευθυντηρίου, γενικός επιθεωρητής του στόλου, σύμβουλος της επικρατείας).

Απεβίωσε στον Πειραιά, και ενταφιάστηκε στη σημερινή Ακτή Μιαούλη.

Παπαφλέσσας

 

Γεννήθηκε στην Πολιανή Μεσσηνίας το 1786 ή το 1788 και ήταν  γιος,  του Δημητρίου Δικαίου 

Το επίθετο Δικαίος είναι το πραγματικό  και υπάρχει ακόμη σήμερα στο χωριό Πολιανή Μεσσηνίας. 

"Δικαίος" ήταν μοναστηριακός τίτλος «Το δε Φλέσσας ή Φλεσσαίος, υπάρχει ως παραφθορά του Εφέσιος ή Εφεσαίος. 

Το κοσμικό όνομά του ήταν Γεώργιος Δικαίος του Δημητρίου. Φοίτησε στη Σχολή Δημητσάνας, την οποία δεν την τελείωσε και μόνασε το 1816 στο μοναστήρι της Παναγιάς της Βελανιδιάς στην Καλαμάτα, όπου πήρε το όνομα Γρηγόριος (παπάς Φλέσσας εξ ού και το Παπαφλέσσας). 

Εξαιτίας του επαναστατικού χαρακτήρα του, ήλθε σε σύγκρουση με τον επίσκοπο Μονεμβασιάς, έφυγε από τη μονή του και πήγε σε άλλο μοναστήρι, της Ρεκίτσας.

Η νέα σύγκρουσή του με Τούρκο αξιωματούχο για τα περιουσιακά της μονής τον παρώθησε να αφήσει την Πελοπόννησο και να περάσει στη Ζάκυνθο, όπου γνώρισε τον Κολοκοτρώνη και αργότερα πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης από τον πατριάρχη Γρηγόριο Ε.

Το 1818 μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν πάντα ενεργό μέλος σε κάθε συνέλευση που γινόταν κατά την προετοιμασία για την επανάσταση και όπου οι συνθήκες απαιτούσαν πάντα πρόθυμος να προσφέρει τις υπηρεσίες του για την πατρίδα. 

Από το 1821  ο Παπαφλέσσας ήταν σε συνεχή πολεμική δράση στον αγώνα λαμβάνοντας μέρος σε διάφορες μάχες.

Η τελευταία μάχη του

Στη Μάχη στο Μανιάκι 20 Μαΐου 1825 , βρήκε τον θάνατο  πολεμώντας ηρωικά με τους λίγους άνδρες που του είχαν μείνει.

Σύμφωνα με την ιστορία, μετά το τέλος της μάχης ο Ιμπραήμ ζήτησε από τους στρατιώτες του να αναζητήσουν και να βρουν το νεκρό σώμα του Παπαφλέσσα. Όταν το βρήκαν, τους διέταξε να τοποθετήσουν πάνω στο ακέφαλο πτώμα το κεφάλι και να τον στήσουν σε μια βελανιδιά που βρισκόταν εκεί. 

Τότε ο Ιμπραήμ πλησίασε το νεκρό Παπαφλέσσα λέγοντας:«Αμαρτία να χαθεί τούτος ο πολέμαρχος!», σε ένδειξη αναγνώρισης της γενναιότητας, της ανιδιοτέλειας και του θάρρους του. 

διαβάστε περισσότερα στη βικιπαιδεια

Ιμπραήμ Πασάς

Ο Ιμπραήμ Πασάς γεννήθηκε στην Καβάλα ή στο Νικηφόρο Δράμας το 1789  Ήταν Βαλής και μη αναγνωρισμένος Χεδίβης της Αιγύπτου και στρατιωτικός.

Ήταν γιος του Χεβίδη Μεχμέτ Αλή, αν και μερικοί υποστηρίζουν ότι ήταν θετός γιος του, και κάποιας χριστιανής, χήρας του Τουρματζή.

Το 1818 κατέλαβε την Ντιρίγια, και αιχμαλώτισε τον αρχηγό της τον  Αμπντουλάχ και ο Σουλτάνος τον ονόμασε Πασά της Μέκκας και Βεζίρη με τρεις Ιππουρίδες.  

Ακολούθως μετοίκησε στο Κάιρο, όπου ασχολήθηκε με την αναδιοργάνωση του στρατού και ναυτικού κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Το 1821-1822  πήρε μέρος στην εκστρατεία προς Σουδάν.

Εν μέσω Ελληνικής επανάστασης στάλθηκε στην Πελοπόννησο να βοηθήσει τους Οθωμανούς επικεφαλής στρατιάς 35.000 Αιγυπτίων.

Αφού πρώτα στάθμευσε στην Κρήτη, το 1825, μετέβη στο Μωριά. Κυρίευσε την Τρίπολη και το Ναυαρίνο, αλλά αργότερα στους Μύλους Αργολίδας αποκρούστηκε από τον Δημήτριο Υψηλάντη. Το 1826 κατέλαβε το Μεσολόγγι και το 1828, και αφού ο στόλος του είχε καταστραφεί στο Ναυαρίνο, αποχώρησε από την Ελλάδα.

Το 1831 εναντιώθιηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία  και τον επόμενο χρόνο κατατρόπωσε τον Οθωμανικό στρατό στο Ικόνιο. Ύστερα από παρέμβαση όμως της Ρωσίας, σταμάτησε την προέλασή του στην Πόλη .

Απεβίωσε στις 10 Νοεμβρίου του 1848 στο Κάιρο από φυματίωση.

Η Μάχη της Κρήτης

Η μάχη για την κατάληψη της Κρήτης κράτησε από τις 20 έως τις 29 Μαϊου 1941 Η γερμανική επίθεση ξεκίνησε με ανελέητο βομβαρδισμό των πόλεων και των χωριών και η απόβαση των Γερμανών στο νησί έγινε με ρίψη αλεξιπτωτιστών σε δυο μέτωπα στο αεροδρόμιο του Μάλεμε και στην ευρύτερη περιοχή των Χανίων. Γρήγορα τα χωριά και οι πόλεις μετατράπηκαν σε πεδίο μάχης.

Η απόφαση για την επίθεση στην Κρήτη ελήφθη από τον ίδιο τον Χίτλερ στις 25 Απριλίου και η επιχείρηση πήρε την κωδική ονομασία "Επιχείρηση Ερμής" βέβαια όπως αποδείχτηκε αργότερα ήταν μια αμυντική επιχείρηση και όχι επιθετική ενώ οι σύμμαχοι γνώριζαν εκ των προτέρων τα ακριβή σχέδια του εχθρού. Οι Γερμανοί είχαν στόχο να εξασφαλίσουν τα νοτιοανατολικά τους νώτα εν όψει της εισβολής τους στη Ρωσσία "Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα" και με εφαλτήριο την Κρήτη να εξορμήσουν στην βόρεια Αφρική.

Να σημειωθεί ότι το νησί υπερασπίζονταν όσοι Έλληνες στρατιώτες είχαν απομείνει στο νησί, καθώς και δυνάμεις της Βρετανικής Κοινοπολιτείας (Βρετανοί Αυστραλοί Νεοζηλανδοί) Το γενικό πρόσταγμα είχε ο Νεοζηλανδός στρατηγός Μπέρναρντ Φρόιμπεργκ βετεράνος του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Οι υπερασπιστές του νησιού ανέρχονταν σε 40.000 περίπου αλλά είχαν ανεπαρκή και απαρχαιωμένο οπλισμό κυρίως οι Έλληνες. Στις μάχες έλαβε μέρος και μεγάλος αριθμός αμάχων με ό,τι όπλο διέθετε από μαχαίρια μέχρι όπλα από τη εποχή της Κρητικής επανάστασης.

Στην περιοχή των Χανίων είχαν εγκατασταθεί ο βασιλιάς Γεώργιος Β και η εξόριστη Ελληνική κυβέρνηση. Οι σύμμαχοι γνώριζαν με μεγάλες λεπτομέρειες το γερμανικό σχέδιο επίθεσης αφού είχαν κατορθώσει για πρώτη φορά να σπάσουν τον γερμανικό κώδικα επικοινωνίας (Επιχείρηση αίνιγμα)

Στις 8 το πρωί της 20 Μαϊου 1941 ο ανοιξιάτικος ουρανός της Κρήτης μαυρίζει απο εκατοντάδες σκουρόχρωμα γερμανικά αεροπλάνα.Η γή σείεται και αμέσως τα πρώτα κύματα των επίλεκτων γερμανικών τμημάτων αρχίζουν να πέφτουν κατά χιλιάδες από τα αμέτρητα γερμανικά αεροπλάνα και ανεμόπτερα.

Οι απώλειες των Γερμανών αλεξιπτωτιστών κατά την πρώτη ημέρα ήταν απρόσμενα μεγάλες γι αυτούς . Αυτοί όμως συνέχισαν απτόητοι τις ρίψεις .Τα πρώτα κύματα των αλεξιπτωτιστών ήταν εύκολη λεία για τους Νεοζηλανδούς και τους Έλληνες που υπερασπίζονταν το Μάλεμε. Μάλιστα πολλοί ήταν οι αλεξιπτωτιστές που σκοτώνονταν στον αέρα . Αλλά και αυτοί που κατάφερναν να φτάσουν στο έδαφος αποδεκατίζονταν από έναν άοπλο και αδάμαστο λαό που γεμάτος σθένος ορμάει με τα μαυρομάνικα τις τσουγκράνες και τα τσαπιά να υπερασπιστεί το νησί του μέχρι τέλους.

Η συμμετοχή χιλιάδων αμάχων γέρων νέων γυναικών παιδιών στις επιχειρήσεις ήταν ένας παράγοντας που δεν είχαν υπολογίσει οι Γερμανοί. Πίστευαν ότι οι Κρητικοί γνωστοί για τα αντιμοναρχικά τους αισθήματα θα τους δέχονταν ως ελευθερωτές.

Η άμυνα γερά κρατεί αλλά προς το βράδυ της επόμενης μέρας οι Γερμανοί καταφέρνουν να καταλάβουν το αεροδρόμιο του Μάλεμε και το κρατούν παρά τις επιθέσεις των υπερασπιστών του νησιού. Απόπειρα των Γερμανών να στείλουν ενισχύσεις από τη θάλασσα συντρίβεται από τον Αγγλικό στόλο με φοβερές απώλειες για τους Γερμανούς αλλά και τους Άγγλους που χάνουν βαριά πολεμικά σκάφη.

Την επόμενη ημέρα οι ρίψεις Γερμανών αλεξιπτωτιστών συνεχίζονται με μεγαλύτερη σφοδρότητα αλλά και περισσότερες απώλειες για τους εισβολείς. Παρά τις εκατόμβες των νεκρών με τις συνεχείς ενισχύσεις που φτάνουν ακατάπαυστα οι Γερμανοί κατορθώνουν να δημιουργήσουν και άλλα προγεφυρώματα τα οποία ενώνονται μεταξύ τους και ετοιμάζονται για γενική επίθεση .Η κατάσταση για τους αμυνόμενους είναι πλέον απελπιστική και την εβδόμη ημέρα αποφασίζεται η εκκένωση της Κρήτης απ'ο τον συμμαχικό στρατό.

Κυρίαρχοι κατακτητές πλέον οι Γερμανοί στρέφονται με λύσσα ενάντια στον άμαχο πληθυσμό για να τον τιμωρήσουν για την ηρωική του αντίσταση. Λεηλατούν , δολοφονούν , καίνε, καταστρέφουν. Μάλιστα πρώτο θύμα των αντίποινων των Γερμανών για τις απώλειές τους σε αλεξιπτωτιστές αποτελεί το χωριό Κάντανος που εξαφανίστηκε εντελώς.Σειρά είχαν και άλλα χωριά τα Ανώγεια η Βιάννος και άλλα...

Στις 23 Μαϊου η Ελληνική κυβέρνηση εγκαταλείπει την Κρήτη ενώ τα αεροδρόμια του νησιού καταλαμβάνουν το ένα μετά το άλλο οι Γερμανοί. Στις 28 Μαϊου οι Γερμανοί είχαν καταφέρει να απωθήσουν τις συμμαχικές δυνάμεις προς τα νότια καθιστώντας τον αγώνα τους μάταιο . Έτσι οι Βρετανοί αποφασίζουν να αποσύρουν τις δυνάμεις της Κοινοπολιτείας από την Κρήτη και να τις μεταφέρουν στην Αίγυπτο. Όσες απο τις μονάδες δεν κατάφεραν να διαφύγουν παραδόθηκαν στους Γερμανούς. Πολλοί Έλληνες μαχητές και μαζί τους 500 Βρετανοί ανέβηκαν στα απρόσιτα βουνά της Κρήτης συνεχίζοντας από εκεί τον αγώνα τους.

Την 1η Ιουνίου με την παράδοση 5000 μαχητών στα Σφακιά έκλεισε η αυλαία της μάχης της Κρήτης.

Η Μάχη της Κρήτης παρά την ατυχή της έκβαση έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Αντέστρεψε τη χρονολογική σειρά των σχεδίων του γερμανικού επιτελείου και καθυστέρησε τη επίθεση κατά της Ρωσσίας δίνοντας την δυνατότητα στους Ρώσσους να κερδίσουν χρόνο για να αμυνθούν.

Η Μάχη της Κρήτης ονομάστηκε και "νεκροταφείο των Γερμανών αλεξιπτωτιστών" εξαιτίας των μεγάλων απωλειών τους, γεγονός που ανάγκασε τον Χίτλερ να διατάξει τον τερματισμό κάθε αεραποβατικής επιχείρησης στο μέλλον, δηλώνοντας μάλιστα ότι η Κρήτη απέδειξε ότι οι ένδοξες μέρες των αλεξιπτωτιστών τελείωσαν. Πάνω απ όλα όμως η σθεναρή αντίσταση των Κρήτών απέδειξε την αιώνια δύναμη ψυχής και υπερηφάνειας που χαρακτηρίζει τους Έλληνες και γίνονται αντικείμενο θαυμασμού για τους ξένους.

Στον Δήμο Ηρακλείου έχει ιδρυθεί και λειτουργεί απο τον Μάιο 1994 το Δημοτικό Μουσείο Μάχης Κρήτης ή Εθνικής Αντίστασης 1941-1945.Εκθέματα του μουσείου αποτελούν 1000 και περισσότερες φωτογραφίες εικόνες απο τη Μάχη της Κρήτης και την Εθνική Αντίσταση

Αγγινάρες με μάραθο και πατάτα

Άλλο ένα φαγητό που συνηθίζεται στον Νομό Λασιθίου στην περιοχή της Ιεράπετρας.

Έχει κάποιες παραλλαγές ανάλογα τα υλικά που διαθέτουμε. 

Το υποχρεωτικό στοιχείο είναι το μάραθο.

Έπειτα μπορούμε να βάλομε ό,τι έχομε απο τα ακόλουθα

αγκινάρες,κουκιά δροσερά (όχι μεστωμένα) , πατάτες 

μπορούμε να κάνουμε όποιοδήποτε συνδιασμο 

δηλαδη αν τα θέλουμε όλα μαζί

ή αν θελουμε δύο από αυτά όποια κι αν είναι 

ή αν θέλουμε μόνο ένα από αυτά όποιο κι άν είναι.  

Πάντως το μάραθο είναι η βάση...  

Εγώ το έφτιαξα με αγκινάρες και πατάτες. Είναι πανεύκολο και πολύ γρήγορο στο ψήσιμο. Σε μισή ώρα είναι έτοιμο.Αυτή η ευκολία ισχύει σε όλους τους συνδυασμούς.

Κατ αρχάς πρέπει να καθαρίσουμε τις αγκινάρες που έγκειται στην ιδιοσυγκρασία του καθενός αν το κάνει ευχάριστα σαν παιχνίδι που τον διασκεδάζει ή αν το κάνει με κόπο . Ευτυχώς εγώ ανήκω στην πρώτη κατηγορία. 

Οι αγκινάρες μπορούν να καθαριστούν αρκετή ώρα πριν να ασχοληθούμε με το φαγητό. Δεν βιαζόμαστε για να μην τσιμπηθούμε αν έχουν αγκάθια η οποίες είναι και οι πιο νόστιμες διότι αυτές που δεν έχουν αγκάθια μειονεκτούν ελαφρώς στο θέμα αυτό. 

Καθαρίζουμε λοιπόν τις αγκινάρες... κατά το καθάρισμα τρώμε τα φύλλα μαζί με τα παιδιά μας (αν υπάρχουν παιδιά) που είναι όλο βιταμίνες και βοηθούν και στο αδυνάτισμα . Έχουμε ένα μπωλ δίπλα με νερό αλατισμένο όπου έχομε στήψει 2 λεμόνια και βάζουμε μέσα τις καθαρισμένες αγκινάρες που τις κόβουμε στα τέσσερα. Εκεί μπορούν να μείνουν άνετα 1-2 ώρες μέχρι να μαγειρέψουμε.

Επίσης όταν έρθει η ώρα πλένουμε το μάραθο - ένα μάτσο- περίπου 10 κλωνάρια και ετοιμάζουμε τις πατάτες. Όσες αγκινάρες έχω τις μισές πατάτες ίδιου μεγέθους βάζω. Έτσι υπολογίζω τον συνδυασμό. Τα κομμάτια της αγκινάρας πρέπει να είναι περίπου όμοια με τα της πατάτας.

Βάζουμε λοιπόν την κατσαρόλα στη φωτιά - μάτι κουζίνας ό,τι είναι αυτό και βάζουμε μέσα το λάδι . Μέχρι να ζεσταθεί έχω το κρεμμύδι χοντροκομμένο το ρίχνω μέσα και ακολουθούν όλα τα υπόλοιπα αγκινάρες πατάτες μάραθο. Σωτάρω για 2 -3  λεπτά και προσθέτω νερό να μη σκεπαστούν εντελώς να προεξέχουν λίγο ένα εκατοστό από το νερό . Προσθέτω το αλάτι και αφήνω τη φωτιά στο μέτριο. 

Κάθε δέκα λεπτά ελέγχω τσιμπώντας και αναπληρώνω το νερό  σε χαμηλότερο ύψος τώρα. Στον τρίτο έλεγχο το φαγητό έχει ψηθεί και το νερό είναι  λαδερό ζουμί . Εννοείται ότι δοκιμάζουμε καθώς κάθε κουζίνα μπορεί να διαφέρει. Κάντε το κι εσείς. Είναι νοστιμότατο. 

Καλή επιτυχία!